Hannah Aldridge stond al een aantal keren met alleen een gitarist op ons podium, maar toert nu door het land met een hele band, bestaande uit jeugdvriend, Jordan Allen Dean. Hij is toetsenist en gitarist maar vanavond speelt hij uitsluitend op de toetsen.
Hannah Aldridge
De overige drie muzikanten komen oorspronkelijk uit Zweden. Op links een meer dan uitstekende gitarist, Marcus Lundqvist, die met zijn Fender Telecaster de sterren van de hemel speelt, maar ook steeds op ingetogen manier het achtergrondgeluid verzorgt tijdens Hannah’s verhalen aan het publiek.
Bassisten zijn veelal rustige personen. Martin Gustav Fredriksson is echter het tegendeel. Hij staat geen seconde stil (getuige de foto’s op de BRS site). Zijn mimiek en spel zijn intens als hij over het podium stuitert met Hannah en zijn medemuzikanten. Daniel Juter is een erg goede en vermakelijke drummer.
Hannah Aldridge heeft een prachtige stem (met onvervalst Alabama accent), die varieert van country tot rock met tussendoor gevoelige ballads. Ze begeleidt zichzelf op gitaar.
Het eerste nummer wordt fors ingezet met You Ain’t Worth The Fight van het nogal heftige album Razor Wire uit 2014. Heftig omdat ze destijds in een lastige situatie verkeerde vanwege een echtscheiding en advocaten. Ze is dankbaar voor het feit dat ze dat achter zich liet en is gegroeid en veranderd.
Na 10 jaar werd het dus tijd voor een geremasterde uitgave van dit album met ook wat extra tracks. Van dit album spelen ze Stand Of Pearls, Razor Wire, Yankee Bank, Howlin’ Bones en Parchman, over een vrouw die haar gewelddadige man vermoordt en onterecht eindigt in ‘death row’. “Feel that needle burn when they send me home.”
Zoon Jackson, die ze kreeg toen ze 19 was, gaf haar de inspiratie voor het laatste nummer van de eerste set, een prachtige uitvoering van Black And White, ook van het album Razor Wire.
Tweede set
De tweede set begint met de titelsong van het album Goldrush, gevolgd door het vlotte Old Ghost met een ijzersterk intro van Lundqvist. Hannah noemt hem ‘The Swedish redneck’ die in Alabama geboren had moeten worden. Na een nummer dat ze schreef met Randall Clay, het gevoelige Lie Like You Love Me, is het tijd voor een eigen nummer van Jordan Allen Dean, het vlotte Redemption Run.
Het valt me op dat zijn pianospel klinkt als dat van Springsteen’s Roy Bittan. Net als de vorige keer wordt deelname van het publiek ‘geëist’ aan het laatste nummer van het album Goldrush, Burning Down Birmingham. In Birmingham Alabama gebeurt altijd wat volgens Aldridge. Nou, hier ook.
Groot applaus en uiteraard een toegift met een John Prine song Storm Windows, mooie vocals van Jordan Dean. Dan volgt toch echt het laatste nummer Shouldn’t Hurt So Bad, ook van Goldrush. De band springt nog een laatste keer over het toneel en dat is het einde van een fantastisch en lekker luid optreden
Setlist: You Ain’t Worth The Fight, Portrait of The Artist As A Middle Aged Man, Stand Of Pearls, Razor Wire, Yankee Bank, Parchman, Black & White. Tweede set: Goldrush, Old Ghost, Howlin’ Bones, Lie like You Love Me, Some Ghosts (don’t Make A Sound), Redemption Run, Burning Down Birmingham, Storm Windows, Shouldn’t Hurt So Bad
Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten
Hannah Aldridge