De stem van Adrian Crowley roept beelden op van een jonge Lou Reed van de legendarische band The Velvet Underground. Hetzelfde donkere timbre dat monotoon teksten bijna fluistert in de microfoon. UNCUT muziek magazine omschreef Crowley als “de gothic-versie van Leonard Cohen”. Ook de naam van Nick Cave komt voorbij.

De omfloerste stem van de Londense singer songwriter Nadine Khouri past perfect als backing vocal. Zij opent als support act de avond in de immer sfeervolle Toonzaal die de perfecte setting is voor de poëtische muziek van beide artiesten.

Nadine speelt elektrische gitaar en haar stem klinkt zacht door de Toonzaal. Toch zijn de teksten goed te verstaan dankzij haar uitstekende dictie en mooie heldere stem. Bij sommige nummers sampelt ze drumritmes in die het serene van haar voordracht versterken.

Adrian Crowley

Adrian Crowley heeft zojuist de single Tangled van het nieuwe album Measure of Joy uitgebracht op het gloednieuwe label Valley Of Eyes Records. Zondagavond 16 maart is hij samen met Nadine Khouri te zien in een volle Willem Twee Toonzaal als onderdeel van een tour door de Lage Landen, Frankrijk, Ierland en Engeland.

Crowley wordt geroemd om zijn teksten en hij wordt door critici betiteld als meesterverteller. Ik vind het nummer Brother Was A Runaway van het nieuwe album bij uitstek exemplarisch voor die titel. Het gaat over zijn broer die het ouderlijk huis verlaat: I didn’t realise when he said goodbye, he meant goodbye for good. Brother was a runaway, he’s still running today. I wish him the best.

Over de nieuwe single Tangled zegt Crowley: “Ik zie dit nummer als een soort rusteloze zwerftocht door een buurt in de vroege ochtend; een duik in het schimmige rijk van een slapeloze geest, wanneer nachtelijke wezens nog rondsluipen en overpeinzingen en koortsachtige gedachten de overhand nemen tot de ochtend komt.”

Naast deze twee nummers speelt Crowley begeleid door Nadine uiteraard ook andere nummers van het nieuwe album zoals het titelnummer Measure of Joy, Genevieve Of The Mountain en Cherry Blossom Soft Confetti. Dit laatste nummer waarmee deze verstilde zondagavond afsluit, heeft mijn hart gestolen. Dat komt door de weemoed die het lied uitademt in combinatie met zwierige Zuidamerikaanse ballroom-dance. Een niet alledaagse combi maar het werkt.