Soul Kitchen is een Doors-tribute-band en ik weet dat KLANKGAT tribute-bands eigenlijk niet recenseert. Dat is bij de oprichting zo afgesproken. Maar, ik ben een verstokte fan van The Doors en daarom besluit ik toch naar Station Zuid te gaan op deze fijne zonnige zondagmiddag waar het allemaal gaat gebeuren.
Soul Kitchen
Het terras van Station Zuid op de Zuiderpassage is goed vol. De mensen genieten van het heerlijk lenteweer en het geroezemoes wordt nog niet overstemd door het volume dat straks uit de boxen zal komen. Het personeel loopt af en aan om bestellingen op te nemen of op de tafels te zetten.
Soul Kitchen begint klokslag 15:00 uur zoals staat aangekondigd. Hulde aan de stiptheid van deze vijfkoppige band. Ben benieuwd hoe dicht ze de wereld en de sfeer van #JimMorrison en zijn crew gaan benaderen. De band doet gelukkig niet aan verkleedpartijen en andere overbodige opsmuk. Lekker straight in jeans en geen leren broek voor de zanger.
Bij The Doors ontbrak de basgitaar wat deze Westcoast band zo karakteristiek maakte. Bij Soul Kitchen is er wel een bassist en hij geeft een behoorlijke boost aan de sound van Soul Kitchen. Ik vroeg hem hoe ze die baspartijen in hun spel hebben verwerkt. Het antwoord is simpel: de baslijnen die Doors-toetsenist Ray Manzarek op zijn keyboard speelde, werden een op een omgezet naar zijn basgitaar.
Love Me Two Times van het album Strange Days is het openingsnummer en dat vind ik een binnenkomer van jewelste. De zanger is goed bij stem, krachtig volume en hij doet gelukkig geen pogingen om de stem van Morrison na te bootsen. De gitarist speelt overtuigend genoeg en de toetsenist mist weliswaar het magische spel van #raymanzarek maar zijn enthousiasme is aanstekelijk.
Het tweede nummer People Are Strange is ook van Strange Days en dat nummer komt prima over. Maar dan komt één van mijn Doors topfavorieten, Peace Frog van het album Morrison Hotel met die magistrale bijna funky gitaarintro. De gitarist kan met dit nummer zijn hart en vingers ophalen. Top cover.
En dan opeens iets heel vreemds. Een nummer dat ik niet ken en ook van een heel andere orde. Going To The Run heet het en ik kom pas thuis achter dat het van The Golden Earring is. Een vreemde eend maar Soul Kitchen en Break On Through maken het weer goed.
Het volgende nummer is van The Rolling Stones. Ik vind Honky Tonk Women geweldig maar ik kom deze middag voor The Doors. Met Hello, I Love You van het album Waiting for the Sun sluit de band set 1 af.
Set 2
Set 2 begint met all time klassieker Riders On The Storm van het album L.A. Woman. Het is moeilijk om de doem sfeer van dit nummer naar je hand te zetten en dat lukt de band slechts deels. Maar met Roadhouse Blues van Morrison Hotel trekken ze alle registers open en komt alles weer goed.
Dan volgen vier covers van andere bands zoals White Room van Cream. Het is jammer dat de band voor deze opzet kiest, want hun kracht zit ‘m toch in de Doors-tribute. De tweede set sluit af met Love Street (Waiting for the Sun), Touch Me (The Soft Parade) en de grote hit Light My Fire van het album The Doors.
Set 3
Het bluesy Back Door Man van Willie Dixon is vele keren gecovered, zo ook door The Doors. Hier kan je lezen waarom Jim Morrison dit nummer zo graag coverde. In deze set komen nog drie nummers van het album L.A. Woman aan bod: The Changeling, Love Her Madly en het titelnummer L. A. Woman.
De band vermeed de langere en controversiële nummers van The Doors op het podium te brengen. En dat is begrijpelijk. Nummers als When The Music’s Over, The Soft Parade en vooral The End zijn zo intens dat die alleen door een sjamaan als Jim Morrison kan worden gebracht. Maar all & all was het prima toeven hier in Station Zuid.