Katja Kruit

Zangeres en dobro speler Katja Kruit (Delft) is de eerste artiest die in 2025 het podium van Blue Room Sessions betreedt en dat doet ze vanavond met een begeleidingsband die bestaat uit maar liefst zes talentvolle muzikanten.

Dat zijn ‘Mandoline Man’ Arthur Deighton. Hij speelt overigens ook een aardige partij op de Fender Telecaster. Gitarist Joost Abbel, Jean Paul Joosten op contrabas en basgitaar. en Ronald Croes op drums. Dan zijn er nog de twee zangeressen, Rosa Smit en Doris van Iperen, die alle songs begeleiden met mooie harmonieën.

Vrouwen die dobro spelen zijn schaars, maar Katja werd verliefd op het instrument tijdens haar verblijf in Amerika (ze is half Amerikaans) waar ze op een festival Red Molly zag spelen. Drie vrouwen, waarvan er een dobro speelde.

Sindsdien raakte ze in de ban van dit instrument, leerde zichzelf de vaardigheden aan en bespeelt het met verve en zingt daarbij met heldere duidelijke stem haar veelal zelfgeschreven songs, met af en toe een enkel covertje tussendoor, zoals aan het einde van de show Stand By Your Man (Tammy Wynette/ Billy Sherill) en van haar lievelingsalbum Trio (Dolly, Linda en Emmylou) het nummer Those Memories.

Onlangs bracht ze haar debuutalbum Live A Little More uit. “Droom groot” was hierbij haar leidraad. Ze is er trots op. Alles zelf geschreven en in twee jaar gereleased. Van dit album o.a. de titelsong en het in country style, inclusief klein snikje, uitgevoerde I’m Holding It Together, met mooie gitaarklanken van zowel de Fender van Deighton als de akoestische van Abbel.

Katja Kruit is sympathiek en onderhoudend. Met haar songs put ze vaak uit eigen ervaring, zoals het rockabilly-achtige nummer Kick Me When Im Down, een aanstekelijk nummer over doorzetten of het rustige I’m By Your Side met opvallende begeleiding van de beide zangeressen en niet te vergeten de mandoline van Deighton.

Blue Room Sessions — vrouwen die dobro spelen zijn schaars

Last Goodbye gaat over een dierbaar persoon die ze verloor en die in een droom afscheid van haar nam. Unlearning gaat over het afleren van slechte gewoontes en omzetten in goede. Nergens op een plaat te vinden maar vanavond wel bij ons, met Deighton op de Telecaster. Hij blijkt ook nog jarig te zijn. De hele zaal zingt hem toe. Hij vindt het prachtig.

Het gaat te ver alle nummers (het zijn er veel) in detail te beschrijven maar wat opvalt is de veelzijdigheid en de moeiteloze manier waarop zij alle stijlen weet te vertolken. Het gaat van bluegrass naar country, folk, roots, rockabilly of songs die zomaar in een western zouden passen.

Bedenk daarbij de geroutineerde muzikanten die haar begeleiden en de vaak meerstemmige vocalen. Het subtiele drumspel van Croes, vaak met brushes, het geroutineerde baswerk van Joosten, het stevige gitaarwerk van Abbel en de veelzijdigheid en solo’s van Deighton. En een enthousiaste zangeres die ogenschijnlijk onvermoeid zingt terwijl ze haar dobro hanteert.

Het getuigt van vakmanschap. Dit alles maakt de aftrap van Katja Kruit & Band voor 2025 een veelbelovende!

Setlist: Part Of The plan, Starting Line, I’m Not Holding It Together, Handmade Xmas Card, I’m By Your Side, Don’t Have More To Give, Last Goodbye, Unlearning. Tweede set: Kick Me When I’m Down, Two Steps Forward, Live A Little More, Don’t You, Take it Slow, Hey, How Are You, Never settle Down, Fast Forward, Stand By Your Man, Having My Cake

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Katja Kruit – Live A Little More (2023)

Al voor de vierde keer staat Carter Sampson op het podium van Blue Room Sessions. Vanavond niet met haar vaste begeleiders. Ze had voor deze tour drie uitdrukkelijke wensen; een vrouwelijke begeleider, die goed kan zingen en die dobro speelt. Dan kom je al snel uit op Katja Kruit als partner ter promotie van Carters zevende album Gold, waarvan ze alle nummers zelf schreef.

Alvorens Carter het toneel betreedt krijgt Katja Kruit de gelegenheid het publiek op te warmen met drie nummers. Ze start met het gloednieuwe door Dolly Parton geïnspireerde Part Of The Plan, gevolgd door twee nummers van haar album Live A Little More, Last Goodbye en een song over groot dromen en ambitie; Having My Cake (and eating it too). Met succes aan het applaus te horen. Mooie stem en goed dobrospel!

Carter Sampson

Dan verschijnt Carter Sampson aka The Queen of Oklahoma herself ten tonele. Gelukkig weer met de door ons vorige keer zo bejubelde rode bril. Het toch al rode podiumlicht versterkt alles nog eens extra. Ze zet in met Tulsa van het album Lucky. Van dit album speelt ze vanavond o.a. ook Peaches, een coproductie met Jason Scott, dat ze schreef met drie zorgzame grootmoeders voor ogen met wie ze vroeger in een huis samenwoonde.

Ter inleiding van de ’true story’ Drunk Text, vertelt ze over haar aanvankelijk verlegen medemuzikant en hoe ze na wat genomen hobbels alsnog een stel werden. Devil Run gaat ook over haar jeugd. Na de saaie Methodisten kerk ontdekte ze de swingende Al Greene’s Church.

Titelsong Gold is een eerbetoon aan haar moeder, die ze soms net als elke puber verfoeide en met wie het niet altijd voorspoedig ging. Maar het kwam allemaal goed.

Tweede set

Die begint met het western-achtige Yippie Yi Yo gevolgd door een ‘old fashioned pandemic song’ There’s Always Next Year. Het waargebeurde epos Rattlesnake Kate wordt ook deze keer weer enthousiast aangekondigd. Blijft een mooi verhaal over de moedige Katherine McHale Slaughterback uit Colorado, die tijdens een rit te paard een aanval van 140 ratelslangen wist af te slaan. Voorafgegaan door een mooi intro van Katja, net als bij de jazzy song Since I Fell For You.

De eerste 18 jaar van haar leven wilde Carter Sampson, die deels ‘Native American” is, niets liever dan Oklahoma verlaten. Maar al snel ontdekte ze de muziek die daar vandaan kwam door muzikanten als Vince Gill, Carrie Underwood, Woody Guthrie, John Fullbright (ze noemt nog een hele reeks namen op). Dit maakte haar een trotse ‘Okie‘.

Ze vertelt over haar Oklahoma erfgoed en over diens beproevingen en veerkracht, omdat destijds wegens omstandigheden de bomen werden gekapt er er daardoor enorme stofstormen (Dust Bowl) ontstonden. Het vlotte maar indringende Black Blizzard refereert daaraan.

Dan volgt de song waaraan ze haar bijnaam te danken heeft, Queen Of Oklahoma, mooi tweestemmig gezongen. Omdat het publiek meer wil volgt de toegift met The Queen Of The Silver Dollar, geschreven door Shel Silverstein, haar favoriete dichter, schrijver van kinderboeken en muzikant (hij schreef de hilarische song ‘I got stoned and I missed it’).

Hiermee eindigt een indrukwekkend optreden van twee, in korte tijd verrassend goed op elkaar ingespeelde artiesten. Mooie avond!

Setlist: Part Of The Plan, Last Goodbye, Having My Cake, Tulsa, Wilder Side, Drunk Text, see The Devil Run, Home, Gold. Tweede set: Yippie Yi Yo, Peaches, There’s Always Next Year, Rattlesnake Kate, Hello Darlin’, Since I Fell For You, Black Blizzard, Queen Of Oklahoma, Queen Of The Silver Dollar.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Carter Sampson – Gold (2023)

Katja Kruit

jan, 2025

Katja Kruit & Band vertolken heel veel stijlen
Stevige zevenkoppige band geeft een veelbelovende aftrap van het seizoen weg

Katja Kruit & Band vertolken heel veel stijlen

Stevige zevenkoppige band geeft een veelbelovende aftrap van het seizoen weg

Katja Kruit

okt, 2024

Carter Sampson met Katja Kruit als begeleider
Verrassende samenwerking van twee talentvolle artiesten staat garant voor een boeiende avond

Carter Sampson met Katja Kruit als begeleider

Verrassende samenwerking van twee talentvolle artiesten staat garant voor een boeiende avond

Carter Sampson