Perla van Kessel | KLANKGAT

mrt, 2026

Het Tom Ford Trio geeft intiem concert in W2
Brits trio speelt louter fonkelnieuwe nog niet opgenomen jazzmuziek

In het kader van PULS (het nieuwe jazzconcept van de W2) staat het Britse Tom Ford Trio in de kleine zaal. Binnen PULS is er ruimte voor cross-overs en internationaal talent. Tom Ford vinkt beide vakjes aan.

Voor het evenement werd goed reclame gemaakt op sociale media, maar het verkocht helaas niet uit. Het publiek lijkt grotendeels te bestaan uit vaste W2-bezoekers die nieuwsgierig zijn naar wat Tom Ford te bieden heeft.

Tom Ford Trio

Op het podium zien we King David Ike-Elechi (drums), Daisy George (basgitaar) en Tom Ford (gitaar). Je voelt aan alles dat het geschoolde, ervaren muzikanten zijn. Deze avond is de laatste in hun tour, waarin ze vooral het noorden van Europa hebben aangedaan.

Ze spelen enkel nieuwe muziek die nog niet is opgenomen. Dat geeft het optreden iets exclusiefs. De nummers die ze spelen verwijzen vaak naar zaken uit het leven van de bandleden. Zo verwijst The Troups naar de honden van Ford en was Friend Club de naam van zijn vriendengroep.

Ook is er Arabica Robusta (koffie) en een nummer dat over de stad Newcastle gaat. Wanneer ze goed en wel begonnen zijn is er een versterker “literally burning.” Het publiek ziet daar echter niets van, de versterker wordt razendsnel vervangen en niemand is van zijn stuk gebracht.

Wat vooral opvalt, zijn de inventieve gitaarmelodieën van Ford. Die melodieën klinken alsof ze zo in een succesvolle pop- of alternatieve hit zouden kunnen belanden. Dat is logisch als je weet dat Tom Ford ook veel samenwerkt met grote artiesten in verschillende genres (o.a. hiphop, indie en elektronica).

Wie afgaat op de muziek die hij op Spotify heeft staan, kan daarom wel eens bedrogen uitkomen. Dit optreden is namelijk echt een jazzconcert. Niet zo gek, want Tom Ford studeerde jazzcompositie aan het Berklee College of Music. Tegelijkertijd zijn uitstapjes naar andere genres zeker aanwezig.

De avond wordt afgesloten door resident DJ’s van Doogan Records. Een mooi gecureerde avond, die nog meer fans verdient.

mrt, 2026

Chiel Nugter brengt nummer Aforisme II uit
Een nieuwe blik op een stuk uit 1972 als een warme deken met een vleugje mystiek

In februari bracht de Bossche muzikant Chiel Nugter zijn interpretatie van Aforisme II uit, naar het origineel van Simeon ten Holt. “Een stuk dat voelde als een warme deken,” aldus Nugter.

Chiel Nugter is een componist en gitarist uit Den Bosch. Eerder schreven we al over zijn operette Spirit Of The Times en zijn album Tijdsgeest. De muziek van Nugter wordt omschreven als neoklassiek of romantisch. Wat echter vooral opvalt, is dat zijn inspiratie uit diverse hoeken komt: van gevonden muziek (of muzikanten) tot distopische AI-situaties en zijn eigen stad. Deze muzikant gaat ontvankelijk door het leven.

Aforisme II

Dat gold zeker ook bij het ontstaan van dit nieuwe project. Chiel Nugter vertelt ons over het moment dat hij het stuk ontdekte: in de bibliotheek van Gent stuitte hij op de bladmuziek van Aforisme II (1972). “Ik was benieuwd, zette mijn koptelefoon op en luisterde en las mee met dit mooie stuk muziek.”

De uitvoering waarnaar Nugter luisterde, was van pianist Jeroen van Veen. Het stuk bleef in zijn gedachten rondzingen en uiteindelijk heeft hij, samen met een gitaarstudent, het stuk uitgeschreven voor twee gitaren. Nugter nam contact op met uitgeverij Donemus om zo toestemming te krijgen van de familie voor het uitbrengen van zijn interpretatie.

Het nummer voelt zacht aan en heeft geen echte uitspattingen of climaxen. Er lijkt juist een bepaald herhalend ritme in te zitten dat je een beetje in een trance brengt en waardoor het nummer ook opvallend geschikt is om op repeat te luisteren.

Tegelijkertijd blijft het boeien door subtiele, goed getimede veranderingen. De klanken van de gitaren brengen je op de een of andere manier naar een andere tijd, al is niet precies duidelijk welke. Het zorgt er in ieder geval voor dat je een beetje loskomt van het hier en nu. Een warme deken met een vleugje mystiek dus.

dec, 2025

Warme klanken van Allman Brown in Willem Twee Toonzaal
Deze gastvrije singer-songwriter zingt over zijn ordinary life

Woensdag 17 december staat de Britse Allman Brown in een uitverkochte Toonzaal. Het voorprogramma wordt verzorgd door Levi Major. Beide hebben warme stemmen die perfect passen bij een avond waarop je – nu toch echt – je dikke jas aan moet trekken.

Levi Major

Met zijn akoestische gitaar en ukelele neemt de Enschedese Levi Major ons mee in zijn persoonlijke leven: van struggles met genderidentiteit en neerslachtigheid tot meer optimistische dagen: “want als je verliefd bent, dan is het leven toch eigenlijk best wel mooi.”

Luister je zijn EP Meet Me At Dawn op Spotify, dan hoor je duidelijk invloeden van ambient. Associaties met Bibio, Fleet Foxes en Bon Iver komen op. Live blijven vooral de boeiende indie-folk melodieën, met sterke vocals en een accentloos Engels van Levi, overeind. Naar mijn weten zijn er niet zoveel artiesten in Nederland die ambient soundscapes omarmen. Voor Levi Major mogelijk een manier om zich te onderscheiden in het singer-songerwriterlandschap

Allman Brown

De set begint met een van zijn bekendere nummers, Fires (2017). Of eigenlijk begint het met Brown die vertelt dat hij Harry Potter gierig vindt. Daarmee is de toon gezet: met deze man kun je lachen. Hij staat op het podium met twee multitalenten: violiste Charlie Schnurr en bassiste Lydia Clowes die beide ook mee de vocals verzorgen. Regelmatig zijn ook zij onderwerp van Brown’s grapjes

Familie is een thema dat vaker terugkomt bij Allman Brown. Zo heet het laatste album Second Son (2024). Van dat album brengt hij deze avond onder andere het nummer Darling, It’ll Be Alright. Dat schreef hij over zijn vrouw, die hem altijd weet gerust te stellen wanneer hij stress heeft. Ook het nummer My Ordinary Life blijft in huiselijke sferen. Goed gevonden is de zin: “I’m a second son of a second son.”

Sons and Daughters zet het familiethema door. Dat nummer mogen we zelfs twee keer horen, omdat een dame uit het publiek het mee wil zingen op het podium. Dat doet ze zeer vakkundig en het publiek is enthousiast.

De teksten van Allman Brown zijn vrij algemeen en bij vlagen zoet; het zijn de muziek en de heerlijke stemmen waarvoor je naar dit optreden komt. De nummers zitten goed in elkaar en elke noot is raak. Waar er op de plaat ook regelmatig synthaccenten te horen zijn, is er in deze live-uitvoering meer ruimte voor creatief spel van violiste Charlie. Dat voelt erg verfijnd en passend bij de set-up.

Toonzaal — creatief spel van Charlie Schnurr

Dit optreden was als een warme kop chocolademelk: gewoon even ongecompliceerd genieten. Hoe Allman Brown bij elk lied connectie maakt met het publiek via een anekdote of een referentie naar een film, is een absolute meerwaarde voor de show en zeker erg passend bij een zaal als de Toonzaal.

Setlist: Fires, Darling, It’ll Be Alright, Sons and Daughters, Bad Blood, Hurting, Rivers, 1984, My Ordinary Life.

Fotografie: Perla van Kessel

okt, 2025

Sara Bax presenteert haar jazz/pop/world-debuutalbum
Een reis door verschillende culturen met het album ‘She’s the Poem’

Vocalist en componist Sara Bax (1997) bracht in september haar eerste album She’s the Poem uit. Voor dit album startte ze in 2024 een crowdfundingactie via het platform voordekunst.nl. Met hulp van een aantal fondsen en bijna 200 donateurs behaalde ze haar doel. Belofte maakt schuld, en dus verscheen er vorige maand een tien nummers tellend album.

Het album werd uitgebracht door Challenge Records en geproduceerd door Sara zelf, met bijdragen van Jeroen van Vliet (piano), Angelo Verploegen (flügelhorn), Joshua Herwig (cello) en Maximilian Hering (drums).

Sara Bax

Sara Bax studeerde Jazz&Pop aan het ArtEZ Conservatorium in Arnhem. Eerder maakte ze al de EP Boy on the Moon, met vrijwel dezelfde ploeg muzikanten. Die EP bracht ze eerder dit jaar ten gehore op het Just Jazz Festival in Delft en bij North Sea Round Town in Rotterdam. Over haar drijfveren zegt ze zelf: “Making music connects me to the magic in this world, and it’s a way to make people sparkle.”

She’s the Poem

Wat direct opvalt bij het luisteren van dit album, is dat er verschillende talen voorbijkomen, soms zelfs meerdere in één nummer. Het is alsof Sara zich echt heeft laten inspireren door klanken en ritmes van verschillende talen. We horen Spaanse rollende r’en, Franse woorden in een Balkan sausje, en één nummer zingt ze in het Nederlands.

Engels is het meest vertegenwoordigd. In enkele nummers ontbreekt juist elk spoor van taal en krijgen de instrumenten ruim baan. Door de mix van sferen krijgt het genre ‘world’ op dit album een nieuwe betekenis: de muziek voert ons niet naar één specifieke cultuur, maar neemt ons mee op een wereldreis.

Het album heeft een spiritueel randje, maar pop en jazz vormen de stevige basis. Een optreden van Sara zou dan ook niet misstaan op Jazz in Duketown. Het is redelijk toegankelijke jazz van het rustige soort, beschouwend, dromerig. Hoewel melancholisch, klinken de nummers over het algemeen wel optimistisch. Ze wakkeren een soort onalledaagse tevredenheid aan.

Sara Bax Live band - Charlotte Reijnen 00 — verschillende talen – ©Charlotte Reijnen

Inspiratie blijkt vooral te komen van mensen. Zo hebben de meeste nummers de naam van een persoon, zoals ‘Frida’ (naar Frida Kahlo), maar ook ‘Jeroen’, wat misschien zal doelen op Jeroen van Vliet (pianist van het album). Sara zelf noemde het dan ook een ‘portretserie in muziek’. Als luisteraar lijkt het alsof je aanschuift bij Sara’s — al dan niet bestaande — multiculturele vriendengroep, die bij zonsondergang intieme en oprechte verhalen deelt.

coverfoto: ©Charlotte Reijnen

Sara Bax groeide op in Den Bosch en verhuisde voor de studie Jazz&Pop (Conservatorium ArtEZ) naar Arnhem.

Sara treedt zondag 19 oktober in Willem Twee Toonzaal

aug, 2025

Fans gaan in de huppel-moshpit bij concert van Elmer
Kritische vaderlandsliefde in een mix van kleinkunst en dorpsfeest

Op het podium zien we Elmer in wat je ‘polder-couture’ zou kunnen noemen, samen met twee dansers in een oer-Hollands kartonnen decor. In het publiek staan (piepjonge) Elmer-fans, queer mensen, en ook oudere Boulevardbezoekers die nieuwsgierig zijn naar dit optreden.

Elmer

Elmer is blij om weer in Den Bosch te zijn. Merel Pauw legt uit dat ze haar alter ego Elmer kon ontwikkelen bij Boulevard 2021, op het moment dat ze vanuit haar toneelachtergrond de overstap naar muziek wilde maken.

In deze show presenteert ze haar debuutalbum platland. Het album gaat over een haat-liefdeverhouding met Nederland. Ze zingt een ode aan het dorpsfeest “In een tijdelijke tent, waar je iedereen kent”. Maar is soms ook kritisch en minder trots om een Nederlander te zijn. In het nummer haat maakt ze mooi gebruik van Nederlandse symboliek om politieke onrust te verbeelden: “Zijn het de plantenbakken of de dijk. Waardoor wij zakken in eigen gelijk?”

In het publiek zijn veel fans, want er wordt flink meegezongen. Onder hen zijn ook een aantal tieners die met hun enthousiasme de hele zaal aansteken. Regelmatig zoekt Elmer het contact met het publiek op. Tijdens het lied platland vraagt ze de bezoekers om een ongemakkelijk kringverjaardag te maken (een open cirkel), om daar vervolgens met z’n alle keihard in te gaan stampen. Het idee daarbij is dat het land nog platter wordt door te stampen. Ook oppert ze het briljante idee van een huppel-moshpit.

Een inclusief feestje, waarop we mogen springen op de haat die we voelen naar of krijgen van onze ‘medenederlandertjes’. We mogen billen schudden op een nummer over paniekeren tijdens de seks. We mogen dansen ondanks het verlies van een moeder.

Nummers: platland, dorpsfeest, haat, alle buren moeten dood, geen emoties, Prinses Pil, Lager, Je Vader, Fantastisch

fotografie: Perla van Kessel

aug, 2025

Joost Oomen en Kruidkoek staan in uitverkochte PA-zaal
Garagejazz en poëzie over boterhammen en de liefde

Joost Oomen toert deze zomer samen met jazzband Kruidkoek langs verschillende festivals. Op Boulevard spelen ze op donderdagavond hun voorstelling Liefde in Tijden van Hopjesvla in de uitverkochte zaal van Podium Azijnfabriek.

Joost Oomen

Dichter en performer Joost Oomen lijkt de wereld tot in het kleinste detail te observeren. Hij speelt met die observaties en schiet ze vervolgens in lieve, grappige en soms absurde vorm het publiek in, als een tekstueel confettikanon. En dat confettikanon voel je vanavond ook. Het applaus, nog terwijl de confetti neerdwarrelt, wordt vriendelijk afgekapt door Joost, alsof hij wil zeggen: ‘Jongens, let nou op, confetti schieten is precisiewerk!’

Kruidkoek

Kruidkoek is een jazzband die niet bang is voor rockinvloeden. De band, bestaande uit Tijmen Kooiker (gitaar), Nick Feenstra (saxofoon), Reindert Kragt (bas) en Bram Knol (drums), komt qua look & feel meer over als een indieband. Met hun speelse vormgeving (zie website) en zelfgemaakte videoclips (met een duplotrein) nemen ze zichzelf niet al te serieus.

Eigenlijk past zo’n speelse instelling heel erg bij jazz en werkt het ook goed in de samenwerking met Joost Oomen. De muziek gaat van jazzy tunes naar rockende gitaren en terug. Bekkens worden geaaid, er wordt gespeeld met een dwarsfluit en er komen verschillende kleinere instrumenten uit de doos, waarvan Joost Oomen er regelmatig zelf een bespeelt. Zo vinden ze zelfs een klank die past bij de zin ‘een mier die door whisky loopt’.

Liefde in tijden van hopjesvla

In deze voorstelling neemt Joost Oomen ons mee in zijn pogingen om de liefde te beschrijven in poëzie, zonder dat het klef wordt. Oomen ontleedt het ja-woord, observeert leeggegeten jampotten waar kaarsjes in gaan en verwondert zich over een koekoeksklok die heel goed weet welke koek hij eerst moet zeggen. Er wordt in de voorstelling gespeeld met eten — tekstueel dan. Zo horen we zinnen als ‘Lieve pudding, beef niet’, en mag het publiek met woorden zijn eigen boterham beleggen.

Het is tof om te zien hoe sommige gedichten zelf bijna jazz worden: pingelig en plots. Tegelijkertijd is er voldoende rust in de muziek om ruimte te geven aan het grotere verhaal van de voorstelling. Alle heren op het podium spelen met concentratie én plezier — en dat voel je.

fotografie: Perla van Kessel

aug, 2025

Pepe Nomad neemt publiek mee naar ‘De After’
Een geslaagde voorstelling in Tent Paars, die ook jonger publiek het theater(tentje) in weet te trekken

Den Bosch lijkt een nieuwe artiest te verwelkomen: Pepe Nomad. Bij gebrek aan biografie zouden we hem hiphop-schrijver kunnen noemen. In de muziekvoorstelling ‘De After’ rapt hij, zingt hij en brengt hij theater.

Pepe Nomad – De After

Zondagavond, het is lekker weer en het is druk op het Theaterfestival Boulevard. Terwijl buiten de theaterparty nog in volle gang is, neemt het publiek van Tent Paars plaats voor de afterparty. Pepe Nomad heeft een groep creatievelingen om zich heen verzameld met wie hij deze show neerzet. Op de vloer vinden we naast Pepe ook nog een paar mannelijke acteurs en een driekoppige liveband.

Terwijl het publiek gaat zitten, wordt er op het podium al flink ge-afterd. Er staat een tafel vol drankflessen en een bank waar meerdere mensen op wegdommelen. Als bezoeker waan je je in een ruimte “Waar het feest nog in de kamer hangt”, zoals Pepe het mooi omschrijft.

Componist en toetsenist Sjeng Muermans, gitarist Mees Paardenkooper en bassist Bas Kooiker nemen ons mee naar dat gevoel tussen clubben en chillen. De ene keer hypnotiserend als een trance, de andere keer urgenter als een realiteit die ineens hard binnenkomt. De muziek is een poëtische samenvatting van de klanken die je op zo’n avond zou horen en beweegt mooi mee met de teksten van Pepe Nomad.

De After — Pepe Nomad met Mees Paardenkooper en Bas Kooiker

After party — Bas Kooiker en Sjeng Muermans kruipen ook even in de rol van feestganger

Die teksten gaan over verwachtingen, verplichtingen en ontsnappen daaraan. Zo zingt hij de mooi gevonden uitspraak ‘het jaagt me op de stuipen’. Pepe Nomad is goed in het vinden van zinnetjes uit de Nederlandse spreektaal die je gelijk naar een herkenbare situatie brengen. Ik kan het wel gaat over de verwachtingen van je ouders, die als volwassene nog nagalmen in je hoofd.

Maar ook de verwachtingen van de maatschappij komen aan bod: in Je bent een man toch? rapt Pepe een hele lijst op van wat een man zou moeten zijn of doen. De frase Papa die is altijd aan het werk loopt ritmisch zo goed dat die de basis vormt voor een lied.

Af en toe is de zang van Pepe Nomad niet kraakhelder, maar er is genoeg te zien en te horen om als bezoeker mee te gaan in een nacht die soms dag is en andersom. Wederom een geslaagde voorstelling in Tent Paars, die ook jonger publiek het theater(tentje) in weet te trekken.

Tent Paars — Artiesten bedanken de techniek en het creatieve team

fotografie: Perla van Kessel

aug, 2025

Manu en .multibeat brengen vervoering op Boulevard
Spoken word, instrumenten en koorzang smelten samen tot een perfecte theatershow

Manu van Kersbergen presenteert samen met .multibeat en hiphopkoor Tribe, De Herontdekking van de Hemel. Deze muziektheaterproductie is onder andere genomineerd voor een Theo d’Or in de categorie Meest grensverleggende podiumprestaties. Na het zien van deze show kun je alleen maar denken dat die prijs meer dan verdiend zou zijn.

Manu van Kersbergen

De woordkunst van Manu van Kersbergen vindt zijn oorsprong in de hiphop zoals die in de jaren 90 opkwam. Maar waar veel hiphopacts van zijn generatie enigszins blijven steken in dezelfde stijl van presenteren, trekt Manu de hiphop het theater in. Niet geforceerd, maar juist met bijzonder veel zorgvuldigheid.

De keuze voor het theater komt misschien wel doordat Manu, naast dichter ook een fantastische verhalenverteller is. Soms vertelt hij groots en beweeglijk zoals een predikant, dan weer klein en persoonlijk als een voorleespapa. Manu is een performer pur sang.

.multibeat en Tribe

Voor Manu was het een bewuste keuze om de samenwerking op te zoeken met muziekcollectief .multibeat. Met bassist Thijs van Zutphen, toetsenist Boudewijn Pleij en drummer Aron Smit heeft hij gezocht naar een kruisbestuiving van muzikale compositie en taal. Daardoor beleef je als bezoeker geen gewoon concert, maar een choreografie van woorden en instrumenten. Zo laat drummer Aron Smit zijn drumstok exact samenvallen met een uitgesproken woord van Manu.

Manu en .multibeat

Tribe

Tribe voegt op het juiste moment prachtige koorzang toe, waardoor de muzikale dans nog gelaagder wordt. Dankzij al deze cross-overs klinkt Manu’s muziek verrassend vernieuwend.

De Herontdekking van de Hemel

De theatershow en het gelijknamig album hebben duidelijke referenties naar religie. Manu opent de voorstelling met een capuchon op: stoere rapper en duistere monnik tegelijkertijd. Hij spreekt vanaf een preekstoel, leest voor uit een oud boek, zingt “In den beginne was het woord, en het woord schiep god”.

Met een performance zo intens dat het zweet van hem afdruipt, en de verfijning van muziek, zang, kostuums, decor en licht, brengt Manu een theaterconcert dat je bijblijft. Hopelijk zien we deze predikant op Nike Air Max volgend jaar weer terug.

Nummers:

De Constructie, Ogenblik, Geen afscheid, Kintsugi, Lichtjaren, Zonder Jou, Deconstructie

fotografie: Perla van Kessel

aug, 2025

Qube is laatste hiphopact op eerste Boulevard-dag
Tent Paars krijgt kwetsbare rap op een muzikaal presenteerblaadje in de show Zonder Aanwijsbare Reden

Terwijl mensen buiten hoorbaar uitgelaten de eerste dag van Theaterfestival Boulevard inluiden, wordt het binnen in Tent Paars met Qube al snel intiem. Het optreden begint een paar minuten later, omdat er last minute nog veel mensen naar binnen willen. Hij is dankbaar dat het publiek zo laat op de avond nog is gekomen.

Qube

Qube staat dit jaar opnieuw geprogrammeerd in Tent Paars, waar Hiphopcentrum Cypher artiesten uit hun netwerk presenteert aan het Boulevardpubliek. Zowel de locatie als Qube’s optreden zijn veranderd ten opzichte van vorig jaar.

Tent Paars is geen kleine tent meer, maar een constructie van steigerbuizen met meerdere verdiepingen, sfeervol verlicht en midden op het terrein geplaatst. En weer in het midden dit steigerbuizenpaleis staat Qube. Vorig jaar vormde hij nog een act met dansers van Cypher, nu ligt de focus op hemzelf. Hij wordt dit keer begeleid door drummer Spijk en gitarist Ian.

Van dat album speelt hij vanavond onder andere de nummers Vruchtwater en Wandel Naar Binnen. Dat laatste nummer gaat over de sleur van een werkdag. Hij rapt: “Ik krijg een appje van mijn baas, de cijfers zijn te laag, dus vandaag is er crisisberaad.” Een zin die verrassend rijmend klinkt wanneer deze door Qube wordt uitgesproken.

Zeeuwse Bosschenaar Jasper van den Bovenkamp is geregeld te zien op Spoken Word-podia, maar de rol van rapper lijkt hem nog beter te passen. Onder de naam Qube bracht hij in 2023 zijn eerste album uit, Synthetische Speeltuin geheten. Hierin konden we al kennis maken met zijn stijl van rollende zinnen, emotionele observaties en toegankelijke melodieën – soms krachtig, soms juist ingetogen.

In de set lijkt het thema ‘ontsnappen’ vaak terug te komen. Qube verwoordt het verlammende gevoel dat kan ontstaan wanneer je wordt geconfronteerd met de problemen in de wereld. De drang om te vluchten klinkt bijvoorbeeld door in Wanneer ik vertrek, ga je dan met mij mee?

En in het nummer Ik ben nooit alleen lijkt het te gaan over jezelf terugtrekken in je huis of in het gamen. Ook in de meer uptempo track Alleen in mijn dromen woon ik in het bos klinkt een verlangen naar rust en afzondering. Dit nummer lijkt bekend bij sommigen in het publiek en er wordt enthousiast gedanst. Al met al was dit een zeer geschikte muzikale act voor de eerste avond van Boulevard.

Fotografie: Perla van Kessel

jun, 2025

YoungRubbi: zeer passende act op DIY Festival
Deze artiest combineert punk, hiphop en pure teksten en raakt de juiste snaar bij DIY-bezoekers

Terwijl de regen buiten zijn gang gaat, druppelt het publiek het World Skate Center binnen voor het optreden van YoungRubbi. Het belooft een ruige zaterdagavond te worden op het DIY Festival.

YoungRubbi

Als er een artiest is die goed geboekt is voor dit festival, is het YoungRubbi wel. Deze punk-rapartiest ademt de do-it-yourselfmentaliteit. De Rotterdammer Ruben Steens maakt naast zijn eigen producties ook zijn eigen videoclips en artwork.

Het WSC is daarom een passende plek om met zijn band het Bossche publiek in te pakken met snerpende gitaren en vuige hiphopritmes. De nummers gaan voornamelijk over politiek, gemengd met andere zaken die jongeren bezighouden: geld, depressie, spullen kopen… of stelen.

De band speelt het nummer Op Een Dag… waarin Rotterdam een centrale rol speelt: “Op een dag koop ik de Euromast, van m’n geld, ik wil van m’n euro’s af.” Het nummer Zal Ik Alvast Gaan Liggen In Mijn Graf? is wat rustiger en de refreinen zijn bijna spokenwordachtig. Hierin gaan de teksten over je weg vinden en je best doen als jong mens.

Bij het nummer Alles Wordt Betaald stapt de artiest het publiek in en ontstaat er een kleine, maar enthousiaste moshpit. Het nummer gaat over hoe bedrijven en consumenten indirect steun geven aan Israël in de oorlog met Hamas: “Je steunt de genocide, hoe lig je in je bed?”

Medeartiest BUG wordt op het podium gehaald om samen Radicaal Illegaal te performen. Dit is duidelijk een referentie naar het extreemrechtse kabinet dat tot voor kort ons land regeerde.

Het optreden lijkt de juiste snaar te raken bij de DIY-bezoekers. YoungRubbi ademt de tijdsgeest en houdt een (bekraste) spiegel voor aan zijn bevoorrechte generatie, zichzelf en het etablissement. De wrijving tussen die drie is herkenbaar en kan met zijn muziek even tot explosie komen.

Tekst & fotografie: Perla van Kessel