Eurosonic Noorderslag

dec, 2023

My Baby klinkt tijdloos en spreekt vele generaties aan
Alle energie die van het podium spat komt in veelvoud terug uit de zaal die uitgelaten is

On-Nederlands goed. Zo kan ik dit concert van My Baby wellicht het beste omschrijven. De term is uitgevonden voor artiesten die dusdanig boven het maaiveld uitsteken dat ze “buitenlands” lijken. Maar vanavond is het vooral een groot compliment. My Baby zette de Willem Twee op zijn kop met een show die hun formidabele live reputatie meer dan waarmaakt.

My Baby

De reden dat ze het Willem Twee Poppodium aandoen is het tien-jarig jubileum van hun debuutplaat Loves Voodoo (2013). Het album waarop iedereen kennismaakte met hun etnisch verrukkelijke mix van soul, funk, gospel en blues wat ze zelf omdoopten tot Delta Trance Louisiana Dub en wat op vele eindlijstjes verscheen.

Daarna ging het in een stroomversnelling met snel uitverkochte concerten en uitnodigingen voor grote festivals van Noorderslag tot zelfs Glastonbury. En waar kunnen ze het beter vieren dan terug te keren in één van de kleine zalen waar het allemaal voor hen begon.

Hoewel de band nog niet zo lang bestaat, zijn de bezoekers vanavond ouder dan ik had verwacht. Met mijn 40+ voel ik me bijna een jongere. Het geeft wel aan dat hun muziek tijdloos klinkt en vele generaties aanspreekt.

Evenals de live show zelf. Het is iets na negenen als het licht uitgaat en de band het podium betreedt om hun eerste schijf bijna in zijn geheel te spelen. Ze trappen af met het openingsnummer No Depression.

Cato

Zangeres Cato, die er weer prachtig en appetijtelijk uitziet, zingt nog net zo zwoel maar toch ingetogen en krijgt het publiek volledig in trance. Waar de groep vooralsnog terughoudend lijkt te beginnen, wordt na een fraaie uitvoering van Moneyman en Out On Gin flink op het gaspedaal gedrukt en gaan ze er met gestrekt been in.

In een onafgebroken tempo worden de nummers de zaal ingevuurd. En dan is het net of er in My Baby een verse vlam is aangewakkerd. Door de oude songs in een hedendaags en fris jasje te steken en te overgieten met een dikke Electronic Beats saus (net als hun laatste album Sake Sake Sake) lijkt de groep een nieuwe motivatie te hebben gevonden die ze enthousiast weten over te brengen op de meedeinende toeschouwers.

Joost van Dijck — dikke Electronic Beats saus

Er wordt druk gedanst vooraan en alle energie die van het podium spat, komt in veelvoud terug uit de zaal die uitgelaten is en zielsgraag zich laat bezweren door de hymnes van hogepriesteres Cato en hypnotiserende ritmes van gitarist Daniel en haar broer Joost op de drums.

Gelukkig is er ook ruimte voor hun hits uit hun inmiddels rijke oeuvre. Seeing Red en het haast onherkenbare Uprising brengen de dansende menigte alleen maar verder in extase. Waar vooraf mee is gedeeld dat het slechts anderhalf uur zou duren, gaan zij nu dik over de twee uur. Dat maakt niemand wat uit. Ze hadden er nog meer aan kunnen plakken en het zou net zo hartelijk worden begroet.

Maar alsnog komt er een eind aan als Cato tijdens de fantastische “Sly Stone Jam” tijdens de toegift haar broer nagenoeg smekend aankijkt om het af te meppen.

Na afloop neemt My Baby dankbaar het grootse applaus in ontvangst en lopen ze weg onder luid gejuich en uitzinnig gejoel. Dat is méér dan terecht en hopelijk voor ons is het niet de laatste keer dat ze in onze stad komen.

My Baby: Loves Voodoo (Deluxe Anniversary Edition) – 2023

mei, 2022

Ten Times A Million maakt het helemaal waar
Dwingende beat van deze Twents-Duitse rockband wordt helder gemengd met gitaren en vocalen

Ten Times A Million aka TTAM staat geprogrammeerd in de SENA Performers Stage op Bevrijdingsfestival Brabant in Den Bosch. Gezien hun reputatie en powerplay is dat eigenlijk een te bescheiden podium.

Ten Times A Million

Stage Talent Ontketend staat gedrukt op de achterwand van de SENA stage. Ten Times A Million uit Enschede – vroeger Mandrake’s Monster geheten – is dát station al heel lang geleden gepasseerd en heeft zijn sporen verdiend door op verschillende (inter)nationale festivals te staan zoals Eurosonic/Noorderslag, The Global Rock Summit in Los Angeles en When Copenhell Freezes Over in Kopenhagen. Zo stond TTAM geprogrammeerd voor Pinkpop 2020 en 2021. Dat ging niet door, maar op vrijdag 17 juni 2022 staan ze voor je klaar, daar in Landgraaf.

Als Sem Christoffel bij de intro op de bas snaren drukt, is het meteen raak: strakharde bass & beat met I loved you (nearly all the time). Betere intro is haast niet denkbaar. De aanwezige hipsters in het publiek deinen instemmend mee met hun hoofd. Met Come Closer is het publiek helemaal om – als het dat al niet was. Na een dreigend traag begin van bas en gitaar, gaat TTAM los en komen herinneringen van The Cult uit de 80’s in mij op. Wat een drive heeft deze Twents-Duitse rockband. De power gaat verder met Quick Fix, een solide nummer in de klassieke rock traditie.

All The Time is in 2022 uitgebracht en dat is ook wel te horen. Het is een poprock nummer met de nadruk op pop. Born Tomorrow ligt wat moeilijker in het gehoor, is minder toegankelijk. Met Make This Stop komt de drive en energie weer los en zie je het publiek daar ook meteen op reageren. De volgende nummers zijn Make This Stop en Good Times.

Dan kondigt zanger Martin Duve het gloednieuwe nummer On Ice aan. Het is zo nieuw dat het nog niet op Spotify staat. Het is zeker niet allemaal power wat de klok slaat. Ook de gevoelige ziel wordt bediend met de fijne rock ballad Bye. Het volgende nummer When The Lights Go Out kan ook als rock ballad beschouwd worden, echter wel flink steviger aan- en opgezet. Het dampende en stampende slotnummer Clown Face wordt langer uitgesponnen, echt een uitsmijter.

Ten Times A Million maakt het allemaal waar en bewijst dat ze een echte festival band is. De stem van Martin Duve is krachtig en helder en wordt niet overstemd door het gitaar- en drumgeweld van zijn bandleden. De geluidsman zorgt voor een uitgebalanceerde sound waardoor het spel van elke bandlid goed tot zijn recht komt.

Wil je Ten Times A Million op een festival zien? Boek dan een ticket bij Pinkpop 2022.

mei, 2021

SMANDEM. stelt toekomst van jazz muziek veilig
Invloeden van oude meesters in eigentijds virtuoos palet

In een nagenoeg lege concertzaal van Willem Twee Poppodium, beginnen de vier jonge mannen van SMANDEM. klokslag 18.30 uur, zonder aankondiging aan hun optreden. Het is een bijzondere editie van Jazz In Duketown, want vanwege de situatie in de wereld waarin we op dit moment nog verkeren, is publiek bij optredens niet toegestaan. Derhalve zijn alle geplande optredens gratis te volgen via een livestream. Het is een mooi alternatief voor zowel bands als publiek.

SMANDEM. – Jazz In Duketown 2021

Bands kunnen tóch optreden en het publiek kan van de muziek genieten, zonder hinderlijk geklets van je buurman naast je in de zaal en je kunt de band veel beter zien. Geen grote mensen voor je neus, sterker nog je kunt precies zien wat de band, SMANDEM. in dit geval, doet, door de verschillende camerastanden. Je ziet de mimiek van de gezichten en elke vingerbeweging van de muzikanten. Al zijn die door de snelheid van handelen soms bijna onnavolgbaar.

We hebben hier namelijk te maken vier virtuoze muzikanten die elkaar hebben leren kennen op het conservatorium. Als een groep vrienden dus, daar komt de bandnaam ook vandaan, een verbastering van het Engelse woord mandem, wat zoiets betekent als vriendengroep.

Eurosonic Noorderslag

Ondanks het feit dat de reguliere podia niet open zijn, timmert SMANDEM. toch aardig aan de weg. Zo waren ze eerder al te zien op het Eurosonic Noorderslag festival en afgelopen week nog in de 3FM studio van 3voor12 bij dj Sagid Carter. Bovendien vertelt gitarist Rafael aan het begin van de show, dat ze onlangs de eerste bevalling hebben gehad van hun lieve baby, ofwel hun eerste EP genaamd Self-Titled is uitgebracht. En met het eerste nummer van die EP Gotu Lust beginnen ze aan de set, waarin ook de andere nummers van die plaat aan bod komen.

Gotu Lust

De verschillende nummers die gespeeld worden lopen naadloos in elkaar over zodat er voor iemand die de nummers niet zo goed kent, waaronder ondergetekende, het niet altijd duidelijk is wanneer een nummer is afgelopen en waar de volgende begint. Maar dat is natuurlijk helemaal niet erg, want deze show laat zich luisteren als een lekkere lange jazz trip, waar je in meegevoerd wordt.

Een visueel spektakel is het verder niet, het had net zo goed opgenomen kunnen worden in hun eigen repetitieruimte. Zou het komen omdat ze voor een lege zaal spelen, of is dit nu eenmaal hun stage performance? Al is het natuurlijk niet zo dat er niks gebeurt op het podium. David Nino bespeelt bevlogen zijn Rhodes keyboard en draait tussendoor nog aan de vele knoppen voor verschillende geluidseffecten en zorgt samen met Rafael op gitaar voornamelijk voor de melodielijn.

Bassist Aäron bespeelt naast zijn bas op sommige nummers ook een Moog synthesizer en drummer Kick brengt zelfs een heuse drumsolo ten gehore. De muziek gaat van hele rustige, bijna Pink Floyd achtige passages naar drukke onnavolgbare ritmes. Al zullen ze de inspiratie gehaald hebben uit oude meesters, waaronder Herbie Hancock en Joe Henderson, ze weten er toch een nieuwe draai aan te geven. Van laatstgenoemde wordt ook een cover gespeeld, Afro-Centric, maar dan zonder saxofoon en een wat ingetogener versie.

SMANDEM. Radio

Na bijna een uur zit het er alweer op. En ik vraag me af, hoe ik dit optreden zou hebben beleefd als ik erbij zou zijn in de zaal. Er gaat wat mij betreft niks boven een live concert. Maar SMANDEM. bewijst met dit online optreden dat er toekomst zit in jazz. En dan volgend jaar weer op Jazz In Duketown? Maar dan op het podium op de Markt? Liefst met een paar honderd man als publiek. Als ze hun mond maar houden. En niet voor mijn neus gaan staan.

Bezetting

Rafael Devanté Sinay (gitaar)
David Nino van der Grinten (toetsen)
Aäron Bouwman (bas)
Kick Woudstra (drums)

Screenshots SMANDEM. – Jazz in Duketown

Spotify SMANDEM.

Te zien op Youtube:

jan, 2020

Rappere Joost trekt veel jongeren naar Rauwkost 2020
Tieners in de moshpit zingen teksten van Joost mee in Willem Twee Poppodium

De nieuwe hiphop sensatie Joost stond vorige week nog op Eurosonic Noorderslag in Groningen waar hij veel lof oogstte. Deze jonge rapper valt op door zijn originele teksten en de lekkere zware beats die hem begeleiden.

Moshen bij Joost

Dat Joost bij de jeugd geen onbekende is moge duidelijk zijn. Vanaf het begin is de Grote Zaal van Willem Twee Poppodium gevuld met grotendeels tieners die zijn teksten ogenschijnlijk woord voor woord mee schreeuwen.
Moshpits, je verwacht ze bij punk-en metalconcerten, maar door festivals zoals Woo Hah is het helemaal niet gek dat er bij hip hop concerten ook gemosht wordt. En dus ook hier weet Joost in dit geval deze jonge menigte in beweging te krijgen. Rauwkost is bedoeld voor jongeren dus is het goed om te zien er hier ook veel jeugd aanwezig is.

Inspiratie

Joost die de kapuchon van zijn hoodie ver over zijn hoofd heeft getrokken, heeft het in zijn nummers onder andere over “de blanke Paul de Leeuw” , “Tim Hofman” en “Hans Teeuwen”, maar ook over “Goede Tijden” en “Onderweg Naar Morgen“. Waar zou hij toch zijn inspiratie vandaan halen?

Even later heeft Joost het waarschijnlijk warm gekregen en gaat zijn hoodie uit. Hij vraagt of de lichten even uit mogen en ook of er even niet gefilmd kan worden. Aan beide wensen wordt gehoor gegeven. Dat een deel van de zang van een bandje komt is niet echt storend, want er blijft genoeg tekst over voor Joost. Zo zingt hij ook nog over Zaanse Mayo en dat is natuurlijk sowieso vet!

Even later vraagt ie nog een keer of de lampen even uit kunnen en dat is ook het moment dat ie ook nog zijn shirt uit trekt en met ontbloot bovenlijf de rest van de show vervolgt. Het tempo wordt ook een tandje opgeschroefd met een kleine rip off van Axel F van Harold Faltermeijer die uitmondt in energieke neo happy hardcore. Nummers als Kogels en Buurman laten mensen die veel te jong zijn om de jaren negentig meegemaakt te hebben zelfs hakkuh.

Joost heeft het goed naar de zin en blijft zelfs tijdens de finale nog even staan, waar hij naar eigen zeggen anders al van het podium zou lopen. Een remix van The Winner Takes It All van Abba wordt ingestart en dan verdwijnt Joost van het podium. Dat is ook het moment dat de zaal langzaam leegloopt, op naar een volgend optreden.

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar