Vanavond staat voor een overvolle zaal een simpele stoel op een groot podium met daarop de 75 jarige Chris Smither, een muzikant met een enorme staat van dienst. Hij is geboren in Miami maar verhuisde later naar New Orleans.
Chris Smither
Smither schreef een ontelbaar aantal nummers, maakte achttien albums onder eigen label en werkte samen met o.a. coryfeeën als Bonnie Rait, Diane Krall, Dixie Chicks, Emmy Lou Harris en John Mayall. Chris Smither is bijzonder trots op zijn laatste album Call me Lucky waarmee hij momenteel door België, Nederland en Duitsland toert.
Chris Smither oogt kwiek en heeft een, wat ze in Brabant noemen, ‘flinke kop met haar’. Met zijn warme stem speelt hij al fingerpickend op zijn gitaar, zichzelf begeleidend met de ‘footstomp’, inmiddels zijn uniek muzikaal handelsmerk. Hij start met het vlotte Open Up van het album Leave The Light On uit 2006. Gevolgd door Don’t Call Me Stranger en Time Stands Still van het gelijknamige album uit 2009.
Smither is een geestig man. Dat blijkt ook uit zijn verhalen en teksten. Met Nobody Home (“I used to have a house and a spouse and now it’s her’s instead”) krijgt hij de lachers op zijn hand. Dat gebeurt hierna meerdere malen.
Bijvoorbeeld als hij vertelt over zijn radio interviews, waar hem steeds wordt gevraagd hoe hij toch al die nummers schrijft. Chris Smither weet het eigenlijk zelf niet en om de vragensteller af te wimpelen noemt hij het steevast dat het een ‘incoherent en onlogisch’ proces is. Hij zet welhaast klassiek gitaar spelend in met het fraaie Down To The Sound.
Ook veel hilariteit bij No Love Today, oftewel de Okra Song, over de groenteboer die ooit op inspirerende wijze zijn waren aanprees. Op Hawaii hoorde hij een klein jongetje zijn teksten zingen “I got ba-na-na, watermelon, peaches by the pound. sweet corn, mirleton, mo’ better than in town, I got okra, enough to choke ya”. “That’s my song”, zei Smither. Het kind geloofde er natuurlijk niets van.
Ook krijgt Chris Smither de lachers op zijn hand met het bluesy What It Might Have Been; “Als ik het zelf niet had geschreven zou ik denken dat het een klassieker was”. Het vrolijke Origin Of Species wordt ingeleid met een verontschuldiging richting Darwin en teksten als “Then came the flood. Go figure…Just like New Orleans only bigger”. Een heel fraai uitgevoerde cover in ‘minor key’ van Chuck Berry is Maybelline, te vinden op zijn laatste album.
Tweede set
Tijdens de Tweede set speelt Chris Smither nummers als Can’t Shake These Blues en Drive You Home Again en de titelsong van zijn laatste Album Call Me Lucky. Ook Dylan ontbreekt niet met een cover van het Blonde on Blonde album (1966) Visions Of Johanna. Mijn Duitse buurman fluistert me toe dat hij speciaal voor deze uitvoering van Smithers hierheen is gekomen.
Bij Link Of Chain heb ik genoteerd ‘ingenieus gitaarspel, lijkend op Tony Joe White’. Op speciaal verzoek speelt Smither het mooie ingetogen I Am The Right en als laatste nummer Leave The Light On van het gelijknamige album. Als toegift een nummer van Blind Willie McTell Statesboro Blues. Dan vertrekt Chris Smither met een brede grijns…groot applaus, fijn publiek!
Chris Smither speelde:
Set 1:
Open Up, Don’t Call Me Stranger, Time Stands Still, Nobody Home, Down To The Sound, Train Home, What Might Have Been, Maybelline, 100 Dollar Valentine, Origin of Species
Set 2:
Can’t Shake These Blues, Drive You Home Again, Call Me Lucky, Visions Of Johanna, Link Of Chain, By The Numbers, Make Room For Me, I am The Ride, No Love Today (Okra song), Change Your Mind, Sittin’ on Top of the World, Leave The Light On. Toegift: Statesboro Blues
Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten