Anya Hinkle uit Asheville, North Carolina, gelegen in de Appalachen, was niet heel bekend mét en in Nederland, tot de programmeur haar in 2022 naar de Blue Room Sessions haalde met top dobro speler Billy Cardine en zijn vrouw Mary Lucey. Zij speelt op contrabas en banjo en net als Hinkle is zij een getalenteerd zangeres. Qua zang zijn ze fantastisch op elkaar afgestemd.
Samen maken ze een mix van folk, bluegrass en ‘mountain music’. Het drietal treedt op onder de naam TANASI, wat verwijst naar de regio West-, Noord Carolina en Tennessee, oftewel Cherokee Nation. Van hen kregen ze de ‘blessing’ om deze naam te gebruiken.
Anya Hinkle
Anya Hinkle is een goede gitarist (en fiddle speler). Ze heeft een karakteristieke en warme stem. Vergelijken is vaak irritant, maar als het dan toch moet denk dan aan Nathalie Merchant. Ze heeft net een nieuw album uit, OCEANIA, wat zeer de moeite waard is (zie trailer) . Zélf beschouwt ze dit als haar beste album tot nu toe.
Het trio begint met een lang instrumentaal intro. Supersnel samenspel tussen gitaar, banjo en de dobro (Billy Cardine is een van de beste Dobro spelers van dit moment. (Ik las dat hij Jerry Douglas tot zijn fan-schare mag rekenen). Mary Lucey speelt afwisselend op banjo en een geleende contrabas, die op het laatste moment en met veel omhaal is opgehaald in Uden. Eigenlijk is die nogal groot, maar ze speelt er prima op.
Trip around the world
Zij houden van reizen en leren graag andere gerechten, muzikanten en nieuwe ritmes kennen. Cardine schreef The Fif. Hij legt uit dat het met vijf tellen heeft te maken. Zijn dobro klinkt als een Indiase sitar. Ondertussen vertelt Hinkle over haar nieuwe en derde solo album Oceania, waarvoor ze naast o.a. Cardine en John Doyle samenwerkte met producer Kevin Moloney (U2 en Sinéad O’Connor).
De inspiratie voor dit album kwam van the Great Pacific met ‘happy places’ als Tahiti, Hawai, Nieuw Zeeland. De veelzijdige Cardine doet ook nog een soort didgeridoo na met zijn stem en verwijst naar de Toevaanse ’throatsinger’ Kongar-ol Ondar. Hierna spelen ze het ook als single uitgebrachte Bound Away van het nieuwe album.
In de straten van Calcutta werd Cardine geraakt door de muziek van Debashish Bhattacharya. Tijdens What A High Hope klinkt zijn dobro dan ook als een echte Indiase sitar en bij Wabash Blues klinkt diezelfde dobro weer puur Hawaïaans. De melodie van dit nummer is geschreven door Fred Meinken maar werd door Tut Taylor aan Cardine geleerd met de woorden; “son, don’t let this song die”.
Zuid-Afrika komt ook aan bod in een door Mary Lucey vertaalde song ‘Waarheen Zal Ik Gaan‘ van Hannes Coetzee, de man die zong met een theelepel in zijn mond. In deze versie heet het Where Do I Go. Dan een hele fraaie jazzy uitvoering van Devil Chasin’ Me, ook van het album Oceania, over een ‘girl in trouble’ die op de vlucht is en nergens heen kan.
Het laatste nummer heeft een aanstekelijke country touch met de tekst ‘Mother My First Companion‘. maar of dat de titel is? Het was een rijke wereldse muziekreis met schitterend spel, mooie harmonieën, een dobro speler van wereldformaat en goede verhalen. What more do you want?
Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar
Anya Hinkle – Oceania (2024)
