Fatcats

Repertoire van Fatcats – hoe verrast kun je zijn …

Meer dan een hoogtepunt in tienjarige concertgeschiedenis van The Blue Room Sessions

Keyboard speler en accordeonist Pieter Jan Cramer van den Bogaart is de nieuwste bandlid van de Fatcats. Zijn spel als toetsenist op de Parade viel in goede aarde bij een van de bandleden.

De weergaloze drumstijl en stem van stadgenoot Sjoerd van Bommel hoorden we al een aantal keren tijdens optredens met verschillende bands. Dat speelde ongetwijfeld een rol voor dit wederom uitverkochte concert.

Ik wist echter niets van het repertoire van deze band en dacht in eerste instantie aan Straycats of andere “bob till we drop” muziek. Maar hoe verrast kun je zijn na afloop van een avond met de Fatcats!

Fatcats

Deze diashow vereist JavaScript.

Fatcats bestaat uit Sjoerd van Bommel (Drums /Vocals), Rob Roemers (Electric Guitar/Vocals), Rick Henkelman (Upright Bass/Vocals) en Pieter Jan Cramer van den Bogaart (Grand Piano/Keyboards/Accordion).

De band start met Chris Rhea’s Gone Fishing, met een mooie solo met de slide van Roemers. Shut Up And Talk van Guy Clark, wordt uitstekend begeleid door vriend van het eerste uur Rick Henkelman (o.a. Max Tax en Spic ’n Span) die de aandacht trekt met zijn speciale mimiek en swingende interactie met de staande bas.

Fatcats
PJ

Ondertussen introduceert Van Bommel hun nieuwste bandlid Pieter Jan Cramer van den Bogaart (PJ voor het gemak). Zijn spel op de toetsen was Van Bommel ooit opgevallen tijdens de Parade, waar hij mooie luisterliedjes speelde met Frédérique Spigt.

PJ

PJ grijpt onmiddellijk zijn accordeon (daarmee de volgorde van de setlist verstorend) en speelt fantastisch het onder andere door Willie Nelson vertolkte en door mij oneerbiedig als ‘smartlap’ genoteerde Blue Eyes Crying In The Rain op accordeon. Het wordt allemaal nog intenser door de tweede stem van Van Bommel en de slidegitaar van Roemers.

Tijd voor the Blues met Keb Mo’s Soon As I Get Paid en speciaal voor Van Bommels dochter Sensitive Kind van JJ Cale.

Fatcats
guitar strap

Tweede set
Wederom een viservaring met Going Fishing, gezongen door Roemers met speciale aandacht voor zijn Eastman gitaar (met een subtiele dialoog over de goudkleurige ‘guitar strap’ en de makers ervan). Tijdens de daaropvolgende indrukwekkende jazzy pianosolo wordt uit de zaal geroepen dat PJ mag blijven.

Het bluesy en meerstemmig gezongen Nightlife wordt gevolgd door Voodoo Woman met een geweldig drummende Van Bommel in reggae-style met daarbij een mooie mix van Hammond, bas en gitaar.

Fatcats
Older Ground

Van ‘Watchman’ Ad van Meurs speelt de band Older Ground met opvallende klanken van de staande bas én strijkstok. Satisfy My Soul van Paul Carrack klinkt bijzonder door het ‘Shadows-achtige’ gitaarspel van Roemers.

De Toegift van de Fatcats liegt er ook niet om; Rad Gumbo, aanstekelijke zydeco van Little Feat met PJ op accordeon. En, omdat het publiek er geen genoeg van krijgt, Ophelia (The Band 1975) en Speedo. Daarna een daverend applaus en een staande ovatie.

Ik kan niet anders concluderen dan dat dit meer dan een hoogtepunt was in onze tienjarige concertgeschiedenis.


Setlist Fatcats:
Gone Fishing, Poor Boy, Shut Up And Talk, I Hope You Get It, Soon As I Get Paid, Can’t let Go, Sensitive Kind, Blue Eyes Crying in The Rain, Yellow Moon,
Set 2. Going Fishing, I Got Mine, I’ve been to Memphis, Older ground, Nightlife, Voodoo, Prodigal Son, Satisfy My Soul, Rad Gumbo, Ophelia, Speedo

Fotografie: Monique Nuijten | Wies van Luijtelaar
DJ: Wim Goud

Reageer