Nadat Kerri Powers drie jaar geleden vanwege een onfortuinlijke pandemie binnen 24 uur weer naar The States moest terugvliegen, staat zij (Connecticut, New England) vanavond op het podium van Blue Room Sessions. Dat oogt in eerste instantie groot voor een vrouw met alleen twee gitaren en een soort tamboerijn aan haar voet, maar dat blijkt al snel een misvatting. Wat een stem, wat een geluid. Kerri Powers is een hele belevenis.

Kerri Powers

Als alt-country zangeres met een bluesy soulstem die ook nog onderhoudend tussen de nummers door kan vertellen, weet ze de uitverkochte zaal van het begin af aan te boeien. Onlangs bracht ze een nieuw album Love Is Why uit, waarop zij de diverse aspecten en gevolgen van de liefde onderzoekt en waarvan ze een aantal nummers gaat spelen.

Ze start dan ook met het eerste nummer van dit album Rosie Blue, ontstaan in de voorgaande stille periode en die ze een ‘place of healing’ noemt.

Na When It Rains neemt ze de Resonator met slide ter hand en gaat over tot een vette blues met Morning Glory, Midnight Blue, beide van het nieuwe album. Als kind hield ze van treingeluiden en zat vaak in een kerk naast de spoorlijn. De priester vroeg haar wat ze daar deed. “Waiting for a train” was haar antwoord.

In 2013 herschreef ze het nummer Like A Train In The Night met een, lees ik in mijn notities, ‘Springsteen-waardige’ begeleiding op de mondharmonica. Een ode aan Bessie Smith én de vrouwen in de zaal met Shake & Bake op Resonator en mondharmonica.

Omdat het Halloween is ook een creepy song, Peepin’ Tom. De tekst legt een link naar de figuur die volgens de overlevering met blindheid werd gestraft na het kijken naar Lady Godiva die naakt en slechts gehuld in haar lange haren op een paard door de straten van Coventry reed. Ik kan het niet laten even naar de superlange lokken van Kerri te kijken.

Na de titelsong van het album Love Is Why (zie Monique’s video hieronder) volgt het laatste nummer van de eerste set. Het is een cover van het nummer dat Barry en Robin Gibb oorspronkelijk schreven voor Otis Redding To Love Somebody.

Tweede set:

Kerri Powers speelt een aantal covers onder andere van Steve Winwood’s Blind Faith Can’t Find My Way Home en voor ‘onze’ Ad een cover van John Prine Speed Of The Sound Sound Of Loneliness.

Geïnspireerd door de door Powers als ‘vicious’ bestempelde actrice Tallulah Bankhead speelt ze Tallulah Sent A Car For Me. Haar hond denkt daar anders over want telkens als ze thuis dat nummer speelt begint hij te kwispelen.

De intro op de Resonator doet mij bij Ramblin’ (on my mind), sterk aan Ry Cooder denken. Voor de gitaristen onder ons; ze heeft een aparte manier van spelen en combineert de Travis-picking stijl met af en toe een strum erdoorheen.

Powers schuwt ook de persoonlijke noot niet. 21 jaar geleden scheidde ze van haar toenmalige echtgenoot. Na een slechte tijd kreeg de muziek opnieuw een rol en ze schreef het nummer Old Shirt. “Relationships are like old flanel shirts’ legt ze uit.

Voor de nieuwe man schreef ze Bicycle Man. Verder een zeer eigen uitvoering van het vele malen gecoverde First Time Ever I Saw Your Face van Ewan Maccoll, geschreven voor Peggy Seeger, maar het meest bekend van Roberta Flack.

Na een daverend applaus volgt de toegift met weer een vet aangezette blues van een van Kerri’s favoriete artiesten, Jessie May Hemphill, Go Back To Your Used To Be.

Het publiek kreeg waar het voor kwam; een originele, pure, rauwe, soulvolle en gepassioneerde entertainer.

Video: ©Monique Nuijten

Setlist Kerri Powers:
Rosie Blue, When It Rains, You’re Used To Be, Shake And Bake, Morning Glory Midnight Blue, Train In The Night, Peepin’ Tom, Love Is Why, Moon ‘N Stars, To Love Somebody, Tallulah Sent A Car For Me, Old Shirt, Speed Of The Sound Sound Of Loneliness, Can’t Find My Way Home, Ramblin’, Rummage Through My Love, First Time Ever I Saw Your Face, Someone Else’s Prayer, Go Back To Your Used To Be.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Nieuwste album Love Is Why