Popronde Den Bosch

sep, 2025

Dansbare acts en meer tijdens Popronde Den Bosch
Als een honingbij op zoek naar het lekkerste bloemetje hop ik van optreden naar optreden

Soms zou ik willen dat ik mezelf tijdelijk kon klonen en op meerdere plekken tegelijkertijd kon zijn. Je zou het ook FOMO (afkorting voor Fear Of Missing Out) kunnen noemen. Want je wilt eigenlijk niks missen van zoveel nieuw talent, dus is het pijnlijke keuzes maken en hopen dat je de juiste krenten uit de spreekwoordelijke pap vist.

Dansbare acts en meer

Traditiegetrouw en toevalligerwijs begint het Popronde avontuur van deze redacteur van dienst bijna altijd bij de Knillispoort, waar zoals gewoonlijk gitaarbands geprogrammeerd staan. Helen Jewett mag hier vanavond het spits afbijten. Lees het hele verslag hier.

Helaas kun je niet alle bands en acts afkijken als je, net als ik, een stuk of tien namen op je wensenlijstje hebt staan voor de avond. Dus is het snel door naar Onder De Moriaan, vroeger bekend als Plein 79. Daar staat Figi op het punt van beginnen.

Hij beschrijft zelf zijn muziek als een menging van inspiratie die hij van electro, Detroit style techno, (Italo/Space) Disco en Fusion Jazz kreeg. Hoe dan ook, deze man achter de knoppen zorgt voor lekker dansbare electronische muziek. Al heeft het publiek de dansschoenen thuis gelaten blijkbaar. Iedereen staat stil.

Dansbare acts hadden misschien beter wat later op de avond gepast. Figi zit bij hetzelfde label als, onder andere, De Jeugd Van Tegenwoordig en de muziek is zéker wel dansbaar. Hij speelt live toetsen erbij en zingt af en toe mee, waarbij zijn stem vervormd wordt door een vocorder.

Een mooie bescheiden lichtshow maakt het plaatje compleet. Jammer is wel dat je bij Onder De Moriaan moet betalen voor je toiletbezoek, dat vind ik op zijn zachtst gezegd niet gastvrij. Dus dat doen we maar ergens anders. Op naar Renee Rose in Hotel Central. Lees dat verslag hier.

Kinki Kappers staat altijd garant voor de betere vaak electronische dansbare acts. Hier hangen ze, net als meestal tijdens Popronde, met de benen buiten. Als je een glimp wilt opvangen van de tweemansformatie M2K achterin, dan moet je je even door de menigte wurmen, maar dat is het wel waard.

Producer Marnix verzorgt de tunes en speelt daar toetsen bij en door de live drums van Sam krijgt de muziek veel dynamiek. Lekkere underground dance muziek, geïnspireerd door Soulwax en Chemical Brothers en dat hoor je. Freaky weirde geluidjes kenmerken hun sound. Hier wordt wel volop gedanst. Stilstaan is ook bijna onmogelijk. Top act!

Hierna houden we de binnenstad voor gezien en is het op naar Tramkade en Willem Twee Poppodium voor de rest van de avond. Daarover later meer.

Coverfoto: ©Mickey Obo Photo

sep, 2025

Helen Jewett tussen shoegaze en postpunk
Mooie composities die eigenlijk wel wat langer hadden gemogen maar mooi begin van Popronde

De muzikale reis die Popronde heet, begint voor deze redacteur van dienst traditiegetrouw bijna altijd bij Knillispoort. Hier vind je vaak goede gitaarbands. Zo ook nu dus in de gedaante van Helen Jewett.

Helen Jewett

Anders dan de bandnaam doet vermoeden is het een driemansformatie. Geen vrouw in de band dus. De naam Helen Jewett komt van een negentiende eeuwse prostituee, die op gruwelijke wijze is omgebracht door één van haar vaste klanten. Dus dat klinkt alvast niet zo gezellig.

De muziek die de jonge mannen maken is ook niet zo vrolijk en houdt het midden tussen shoegaze en postpunk en soms hoor ik Fontaines DC klanken erin. Het is een mooie balans tussen rustige stukken en harde gitaarpartijen. Het zijn mooie composities die eigenlijk vaak wel wat langer hadden mogen zijn. Dat is een goed teken zou ik zeggen.

Helen Jewett timmert al lekker aan de weg en hebben al shows mogen supporten voor onder andere Personal Trainer en gaan ook op tour met Paceshifters.

Het is een energiek optreden en vooral de bassist, die ook enkele zangpartijen voor zijn rekening neemt, is lekker beweeglijk. Zanger/gitarist Gijs Stuivenberg heeft een bijzondere vibrato in zijn stem en maakt veelvuldig gebruik van zijn tremolo handle, waardoor de lang uitklinkende gitaargeluiden een extra spannende vibratie krijgen.

Het is lekker druk in de Knillispoort zo vroeg op de avond en iedereen, jong en oud, staat lekker mee te bewegen op de aanstekelijke klanken van de band. Het is een mooi begin van de Popronde en dat belooft wat voor de rest van de avond. De lat ligt hoog.

Coverfoto – ©Mickey Obo Photo

sep, 2025

Popronde Den Bosch 2025 een kwestie van keuzes
Van synthesizers en Oosterse instrumenten tot groovy-garage-glamorous-grimy-gnarly-punk

Een routeplanner maken voor Popronde is voor redacteuren en fotografen meer dan noodzakelijk. Het aantal artiesten en bands, de verspreiding van de locaties en het strakke tijdschema maken dat je keuzes moet maken. De grote diversiteit aan genres – en je wil toch eigenlijk zoveel mogelijk verschillende smaken proeven – maakt het plannen nog lastiger. En zoals elk jaar streep je noodgedwongen een aantal acts weg.

Popronde Den Bosch 2025

De route voor deze Popronde editie brengt mij eerst naar het World Skate Center (WSC) waar Stroomstoot om halfacht begint, eigenlijk veel te vroeg voor zo’n band. Toch komt er genoeg volk voor op de been. Stroomstoot houdt niet van half werk en grijpt het publiek meteen bij de strot.

Na al deze tomeloze energie is het contrast met Oliv Oliv in Willem Twee Toonzaal wel heel groot, toch ook welkom wat er staat een en ander nog te wachten. Oliv Oliv is de artiestennaam van Olivier Terpstra die zijn debuutalbum Tehran Mountains in deze prachtige zaal presenteert. De muziek en de videobeelden plus de donkere setting van de Toonzaal dompelen je in een spirituele roes. Wie wil dat nou niet?

Weer terug naar de Tramkade door een levendige Bossche binnenstad want Popronde trekt altijd veel publiek. Bij WSC wacht mij Grote Geelstaart, een noiserock band uit Zeeland maar die omschrijving schiet tekort. De vijfkoppige band is dé verrassing van de avond. Telkens zetten ze met hun spel het publiek op het verkeerde been.

Popronde Den Bosch — Grote Geelstaart – WSC

Weer terug naar de binnenstad waar ik langs Kinki Kappers kom. Bij deze kapsalon maken ze met Popronde er altijd een feest van. Zo ook nu met het duo M2K. Dat zijn Marnix Bausch (keyboards/synth) en Sam Kemner (drummer). Sam drumt lekker strak op de dance van Marnix.

Even verderop in de Korenbrugstraat speelt een band met de naam Fellatio in café Het Veulen. Ondanks de nogal frisse temperatuur zijn alle terrasjes in de Uilenburg volzet en kost het mij moeite in het café te komen. Dat lukt deels, ik blijf bij de ingang staan. Fellatio speelt pal achter de deur, dus ik kan ze zien, maar dat is dan ook alles wat ik van deze disco-punk band uit Tilburg opneem.

Het Design Museum heeft haar deuren geopend voor twee acts. De avant-pop, trip hop en elektronica van Flora Sophi eerder op de avond en Crybabies die ik kan karakteriseren als een melancholische rockband. De vier bandleden hebben zich opgemaakt met glinsterende make-up en zilverachtige versierselen. Rustige en weemoedige stukken wisselen ze af met steviger en ritmisch werk in de grote entreeruimte van het museum.

Terug naar Kinki Kappers waar de Amsterdamse artiest Subject Sue bezig is haar set vorm te geven. Gehuld in een zwart geplastificeerde blouson zingt zij zachtjes in de mic en produceert zij soundscapes en ambient echo’s uit haar Korg synthesizer/keyboards. De kleine kapsalon vult zich snel met passerende bezoekers en fans van dit mix-techno genre.

Op weg naar café De Palm aan de Hinthamerstraat hoor ik uit de Knillispoort aan de Korte Waterstraat zware bass-beats en strakke drums komen. Die band staat niet op mijn Popronde planner maar Who Cares? Het is ILÆNDER uit het Oosten van het land. Twee gitaristen, bassist, drummer en een krachtige frontman staan garant voor ongepolijste metal met een alternatieve benadering. De zanger heeft een groot bereik en gezien het vele headbangen om mij heen, valt het in zeer goede aarde.

Het is zaak om vroeg bij café De Palm aan te komen want anders kom je niet verder dan de deur. Bands treden hier met Popronde altijd helemaal achterin op. C’est Qui? is nog volop bezig met de opbouw en opmaak van het podium. Er is wat lichte paniek. De bassist is zijn basgitaar vergeten (😳) mee te nemen. Gelukkig komt na een minuut of tien iemand binnen die zijn bas uitleent. Het feest kan beginnen en meteen breekt dan ook de hel los.

C’est Qui? speelt niet hard maar speelt ultra hard, zonder mededogen. De frontwoman is tomeloos furieus en slaakt een spervuur aan geluid in de mic terwijl ze met haar hele lichaam schudt. De drummer slaat zowat de vellen van de trommels en de basgitarist ramt op de geleende basgitaar. Er is geen korte pauze tussen de nummers, alles gaat in één razend tempo door. Een betere afsluiter van mijn Popronde 2025 routeplanner is niet denkbaar.

okt, 2024

ENJAKU YOYO geeft een geheel eigen draai aan techno
Bij Kinki Kappers komen liefhebbers van synt- en technopop aan hun trekken

In het begin van de avond zag ik Iris Jean bij Salon van Jetje en nu kom ik alwéér terecht in een kapsalon, deze keer bij Kinki Kappers waar ENJAKU YOYO al is begonnen. De zaak staat ook hier bijna helemaal vol. Vanuit achterin de ruimte klinkt de muziek, maar gezien het feit dat deze redacteur van dienst niet al te groot is, krijg ik weinig mee van wat er daar gebeurt.

Vanuit hier ervaar ik het als lekkere dansbare techno met zangeres en mooie, originele melodieën. De muziek klinkt te gek, maar had iets harder gemogen. Even later is het wat minder druk, dus ga ik naar voren en dan zie ik pas hoe gepassioneerd hier wordt gemusiceerd.

ENJAKU YOYO

Achter de toetsen en de knoppen zingt Jun met haar ijzige loepzuivere stem, onverstaanbare, vaak Japanse teksten. Natuurlijk loopt er muziek mee vanaf de laptop, maar ze speelt wel degelijk live piano mee en als ze de schuifjes beroert, dan hoor je dat ook daadwerkelijk in de muziek. Ook haar eigen zangpartij neemt ze live op, om die dan weer als tweede stem in het nummer te mixen.

De virtuoze Koko op gitaar heeft een heel eigen manier van spelen. Met de muis van zijn hand slaat ie als het ware op zijn snaren en geeft daarmee de accenten aan. Met zijn andere vingers plukt ie dan al tokkelend aan zijn snaren. Ook bespeelt ie regelmatig al finger tappend de hals van zijn gitaar. Hij gaat helemaal op in zijn gitaarspel en heeft het duidelijk naar zijn zin.

Dit techno popduo geeft een geheel eigen draai aan techno. Het heerlijk dansbare, met een vleugje rock en dubstep, nummer Raisan bijvoorbeeld, met mooie piano loopjes. Bij het waanzinnige laatste nummer Yoyo laat Jun iedereen Yo! Yo! scanderen. Het is moeilijk te omschrijven wat hier dan allemaal muzikaal gebeurt.

Het nummer voelt aan als een soort van dansbaar metal nummer, maar dan zonder geschreeuw en zware gitaren, wel met een snel Japans rap achtig gezang in het refrein gevolgd door YO!YO! in koor gezongen door het publiek dus en met een ingetogen piano stuk halverwege. Wat een bijzondere act is dit toch!

Twee jaar geleden heeft ENJAKU YOYO Japan verlaten, maar de invloeden uit hun geboorteland zijn nog duidelijk voelbaar en te horen en daardoor heeft het een heel origineel, eigen geluid. Muzikaal hoogtepunt van deze Popronde editie, als je het mij vraagt. Hopelijk zijn ze nog ooit eens ergens te zien in een club setting waar de muziek wat harder kan.

ENJAKU YOYO

okt, 2024

Rêverie gritty & loud pop with an attitude
Popronde Den Bosch 2024 had weer heel veel smaken te bieden en was overal lekker druk

Als de band Rêverie in de Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium begint, is het nog akelig stil in de zaal. Maar de drie jonge vrouwen laten zich hierdoor niet van het stuk brengen en beginnen aan de show.

Het is mooi om te zien, dat het bij alle locaties, waar deze redacteur van dienst bij is, lekker druk is. Er is duidelijk meer volk op de been dan vorig jaar. Ook buiten in de binnenstad zie je veel mensen van kroeg naar kapsalon en of theater lopen, waar ze vol verwachting een nieuwe band uit het Popronde programma gaan zien.

Zodat je later kunt zeggen, “Hé, die artiest die nu in die grote zaal speelt, heb ik met een select gezelschap nog in die kleine kapsalon gezien!”. Zo hebben Kensington en Dotan bijvoorbeeld ook ooit met de Popronde meegedaan.

Rêverie

Maar waar ze dus op andere plekken met de benen buiten hangen, is het rond middernacht nog akelig stil in de Kleine Zaal van, wat ze in de volksmond de Willem Twee noemen. Rêverie staat klaar om te beginnen, maar er zijn nog geen tien geïnteresseerden in de zaal. Volkomen onterecht naar mijn mening. De drie jonge vrouwen laten zich hierdoor niet van het stuk brengen en beginnen aan de show.

Die begint met een vrouwenstem uit de laptop die herhaaldelijk de bandnaam uitspreekt over een spannend synth geluid, waar langzaam een beat bij komt. Zangeres Sarah Devika schreeuwt dan in de microfoon, alsof de zaal afgeladen vol is, “Come on Den Bosch, let’s fucking go!” en de show is begonnen.

Wat we zien en horen is een drummer, die als een soort Meg White, van The White Stripes, lekker lui de drum ’n bass ritmes drumt, een bassist die onvermoeibaar tijdens bijna elk nummer mee springt, zonder een nootje te missen en een zangeres die met haar vaak bijna fluisterende stem en baggy style en oversized kleding aan Billie Eilish doet denken. Dit is een mooie cocktail voor een muziekstijl die wel bekend aan doet, maar toch origineel is. Dat de aanvullende synthesizer klanken uit de laptop komen is niet storend.

Rêverie staat voor mijmering en verwijst naar een soort van in jezelf verzonken zijn of dagdromen. En dat gevoel zou je met name kunnen krijgen bij de rustige dromerige nummers, die vooral leunen op de computerbeats en geluiden, waarvan het lijkt of Finneas, de broer van Billie Eilish, die voor haar de muziek maakt, eraan mee heeft gewerkt.

En dat is geen diskwalificatie, integendeel. Het werkt goed. Gelukkig stroomt de zaal tijdens de eerste paar nummers wat voller, waardoor je ziet dat de band steeds enthousiaster wordt. Van verschillende kanten wordt gefilmd en gefotografeerd en daar heeft Sarah goed oog voor. Alsof ze al jaren niks anders gedaan heeft, kijkt ze van dichtbij al zingend recht in de camera.

De gritty pop, loud pop with an attitude, zoals ze het zelf noemen heeft aanstekelijke deuntjes, die net niet poppy genoeg zijn voor de mainstream radio, al zou het in een betere wereld daar wel gedraaid moeten worden. Veel nummers zijn vrij kort, sommige nog geen twee minuten, maar ze gaan wel ergens over.

Thema’s als lgbtq en depressies komen terug in de teksten, maar ook met een gevoel van hoop en optimisme. “Let’s just dance till The End Of The World, zingt ze”. Tegen het einde van de show is het gelukkig echt drukker geworden en dat verdient deze band ook.

Ik spreek na het optreden iemand die net de laatste klanken heeft meegekregen. “Was het wat?”, vraagt ie me. Ik zeg dat ie wel wat gemist heeft. En zo is het ook. Laten we hopen dat we meer gaan horen van Rêverie. Dat verdienen ze.

Rêverie

okt, 2023

De Tramkade-variant van Popronde Den Bosch 2023
Veel variatie zoals post punk, deathcore, noise en artrock overbruggen in weinig reistijd

De bands Bowl, Torn From Oblivion, HOOFS en Oh Whale staan op mijn Popronde Den Bosch 2023 lijstje. Waar ik andere jaren kris kras door Den Bosch fietste om verschillende acts van de Popronde te zien, heb ik me dit jaar beperkt tot wat er op de Tramkade geprogrammeerd staat.

Popronde Den Bosch 2023

Bowl

De opener van vanavond voor mij is Bowl, die bij de Bossche Brouwers op het podium staat. Alvast verkleed voor Halloween, speelt deze vijfkoppige band een boeiende, gevarieerde set. Gevormd op de Herman Brood- academie, wat duidelijk te horen is in hun composities en instrumentbeheersing.

De nummers zitten vol breaks en maatwisselingen, terwijl er niemand de bocht uit vliegt. Wat ik een klein beetje mis, is een onderbuikgevoel, wat toch hoort bij een rockband. Het mag wat intuïtiever zijn.

Torn From Oblivion

Hierna door naar de buren van het World Skate Center, om op tijd te zijn voor Torn From Oblivion. Dat het begin van hun set wordt geplaagd door materiaalpech, mag de pret niet drukken. Vijf gasten spelen een strakke dosis deathcore, zoals hun genre heet.

Hier staan vijf getalenteerde jonge gasten te rammelen aan de grondvesten van metal, met heel eigen ideeën en een nieuwe belevenis van wat hakkende gitaren en strakke drums kunnen doen.

De snaren van de bas worden zo snel geraakt, dat het bijna lijkt of- ie gaat zoemen, de zang doet me af en toe denken aan Zach De La Rocha van Rage Against The Machine die, als je Torn From Oblivion zo bezig ziet en hoort, welhaast tot de prehistorie behoren.

Wat voor deze vijf getalenteerde jonge gasten waarschijnlijk ook echt zo is. Een nieuwe herfst, een nieuw geluid.

HOOFS

Waar er bij Bowl nog plek was voor een dansje, mocht je zin hebben, is het bij HOOFS ‘standing room only’. De Bossche Brouwers barst bijna uit z’n voegen, zo veel volk komt er op af.

Je zou bijna denken dat ik m’n spoorboekje voor vanavond heb ingevuld naar aanleiding van het aantal leden per band; ook HOOFS (op z’n Engels uitgesproken, en niet als de Bossche fourniturenkoning) bestaat uit vijf muzikanten.

Noise, post- punk, hard, en weinig subtiel, vatten de muziek wel samen. Helaas staat ‘boeiend’ niet in dit rijtje- ik voel me niet geroepen om me naar voren te wringen om een blik op het podium te werpen.

Oh Whale

Terug naar het W.S.C., waar Oh Whale al bezig is aan hun set. Oh Whale, is dat niet die vijfkoppige…uhm, ja, haha. Het geluid achter in de zaal kan wat beter, dus na een plaspauze maar voor bij het podium staan luisteren.

Wellicht dat een andere setting Oh Whale beter uit de verf kan laten komen. Als het geroezemoes van achter uit de zaal de rustige stukken muziek bijna overstemt, gaat een groot gedeelte van hun dynamiek tussen harde en zachte passages verloren.

En dat is jammer, want de band staat enorm geconcentreerd en gemotiveerd te spelen. Ze verdienen meer onverdeelde aandacht. Ook van mij, want ik moet bekennen dat ik niet de hele set heb afgekeken.

Femme Fugazi

En zo eindigt de avond bij de Bossche Brouwers, waar het zo mogelijk nog drukker is geworden, met wat flarden Femme Fugazi, en in de Willem Twee met Never Been To Berlin, die met z’n tweeën uit
een soort toverhoed een eclectisch amalgaam van dans, dans, en nog meer dans toveren om een mooi feestje te bouwen.

En dat is het leuke van Popronde Den Bosch 2023: ook met weinig reistijd kun je een enorme variatie aan stijlen en stromingen ontdekken, kennen of leren kennen.

okt, 2023

Velocity Made Good maakt er een feest van
Live drums en gitaar kruisen moeiteloos door de loops van de beats en tonen uit synthesizers en laptop

Ik interviewde Thomas Venema en Wytse Dijkstra van Velocity Made Good (VMG) afgelopen september in Willem Twee Studio’s. Ze waren daar aan het stoeien met analoge synthesizers. De geluiden die ze in en op de Waddenzee opnamen, verwerkten ze naar een liveset dat nu met Popronde Den Bosch in Willem Twee voor de eerste keer te horen is. Een echte primeur voor Den Bosch.

Velocity Made Good

De soundcheck heeft nogal veel voeten in de aarde. Het zit ‘m voornamelijk in de laptop van Wytse Dijkstra. Na veelvuldig heen en weer geloop van de geluidstechnicus kan uiteindelijk de duim omhoog.

VMG aarzelt geen moment en zet zonder mededogen meteen hard in. Een golf van razende tonen en knalharde beats barst los, begeleid door de lichtbundels van de nieuwe lichtinstallatie van Willem Twee. Fantastisch allemaal. Het publiek is er even stil van en laat het over zich heen komen.

Thomas Venema vertelde in het interview dat de geluiden van de mast van hun zeilboot verwerkt is in hun liveset. Maar als je weet dat het er zit dan…. Dat is ‘m. Den Bosch wordt sowieso de eerste plek waar we het zullen gaan spelen, beloofde hij. Bij deze is die belofte ingelost.

Thomas pakt de microfoon en vraagt de mensen om dichter bij het podium te gaan staan. “We gaan lekker dansen.” Daar hebben de mensen wel oren naar. Popronde Den Bosch nadert zijn einde en dan is het zoals gebruikelijk de beurt aan de electronica en dance. En zwijgen de scheurende gitaarbands.

Hoewel dat ook niet helemaal het geval is, want op sommige tracks pakt Thomas zijn elektrische gitaar en zit Wytse achter de drumkit. De set komt goed op stoom en deze techno show van Velocity Made Good houdt tot het eind de grip goed vast.

Foto’s: Mickey Obo Photo
Lees het interview met Velocity Made Good.

okt, 2023

Opvallende Loveth Besamoh zet duistere sfeer neer
Donkere stem van Loveth Besamoh past erg goed bij eclectische psychedelische postpunk

De uit Kameroen afkomstige Loveth Besamoh is een opvallende verschijning tijdens de Popronde Den Bosch, hier in The World Skate Center. Met gekleurde dreads die voor zijn gezicht bungelen en een lang zwart shirt aan in Afrikaanse stijl, met borduursels en stiksels erop en franjes eraan.

Loveth Besamoh

De donkere stem van Loveth Besamoh past erg goed bij de duistere klanken van de muziek. Hij weet de zang goed te doseren, waardoor er veel ruimte blijft voor de lang uitgesponnen muzikale psychedelische tripstukken. Maar ook in de stukken waar hij niet zingt, weet hij de aandacht vast te houden met zijn intense dansbewegingen.

Niks ten nadele van de band die uitstekend staat te spelen. De drummer bijvoorbeeld met zijn creatieve accenten en aanzwengelende ritmes.
Of de bassist, die mede de muzikale melodie bepaalt, zodat de gitarist lekker kan freaken met zijn overstuurde gitaarklanken, aangezwengeld met zijn tremolo arm.

Als Loveth zelf ook de gitaar ter hand neemt, dan gaat het geheel iets meer rocken en gaat het tempo ook regelmatig iets omhoog. Maar of het nu harde nummers zijn of rustige stukken, er is constant een soort van magische spanningsboog, die slechts één keer wordt verbroken.

En dat is het moment, tegen het einde van de show, dat ie een soort van camerastandaard op zijn buik gebonden krijgt, waarmee het volgens mij de bedoeling is dat ie zichzelf filmt tijdens het optreden.

Maar het duurt best lang om dat ding aangesnoerd te krijgen en het blijft niet op de goede plek zitten. Als die camera al iets van beelden heeft vastgelegd, dan zal het waarschijnlijk van het plafond zijn.

Dus snel af dat ding en op naar het einde van de show, waar hij zijn gitaar op de grond legt en verbeten met zijn voeten op de snaren gaat staan.

Voor de laatste twee nummers komt ie van het podium af en staat ie vooraan in zijn eigen wereldje te dansen en zingen en zou je hem kunnen aanraken, maar iedereen doet netjes een stapje opzij als ie dichtbij komt. Respect voor deze artiest dus en terecht.

Dit optreden van Loveth Besamoh is wat mij betreft één van de hoogtepunten van deze Popronde Den Bosch. En dat zo vroeg op de avond.

okt, 2023

Ook in haar eentje komt Inge Lamboo sterk over
Popsongs in modern jasje over mental issues, fout telefoongebruik en heartbreaks

Inge Lamboo draait voor de tweede keer mee in het rondreizend muziekcircus dat Popronde heet. Vrijdag 6 oktober doet zij ook Den Bosch aan en wel in de sfeervolle ruimte van de Knillispoort. Zij gaat solo dus zonder haar eigen live band. Haar kennende van The Voice in Holland editie 2020 zal een solo act net zoveel impact hebben.

Inge Lamboo

Inge Lamboo staat in haar eentje in de Knillispoort voor de microfoon met haar akoestische en elektrische gitaar en uit de pedalen tovert ze haar effecten. Het is redelijk druk in de Knillispoort, zo’n 50 fans nemen de moeite om naar deze – voor de gelegenheid – singer songwriter te luisteren. Ze speelt nummers van haar debuutalbum Black Heart dat in april van dit jaar werd uitgebracht. Ook op vinyl trouwens.

Tijdens haar show maakt ze de opmerking dat ze het fijn vindt dat haar nummers akoestisch net zo overeind staan als op haar Black Heart album met al die vele instrumenten. Inge maakt bij een aantal songs gebruik van loops maar ze wil dat niet gaan uitmelken.

Collega redacteur Johan van Bommel: Ze was nu in haar eentje in Den Bosch. Heb op Instagram dingen van haar met de band gezien. Ik vond haar supersterk in haar eentje. Heel goed gitaarspel, bluesy en rocky. Mooie hoge uithalen, wel veel hoge uithalen maar echt wel heel vet.

Inge Lamboo houdt ervan om in veel stijlen te spelen. Ze schrijft dan ook in veel stijlen. Ze wil zoveel mogelijk uitproberen en daar mag het publiek hier in de Knillispoort gelukkig getuige van zijn. Haar optreden is een oase van bezinning & drive temidden van al het gitaargeweld dat de redactie van KLANKGAT nog te wachten staat.

Inge is erg actief op TikTok waar ze in korte tijd veel muzikale verrassingen en andere leuke dingen voorschotelt aan haar volgers.

Fotografie: Mickey Obo Photo
Coverfoto: Mickey Obo

okt, 2023

Ysa Bermejo vastbesloten er een feestje van te maken
Een mix van Hiphop, R&B, Latin en mierzoete deuntjes op Popronde Den Bosch in Werkwarenhuis

Ysa Bermejo danst er lekker op los, vastbesloten als ze is om er een feestje van te maken, hier in Werkwarenhuis op deze Bossche Popronde. Of dat haar gaat lukken is een tweede. Het publiek is vooralsnog afwachtend.

Ysa Bermejo

Eerder vandaag waren er ook al Popronde optredens in het Werkwarenhuis. Zo speelden Toverberg en Penny Roox een intieme sessie op een bijzondere locatie bovenin het pand, “The Secret Club Up”, waar je normaal gesproken niet snel komt. Daar kon ik door mijn drukke schema helaas niet bij zijn.

Maar Ysa Bermejo, een Spaanse zangeres/rapper, staat wel op mijn lijstje. Ze wordt begeleid door een Griekse gitarist, die ook de beats en andere muziek uit de laptop tovert. De muziek is een mix van Hiphop, R&B en Latin en klinkt lekker poppy. En dat is wel verfrissend tussen al het gitaargeweld van de rest van de avond.

Ysa Bermejo is vastbesloten er een feestje van te maken vanavond, maar gaat dat ook lukken? Er zijn veel mensen die afwachtend aan de tafels zitten in de ruimte net voor het optreden. Maar dat deert Ysa niet en gaat er vol enthousiasme in.

Ze danst er lekker op los en probeert veel contact te maken met het publiek, dat ondertussen lekker binnenstroomt en de heupen meteen losgooit op de dansvloer. Het zijn veel jonge mensen die binnen komen lopen, waaronder ook diverse Spaanstaligen.

Eén meisje uit de zaal laat aan Ysa weten dat ze zelfs uit dezelfde buurt komt als zij. Dat schept natuurlijk een band. Er wordt veel in het Spaans gezongen en gerapt, maar ook regelmatig gecombineerd met Engels, zoals in het nummer Tarantino.

Er wordt inmiddels volop meegedanst in de roze zaal op de mierzoete, maar aanstekelijke popdeuntjes die in je hoofd blijven hangen, maar dat is nog niet genoeg voor Ysa. Ze vraagt ook om mee te zingen “Eeeeh oh!” en handen in de lucht. Iedereen moet meedoen, “Yes, you too, there in the back!”. En natuurlijk doet hij mee.

Ook moedigde ze iedereen op Spaanse wijze aan om vooral nog een slok van je drankje te nemen. Met denkbeeldig glas in haar hand roept ze, Arriba! (hand omhoog), Abajo! (hand naar beneden), Al centro (hand in het midden), Al d’entro (een slokje naar binnen). Daar geeft iedereen natuurlijk zonder morren gehoor aan.

Tegen het einde van de show vertelt ze dat het nummer Amiga een speciaal nummer is voor haar, omdat ze dan moet denken aan Spaanse collega muzikanten, waar ze mooie herinneringen mee deelt. Dit is weer meer een hiphop nummer. En dat kan ze goed, rappen.

Maar Ysa is ook gezegend met een goede zuivere zangstem en staat hier een overtuigende show neer te zetten, samen met haar Griekse rots in de branding. En is het haar gelukt er een mooi feestje van te maken? Het antwoord daarop is absoluut een volmondig: “Ja!”

Ze plakt er zelfs nog een toegift aan vast, zodat de show pas na middernacht is afgelopen.