Timo Lassy

Timo Lassy Trio en JUNO bereiken verschillend publiek

De muzikale insteek ligt in het verschil tussen traditie en elektronische dance

De Finse saxofonist Timo Lassy staat zondagavond samen met twee landgenoten – (contra)bassist Ville Herrala en drummer Jaska Lukkarinen – op het podium van de Toonzaal. Het is het laatste concert van deze Jazz in Duketown (JiD) 2026 op deze locatie. De belangstelling is erg groot voor het Timo Lassy Trio. Deze set is net zoals de voorafgaande een samenwerking tussen Puls jazz en het JiD festival.

Timo Lassy Trio

Timo Lassy
Timo Lassy

Timo speelt in het begin van de set op een dwarsfluit en (nog) niet op een saxofoon. Bassist Ville Herrala opent met een krachtige beat die hij het hele nummer aanhoudt, ondersteunt door het vinnige slagwerk van Jaska Lukkarinen die er nu en dan lekker syncopisch tegen ingaat. Timo Lassy, eerst op die dwarsfluit maar snel daarna op de saxofoon, vertelt het verhaal met steeds de onderliggende, repeterende basbeats van Herrala.

Timo Lassy trio
Timo Lassy Trio

Het recent uitgebrachte album Helsinki Live legt de rauwe energie en improvisatiekracht van het drietal live weergaloos vast, maar hier en nu in de volle akoestiek en prachtige ambiance van de Toonzaal bereiken de drie Finnen toch wel een magische hoogte. Met moeite kan ik me losmaken van het Timo Lassy Trio en terug te keren in de buitenwereld om naar het Kerkplein te gaan voor de band JUNO.

JUNO


Op het Kerkplein tref ik een heel andere situatie aan. Daar geen stil, beleefd en geconcentreerd publiek maar rumoerige en blije feestvierders die aan het dansen zijn op de house van JUNO. De band combineert synthesizers en harde beats met saxofoon, tuba en drums.

Het genre wordt ook wel akoestische electronica genoemd. Vooral de tuba met Jeroen Vermazeren speelt een hoofdrol en krijgt ook de meeste bijval. Vaste bandlid Joos Munneke is voor deze gelegenheid vervangen door Bosschenaar Jelle Willems die ook bij de jazz band Nausyqua speelt.

Timo Lassy
Jeroen Vermazeren

Vermazeren is (bijna) onvermoeibaar op zijn tuba en drummer Jesper stampt ongenadig op de bassdrum, terwijl Jelle en Jeline voor de heldere klanken zorgen. Alles staat deze avond in dienst van het dansbare, er is geen ruimte voor nuance en spiritualiteit. Dance, sucker !


house

Hoe de diepgang van house een zielloos format werd

Van de kerk van Chicago naar de commerciële VIP-tafel van de entertainmentindustrie

House was nooit bedoeld als behang voor een commerciële VIP-tafel. Het ontstond begin jaren tachtig in de klamme kelders van Chicago als een rauwe overlevingsstrategie. Voor de zwarte, Latino en queer gemeenschappen was de dansvloer van The Warehouse een kerk; een schild tegen een vijandige wereld vol racisme en uitsluiting. Met afgedankte drumcomputers en oude soulplaten bouwden pioniers een nieuwe werkelijkheid. De monotone beat was geen trucje, maar een sociaal-politieke hartslag van verzet.

de diepte van house

house
rave

Wie die begindagen heeft meegemaakt – de illegale raves in kraakpanden, op vrachtschepen of in mistige weilanden – herinnert zich de piano. Die rollende, warme akkoorden gaven de machine een menselijke ziel. Als DJ in de vroege avond gebruikte je die piano om de sfeer te kneden; een subtiel spel van verleiding en anticipatie. De muziek was activistisch zonder woorden; het loutere feit dat de ‘outcasts’ samenkwamen, was een rebellie tegen de gevestigde orde.

Vandaag de dag is die revolutionaire geest verdampt in de commerciële machinerie. De entertainmentindustrie heeft het genre gekaapt en gestript van zijn sociaal-maatschappelijke context. Wat overblijft is een steriel exportproduct, geoptimaliseerd voor algoritmes en massaconsumptie. De diepgang is ingeruild voor een voorspelbare kick en de inclusie voor peperdure tickets. De muziek wordt nu ook geëxploiteerd door regimes en multinationals die haaks staan op de vrijheid waar house ooit voor vocht.

house
nieuwe generatie

House is volledig losgezongen van zijn bron. Het is veranderd van een bevrijdingsinstrument in een zielloos consumentenartikel. Voor de generatie van het eerste uur rest slechts de melancholie. De kiem voor herstel ligt toch echt bij de nieuwe generatie. De hoop is dat zij de commerciële kermis de rug toekeren en diep in de platenbakken duiken om de echte oorsprong te herontdekken. Alleen door terug te keren naar de rauwe diepgang van de underground, kan de machine haar ware ziel herwinnen.