Fatcats

Repertoire van Fatcats – hoe verrast kun je zijn …

Meer dan een hoogtepunt in tienjarige concertgeschiedenis van The Blue Room Sessions

Keyboard speler en accordeonist Pieter Jan Cramer van den Bogaart is de nieuwste bandlid van de Fatcats. Zijn spel als toetsenist op de Parade viel in goede aarde bij een van de bandleden.

De weergaloze drumstijl en stem van stadgenoot Sjoerd van Bommel hoorden we al een aantal keren tijdens optredens met verschillende bands. Dat speelde ongetwijfeld een rol voor dit wederom uitverkochte concert.

Ik wist echter niets van het repertoire van deze band en dacht in eerste instantie aan Straycats of andere “bob till we drop” muziek. Maar hoe verrast kun je zijn na afloop van een avond met de Fatcats!

Fatcats

Deze diashow vereist JavaScript.

Fatcats bestaat uit Sjoerd van Bommel (Drums /Vocals), Rob Roemers (Electric Guitar/Vocals), Rick Henkelman (Upright Bass/Vocals) en Pieter Jan Cramer van den Bogaart (Grand Piano/Keyboards/Accordion).

De band start met Chris Rhea’s Gone Fishing, met een mooie solo met de slide van Roemers. Shut Up And Talk van Guy Clark, wordt uitstekend begeleid door vriend van het eerste uur Rick Henkelman (o.a. Max Tax en Spic ’n Span) die de aandacht trekt met zijn speciale mimiek en swingende interactie met de staande bas.

Fatcats
PJ

Ondertussen introduceert Van Bommel hun nieuwste bandlid Pieter Jan Cramer van den Bogaart (PJ voor het gemak). Zijn spel op de toetsen was Van Bommel ooit opgevallen tijdens de Parade, waar hij mooie luisterliedjes speelde met Frédérique Spigt.

PJ

PJ grijpt onmiddellijk zijn accordeon (daarmee de volgorde van de setlist verstorend) en speelt fantastisch het onder andere door Willie Nelson vertolkte en door mij oneerbiedig als ‘smartlap’ genoteerde Blue Eyes Crying In The Rain op accordeon. Het wordt allemaal nog intenser door de tweede stem van Van Bommel en de slidegitaar van Roemers.

Tijd voor the Blues met Keb Mo’s Soon As I Get Paid en speciaal voor Van Bommels dochter Sensitive Kind van JJ Cale.

Fatcats
guitar strap

Tweede set
Wederom een viservaring met Going Fishing, gezongen door Roemers met speciale aandacht voor zijn Eastman gitaar (met een subtiele dialoog over de goudkleurige ‘guitar strap’ en de makers ervan). Tijdens de daaropvolgende indrukwekkende jazzy pianosolo wordt uit de zaal geroepen dat PJ mag blijven.

Het bluesy en meerstemmig gezongen Nightlife wordt gevolgd door Voodoo Woman met een geweldig drummende Van Bommel in reggae-style met daarbij een mooie mix van Hammond, bas en gitaar.

Fatcats
Older Ground

Van ‘Watchman’ Ad van Meurs speelt de band Older Ground met opvallende klanken van de staande bas én strijkstok. Satisfy My Soul van Paul Carrack klinkt bijzonder door het ‘Shadows-achtige’ gitaarspel van Roemers.

De Toegift van de Fatcats liegt er ook niet om; Rad Gumbo, aanstekelijke zydeco van Little Feat met PJ op accordeon. En, omdat het publiek er geen genoeg van krijgt, Ophelia (The Band 1975) en Speedo. Daarna een daverend applaus en een staande ovatie.

Ik kan niet anders concluderen dan dat dit meer dan een hoogtepunt was in onze tienjarige concertgeschiedenis.


Setlist Fatcats:
Gone Fishing, Poor Boy, Shut Up And Talk, I Hope You Get It, Soon As I Get Paid, Can’t let Go, Sensitive Kind, Blue Eyes Crying in The Rain, Yellow Moon,
Set 2. Going Fishing, I Got Mine, I’ve been to Memphis, Older ground, Nightlife, Voodoo, Prodigal Son, Satisfy My Soul, Rad Gumbo, Ophelia, Speedo

Fotografie: Monique Nuijten | Wies van Luijtelaar
DJ: Wim Goud

Guy Davis

Guy Davis vertolker van akoestische ‘voetstampende’ blues

Rasverteller haalt inspiratie uit The Deep South, moonshine songs en de Eastwing van het Witte Huis

Guy Davis groeide op in New York City. Hoewel zijn vooruitstrevende familie niets had met tradities, ontstond zijn passie voor de blues via de verhalen van zijn grootouders in het diepe zuiden van de VS.

Guy Davis
Guy Davis

Naast leraar, acteur en schrijver is hij daardoor al ruim 20 jaar de vertolker van akoestische ‘voetstampende’ blues. Hij blijkt een rasverteller want elk nummer wordt geanimeerd ingeleid en vaak te mooi om niet op te schrijven. Hoe later de avond hoe smeuïger het wordt en zeker deze avond in The Blue Room Sessions.

Guy Davis

Guy Davis
espresso

Davis start met de vraag om een kopje espresso dat hij nadrukkelijk leegdrinkt. Dan pakt hij zijn vintage Kalamazoo gitaar en begint met Howlin’ Wolf’s Spoonful, gevolgd door een sing along Taking Just A Little Bit Of Time. Hierbij wordt zeer melodisch gefingerpicked en gefootstomped.

Het als Zydeco klinkende Limetown (2003) wordt begeleid op de mondharmonica, waarvan de houder schertsend wordt aangeduid als de buitenbeugel voor de overbeet van zijn zuster. Got Your Letter In My Pocket is nog niet uitgebracht en onlangs in de studio opgenomen. Het gaat over een overspelige vrouw die een kind van haar minnaar krijgt, waarna deze wordt geconfronteerd met de wettige echtgenoot.

Guy Davis
Zydeco

Met de mooi diep klinkende 12-snarige gitaar zet hij in met een nummer van Reverend Robert Wilkins.That’s No Way To Get Along gaat over een gevallen vrouw, of zoals Davis dat noemt, een “low down woman”.

De Clawhammer style is een speelstijl van de slaven. Davis demonstreert dit met zijn banjo in Shaky Pudding. Het mooie bluesy Watch Over Me schreef hij als slaapliedje voor zijn zoontje, die het al snel zelf ging zingen. De laatste songs voor de break zijn ‘moonshine songs’ aldus Davis. Het traditionele Come And Get You gaat over illegale whiskey, omkoping en blackmail.

Guy Davis
Clawhammer style

Kokomo Kidd van het gelijknamige album uit 2015 wordt gebracht als een sappige metafoor voor de schaduwregering van de USA; de zijdeur in de Eastwing van het Witte Huis in Washington DC, waar rond 1800 en tot op de dag van vandaag niet alleen kolen, maar ook drank, drugs en ander onoorbaars wordt binnengeleid. “They needed a bagman who looked like a ragman”; Kokomo Kidd is eigenlijk nooit weggeweest.

Tweede set

Guy Davis
Sonny Terry traditie

De tweede set begint met een harmonica-song in de Sonny Terry traditie. Met Goin’ Down Slow, een langzame blues, blaast Davis wel een minuut lang in één adem op zijn mondharmonica. Het publiek applaudisseert luid. Voordat hij aanvangt met het volgende nummer Give In Kind, wordt het tweede espressootje wederom nadrukkelijk uitgedronken.

My Eyes Keep Me In Trouble wordt aangekondigd als een sexgerelateerde Muddy Waters song en gaat over bronstige mannen die kusjes rechts en links uitdelen aan ‘pretty women’. Wellicht met een gerust hart door Waters neergepend in een nog #metoo-loos tijdperk.

Om in de sfeer te blijven volgt een Dylan song, het gevoelig met harmonica en 12-snarige gitaar uitgevoerde Just Like A Woman. De daaropvolgende Muddy Waters song Keep Me Satisfied, is ook niet direct vrouwvriendelijk maar wordt daarentegen uitstekend vertolkt op de banjo.

Davis vertelt over Sugar Belly

Het publiek luistert ademloos naar de ‘story-song’ over de onfortuinlijke Texaanse halfbloed Sugar Belly. Doodgeboren verklaard en als ongewenst maar beeldschoon meisje opgroeiend in een weeshuis wordt ’the prettigst girl ever seen’ uitgebuit door een stoelschommelende Grandma. Sugar Belly belandt in de prostitutie, alwaar een jaloerse klant haar wurgt, waarna zij haar mooie groene ogen voor eeuwig sluit.

Guy Davis
Saturday Blues

Met vibrato in zijn stem speelt Davis de Saturday Blues van Ishan Bracey (Canned Heat Blues – The Legendary 1928 Memphis Sessions). Daarna het emotionele I Wish I hadn’t Stayed Away So Long, dat verwijst naar Kerstmis 2014, toen Davis’ moeder stierf (en trouwens ook Pete Seeger). Toen de telefoon ging was Davis te ver van huis om tijdig daar te zijn. Met bijna klassiek aandoend gitaarspel zingt Davis zijn song vol overgave. Terwijl het publiek meezingt weet hij zelfs een aantal bezoekers tot tranen toe te roeren.

Guy Davis
Trump op de hak nemen

De toegift is een sing along van Pete Seeger en Lee Hays Kisses Sweeter Than Wine (the Weavers). In de door mij als It Was You genoteerde song wordt, what’s new, Trump nog eens flink op de hak genomen. Dan eindigt Davis met Lay Lady Lay, een klassieker van Dylan.


Eerste set: Spoonful, Taking Just A Little Bit Of Time, Limetown. Got Your Letter In My Pocket, That’s No Way To Get Along, Shaky Pudding, Come And Get You, Kokomo Kidd Tweede set: Goin’ Down Slow, Give In Kind, My Eyes Keep Me In Trouble, Just Like A Woman, Keep Me Satisfied, Sugar Belly, Saturday Blues, I Wish I hadn’t Stayed Away So Long, Kisses Sweeter Than Wine, It WasYou, Lay Lady Lay

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar