Bands van dienst zijn zondagmiddag 9 maart het Engelse Polar en Deeproot uit Haarlem. Geografisch en muzikaal ver uit elkaar. Waar de zon lonkt om een terras op te zoeken, lukt het Willem Twee’s Heavy Hangout weer om de Kleine Zaal behoorlijk vol te krijgen.
Polar
Polar timmert sinds 2009 aan de weg met hardcore en metalcore. Hun optreden in Den Bosch is het laatste van deze tour. Ik heb even hun tourschema opgezocht: het woord ‘moordend’ is wel van toepassing. Vanaf pakweg half februari tot vandaag, hebben ze praktisch elke dag een show gespeeld. En, het moet gezegd, het is helaas te merken.
De zang komt nauwelijks boven de band uit, wat het geheel een benauwdheid geeft. De band klinkt alsof we allemaal in een enorme gewatteerde kartonnen doos staan te luisteren. Verder is het ook niet heel strak en klinkt het allemaal wat rommelig.
Het is ze vergeven; als je zoveel shows al kan boeken, heb je wel wat credits uitstaan bij je publiek. Ik geef ze dan ook graag een herkansing, als ze weer fitter zijn. Als ergens het spreekwoord ‘alle goeie dingen in drieën’ van toepassing is, dan is het wel bij Deeproot, de opener van vanmiddag.
Deeproot
Gespannen, zenuwachtig, staat de band klaar, nors kijkend. De sfeer wordt neergezet met een gesproken, vervormde tekst. Dan zet Deeproot in. Een diepe grunt, en een blok van geluid, alsof er een zandzak na hoge snelheid stilstand vindt tegen je borstkas. Drie maten beton, beton, beton, en dan… niks… een technische storing blaast abrupt alle sfeer de zaal uit.
Alles wordt in het werk gezet om één en ander weer in orde te krijgen, maar ook poging twee mislukt hartstikke. Zal dan toch, bij poging nummer drie…? Adem inhouden, fingers crossed…
Deeproot revancheert zich glorieus als alles blijkt te werken zoals bedacht. De zichtbare opluchting maakt het openingsnummer nog een tandje sterker. De betonblokken blijven zich nu aaneen rijgen, de band staat als een huis. Zware, lochte, trage metal met een diepe grunt. De piepkleine gaatjes die overblijven tussen het geweld worden opgevuld met een extra digitale gitaar en geluidseffecten.
De band heeft de zaal op haar hand. Twee keer wordt er een gast- grunter uit het publiek de microfoon voorgehouden en er is plek voor een mini- crowdsurfje. Dikke pret en een verdiende revanche voor de vier heren.
Fotografie: Daphne van Ardenne – Studio Àrden