De Heavy Hangout van 22 september heeft twee bands op de poster staan: Vulvarine uit Oostenrijk en het Nederlandse Rites.
Wat is het toch prettig, als sommige dingen hetzelfde blijven. Aan het eind van de zomer, op een zondagmiddag te gast zijn bij de Heavy Hangout van de Willem Twee-concertzaal is er zo eentje. Lekker een paar uurtjes opwarmen voor het komende concertseizoen.
Rites
Rites speelt, met vier muzikanten en een zangeres, nummers die geworteld zijn in Engelse punkrock- traditie. Melodieus, hard, met op tijd een gepaste versnelling zodat het de hardcore- kant opgaat. Met een lekkere afwisselende set houden ze de aandacht goed vast.
Het geluid is prima in orde, hoewel de zang wat verder naar voren had gemogen; deze komt maar net boven de rest van de band uit. Maar al met al een leuke band, met een goed eigen geluid. Ook hun ‘merch’ toont hun eigenheid en ziet er goed uitgewerkt uit.
Het nadeel van zo’n eind- van- de- zomer- matinée, zoals deze zondagmiddag, is: het weer kan nog te mooi zijn om publiek naar binnen te lokken. Maar voor de bands is dit geen probleem. Ze doen hun stinkende best al is het maar voor, in dit geval, een dertigtal mensen.
Vulvarine
Vulvarine ‘from Vienna’ is in ieder geval gekomen om een feestje te bouwen. Vier vrouwen en één man sterk rammelen ze stevig aan de misconceptie, dat rockmuziek een mannenbolwerk zou zijn.
Girlpower dus, of beter gezegd, riot- grrrlpower. Met de boodschap: ben je ergens boos over, of wil je gewoon lekker herrie maken, koop een gitaar en versterker en begin een band. Hartstikke punk dus.
Qua uitstraling is Vulvarine een mengelmoes tussen punk en de glamrock, of ‘hairmetal’, uit de jaren tachtig. De liefde voor de eighties wordt ook meermalen luid beleden door de band. Hemelbestormend is het muzikaal allemaal niet: te traag om metal te heten, af en toe neigend naar ‘trailerrock’ zoals Nashville Pussy die speelt maar zonder de spanning.
Duidelijk is wel dat ze al een aantal jaren samen muziek maken, dus een gedegen portie hardrock is wat de pot schaft. Er wordt veel contact met het publiek gemaakt, wat varieert van een wat melige meezingsessie (‘dark red’), tot een soort van torenklim wedstrijdje tussen de zangeres en één van de jongere bezoekers.
Ambiance dus, zoals ze in België zouden zeggen. De kop is er weer af, laat de herfst maar komen met hopelijk beter bezochte concerten in de Willem Twee.
Fotografie: Brigitte Mulders Fotografie
Vulvarine
Rites – No Change Without Me (2023)