Hannah Aldridge

mei, 2026

Perfecte rock-roots mix van Hannah Aldridge & band
Haar vierde concert bij de Blue Room Sessions was als vanouds weer een wervelende show

Toen programmeur Ad van der Laan Hannah Aldridge ontdekte via een Amerikaanse internet zender en via haar album Razor Wire, nodigde hij haar uit voor een aantal huisconcerten. Daarna volgde het eerste echte concert in Heusden. Vanaf die tijd is zij een reguliere artiest in het programma van Blue Room Sessions (BRS). Volgens mij is dit haar vierde concert bij BRS en dat telkens weer in een andere samenstelling.

Zoals we van haar gewend zijn voert ze ook tijdens deze tour weer een paar verrassende artiesten ten tonele. Dat zijn haar ‘oude’ vriend (bas)gitarist Lachlan Bryan uit Australië, met wie ze al een aantal jaren samenwerkt. Andrew Leahey komt uit Nashville en speelt op een fantastisch klinkende Les Paul Gibson gitaar. Ben Middleton (Thame VK) is er voor het eerst bij en speelt zeer verdienstelijk op drums.

Lachlan Bryan

Andrew Leahey

Ben Middleton

Het wordt weer een stevig rockende avond met veel eigen nummers van Hannah Aldridge zelf en van Lachlan Bryan, o.a. het energieke Portrait Of The Artist Of A Middle Aged Man en Dorero, een murdersong gebaseerd op The Black Dahlia murders (Hannah is dol op murdersongs en dito podcasts).

Met haar zeer conservatieve en religieuze achtergrond kostte het Hannah lange tijd veel moeite om een tegengeluid te vinden. Dit resulteerde in het nummer Unbeliever, geschreven met Lachlan Bryan. Hiermee starten beiden de tweede set met Lachlan op Hannah’s gitaar.

Dan valt de band weer bij en wordt het als vanouds een wervelende show met af en toe een serieuze noot zoals tijdens Bird Of Paradise, een nummer dat was voorbestemd om te worden geschreven. Het eerste couplet ontstond in de ziekenhuiskamer van haar bekende vader Walt Aldridge, die kort daarop overleed. Voor haar zoon Jackson schreef ze het altijd weer mooie Black & White.

Geen show zonder meezinger. De toegift Birmingham wordt dan ook luid meegezongen.

Volgens ons en Hannah zelf…it was a blast!

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

setlist: Howlin’ Bones, Aftermath, I Know Too Much, Beautiful Oblivion, Living And Lonely, You Ain’t Worth The Fight, Some Ghosts, Portrait Of The Artist Of A Middle Aged Man. Tweede Set; Unbeliever, Birds Of Paradise, Yankee Bank, Dorero, Black And White, Birmingham

mei, 2024

Hannah Aldridge perfecte mix van rock & roots
De Clubzaal in de Verkadefabriek stond door deze energieke band finaal op zijn kop

Hannah Aldridge stond al een aantal keren met alleen een gitarist op ons podium, maar toert nu door het land met een hele band, bestaande uit jeugdvriend, Jordan Allen Dean. Hij is toetsenist en gitarist maar vanavond speelt hij uitsluitend op de toetsen.

Hannah Aldridge

De overige drie muzikanten komen oorspronkelijk uit Zweden. Op links een meer dan uitstekende gitarist, Marcus Lundqvist, die met zijn Fender Telecaster de sterren van de hemel speelt, maar ook steeds op ingetogen manier het achtergrondgeluid verzorgt tijdens Hannah’s verhalen aan het publiek.

Bassisten zijn veelal rustige personen. Martin Gustav Fredriksson is echter het tegendeel. Hij staat geen seconde stil (getuige de foto’s op de BRS site). Zijn mimiek en spel zijn intens als hij over het podium stuitert met Hannah en zijn medemuzikanten. Daniel Juter is een erg goede en vermakelijke drummer.

Hannah Aldridge heeft een prachtige stem (met onvervalst Alabama accent), die varieert van country tot rock met tussendoor gevoelige ballads. Ze begeleidt zichzelf op gitaar.

Het eerste nummer wordt fors ingezet met You Ain’t Worth The Fight van het nogal heftige album Razor Wire uit 2014. Heftig omdat ze destijds in een lastige situatie verkeerde vanwege een echtscheiding en advocaten. Ze is dankbaar voor het feit dat ze dat achter zich liet en is gegroeid en veranderd.

Na 10 jaar werd het dus tijd voor een geremasterde uitgave van dit album met ook wat extra tracks. Van dit album spelen ze Stand Of Pearls, Razor Wire, Yankee Bank, Howlin’ Bones en Parchman, over een vrouw die haar gewelddadige man vermoordt en onterecht eindigt in ‘death row’. “Feel that needle burn when they send me home.”

Zoon Jackson, die ze kreeg toen ze 19 was, gaf haar de inspiratie voor het laatste nummer van de eerste set, een prachtige uitvoering van Black And White, ook van het album Razor Wire.

Tweede set

De tweede set begint met de titelsong van het album Goldrush, gevolgd door het vlotte Old Ghost met een ijzersterk intro van Lundqvist. Hannah noemt hem ‘The Swedish redneck’ die in Alabama geboren had moeten worden. Na een nummer dat ze schreef met Randall Clay, het gevoelige Lie Like You Love Me, is het tijd voor een eigen nummer van Jordan Allen Dean, het vlotte Redemption Run.

Het valt me op dat zijn pianospel klinkt als dat van Springsteen’s Roy Bittan. Net als de vorige keer wordt deelname van het publiek ‘geëist’ aan het laatste nummer van het album Goldrush, Burning Down Birmingham. In Birmingham Alabama gebeurt altijd wat volgens Aldridge. Nou, hier ook.

Groot applaus en uiteraard een toegift met een John Prine song Storm Windows, mooie vocals van Jordan Dean. Dan volgt toch echt het laatste nummer Shouldn’t Hurt So Bad, ook van Goldrush. De band springt nog een laatste keer over het toneel en dat is het einde van een fantastisch en lekker luid optreden

Setlist: You Ain’t Worth The Fight, Portrait of The Artist As A Middle Aged Man, Stand Of Pearls, Razor Wire, Yankee Bank, Parchman, Black & White. Tweede set: Goldrush, Old Ghost, Howlin’ Bones, Lie like You Love Me, Some Ghosts (don’t Make A Sound), Redemption Run, Burning Down Birmingham, Storm Windows, Shouldn’t Hurt So Bad

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Hannah Aldridge

mei, 2019

Gevarieerde avond Hannah Aldridge Blue Room Sessions
Met murder- en countrysongs bezweert Aldridge haar demonen

Hannah Aldridge, dochter van country legende Walt Aldridge, schuwt het ruigere werk niet en houdt haar roots toch in ere. Dat doet deze country zangeres in een gevarieerde en memorable avond in de Clubzaal van de Verkadefabriek bij Blue Room Sessions.

Hannah Aldridge

Hannah Aldridge is een begenadigd zangeres en gitariste. Eigenlijk houdt ze van murdersongs en bands van het ruigere gitaarwerk zoals Smashin’ Pumpkins, Nine Inch Nails en Chris Cornell’s Audioslave (van wie ze vanavond overigens ook een nummer zingt). Maar als dochter van gerenommeerd Muscle Shoals en Nashville producer Walt Aldridge, luisterde zij ook naar country songs.

Net als tijdens Roots in Heusden in 2018 wordt ze begeleid door Gustav Sjödin (Jetbone). Hannah Aldridge en Sjödin zijn goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze elkaar al een tijd niet zagen is een korte repetitie in de kleedkamer voldoende om de draad weer op te pakken.

Gevarieerde avond
Deze gevarieerde avond zit vol prachtige songs, soms rustig dan weer vlot en vol overgave gebracht. Haar album Razor Wire uit 2014 is grotendeels het gevolg van haar turbulente echtscheiding. Living on Lonely schreef ze met co-writer Andrew Combs. Ook een nummer van vader Walt Aldridge (+ James LeBlanc) Yankee Bank, mag vanavond niet ontbreken.

Dan volgt een fantastisch vertolkte cover Like A Stone van haar al eerder genoemde late great hero Chris Cornell. Gustav Sjödin brengt vervolgens een eigen Jetbone nummer Everybody Needs Somebody To Love. Voor de podcast-liefhebbers onder ons noemt Hannah Aldridge de populairste van dit moment; S(hit)-Town. De song, aangekondigd als The Poll, is hierop gebaseerd. Grote dorst van Gus leidt ertoe dat dit het einde is van de eerste set.

Tweede set
De tweede set start Hannah solo. Black and White is opgedragen aan en geïnspireerd door haar 11 jarig zoontje Jackson. Burn To Be Broken begint rustig maar eindigt een stuk ruiger en klinkt als een echte country song met een onvervalst Alabama accent. Aldridge vertelt geanimeerd over haar late start op een muziekschool en haar drang zo snel mogelijk gitaar te kunnen spelen. Ze ontmoet daar succesvolle mensen zoals The Secret Sisters en een slordig geklede jongen op flip flops met lang rood haar, waarvan ze zeker geen hoge pet op had. Zijn naam? Chris Stapleton. Zo zie je maar dat je niet altijd op je eerste indruk kunt afgaan.

In die tijd schreef ze een song Lonesome, een hartverscheurende ballad over verdeling, niet van spullen maar van herinneringen…. “You take the pictures from Morocco, I’ll take that postcard from L.A”. Deze song kwam terecht in een filmserie Hart of Dixie “en daar begon het mee” aldus Hannah Aldridge.

Met de vorig jaar overleden Randall Clay schreef zij Lie Like You Love Me, indrukwekkend en meteen raak met de zin “I miss you like morphine straight to my veins,”

Howlin’ Bones liegt er niet om net als Parchman, over een vrouw die haar gewelddadige man vermoordt en onterecht eindigt in ‘death row’. “Feel that needle burn when they send me home.” De snik in Hannah’s stem is echt…

Het voorlaatste nummer is Burning Down Birmingham. Een aantal mensen uit het publiek, inclusief staff, wordt tot achtergrondkoor gebombardeerd. Aldridge noemt Birmingham Alabama spottend haar favoriete stad want er gebeurt namelijk altijd wat. Ruzies, dronkaards, kotsend over straat, kapot gestoken autobanden…”There’s an old flame burning down Birmingham tonight”.

Met de toegift Don’t Be Afraid, dat begint als een slaapliedje, maar overgaat in een snel gitaarduel, lijkt Hannah Aldridge voorgoed haar demonen te hebben bezworen. Een geweldig einde van een grootse avond.

Foto’s: Wies Luijtelaar