Woensdag 17 december staat de Britse Allman Brown in een uitverkochte Toonzaal. Het voorprogramma wordt verzorgd door Levi Major. Beide hebben warme stemmen die perfect passen bij een avond waarop je – nu toch echt – je dikke jas aan moet trekken.
Levi Major
Met zijn akoestische gitaar en ukelele neemt de Enschedese Levi Major ons mee in zijn persoonlijke leven: van struggles met genderidentiteit en neerslachtigheid tot meer optimistische dagen: “want als je verliefd bent, dan is het leven toch eigenlijk best wel mooi.”
Luister je zijn EP Meet Me At Dawn op Spotify, dan hoor je duidelijk invloeden van ambient. Associaties met Bibio, Fleet Foxes en Bon Iver komen op. Live blijven vooral de boeiende indie-folk melodieën, met sterke vocals en een accentloos Engels van Levi, overeind. Naar mijn weten zijn er niet zoveel artiesten in Nederland die ambient soundscapes omarmen. Voor Levi Major mogelijk een manier om zich te onderscheiden in het singer-songerwriterlandschap
Allman Brown
De set begint met een van zijn bekendere nummers, Fires (2017). Of eigenlijk begint het met Brown die vertelt dat hij Harry Potter gierig vindt. Daarmee is de toon gezet: met deze man kun je lachen. Hij staat op het podium met twee multitalenten: violiste Charlie Schnurr en bassiste Lydia Clowes die beide ook mee de vocals verzorgen. Regelmatig zijn ook zij onderwerp van Brown’s grapjes
Familie is een thema dat vaker terugkomt bij Allman Brown. Zo heet het laatste album Second Son (2024). Van dat album brengt hij deze avond onder andere het nummer Darling, It’ll Be Alright. Dat schreef hij over zijn vrouw, die hem altijd weet gerust te stellen wanneer hij stress heeft. Ook het nummer My Ordinary Life blijft in huiselijke sferen. Goed gevonden is de zin: “I’m a second son of a second son.”
Sons and Daughters zet het familiethema door. Dat nummer mogen we zelfs twee keer horen, omdat een dame uit het publiek het mee wil zingen op het podium. Dat doet ze zeer vakkundig en het publiek is enthousiast.
De teksten van Allman Brown zijn vrij algemeen en bij vlagen zoet; het zijn de muziek en de heerlijke stemmen waarvoor je naar dit optreden komt. De nummers zitten goed in elkaar en elke noot is raak. Waar er op de plaat ook regelmatig synthaccenten te horen zijn, is er in deze live-uitvoering meer ruimte voor creatief spel van violiste Charlie. Dat voelt erg verfijnd en passend bij de set-up.
Dit optreden was als een warme kop chocolademelk: gewoon even ongecompliceerd genieten. Hoe Allman Brown bij elk lied connectie maakt met het publiek via een anekdote of een referentie naar een film, is een absolute meerwaarde voor de show en zeker erg passend bij een zaal als de Toonzaal.
Setlist: Fires, Darling, It’ll Be Alright, Sons and Daughters, Bad Blood, Hurting, Rivers, 1984, My Ordinary Life.
Fotografie: Perla van Kessel