Reformist uit Noord-Brabant komt met hun eerste single Refraction als voorloper op hun full lenght plaat Voyages die later dit jaar zal verschijnen. Na de al eerdere twee singles en EP dan eindelijk de hele plaat. De release van de single was op 5 maart.
Refraction
Refraction
De titel van de single is dus Refraction en het nummer gaat over het herstellen van een trauma of verslaving, het behandelt de mentale worsteling van jouw gedachten als je gevangen zit. Uiteindelijk is het het doorbreken van die gedachten om vrij te zijn en het licht na het donker weer te zien .
Refraction begint met het donkere van jouw ziel en laat een mix horen van metalcore en doet mij wat denken aan Hatebreed in een moderner jasje, lekker lomp. Als het over gaat in het refrein doet het mij denken aan oude Linkin Park, veel melodie en catchy.
Een lekkere melodieuze gitaarsolo is de overgang naar een bridge waarin de stem dan weer meer richting een zware Dani Filth van Cradle of Filth gaat, lekker duister en slepend dus en dan zit het er al weer op.
Drie minuten die vol staan van muzikaliteit. De mannen beheersen hun instrumenten goed, fijne stem en goede productie, kan mij voorstellen dat de shows een feest zullen zijn.
REFORMIST
Voyages zal de veelzijdige muziek van de band laten horen: zware, pakkende en groovy progressieve metal, staat in hun persbericht. Dus, stuur het album maar op, ben benieuwd!
KLANKGAT heeft in februari 2023 al eerder kennisgemaakt met REFORMIST op een event georganiseerd door Heavy Hangout van Willem Twee Poppodium. REFORMIST bewees een goede live band te zijn. Verder stonden ze nog bij Popronde 2022 geprogrammeerd alleen helaas toen niet in de Popronde Den Bosch. We zien ze graag terug.
● Freek Kruijswijk – Vocals ● Matthijs van den Hoven – Guitar ● Mark van Gils – Guitar ● Jeffrey Vermeulen – Drums
Bands van dienst zijn zondagmiddag 9 maart het Engelse Polar en Deeproot uit Haarlem. Geografisch en muzikaal ver uit elkaar. Waar de zon lonkt om een terras op te zoeken, lukt het Willem Twee’s Heavy Hangout weer om de Kleine Zaal behoorlijk vol te krijgen.
Polar
Polar
Polar timmert sinds 2009 aan de weg met hardcore en metalcore. Hun optreden in Den Bosch is het laatste van deze tour. Ik heb even hun tourschema opgezocht: het woord ‘moordend’ is wel van toepassing. Vanaf pakweg half februari tot vandaag, hebben ze praktisch elke dag een show gespeeld. En, het moet gezegd, het is helaas te merken.
De zang komt nauwelijks boven de band uit, wat het geheel een benauwdheid geeft. De band klinkt alsof we allemaal in een enorme gewatteerde kartonnen doos staan te luisteren. Verder is het ook niet heel strak en klinkt het allemaal wat rommelig.
herkansing
Het is ze vergeven; als je zoveel shows al kan boeken, heb je wel wat credits uitstaan bij je publiek. Ik geef ze dan ook graag een herkansing, als ze weer fitter zijn. Als ergens het spreekwoord ‘alle goeie dingen in drieën’ van toepassing is, dan is het wel bij Deeproot, de opener van vanmiddag.
Deeproot
Deeproot
Gespannen, zenuwachtig, staat de band klaar, nors kijkend. De sfeer wordt neergezet met een gesproken, vervormde tekst. Dan zet Deeproot in. Een diepe grunt, en een blok van geluid, alsof er een zandzak na hoge snelheid stilstand vindt tegen je borstkas. Drie maten beton, beton, beton, en dan… niks… een technische storing blaast abrupt alle sfeer de zaal uit.
revancheert zich glorieus
Alles wordt in het werk gezet om één en ander weer in orde te krijgen, maar ook poging twee mislukt hartstikke. Zal dan toch, bij poging nummer drie…? Adem inhouden, fingers crossed…
Deeproot revancheert zich glorieus als alles blijkt te werken zoals bedacht. De zichtbare opluchting maakt het openingsnummer nog een tandje sterker. De betonblokken blijven zich nu aaneen rijgen, de band staat als een huis. Zware, lochte, trage metal met een diepe grunt. De piepkleine gaatjes die overblijven tussen het geweld worden opgevuld met een extra digitale gitaar en geluidseffecten.
dikke pret
De band heeft de zaal op haar hand. Twee keer wordt er een gast- grunter uit het publiek de microfoon voorgehouden en er is plek voor een mini- crowdsurfje. Dikke pret en een verdiende revanche voor de vier heren.
De Heavy Hangout van 22 september heeft twee bands op de poster staan: Vulvarine uit Oostenrijk en het Nederlandse Rites.
Wat is het toch prettig, als sommige dingen hetzelfde blijven. Aan het eind van de zomer, op een zondagmiddag te gast zijn bij de Heavy Hangout van de Willem Twee-concertzaal is er zo eentje. Lekker een paar uurtjes opwarmen voor het komende concertseizoen.
Rites
Rites
Rites speelt, met vier muzikanten en een zangeres, nummers die geworteld zijn in Engelse punkrock- traditie. Melodieus, hard, met op tijd een gepaste versnelling zodat het de hardcore- kant opgaat. Met een lekkere afwisselende set houden ze de aandacht goed vast.
Het geluid is prima in orde, hoewel de zang wat verder naar voren had gemogen; deze komt maar net boven de rest van de band uit. Maar al met al een leuke band, met een goed eigen geluid. Ook hun ‘merch’ toont hun eigenheid en ziet er goed uitgewerkt uit.
eigen geluid
stinkende best
Het nadeel van zo’n eind- van- de- zomer- matinée, zoals deze zondagmiddag, is: het weer kan nog te mooi zijn om publiek naar binnen te lokken. Maar voor de bands is dit geen probleem. Ze doen hun stinkende best al is het maar voor, in dit geval, een dertigtal mensen.
Vulvarine
Vulvarine
Vulvarine ‘from Vienna’ is in ieder geval gekomen om een feestje te bouwen. Vier vrouwen en één man sterk rammelen ze stevig aan de misconceptie, dat rockmuziek een mannenbolwerk zou zijn.
Girlpower dus, of beter gezegd, riot- grrrlpower. Met de boodschap: ben je ergens boos over, of wil je gewoon lekker herrie maken, koop een gitaar en versterker en begin een band. Hartstikke punk dus.
punk, glamrock of hairmetal
Qua uitstraling is Vulvarine een mengelmoes tussen punk en de glamrock, of ‘hairmetal’, uit de jaren tachtig. De liefde voor de eighties wordt ook meermalen luid beleden door de band. Hemelbestormend is het muzikaal allemaal niet: te traag om metal te heten, af en toe neigend naar ‘trailerrock’ zoals Nashville Pussy die speelt maar zonder de spanning.
hardrock
ambiance
Duidelijk is wel dat ze al een aantal jaren samen muziek maken, dus een gedegen portie hardrock is wat de pot schaft. Er wordt veel contact met het publiek gemaakt, wat varieert van een wat melige meezingsessie (‘dark red’), tot een soort van torenklim wedstrijdje tussen de zangeres en één van de jongere bezoekers.
Ambiance dus, zoals ze in België zouden zeggen. De kop is er weer af, laat de herfst maar komen met hopelijk beter bezochte concerten in de Willem Twee.
Jera On Air viert dit jaar haar dertigjarig bestaan, voor mij is het de vijfde keer dat ik afreis naar Ysselsteyn voor drie dagen punk, hardcore, metalcore en alle varianten daar tussen in. Naast grote namen als Bad Religion, Suicidal Tendencies en Dropkick Murphys staan er ook twee Bossche bands geprogrammeerd, No Way en Nephylim.
Jera On Air
Heavy Hangout op Jera On Air
Het is het begin van dag twee, als om 12:00 uur de jonge honden van No Way de Buzzard- tent mogen openen. Het zal voor de meeste festivalgangers toch nog te vroeg zijn, want de tent is niet erg vol. Maar voor het podium wordt er door een aantal jonge bezoekers gemosht, gepogo’ed en ge’windmild’.
No Way
No Way – Buzzard tent Jera On Air
Vernoemd naar een track uit 1981, van Adolescents, speelt No Way harde en snelle punk, vol energie. Te zien aan de zwarte X- en op hun handen zijn ze ‘straight edge’ , een stroming binnen punk die er voor kiest niet te roken, te drinken of drugs te doen.
Er zijn kleine foutjes te horen, maar waar het om gaat is het enthousiasme van deze vierkoppige band. En hun enthousiasme steekt aan; de meesten in de tent staan instemmend op de maat mee, ja te knikken.
Nephylim
Nephylim
Uit een ander vaatje tapt, het eveneens Bossche, Nephylim. Iets later in de middag spelen zij een korte, maar zeer gedegen metalset. De Hawk is behoorlijk vol, en na een nummer of drie heeft Nephylim de tent op hun hand. Na elk nummer wordt de lucht gevuld met de bekende ‘devils horns’- handen, als bewijs dat hun muziek goed gepruimd wordt.
Voorgegaan door een charismatische zanger zie je de mannen van Nephylim duidelijk genieten van hun eigen vorm van metal. En na een zeer vermakelijk, en explosief half uur heb ik het gevoel dat deze band nog best ver kan komen.
Jera On Air is een muziekfestival dat jaarlijks in juni gehouden wordt in Ysselsteyn in Noord-Limburg. Het festival is ontstaan bij jongerencentrum Jera ’70 in Yssselsteyn. De naam ‘Jera’ is afkomstig van de afkorting van het woord jeugdraad en 1970 was het jaar dat de jongerenvereniging werd opgericht (bron: Wikipedia).
Rob van der Ham van Willem Twee Heavy Hangout was ook present. Nephylim zit namelijk in zijn boekingskantoor.
Het Rock Circus festival verstevigt het metal gehalte van de Bossche hardrock- en metalscene. Het is een nieuw rock/metal indoor festival in de Brabanthallen. Organisator Mojo heeft vanwege het succes van de eerste editie al een tweede gepland voor 2024, op dezelfde locatie.
Ook Willem Twee organiseert veel shows met bijvoorbeeld Heavy Hangout onder de bezielende leiding van programmeur Rob van der Ham. Daarnaast zijn er het jaarlijks terugkerende Masters of Hardcore en Mainstage die ook in de Brabanthallen worden gehouden. Wordt Den Bosch dé heavy city van het Zuiden des lands?
Den Bosch kent een levendige metal scene met verschillende bands en lokale evenementen die plaatsvinden in stad en regio. Er zijn verschillende locaties waar metalbands optreden zoals Willem Twee Poppodium, het Skatecenter én de Brabanthallen. Laatste staat nationaal en internationaal bekend om het organiseren van grote rock- en metalshows.
Here To Stay – Ron Coolen
Bossche metalbands zoals Nephylim en Daemorthan worden door de liefhebbers in binnen- en buitenland geprezen om hun technische vaardigheden en dynamische live-optredens. Bosschenaar Ron Coolen heeft onlangs het album Here To Stay uitgebracht samen met Keith St. John.
Een ruim aantal podia zoals Willem Twee, Skatecenter, P79, Bossche Brouwers biedt de mogelijkheid om lokale bands te zien en te ondersteunen. Daarnaast zijn er enkele grotere festivals en evenementen in de regio zoals het bekende Paaspop in Schijndel.
Brabanthallen
De Brabanthallen in Den Bosch is een van de grootste indoor locaties van het land en organiseert tal van evenementen. Het zijn immense hallen. Dat was te merken aan het Rock Circus dat ondanks het groot aantal bezoekers weinig of geen wachtrijen kende.
De Brabanthallen is ook bekend als een populaire locatie voor metalconcerten en -festivals. Veel internationaal bekende metalbands traden er op zoals Iron Maiden, Slayer en Metallica.
Masters of Hardcore en Mainstage
Daarnaast worden er ook jaarlijks verschillende metal- en rockfestivals gehouden, zoals Masters of Hardcore en Mainstage-Brabanthallen. Masters of Hardcore is een jaarlijks terugkerend hardcore-evenement.
Masters of Hardcore is een belangrijk evenement in de Nederlandse en internationale hardcore scene en heeft bijgedragen aan de populariteit en groei van hardcore muziek over de hele wereld.
Binnen haar gevarieerde programmering heeft Mainstage-Brabanthallen de nodige metal staan met in het najaar van 2024 onder meer Arch Enemy.
Heavy Hangout
Heavy Hangout is met de jaren uitgegroeid tot een van de sterkste troeven in de programmering van Willem Twee Poppodium. Programmeur Rob van der Ham zette het Duketown Rebelfestival op in Willem Twee en On the House. Die twee programma’s zijn ter ziele en daar voor in de plaats kwam Heavy Hangout. Rob aka Robbie Rebel runt een eigen boekingskantoor dat door het kwaliteitsaanbod steeds meer bekendheid verwerft.
Rob van der Ham
Bossche metal bands
In het voorjaar van 2023 organiseerde Rock Circus in samenwerking met poppodium Willem Twee een provinciale talentenjacht. De winnaars van de deelnemende provincies kregen een plek om te spelen op het festival.
De Bossche melodic death metalband Nephylim (zie coverfoto) won de Brabantse talentenjacht en staat in 2024 ook op de setlist van Rock Circus.
Daemorthan opgericht in 2016 is een death/thrash metal band De band heeft opgetreden op verschillende lokale festivals en concerten in Nederland en hun benadering van metal slaat aan bij liefhebbers van het genre.
Hardrock
Bosschenaar Ron Coolen is van kinds af aan gegrepen door hardrock. Lees zijn biografie op de website én het interview van KLANKGAT redacteur Edwin Raaijmakers met Ron ten tijde van de eerste lockdown over het album Rise die Ron maakte met George Lynch, Keith St. John, Christopher Amott, Göran Edman e.a.
Deze metalbands uit Den Bosch hebben hun eigen unieke stijl en benadering van metal. Ze hebben lokaal en internationaal opgetreden en hebben een groeiende reputatie in de metal scene.
Kortom, de mogelijkheden die Den Bosch te bieden heeft, zijn veelbelovend. Denk aan de natuurlijke aanwas van nieuwe bands op zo’n vruchtbare grond. En als er opnamestudio’s bijkomen, is het hek helemaal van de dam. Dan wordt Den Bosch echt dé Heavy City en niet alleen van het Zuiden des lands.
Heavy Hangout presenteert Progressieve Doom en Doom van The Foreshadowing, In The Woods en Saturnus in Willem Twee in Den Bosch, passend bij het druilerige weer en aanstaande Halloween.
Door de verandering van aanvangstijd van maar liefst 1 uur vroeger dan op mijn kaartje vermeld, mis ik helaas de eerste band The Foreshadowing uit Italië. Naar het schijnt was het een gedegen optreden van deze rock/doom band en hebben de heren hun zojuist verschenen EP Forsaken prima gepromoot. Volgende keer ben ik erbij.
Deze avond is sowieso al memorabel omdat dit het eerste rock/metal concert van mijn vriendin betreft. Andere concerten waren toch echt van een ander kaliber, maar weldra zal zij meegevoerd worden door de melancholische progressieve klanken van In the Woods afkomstig uit Noorwegen.
Klokslag 20.30 beginnen deze pioniers in een redelijk gevulde Willem Twee met hun progressieve black/doom metal set. Ontstaan in 1991 draait In the Woods al even mee. Ze hebben wel een hele lange pauze gehad van maar liefst 15 jaar.
Sinds 2016 zijn ze weer aan het spelen en hebben vorig jaar het derde album sinds de heroprichting uitgebracht, genaamd Diversum. Hierop is ook de nieuwe zanger Fjellestad te horen. De muziek van In the Woods is hierop een stuk toegankelijker dan de avantgardistische black metal van de eerste albums.
Maar de opening is juist een oudje van Heart of Ages uit 1995, namelijk het titelnummer. En dat is lekker en precies waar ik op gehoopt had, het geluid is prima in balans (de laatste keren dat ik in de Grote Zaal van W2 was, is het geluid sowieso goed te noemen, complimenten).
Dat is zeker duidelijk bij We Sinful Converse van het laatste album Diversum. The Coward’s Way is hiervan ook afkomstig en is lekker slepend met een catchy refrein. Empty Streets van Cease The Day is dan weer progressiever en avontuurlijker.
Fjellestad kan wel echt een potje zingen zeg, clean, grunts en screams echt een aanwinst. Lol heeft hij ook samen met gitarist Kare Andre zoals regelmatig te zien is. Als hij 299796 km/s aankondigt van klassieker Omnio is de publieksreactie groot. Duidelijk een favoriet.
Na een korte pauze is het de beurt aan Saturnus uit Denemarken. Saturnus bestaat ongeveer net zo lang als In the Woods en heeft recent een nieuw album uitgebracht genaamd The Storm Within. Deze melodic doom/death metal band heeft met het album Veronika Decides to Die ook een semi-klassieker in het genre op haar naam staan.
Wat opvalt is dat Saturnus met een live keyboard speler speelt en dat is oudgediende Mika en dat is toch wel een aanwinst. Live in plaats van uit een doosje, te gek!
Saturnus opent met titelnummer The Storm Within met heerlijk piano spel van Mika, melancholisch en slepend en daar houden wij van. Zanger/oprichter Thomas heeft een hele diepe zware grunt die perfect past bij deze slepende doom.
Hierna volgt Empty Handed van het album Martyre. Dit nummer doet me heel erg aan Paradise Lost denken ten tijden van Icon. Misschien net iets te veel maar het is wel erg lekker hoor.
De twee gitaristen spelen solide en strak en niets wijst erop dat zij pas sinds 2020 deel uitmaken van de band, de hele band speelt strak en solide, top geluid en presentatie. Met Closing The Circle komt het album The Storm Within weer aan bod. Ik zeg check dit sterke album maar eens, zeker de moeite waard.
A Father’s Providence van Saturn in Ascension is wat meer uptempo en hierin gebruikt Thomas ook zijn meer pratende/verhalende stem en dit zorgt voor een lekkere variatie. Vervolgens bedankt hij de andere bands en maakt even duidelijk waar de Vikingen vandaan komen.
De Denen hebben de Noorse Vikingen gemaakt en weldra gaan ze dat doen met de Spanjaarden en Engelsen, doelend op de twee gitaristen die respectievelijk uit Spanje en Engeland komen.
Dan over naar Breath New Life van het laatste album een lekkere headbanger, gevolgd door het trage Forest of Insomnia. Na Truth en The Calling word het volgende nummer opgedragen aan Pascal Vervest die vorig jaar tragisch om het leven kwam bij een tramongeluk in Rotterdam. En wel het wonderschone I Long van Veronika Decides to Die. Na een welgemeend Thank You naar het publiek volgt het laatste nummer Christ Goodbye van debuut Paradise Belongs To You.
Zo dit was even een geslaagde avond. Twee geweldige Doom Metal bands die vol enthousiasme de treurigheid en emotionele klanken de zaal in slingerden. Zowat al hun releases kwamen aan bod, mijn vriendin die het toch wel erg leuk vond en de altijd gezellige sfeer in Willem Twee Poppodium. Beter gaat het niet worden, tot de volgende ..
De Bossche trots op hardcore gebied No Way mag het nieuwe seizoen van Willem Twee’s Heavy Hangout opluisteren. In datzelfde genre volgt de Antwerpse band Toxic Shock daarna, toch voor de derde keer alweer op een bühne van de Bossche muziekscene.
Kleine Bossche Platenbeurs
Zondagmiddag 3 september. Het is warm en zonnig als ik naar de stad fiets. Ik ben mooi op tijd om eerst op de Kleine Bossche Platenbeurs door de bakken te struinen, voor ik doorga naar de Willem Twee.
Bijna meteen al vind ik iets waar ik blij van wordt. De middag kan eigenlijk al niet meer stuk. Nog wat meer spitten levert me de ene verbazing na de andere. Hardcoreplaten waar je vroeger drie knaken voor neerlegde bij je platenboer, staan hier voor het tienvoudige en meer. Tsja.
Met een tasje vinyl ga ik door naar de Boschdijkstraat, waar het nieuwe seizoen van Willem Twee’s Heavy Hangout vanmiddag opent.
De eerste band van vandaag No Way is Bossche hardcore, in de traditie van Amerikaanse straight edge- bands van begin jaren tachtig. Straight edge houdt in dat men niet rookt, drinkt en meestal vegetariër danwel veganist is. Al naar gelang hoe streng men zelf in de leer is natuurlijk.
No Way bestaat uit vier piepjonge gasten die met veel energie en overtuiging hun set spelen. Na een valse start, door wat technische problemen, spelen ze een redelijk strakke pot hardcore. Er zijn een paar kleine foutjes te horen, maar de gunfactor is groot. Tof dat deze jongens het stokje overnemen en er zo weer een nieuwe lichting hardcore staat te drammen om van zich te laten horen.
No Way sluit hun set af met de Undertones ‘classic’ Teenage Kicks. Eerder meen ik invloeden van Suicidal Tendencies en Minor Threat (tnx Jan Hein) te horen. Als toegift neemt de zanger de bas over van de bassist en uisluiten ze dit optreden als trio af, waarbij de bassist vrij is om met een aantal vrienden en fans nog even lekker voor het podium te pogoën en slamdancen.
Antwerpenaren Toxic Shock mogen nu laten zien waar ze goed in zijn. No nonsense hardcore, met een vleugje thrashmetal, daar zijn ze goed in.
Er is duidelijk te horen dat dit vijftal al wat jaren samen speelt. Alles klinkt als een klok. Strak, gedegen, snel, en nummers met een eigen smoel. De samenzang tussen zanger en zanger- gitarist is fel, de drummer vindt in alle snelheid toch ruimte voor wat creatieve ‘fills’, de leadgitarist soleert goed en goed gedoseerd, en onderwijl staat de bassist schijnbaar stoïcijns zijn partijen te pompen.
Toxic Shock staat nu voor de derde keer in Den Bosch, en weer spelen ze voor alles wat ze waard zijn, ze gaan werkelijk voluit. En, zoals ze wellicht in Antwerpen zouden zeggen, ‘meer moet dat niet zijn’. Hulde aan deze vijf heren, met hun uitgekiende mix van thrash en (New York-) hardcore.
Het Bossche concertseizoen 2023/24 is uitermate rijk en zeer geschakeerd. Elk denkbaar genre komt wel aan bod en met de opening van het nieuwe Theater aan de Parade in het voorjaar van 2024 is de stad weer voorzien van een theater dat alle podiumkunsten van klein tot groot kan ontvangen.
In dit artikel wordt het eerste deel van het concertseizoen 2023/24 behandeld, van september tot en met Oudejaarsdag.
Concertseizoen 2023/24
Farida Amadou – TUMULT!
Laten we beginnen dat het Soul Live festival verplaatst is naar het voorjaar van 2024. Dit soul en funk festival vindt normaliter plaats begin september op de Pettelaarse Schans. Exacte datum in 2024 en locatie zijn niet bekend bij de redactie. Maar dat het komt, dat staat vast.
TUMULT!
Dit festival brengt elektronische muziek en moderne jazz bij elkaar. Het is alweer de vierde jaargang van TUMULT! en is de start van het nieuwe seizoen voor Willem Twee Toonzaal met deze keer drie internationale absolute sterspelers uit de progressieve muziek.
Experimentele cellist, zanger en componist Mabe Fratti
De in New York gevestigde DJ, producer en elektronische kunstenaar Antenes
TUMULT! is op vrijdag 8 september. Per seizoen worden drie edities georganiseerd. De Toonzaal is een relatief klein podium maar waar qua muziek de meest bijzondere dingen gebeuren.
Popronde
ENMA – P79
Het concertseizoen 2023/24 zou zonder Popronde een stuk saaier, leger zijn. Dat was het geval in 2020 en 2021 tijdens Covid en hoe erg was dat. Popronde is by far het spannendste en leukste pop/rock/electronica/etc rondreizend festival van Nederland.
Het aanbod van bands en artiesten die optreden in Den Bosch is als vanouds overweldigend. De Popronde is in 2023 in elke stad gratis toegankelijk.
There is a new kid in town en die heet The Rock Circus. Het is een gloednieuw festival voor headbangers en speelt zich allemaal af in de reusachtige Brabanthallen in Den Bosch.
Rock, metal, death metal. You name, they got it en die ’they’ dat zijn artiestenbureau Mojo en Libéma, exploitant van onder meer evenement-accommodaties. Een keur aan nationale en internationale bands staan in de line-up.
Voor Bossche liefhebbers van dit zware genre is er een special. De Bossche melodische death metal band Nephylim (zie foto) speelt op zaterdag 4 november. Rock Circus is van 3,4 en 5 november.
In het concertseizoen 2023/24 is er sowieso veel ingeruimd voor metal en rock zoals je kunt bekijken in het programma van Heavy Hangout.
November Music
Jan Rot – Laatste Woorden
November Music is van 1 tot en met 12 november. Twaalf dagen lang zo’n 100 concerten die allemaal het kenmerk dragen van November Music, muziek van nu door de makers van nu. Ook is er een nieuwe editie van elektronicafestival FAQ.
De eerste dag van het festival is vaak ingeruimd voor het Bosch Requiem, vanwege Allerheiligen en zoals elk jaar is er een nieuw Bosch Requiem, dit jaar gecomponeerd door de Nederlandse componist Aart Strootman.
Strootman schreef zijn requiem op een tekst van zanger en liedjesschrijver Jan Rot met als titel Laatste Woorden. Jan Rot schreef de tekst vlak voor zijn dood. Hij overleed 22 april 2022. Het Bosch Requiem is in Jheronimus Bosch Art Center van 20:30 tot 21:30 uur.
John Zorn
Op zaterdag 4 november treedt John Zorn op met zijn New Masada Quartet. Zorn op de altsaxofoon wordt omringd door gitarist Julian Lage, bassist Jorge Roeder en Kenny Wollesen op slagwerk. Het concert is op zaterdag 4 november, van 12:30-13:20 in de Grote Zaal van de Verkadefabriek.
Andere podia zoals Podium Azijnfabriek, P79 en de Verkadefabriek maken zich natuurlijk ook op voor het komend concertseizoen 2023/24. Podium Azijnfabriek start weer met Jazz bij PA en lunchconcerten van Stichting Vrienden Kamermuziek ‘s-Hertogenbosch.
Blue Room Sessions in de Verkadefabriek ontvangt op 5 september als eerste van het seizoen singer-songwriter Doug Macleod.
P79 hervat vanaf 24 september zijn bekende ronde van allerlei diverse soorten tribute bands, van Elton John tot Stevie Ray Vaughan. Muziekcafé’s Warm Onthaal en Station Zuid staan ook al te trappelen.
…van oude dingen die weer voorbij komen en nieuwe die zich gaan bewijzen.
De drie gitaristen van Autarkh, verhuld in rook en halfduister, staan met hun rug naar het publiek als de begintonen van hun concert aanzwellen. Als het dan echt begint en de gitaren worden aangesproken, weet je het weer. Dit is een metalband. Maar niet zomaar eentje van dertien in een dozijn. Dat zal blijken in het verloop van dit verhaal.
Autarkh
Autarkh
Autarkh
Autarkh
Bij Willem Twee Studio’s lopen gasten rond die een goed neusje hebben voor bands die interessant zijn om uitgenodigd te worden als residence guest. Dat betekent dat artiesten gebruik kunnen maken van de aanwezige (analoge) geluidsapparatuur. Lekker experimenteren om zo een project of een sound verder te ontwikkelen.
Rikkert Brok (Willem Twee Studios): “Als cultureel platform, met talentontwikkeling hoog in het vaandel, was het voor ons logisch Autarkh uit te nodigen voor een residency in Willem Twee Studios, onze analoge klankstudio’s met unieke apparatuur uit de jaren ’70, ’80 en ’90. Hiermee bieden wij ze de ruimte hun muziek met behulp van de expertise en apparatuur in Willem Twee Studios nog verder te onderzoeken en ontwikkelen.”
Autarkh & elektronica
Geweldig toch dat er zoiets bestaat? Het zet wat mij betreft het metalgenre enkele treden verder en dat vermoeden wordt meerdere keren bevestigd op deze zondagmiddag in deze set in Willem Twee Poppodium, georganiseerd door Heavy Hangout.
Autarkh blijft een death metalband met langharige headbangers, scheurende gitaren maar wat meteen opvalt is het ontbreken van een genadeloze drummer. Daarvoor in de plaats is een tafel opgesteld vol elektronica. De drummer is vervangen door een drumcomputer. Die computer produceert meer beats per nanoseconde dan een levend wezen kan opbrengen.
Autarkh – growls
Die elektronica doet meer en waaiert prachtige soundscapes de zaal in, voert je mee naar ijzige en ijle oorden vol duisternis. Ragnarok en Armageddon doemen op en de growls van de gitarist/zanger Michel Nienhuis zijn overtuigend genoeg dat er na je dood geen verlossing komt, eerder het tegendeel.
De nummers zijn bijna allemaal lang en kennen diverse gemoedssituaties, die van spanning, chaos en bedrieglijke rust, ontspanning … meditatief haast zou je zeggen als dat eigenlijk niet vloeken is in deze duistere kerk van Death & Chaos.
Autarkh bewijst dat een uitstapje naar een andere wereld vruchten afwerpt. Nienhuis bedankte bij het afscheid Willem Twee Studio’s nadrukkelijk voor de geboden kans.
Inferum
Inferum
Morrison de Boer
Inferum is een bekende. De band trad ook hier op in Popronde 2021. Ik kan niet zeggen dat de band een typische supportact is. Daarvoor is Inferum te goed. Zij voldoen gewoon aan alle verwachtingen van een death metalband. Zanger Morrison de Boer grunt als vanouds. Tot genoegen van het publiek dat mee headbangt met de band.
Heavy Hangout trakteert de afgelopen weekenden met geweldige zondagse matinees en deze editie is wel heel speciaal dankzij Autarkh. Over een paar weken de rockbelofte van België: Ramkot!
Wat leven wij toch in een gaaf land, zei een zeker iemand een paar jaar terug. En daar ben ik het ook volmondig mee eens. Waar anders ter wereld kun je op een zondagmiddag een moddervette metalmatinee meemaken met For I Am King, Reformist en Another Now, drie knalgoede bands van eigen bodem?
For I Am King in Willem Twee Poppodium
Het strijdtoneel vanmiddag is het Willem Twee Poppodium waar de heavy programmeur Rob van der Ham wederom een prachtig affiche heeft geboekt. Top of the Bill staat daar het jubilerende For I Am King. De band bestaat inmiddels tien jaar en heeft als kroon op het werk net hun album uitgebracht met de toepasselijke naam Crown. Als Special Guest op deze tournee nemen ze het Eindhovense Another Now mee dat al eens eerder in 2020 het zittende publiek wakker trilde. Het bal wordt geopend door de jongste van het stel, de band Reformist dat eveneens Brabantse roots heeft.
REFORMIST
Reformist
Reformist
Reformist
Reformist deed nog mee aan Popronde 2022 en heeft zich daar al bewezen een goede live band te zijn. Als ze opkomen ziet het er al snel druk uit op het podium. Omdat het drumstel van de hoofdact er al prominent staat en de band zelf nog twee banners meeheeft waarop hun EP Reform, Rebuild is afgebeeld, blijft er bar weinig bewegingsruimte voor de muzikanten zelf. Dit lijkt in het begin de dynamiek uit het optreden te halen.
Reformist
verwoestend en zwaar
Tel daarbij op dat dit hun eerste show is in pakweg drie maanden en de gitarist een invaller is (Bas van Kampen/Changing Tides) die slechts een maand de tijd had om de set te leren en dan is het niet zo gek dat het even duurt voor de band als een dieselmotor op gang komt en de auditieve aanval inzet. Zo wordt hun nieuwe single Oblivion hartelijk en krachtig ontvangen en klinken de nummers van hun EP even verwoestend en zwaar in hun live uitvoering.
Moeder Aarde
Wat ik wel mis is een stukje context voor de toeschouwers die nog niet bekend zijn met hun Concept EP. Zo brengen de banners de hoes (Een zwangere vrouw wiens buik is beschilderd met de Aarde) groot in beeld. Dit geeft een mooie inleiding voor het verhaal erachter; de apocalyptische zuivering van het menselijke ras door Moeder Aarde zelf en hoe een selecte groep overlevenden een tweede kans krijgt om een nieuw harmonieus bestaan op te bouwen. Dit is natuurlijk perfecte achtergrond informatie dat net wat meer diepgang had kunnen geven aan de korte set en aan afsluiter Rebuild. Desondanks kan de band rekenen op luid applaus na het harde werken.
ANOTHER NOW
Another Now
Another Now stond in november 2020 al eens eerder in de Willem Twee en gaf toen al een groots visitekaartje af met hun metalcore die zich het best laat omschrijven als een symbiose van verschillende stijlen waarin metal clasht met het elektronische. Terwijl het publiek destijds gedurende beide shows moest blijven zitten, maakte de band zelf dat meer dan goed door voor 100 man te bewegen op het podium. En die level van energie lijken ze vandaag weer aan te gaan tikken.
explosieve mix
Waar Reformist in het begin nog zichtbaar moeite had met de weinige ruimte op het podium, is het minimale aan Another Now wel besteed. Met hun explosieve mix en aanstekelijke sound, die sfeervol wordt aangevuld door de backingtrack is het net of ze hun muziek in een videospel spelen. Getooid met hun headless gitaren, voeren ze meermaals het tempo op, tot er zelfs zo nu een dan een moshpit wil ontstaan.
headless gitaar
De band groep raast met een geweldige heftigheid door de nummers heen, oud en nieuw wisselt elkaar af, maar steeds weer klinkt de balans tussen brutaliteit en schoonheid die elkaar in een perfecte tanden weten te houden. Helaas vallen de clean vocals van de gitaristen soms weg, maar dat lijkt er nauwelijks toe te doen. Another now is op dit moment “ON FIRE” en zet de hele kiet in de hens, zoals we dat in Brabant zeggen. En dat bedoel ik letterlijk, want het publiek, waaronder ik, krijgen het er wel heet van.
moshpit
Van beide voorprogramma’s lijkt Another Now nog het minst gemeen te hebben met For I Am King. Maar tussen de beukende grooves, de arcadische bliepjes en blopjes en de energieke podiumact door, is het wel duidelijk waarom zij hen graag mee wilden hebben om het publiek op te warmen.
FOR I AM KING
Alma Alizadeh
Als de lampen uitgaan voor de show van For I Am King, is het net of er een podiumbrede deken over de zaal wordt gelegd. De spanning stijgt, de leden komen één voor éen op en de Willem Twee wordt ondergedompeld in een beukend gitaargeluid dat door de ritmesectie in razend tempo wordt opgefokt.
Dan wordt er even gas teruggenomen en zien we vanuit de coulissen zangeres Alma Alizadeh zich een weg slalommen naar het midden vooraan het podium. Even valt de hele zaal stil en doet ze haar mond open om met haar kenmerkende expressieve gromzang de aftrap te geven van wat een geweldig optreden gaat worden.
speelt bevrijd
En dat mag ook wel, de nieuwe release van Crown heeft lang op zich laten wachten (vijf jaar) en er heeft heel wat bloed zweet en tranen gekost als we de interviews mogen geloven. Dat zie je er ook wel aan af. For I Am King speelt bevrijd, lijkt dankbaar te zijn dat ze hun nieuwe nummers aan de man mogen brengen en gaat dan ook vol in de metalaanval.
innemende frontvrouw
En dat lukt alleraardigst onder aanvoering van boegbeeld Alma die zich in alles ontpopt tot een adorabele en innemende frontvrouw. Zelfs als ze niet haar strot leeg brult, blijft ze een dynamische podiumverschijning als ze haar wilde haren rondpropelleert en gitaarspel mimiekt op haar microfoon. De enige uitglijder die ze maakt is wanneer ze denkt te kunnen beginnen over patat in plaats van friet in een zaal onder de rivieren. Het is haar vergeven.
Crown
De nieuwe nummers slaan goed aan. Er heerst een sterk anthemische sfeer in het geluid met zwevende solo’s en denderderende riffs waarbij For I Am King (soms met moeite) schakelt tussen de versnellingen, maar wel een kloppend geheel neerzet met een haast mythisch verhalende kwaliteit.
Het levert veel applaus op bij het publiek, maar dat lijkt toch te zwichten voor het oudere werk zodra dat wordt ingezet. Waarschijnlijk omdat het meer gespeeld wordt op routine en daarom de precisie en de ritmische veranderingen niet zo veeleisend is als voor de nieuwe plaat. Maar sowieso geeft het mooi platform aan de band om nogmaals te shinen met de metalcoregrooves die als tumulteuse golven neerslaan op de Willem Twee.
shine
metalcore grooves
For I Am King is een band die zowel Metalcore als Death Metal uitzonderlijk goed uitvoert en live met enorme passie en muzikaliteit optreedt. Onder langdurig applaus wordt het publiek bedankt, een buiging gemaakt en heeft Alma eindelijk haar lesje geleerd als ze aankondigt; Tijd voor Friet!
