Als de band Rêverie in de Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium begint, is het nog akelig stil in de zaal. Maar de drie jonge vrouwen laten zich hierdoor niet van het stuk brengen en beginnen aan de show.
Het is mooi om te zien, dat het bij alle locaties, waar deze redacteur van dienst bij is, lekker druk is. Er is duidelijk meer volk op de been dan vorig jaar. Ook buiten in de binnenstad zie je veel mensen van kroeg naar kapsalon en of theater lopen, waar ze vol verwachting een nieuwe band uit het Popronde programma gaan zien.
Zodat je later kunt zeggen, “Hé, die artiest die nu in die grote zaal speelt, heb ik met een select gezelschap nog in die kleine kapsalon gezien!”. Zo hebben Kensington en Dotan bijvoorbeeld ook ooit met de Popronde meegedaan.
Rêverie
Maar waar ze dus op andere plekken met de benen buiten hangen, is het rond middernacht nog akelig stil in de Kleine Zaal van, wat ze in de volksmond de Willem Twee noemen. Rêverie staat klaar om te beginnen, maar er zijn nog geen tien geïnteresseerden in de zaal. Volkomen onterecht naar mijn mening. De drie jonge vrouwen laten zich hierdoor niet van het stuk brengen en beginnen aan de show.
Die begint met een vrouwenstem uit de laptop die herhaaldelijk de bandnaam uitspreekt over een spannend synth geluid, waar langzaam een beat bij komt. Zangeres Sarah Devika schreeuwt dan in de microfoon, alsof de zaal afgeladen vol is, “Come on Den Bosch, let’s fucking go!” en de show is begonnen.
Wat we zien en horen is een drummer, die als een soort Meg White, van The White Stripes, lekker lui de drum ’n bass ritmes drumt, een bassist die onvermoeibaar tijdens bijna elk nummer mee springt, zonder een nootje te missen en een zangeres die met haar vaak bijna fluisterende stem en baggy style en oversized kleding aan Billie Eilish doet denken. Dit is een mooie cocktail voor een muziekstijl die wel bekend aan doet, maar toch origineel is. Dat de aanvullende synthesizer klanken uit de laptop komen is niet storend.
Rêverie staat voor mijmering en verwijst naar een soort van in jezelf verzonken zijn of dagdromen. En dat gevoel zou je met name kunnen krijgen bij de rustige dromerige nummers, die vooral leunen op de computerbeats en geluiden, waarvan het lijkt of Finneas, de broer van Billie Eilish, die voor haar de muziek maakt, eraan mee heeft gewerkt.
En dat is geen diskwalificatie, integendeel. Het werkt goed. Gelukkig stroomt de zaal tijdens de eerste paar nummers wat voller, waardoor je ziet dat de band steeds enthousiaster wordt. Van verschillende kanten wordt gefilmd en gefotografeerd en daar heeft Sarah goed oog voor. Alsof ze al jaren niks anders gedaan heeft, kijkt ze van dichtbij al zingend recht in de camera.
De gritty pop, loud pop with an attitude, zoals ze het zelf noemen heeft aanstekelijke deuntjes, die net niet poppy genoeg zijn voor de mainstream radio, al zou het in een betere wereld daar wel gedraaid moeten worden. Veel nummers zijn vrij kort, sommige nog geen twee minuten, maar ze gaan wel ergens over.
Thema’s als lgbtq en depressies komen terug in de teksten, maar ook met een gevoel van hoop en optimisme. “Let’s just dance till The End Of The World, zingt ze”. Tegen het einde van de show is het gelukkig echt drukker geworden en dat verdient deze band ook.
Ik spreek na het optreden iemand die net de laatste klanken heeft meegekregen. “Was het wat?”, vraagt ie me. Ik zeg dat ie wel wat gemist heeft. En zo is het ook. Laten we hopen dat we meer gaan horen van Rêverie. Dat verdienen ze.
Rêverie