De artiesten op het podium van Blue Room Sessions variëren van een enkele ingetogen en gepassioneerde singer-songwriter tot een luider, levendiger en net zo gepassioneerd gezelschap dat bijna niet op het podium past. En heel af en toe begint iemand uit het publiek spontaan een dansje. Maar de wervelwind die deze keer op ons afkomt wordt veroorzaakt door de Americana folkrock band Yellofox.
Yellofox
De zeskoppige band Yellofox bestaat uit frontman Marc Mosmans (gitaar, en zang), vriendin Jorieke de Vet, (cello, mandoline, en zang) haar zusje Pauline de Vet (viool, piano en zang), gitarist Roger Verbeek, bassist Ronald de Jong en drummer Frans Pruis. Zijn het nu Hagenaars of Hagenezen? Het verschil wordt haarfijn uitgelegd. Iets met links of rechts van de Laan van Meerdervoort. Enfin zoek zelf maar op wat de goeie en de kwaaie kant is.
Tijdens de soundcheck merk je al dat ons wat bijzonders staat te wachten. Goed klinkende sound en absoluut mooie driestemmige harmonieën. Het podium is smaakvol versierd met diverse lichtelementen. Met het melancholieke geluid van Jorieke’s cello in combinatie met de viool van Pauline heb je meteen de sfeer te pakken. Het belooft een buitengewoon optreden te worden.
De show begint meteen goed met een bijna psychedelisch intro. Mosmans zelf is een tijdloos ogende man die met de tekst op zijn gitaar (’this guitar makes friends’ – met een knipoog naar die van Woody Guthrie) en zijn verschijning niet zou misstaan op festivals in de late-60’s. Hij heeft de blues en nostalgie in zijn sound.
Vanaf de tweede song staat hij geen tel meer stil en stuitert over het podium. Hij bezit een opvallend goede stem net als de beide zusjes De Vet. Opvallend gitaarspel van Verbeek, vooral als hij speelt op de Godin gitaar tijdens het bluesy Ain’t God No Home van de EP Dream On. Van deze EP ook het hele mooie door Nick Drake geïnspireerde Captain Train. Beeldend begeleid door de drums van Pruis en de onverstoorbare (contra)bas van De Jong.
De band Yellofox was mij tot op dit moment onbekend. Des te verrassend is het hele optreden. Temeer omdat het allemaal zelf geschreven nummers zijn, met veelzeggende teksten. Hun eerste echte LP uit ’23 is een ode aan dromers. Van dit album spelen ze een aantal songs, o.a. de titelsong For The Dreamers en het in mijn oren psychedelisch klinkende Seasons. Prachtig,
De band is bezig met een nieuw album waarvoor ze een crowdfundingcampagne hebben opgestart. De titel wordt The Secret Of Being Kind. Het laatste nummer voor de pauze, Maybe Tomorrow, komt op dit album. Na de pauze begint Yellofox met de titelsong ervan, met Jorieke op de mandoline.
Voor Western Town neemt Pauline voor de tweede keer plaats achter de piano. Forever Young wordt mooi driestemmig gezongen met fraaie celloklanken. En hulde voor het vioolspel van Pauline op Odd Man Out. Met het laatste nummer Phobia zingen ze alle nare herinneringen uit ons hoofd, aldus Mosmans.
Uiteraard volgt er een toegift met een boodschap op een groot wit tekstvel. Het publiek zingt mee en geeft een staande ovatie voor een dijk van een optreden vol passie, enthousiasme, plezier en muzikaliteit.
Eerste set: Seasons, The Hermit, Ain’t Got No Home, Homesick, For The dreamers, Captain Train, Maybe Tomorrow. Tweede set: Secret Of being Kind, Odd Man Out, The War, Western Town, Forever Young, It’s A Jazz, New York, Phobia, toegift
Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijt