On-Nederlands goed. Zo kan ik dit concert van My Baby wellicht het beste omschrijven. De term is uitgevonden voor artiesten die dusdanig boven het maaiveld uitsteken dat ze “buitenlands” lijken. Maar vanavond is het vooral een groot compliment. My Baby zette de Willem Twee op zijn kop met een show die hun formidabele live reputatie meer dan waarmaakt.
My Baby
De reden dat ze het Willem Twee Poppodium aandoen is het tien-jarig jubileum van hun debuutplaat Loves Voodoo (2013). Het album waarop iedereen kennismaakte met hun etnisch verrukkelijke mix van soul, funk, gospel en blues wat ze zelf omdoopten tot Delta Trance Louisiana Dub en wat op vele eindlijstjes verscheen.
Daarna ging het in een stroomversnelling met snel uitverkochte concerten en uitnodigingen voor grote festivals van Noorderslag tot zelfs Glastonbury. En waar kunnen ze het beter vieren dan terug te keren in één van de kleine zalen waar het allemaal voor hen begon.
Hoewel de band nog niet zo lang bestaat, zijn de bezoekers vanavond ouder dan ik had verwacht. Met mijn 40+ voel ik me bijna een jongere. Het geeft wel aan dat hun muziek tijdloos klinkt en vele generaties aanspreekt.
Evenals de live show zelf. Het is iets na negenen als het licht uitgaat en de band het podium betreedt om hun eerste schijf bijna in zijn geheel te spelen. Ze trappen af met het openingsnummer No Depression.
Cato
Zangeres Cato, die er weer prachtig en appetijtelijk uitziet, zingt nog net zo zwoel maar toch ingetogen en krijgt het publiek volledig in trance. Waar de groep vooralsnog terughoudend lijkt te beginnen, wordt na een fraaie uitvoering van Moneyman en Out On Gin flink op het gaspedaal gedrukt en gaan ze er met gestrekt been in.
In een onafgebroken tempo worden de nummers de zaal ingevuurd. En dan is het net of er in My Baby een verse vlam is aangewakkerd. Door de oude songs in een hedendaags en fris jasje te steken en te overgieten met een dikke Electronic Beats saus (net als hun laatste album Sake Sake Sake) lijkt de groep een nieuwe motivatie te hebben gevonden die ze enthousiast weten over te brengen op de meedeinende toeschouwers.
Er wordt druk gedanst vooraan en alle energie die van het podium spat, komt in veelvoud terug uit de zaal die uitgelaten is en zielsgraag zich laat bezweren door de hymnes van hogepriesteres Cato en hypnotiserende ritmes van gitarist Daniel en haar broer Joost op de drums.
Gelukkig is er ook ruimte voor hun hits uit hun inmiddels rijke oeuvre. Seeing Red en het haast onherkenbare Uprising brengen de dansende menigte alleen maar verder in extase. Waar vooraf mee is gedeeld dat het slechts anderhalf uur zou duren, gaan zij nu dik over de twee uur. Dat maakt niemand wat uit. Ze hadden er nog meer aan kunnen plakken en het zou net zo hartelijk worden begroet.
Maar alsnog komt er een eind aan als Cato tijdens de fantastische “Sly Stone Jam” tijdens de toegift haar broer nagenoeg smekend aankijkt om het af te meppen.
Na afloop neemt My Baby dankbaar het grootse applaus in ontvangst en lopen ze weg onder luid gejuich en uitzinnig gejoel. Dat is méér dan terecht en hopelijk voor ons is het niet de laatste keer dat ze in onze stad komen.
My Baby: Loves Voodoo (Deluxe Anniversary Edition) – 2023