De Canadese band The Hello Darlins laat sinds hun debuutalbum Go By Feel de Americana en Roots Music scene versteld staan van elk nummer dat zij uitbrengen. Momenteel toeren zij door een aantal landen in Europa. Liefst 21 shows in 24 dagen.
De reacties op de ‘socials’ zijn lovend. Onze verwachting is hooggespannen en dat blijkt achteraf helemaal te zijn waargemaakt. De zaal is tot de laatste stoel gevuld. Het is het eerste concert van dit nieuwe seizoen en de lat ligt meteen al erg hoog.
The Hello Darlins
De lieftallige en talentvolle Candace Lacina is de frontvrouw van The Hello Darlins. Het concept van de band begon in 2016 samen met toetsenist Mike Little, later Lacina’s echtgenoot. Hoewel ze in diverse samenstellingen optraden worden zij vanavond begeleid door Kyle Mosniuk op gitaar, Brett Ashton op gitaar en bas en Adam Dowling op drums. Deze muzikanten zijn eveneens grootheden uit het Canadese tourcircuit.
The Hello Darlins starten met een fraai close harmony gezongen gospel medley, waarna het losbarst in het funky klinkende Used To Rule The World, met een aanstekelijke solo van Mosniuk op de Fender Stratocaster gitaar. Lacina vertelt naast spelen en zingen het meest te houden van het schrijven van songs.
Naast een aantal songs van vorige albums én hun nieuwste dubbelalbum The Alders & The Ashes (opgenomen met een indrukwekkend team in LA), spelen ze ook nummers van anderen. Dat zijn vanavond o.a Springsteen’s I’m On Fire en een fraaie eigen uitvoering van het bekende en door velen uitgevoerde Will The Circle Be Unbroken en de John Denver hit Leaving On A Jet Plane, waarbij de hele zaal meezingt. Er wordt trouwens veel meegezongen.
Beide gitaristen krijgen ruimschoots de gelegenheid om de leadzang te vertolken en dat doen zij uitstekend. Kyle Mosniuk met Not Givin’ Up Yet, (met de virtuoze Hammond klanken van Little, opgezweept door Lacina die bijna over zijn toetsen hangt) en Lowell George’s Can’t Stand The Rain. Brett Ashton zingt de gevoelige ballad Aberdeen, mooi begeleid op zijn akoestische gitaar en later nog Never Get Over You.
Candace’ grootvader leerde haar jodelen toen ze zes jaar oud was. Het bewijs hiervan wordt geleverd op het catchy country nummer Died with his Boots On, een true story en eerbetoon aan de opa die als bluegrass muzikant ook echt in zijn laarzen is gestorven. Met stevig accordeonspel van Little, aan de rand van het podium.
Tweede set
The Hello Darlins keren na de pauze terug met een verrassende rocksong What Is A Broken Heart For, meerstemmig ingezet. Met de Rocky Mountains én haar oma voor ogen schreef ze het countryrock-achtige Mountain Time, een love song over de zomers in Alberta. Weer erg mooi met de Hammond klanken van Little en de akoestische gitaar van Ashton.
Candace memoreert aan haar favoriete zangeressen zoals Ronstadt, Parton, Harris en Williams. Aan dat niveau moet je denken als zij het vlotte Carefree Arizona vanavond aan ons laat horen.
“Let’s build a song!” roept Candace tegen het publiek. “Zo een die nooit meer hetzelfde zal klinken met een begin en een eind”. Zij zet in en wat volgt is een energieke jam, door haar als ‘Den Bosch Jam’ betiteld met veel klappen en invallende instrumenten. De zaal is in the mood en de band ook. Dowling zit wat verscholen achter de band, maar speelt continu een solide drumpartij.
Na nog een aantal indrukwekkende songs waaronder het soulvolle Go By Feel, over vertrouwen op je gevoel in een relatie, eindigt de band op luidruchtig verzoek van de zaal met een laatste nummer Still Waters.
Stil is het na afloop zeker niet getuige de staande ovatie. De dynamiek van The Hello Darlins heeft op iedereen een grote indruk achtergelaten. Prachtig concert!
Setlist: Gospel Medley, Used To Rule The World, Will The Circle Be Unbroken (Habershon/ Gabriel) Not Givin’ Up Yet, Lay Down Low, Better Days (Dave Fenley), Aberdeen; Leaving’ On AJet Plane, Died With This Boots On. Tweede set: What Is A Broken Heart For; Can’t Stand The Rain (Lowell George), Mountain Time, Highway 355, Never Get Over You, Carefree Arizona, Den Bosch Jam, Go By Feel, I’m On Fire (Springsteen) Still Waters
Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten
The Hello Darlins – The Alders & The Ashes (2024)