Op het gevaar af, dat we worden weggezet als kritiekloze recensenten na reeds een reeks van uitverkochte geweldige concerten en waar we dus al enthousiast over berichtten, hebben we met Nathan Bell and The Right Reverend Crow mogelijk het beste optreden van dit seizoen gezien.

Nathan Bell

Nathan Bell speelt al een jaartje of 40 gitaar maar dan hoofdzakelijk akoestisch. In die akoestische omgeving hebben we hem bij the Blue Room eerder goed leren kennen en vonden we het een prettige singer songwriter met stevige geëngageerde teksten. Maar die zijn er velen. Aanleiding voor deze tour over een groot aantal zalen, is het verschijnen van zijn album Demokracy Blues, een zeer scherpe aanklacht tegen de politiek en de elite in zijn thuisland.

Nu had hij echter het snode plan opgepakt om ‘eens elektrisch te spelen’ voorzien van een bas en drums. Naar eigen zeggen was dit pas de vierde keer dat hij elektrisch speelde. Dat blijkt een meesterzet te zijn. Vanaf de allereerste klanken was duidelijk dat we hier naar iets bijzonders aan het luisteren waren.

Het gitaarwerk van Nathan Bell is zeer verzorgd en je hoort op het podium terug  dat de man dit al zijn hele leven doet. Echter speciale aandacht verdient de ritme sectie bestaande uit Frank Swart (bas) (Patti Griffin, Norah Jones) en Alvino Bennett (drums)  (Willie Dixon, Muddy Waters, Stevie Wonder).

Zelden hebben we op ons podium een combi gezien die zo superstrak speelde. Het is eigenlijk raar dat we ons zo positief laten verrassen, want als je naar de palmares van deze twee heren kijkt is het eigenlijk volstrekt logisch dat ze overal het dak er af spelen. Deze twee mannen hebben in hun thuisland zo ongeveer met iedereen en alles samengespeeld, schrijven nummers, produceren…. kortom; een eeuw aan ervaring.

Bennett speelde moddervet waarbij je de hele Amerikaanse muziekgeschiedenis terug hoorde van Chicago blues tot Motown soul maar dan toch weer met een geheel eigen sound. Af en toe zompig als de delta van Tennessee dan weer subtiel en liefelijk maar technisch altijd virtuoos. Benett een boomlange zwarte man die met zijn fysieke verschijning al imponeert, maar met hoedje en zonnebril zijn rock & roll imago geheel afmaakt.

Bassist Frank Swart speelde zittend en zat met gekruiste benen licht achterover, waardoor je de indruk kreeg dat hij toevallig voorbij kwam en het hem allemaal zeer makkelijk afging, en misschien was dat ook wel zo. Hij keek wat rond, keek wat naar zijn metgezellen, grapte wat, lachte vriendelijk en ondertussen waren de baspartijen virtuoos.

Na de pauze begon Nathan Bell eerst solo met een aantal akoestische nummers, maar hoe goed ook, ik kon niet wachten totdat zijn companen zich weer bij hem voegden en de reeks juweeltjes voortzetten. Of zoals Nathan zelf zei over zijn begeleiders; “these two guys are so tight; they say the same they play the same and that is because they have just one brain”. Een avond die we voor wat The Blue Room betreft kunnen bijschrijven als legendarisch !

Setlist: Hard Worker, The Devil Lives In Bargain Town, Down Hearted And Blue, Walking Boss, Jesus Don’t like Your Spending Money, American Blues, American Gun, Heavy Like That, Monday Monday,  Roll, A Woman, Wrong Man For The Job, 4 Acoustic songs, Angola Prison, You Say Nothing, Zensuit’s Samadhi Blues, Federal Hearse, What Time It Is, Hot Tub Shark, Hard Worker (repris)

Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten