In de jaren negentig was K’s Choice een grote naam, samen met bijvoorbeeld tijdgenoten The Cranberries en Skunk Anansie. Met de zangeres Skin van laatstgenoemde band heeft Sam Bettens, toen nog Sarah, Not An Addict gezongen op Pinkpop destijds. Dat mag best legendarisch genoemd worden.
K’s Choice
K’s Choice
De band werd in 1996 wereldberoemd met het album Paradise In Me en de monsterhit Not An Addict. Andere klassiekers zijn Everything For Free, Believe en Almost Happy. De band is nog steeds actief. In 2025 verscheen het live-album Live on 2 Meter Sessions en Sam heeft aangegeven dat de band werkt aan een nieuw studioalbum voor 2026.
Het is ook bijzonder te noemen, dat deze legendarische Belgische band hier vanavond op Bevrijdingsfestival Brabant in Den Bosch opent met die monsterhit van zo’n 30 jaar geleden. Sam zingt nu wel een toontje lager dan de originele versie. Broer Gert Bettens neemt de hogere stem in het nummer voor zijn rekening.
Sam Bettens
Sam vraagt of er hier mensen zijn die K’s Choice 30 jaar geleden ook hebben gezien en dat zijn er behoorlijk wat. “Haha, dan zijn jullie ook oud!” Grinnikt Sam. En de gemiddelde leeftijd van het publiek is inderdaad ook een stuk hoger dan vanmiddag.
Muzikaal klinkt het allemaal nog erg goed, maar met zoveel rustige nummers in de set, Dad, Mr Freeze bijvoorbeeld is het toch wel moeilijk je aandacht erbij te houden. Al zijn dat natuurlijk ook wel classics. Maar deze sympathieke Belgen hebben zéker de gunfactor. Maar wat ooit was, komt niet meer terug.
Postmen
Al geldt dat niet voor Postmen die op het andere podium op het punt van beginnen staat. Wat een energie brengen die nog steeds over met hun combinatie van hiphop en reggae en met onverslijtbare hits als Crisis en Cocktail. Wat een fantastische avond van deze frisse Bevrijdingsdag.
Merol staat op het Bevrijdingsfestival Brabant op het hoofdpodium Horizon. Zij is in de loop der jaren uitgegroeid tot een waar fenomeen. Is zij de Lady Gaga van de Lage Landen?
Bevrijdingsdag is een nationale feestdag op 5 mei, waarop we traditioneel de bevrijding van de Duitse bezetting vieren. Maar de afgelopen jaren staat het ook steeds meer voor vrijheid in een breder verband en dat we dat nooit als vanzelfsprekend mogen beschouwen. Zeker niet gezien de steeds groter wordende onrust in de wereld en de steeds kleiner wordende verdraagzaamheid.
We mogen ons nog steeds als een bevoorrecht volkje zien hier in Nederland, waar we zoveel vrijheid hebben dat we mogen zijn wie we willen, het recht hebben te demonstreren waarvoor of waartegen we maar willen en dat we mogen zeggen wat we willen.
Merol
Merol
Merol
Zeg nou zelf, in welk land kan dat nou, tijdens een openbaar festival, waar alle leeftijden gratis heen kunnen en de artiest op het podium heel expliciet over haar intieme delen en seksleven zingt. Hier in Nederland dus. En Merol doet het.
En dat ze hèt doet is wel duidelijk. Ze beschrijft het namelijk tot in detail in veel van haar teksten. Er is een nieuw album uit met de titel Leve De Feeks, waarvan er veel nummers gespeeld worden hier op de Pettelaarse Schans in Den Bosch, in het begin van de avond.
Laten we beginnen te zeggen dat Merol een prachtige outfit aan heeft. Ze draagt een ruim zittende, rode skai leren broek met daarop een soort gillet van rode veren, die doorlopen in haar kraag, zodat het kleine rode vleugels lijken. Extravagant, sexy en stijlvol. Maar na de eerste paar nummers gaat het veren gillet uit en staat ze in een zo goed als naakt bovenlichaam op het podium. Slechts een dun rood riempje, dat aan haar broek vastzit bedekt strategisch haar tepels.
de feeks is los
De feeks is los! Die tekst staat te lezen op de grote schermen naast het podium, tijdens het energieke, bijna techno nummer, Rode Seks Feeks, waar Merol de show mee opent. Gevolgd door Skinroutine Bikinilijn. Veel van haar nieuwe werk bevat onderwerpen als seksualiteit, schaamte, haar eigen lichaam en haar kinderwens, waarover ze zingt in Baby, “Wil ik het wel, of wil ik het niet?”
twee schaamlippen
Uitstekende Kut
Jij Laat Me Komenlaat weinig aan de verbeelding over en gaat naadloos over in de inmiddels klassieker te noemen, Hou Je Bek En Bef Me en er wordt mondjesmaat meegezongen door een handjevol vrouwen. En we gaan door met hetzelfde lichaamsdeel als onderwerp. Mijn twee schaamlippen hebben dit nummer geschreven zegt Merol over Uitstekende Kut, hetgeen feitelijk een soort protestlied is tegen schaamlipcorrecties en voor acceptatie van je lichaam in het algemeen.
Seks is toch wel een rode draad in alle facetten van haar show, zo ligt ze tijdens Jij Laat Me Komen op haar rug op de grond en beweegt ze haar heupen ritmisch op en neer. Even later spuit ze met een gigantische supersoaker, die met slangen aan haar borsten is vastgemaakt, het publiek nat tijdens het nummer Mama, terwijl ze “I wanna be your daddy” zingt.
supersoaker
De muziek is elektronisch en erg dansbaar en het siert Merol, dat ze hier wel door een complete live band wordt begeleid. Toetsen, drums en een bassist die ook een stukje meezingt tijdens Voorlopig Voor Altijd. Met vocoder, dat wel.
Ze houdt nog even een betoog over rapper Sef die niet meer mee mocht als Ambassadeur van de Vrijheid, omdat ie zich te fel had uitgelaten ivm de situatie in Gaza en neemt het voor hem op. Je mag dus toch weer niet alles zeggen in Nederland. Dan wordt het toepasselijke Mannen Met Gevoel ingezet.
techno
We gaan eindigen zoals we zijn begonnen, met een uptempo techno feestnummer. Rat, een liedje geschreven voor haar Queer vrienden. En we zien een ballon in de vorm van een regenboog Unicorn in het publiek, een mooi symbool dat staat voor de vrijheid om te zijn wie je bent. Dat kan hier in Nederland. Wees bewust van de vele vrijheden die we hier hebben en koester ze. Het is niet vanzelfsprekend.
Den Haag is een broeinest van goede rockmuziek. We kennen natuurlijk onder andere Golden Earring, DI-RECT, Kane, Anouk, Son Mieux en dus ook Wodan Boys. Bij die laatste twee bands zit overlap in de bezetting. Drummer Olivier Lucas en blikvanger en tevens bassist Timo Prins spelen beiden ook in Son Mieux. Beide bands met totaal verschillende muziek en die twee mannen mogen aanstaande zondag hier weer aan de bak, als Son Mieux in de Phoenix speelt.
Maar vandaag is het dus eerst de beurt aan Wodan Boys, die stiekem ook al aardig wat singles heeft uitgebracht, waaronder de eerste van deze show, Karaoke Rockstar. En iedereen mag meezingen, maar hier dan zonder tekst op een scherm. Deze geoliede rockmachine doet de rest. Zingen doen ze in de band met zijn drieën, soms tegelijk, maar vaak ook de twee gitaristen Thomas van der Want en Mikkie B Wessels afzonderlijk van elkaar.
geoliede rockmachine
Het tempo zit er goed in met lekkere vlotte nummers en dan is Flying Solo eigenlijk een soort van rustpuntje. Maar niet voor lang natuurlijk. Met Don’t Be Silly gaan de heupjes wel weer wiegen natuurlijk. Dit is een samenwerking met niemand minder dan die muzikale Haagse held Barry Hay, die ze graag hadden meegenomen vandaag (knipoog), maar ze konden hem niet genoeg betalen om over te vliegen vanuit Curaçao.
Maar ook zonder Barry Hay staat dit nummer als een huis en past het prima in het repertoire. Er wordt nog even tijd genomen om een paar Wodan Boys sjaals het publiek in te gooien voor de fans. Daarna wordt het met Horrific Terrific almaar wilder in de zaal, met een steeds groter wordende moshpit en tijdens Power zelfs een gigantische circlepit.
even wat gas terug
Toch nog even wat gas terug dan, met het atypische Geezer Glamour Danger. Vervolgens wordt het weer gewoon rocken met Thunder Glove, even lekker meezingen met Bells en dan wordt aan de zaal uitgelegd hoe een wall of death werkt, maar volgens mij snapt iedereen het wel, want het publiek opent zich helemaal tot aan de geluidstafel achter in de zaal en iedereen rent op het juiste moment naar elkaar toe als de muziek daarom vraagt. Juist, zo doe je dat!
De mannen van Wodan Boys zijn trots en blij dat de tent nog zo goed gevuld is, met Triggerfinger op het andere podium en halen alles uit de kast om er een energieke rockshow van te maken. En dat is gelukt. En dan nu tevreden richting Ruben Block en consorten in de Phoenix om daar nog het einde van Triggerfinger mee te pakken.
Drie jaar geleden speelde Nova Twins hier tijdens Paaspop op exact dezelfde plek de tent plat. Ook toen schreef ik over deze Urban Punk sensatie uit Engeland. Ik was er van overtuigd, dat deze band grotere podia zou vullen. Is dat uitgekomen?
Nova Twins
Nova Twins
Voor een deel wel, in Engeland tijdens het Glastonbury Festival, ging een gigantische mensenmassa uit zijn dak tijdens hun show en later dit jaar staan ze in Ziggodome, als één van de voorprogramma’s van Evanescence, dat wel. Hier in Nederland krijgen ze op eigen kracht nog niet echt grote zalen gevuld. Afgelopen jaar speelden ze in 013 Tilburg, maar dan in de kleinere zaal, de Next. Wellicht kan Nova Twins vandaag nieuwe fans voor zich winnen.
Amy Love
Het energieke Antagonist is een lekkere binnenkomer van deze middag. Zangeres/gitarist Amy Love en bassist Georgia South, geen tweeling dus, springen er lustig op los. Voortgestuwd door de opzwepende ritmes van drummer Jake Woodward. Zowel Amy als Georgia hebben een gigantisch pedalboard tot hun beschikking, waarmee heerlijk gierende gitaar-en basgeluiden kunnen worden geproduceerd.
Zelfs als Amy alleen zingt en geen gitaar speelt, maakt Georgia nog genoeg kabaal voor twee. Door de praatzang van Amy, krijgen de nummers een urban sound, maar in combinatie met die opzwepende muziek, kun je ook denken aan Rage Against The Machine, met gitarist Tom Morello als groot fan. Dat is dan toch een mooi compliment.
Georgia South
Het publiek gaat lekker los en steeds vaker ontstaat er een moshpit voor het podium. Dan wordt er gevraagd om de titel mee te zingen met het nummer N.O.V.A. van het meest recente album Parasites & Butterflies en dat is nog niet zo gemakkelijk. “What’s the name bitch? Say our name! All you bitches say N.O.V.A.!” Na wat oefenen zingt er toch een groot deel van de aanwezigen mee.
te gekke show
Van datzelfde album horen we ook nog het funky rockende Piranha, waarin Skrillex ook niet ver weg is. Met het beukende Monsters is er dan een einde gekomen aan deze wederom te gekke show. Zou dit dan eindelijk het moment zijn, dat je Nova Twins voor het laatst op een klein podium hebt kunnen zien?
Ga in ieder geval kaarten kopen voor Evanescence in Ziggodome zou ik zeggen, dan krijg je deze waanzinnige band er gratis bij! Dat wil je.
Paceshifters gaat al een tijdje mee en wie hun eigen muziek kent, hoort waardoor ze zijn beïnvloed. Hun album Breach uit 2014 vertoont qua titel alleen al gelijkenis met het debuutalbum van hun idolen, Bleach van Nirvana dus.
Paceshifters
Paceshifters play Nirvana
Dit jaar is het vijf en dertig jaar geleden dat het magnum opus Nevermind van Nirvana uitkwam. Reden voor een tribute tour in diverse zalen door het land. En dus ook hier op Paaspop. Vanzelfsprekend staat het album Nevermind centraal tijdens de show, maar alle drie de studio albums komen aan bod.
Ook de obscure verzamelaar Incesticide, die na Nevermind werd uitgebracht. De rauwe opener Aneurism komt van die plaat. Van Bleach horen we al vroeg in de set About A Girlen later ook School met dat heerlijke opzwepende drumritme.
Het valt op dat zanger gitarist Seb Dokman regelmatig zijn gitaar aan het stemmen is, ook tijdens een nummer en daardoor de tekst niet meer goed weet, zoals bijvoorbeeld bij In Bloom. Maar dat mag de pret niet drukken, want hier staat geen band die Nirvana nadoet, maar de muziek speelt op hun eigen manier, die toevallig veel gelijkenis vertoont met het origineel.
Met veel energie gebracht en dat goed overbrengt op het publiek, getuige de bijna constante moshpit voor het podium, gevuld met energieke, voornamelijk mannen van middelbare leeftijd. Op de vraag van Seb, wie Nirvana ooit live gezien had, zijn er slechts zeven mensen uit het publiek die hun hand opsteken, waaronder deze redacteur van dienst.
Alle hits en knallers worden gespeeld en ook het energieke Stay Away, met een opmerkelijk detail, dat de allerlaatste regel van de tekst “God is gay” niet wordt gezongen. Ook tijdens de clubshow was dat zo. Misschien vanwege een christelijke opvoeding? Wie zal het zeggen.
hits en knallers
Ook het album In Utero komt aan bod. We horen Pennyroyal Tea en Heart Shaped Box, een feest van herkenning klinkt door de tent. Maar de grootste knaller is natuurlijk Smells Like Teen Spirit van Nevermind, waarbij letterlijk iedereen los gaat.
Territorial Pissings waarmee Nirvana zelf ook vaak de show afsloot is hier ook de laatste. Alleen deze mannen uit Wijhe laten, in tegenstelling tot Nirvana, hun instrumenten heel. Ze slaan hun gitaren niet kapot tegen de versterkers en springen niet in het drumstel.
Maar dat hebben ze ook helemaal niet nodig, want ze zijn Paceshifters en zijn toevallig gewoon erg goed in het spelen van Nirvana nummers. Dus ga dat zien als er in het najaar nog een tour aan komt.
The Gathering…het is iets meer dan dertig jaar geleden, dat een meisje uit Sint Michielsgestel in contact kwam met een Osse deathmetalband. The Gathering had op dat moment al twee albums uitgebracht met evenveel mannelijke vocalisten, waarmee er in de scene al aardig wat succes werd geboekt.
Maar misschien was het tijd voor een ander pad. De chemie die deze Ossenaren hadden met Anneke bleek ongeëvenaard. Door de engelenstem van Anneke te combineren met die zware gitaren en atmosferische synths en stevige drums, ontstond er een nieuwe stroming progressieve Gothic metal, die later ook onder andere Floor Janssen (After Forever en Nightwish) en Sharon Den Adel (Within Temptation) zal inspireren.
The Gathering
In 2025 was het dertig jaar geleden dat het album Mandylion werd uitgebracht. Dat was de reden om nog een aantal intieme shows te doen in Doornroosje. In een mum van tijd waren die uitverkocht, dus is het zaak om op tijd in de Phoenix te zijn vandaag, want het kan weleens druk worden. En dat is het natuurlijk ook. De zaal lijkt een soort van bijeenkomst van leeftijdgenoten van de band, waaronder ondergetekende. De vraag is, staat dit album dertig jaar later live nog overeind? We gaan het meemaken.
The Gathering
Onder luid applaus betreden de muzikanten het podium. Hoe toepasselijk is het om te beginnen met de titeltrack met het kenmerkende riedeltje, dat geleidelijk aan overgaat in het prachtige Eléanor, waarbij de eerste waterlanders al vloeien bij diverse mensen om me heen. Het geluid in deze tent is fantastisch, waardoor de muziek goed binnenkomt en je als het ware bijna in trance wordt gebracht. Met de gouden engelenstem van Anneke daaroverheen, die dwars door je ziel snijdt, dan moet je wel een koele kikker zijn, als je daardoor niet wordt geraakt.
Het hele album passeert uiteraard de revue, maar dus niet in die volgorde. Het album begint met Strange Machines, maar die wordt natuurlijk voor later bewaard. Nu eerst Fear The Sea. De show wordt vergezeld met mooie sfeervolle visuals die de beleving compleet maken. Tijdens de lange instrumentale stukken, verlaat Anneke vaak even het podium, zodat de muzikanten alle aandacht krijgen.
En terecht, want hier staat een door de wol geverfde brok ervaring op het podium, die in de hoogtijdagen buiten Nederland nog veel groter waren, dan in eigen land. Vervolgens horen we nog In Motion #1 en dan een uitstapje naar het album Nighttime Birds met het epische On Most Surfaces, wie kent dát nummer nog? Het komt uit een iets latere periode, maar past perfect in deze set.
We zien Anneke regelmatig draaien aan haar monitor ontvanger, een klein kastje op haar rug. Ze is niet 100% tevreden met haar geluid, zo lijkt het. Maar daar valt in de zaal niets van te merken, want haar stem is constant loepzuiver en heeft niks aan kracht ingeboet in die dertig jaar.
Strange Machines
Dan volgt na Leaves en In Motion #2 nog een heel intens nummer, Sand And Mercury, dat na een spannend psychedelisch instrumentaal stuk, het verhaal vertelt over een vriend uit die tijd, die ziek is en uiteindelijk komt te overlijden. Als je iets soortgelijks hebt meegemaakt in je leven, dan kan dat nummer veel indruk maken en is de kans groot dat je je emoties waarschijnlijk niet de baas bent. Prachtige live vertolking weer. “Maar nu is het tijd om te rocken!”, aldus Anneke.
En zo is het. Iedereen herkent de eerste stevige gitaarklanken van Strange Machines en in de zaal is een feest van herkenning te ervaren. Deze classic van vaderlandse bodem staat nog steeds als een huis. Alle nummers van Mandylion zijn dan aan bod gekomen en is er nog tijd voor één laatste knaller. Saturnine van de plaat If_Then _Else uit 2000. En om de vraag te beantwoorden of het album Mandylion na dertig jaar nog steeds overeind staat kan alleen maar volmondig ja op geantwoord worden. Geruchten gaan dat er nog een tour aan gaat komen dit najaar. Ga daar bij zijn als je kunt.
Hiqpy komt volgende week met een volwaardig album Slow Death Of A Good Girl geheten. Nu staan ze voor de derde keer op het affiche van Paaspop met alvast hun nieuwe single, Bowie’s Pressure.
Er is geen ander festival dan Paaspop met zo’n diverse line-up. Als je alleen zou komen om te feesten kan dat prima, bij Disco Snolly, of de Smèrrig tent, bijvoorbeeld. Voor de dance kun je terecht in de Warehouse, wil je bier drinken uit fles en naar goede tribute bands, van onder andere Muse of Iron Maiden, luisteren, dan kom je in de Thunderbolt aan je trekken.
Maar Paaspop is ook een festival waar je bands kunt ontdekken die nog onbekend zijn of nog niet helemaal zijn doorgebroken. Zo heb je hier bijvoorbeeld een paar jaar geleden nog Nothing But Thieves en Yungblud kunnen zien voordat ze wereldberoemd werden.
Hiqpy
Hiqpy
Het Amsterdamse Hiqpy, opgericht in 2023, is zo’n band, die maar steeds groter en groter wordt, maar die hier al voor de derde keer op rij op het affiche staat. Vanaf het prille begin dus. In die tijd hadden ze nog niet eens muziek op Spotify staan. Nu komt er dus volgende week eindelijk een volwaardig album uit, Slow Death Of A Good Girl genaamd. Alle vijf de singles die tot nu toe zijn uitgebracht staan daarop, inclusief de nieuwe release Bowie’s Pressure.
Abir Hamam
Al deze nummers passeren de revue deze middag natuurlijk. Te beginnen met Youman, ja dat is de correcte spelling, gevolgd door Girl In Red. Daarna een aantal nummers die nog bijna niemand kent, want die zijn nog niet uit dus. Maar allemaal gespeeld alsof ze al vele jaren op het podium staan. Want die stage presence is wel steeds beter geworden.
Abir Hamam met haar heldere en zuivere stem is een prachtige verschijning die zichtbaar geniet van de aandacht die ze krijgt op het podium. Dit is de eerste keer dat we voor zo’n groot publiek spelen zegt ze. Drummer Kaspar laat hele creatieve ritmes horen en zowel gitarist Victor als bassist Tom zijn erg beweeglijk. Al hebben Victor en Abir de meeste interactie samen. Maar dat deert Tom niet, die viert zijn eigen feestje met zijn basgitaar en gebruikt zijn versterker soms als soort van danspartner.
Die nieuwe single Bowie’s Pressure knalt er wel lekker in zeg! Misschien wel het beste nummer tot nu toe. Bij dit nummer heeft ze haar gitaar even afgedaan en gaat ze even helemaal los. Dansend, wild schuddend met haar hoofd, dan weer gehurkt op het podium. Waanzinig!
Something
Red Flag Magician is ook een nummer wat al uitgebracht is, gevolgd door de afsluiter, het intense Something. Dat ingetogen begint, maar naar een climax toewerkt, waar je helemaal ingezogen wordt. Waar gaat dit eindigen met Hiqpy? Volgend jaar de Apollo?
Woensdagavond 10 december speelt de rave rock band Hex Girlfriend in de Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium. Zo’n doordeweeks concert breekt de week zo lekker en zorgt voor weekend vibes . Bovendien zijn de verwachtingen hooggespannen, want de zanger is Noah Yorke, jawel, de zoon van Thom. Die van Radiohead dus. Het live dance duo M2K, dat tijdens Popronde bij Kinki Kappers hoge ogen gooide, mag de avond openen.
M2K
Het is iets over acht uur nog vrij leeg in de zaal en dat geeft de gelegenheid om de podium opstelling goed te bekijken. Wat opvalt zijn twee grote lichtbakken die in de hoek aan de muur hangen. Diepliggende gekleurde lichten gaan van links naar rechts en vice versa. De apparatuur van de hoofdact staat ook al op het niet al te grote podium, dus is het vrij vol. Zeker als er ook nog een onthoofde etalagepop in het midden staat, met een old school tv op de plek waar het hoofd had gezeten.
stage 4 M2K
Rond 20.30 uur is het nog steeds niet heel druk, maar Marnix Bausch (producer) en Sam Kemner (drummer) van M2K gaan beginnen en besluiten er gewoon een feestje van te maken. Op de beeldbuis zijn verschillende beelden te zien. Soms een vrouw die de teksten van de nummers meezingt en dan weer alleen de teksten.
Het zijn lekkere dansbare nummers die naadloos aan elkaar gespeeld worden, met soms een vleugje The prodigy en dan weer richting Chemical Brothers. Natuurlijk loopt er één en ander mee vanaf de laptop, maar er wordt voornamelijk live gespeeld. Met lekkere swingende drums van Sam en Marnix die live allemaal geluidjes en effecten uit zijn apparaat tovert, door met zijn drumstokjes verschillende pads aan te slaan.
ekkere dansbare nummers
Daarnaast zijn er nog diverse knoppen om aan te draaien en hij bespeelt ook een klein keyboard. En dan vindt ie zelfs nog de tijd om lekker enthousiast mee te dansen en het publiek aan te moedigen. Maar meer dan goedbedoelde heupwiegen zit er niet in bij de aanwezigen. Toch heeft iedereen het wel naar de zin, zo te zien.
De eerder genoemde referenties nemen niet weg dat het heel eigentijds klinkt en M2K doet me ook denken aan Lander & Adriaan, ook zo’n zelfde bezetting en die waren voor mij één van de hoogtepunten van het Best Kept Secret Festival afgelopen jaar. Daar zou M2K ook goed passen.
Hex Girlfriend
In de aankondiging van Hex Girlfriend wordt er gesproken over een duo, maar ze zijn vanavond in ieder geval met zijn drieën. Waaronder Noah Yorke dus, zoals gezegd, de zoon van die best wel bekende zanger. Misschien is het een bewuste keuze, maar als dat vermeld had gestaan op het affiche, waren er wellicht meer nieuwsgierigen op deze avond afgekomen. Nu is de zaal verre van uitverkocht. Dat is aan het enthousiasme van deze drie jonge mannen trouwens niet te merken, want ze gaan er vol voor, zo lijkt het.
Hex Girlfriend
Tijdens het intro van het eerste nummer staat Noah nog gewoon naast me voor het podium. Alsof hij zich nog even op moet laden. Dan begeeft hij zich richting podium en grijpt zijn microfoon. De bassist en drummer zorgen samen voor het opzwepende ritme en Noah laat vocaal van zich horen. Binnen de kortste keren is ie weer van het kleine podium af en beent zich al zingend een weg door het publiek.
Misschien is het de wens van de gedachte, maar ik hoor regelmatig de klank van zijn vader in zijn stem, vooral in de hoge noten. Soms zit er wel heel veel galm op de microfoon, maar dat past dan ook bij de muziek. We horen naast de vocalen vooral bas en drums, maar regelmatig hangt Noah ook zijn gitaar om zijn hals, voor een iets voller en rauwer geluid.
De maskers en make up die ook bij de omschrijving staan zijn deze avond achterwege gelaten, maar aan energie geen gebrek. Zo klimt Noah tot twee keer toe in de paal op het podium en zoekt hij meerdere keren het publiek op.
nineties rave en industrial
De muziek van Hex Girlfriend is niet in één genre te vatten. Het combineert nineties rave en industrial met soms de Madchester sound om dan er dan weer lekker in te knallen met een eigentijds punkrock nummer, die dan ook weer aangekondigd wordt als Rock music. En vooral bij dit nummer valt op dat de zang wat aan de zachte kant staat, die had eigenlijk de hele avond wel wat harder gemogen.
Het is wel een beetje een rommelige show. En dan heb ik het niet over de vele verschillende genres, of de microfoonstandaard van de bassist die van het podium af lazert, maar er wordt bijvoorbeeld ook ruimschoots de tijd genomen om tussen de nummers door de gitaar te stemmen en het effect pedaal anders in te stellen. Dat haalt de vaart er wel wat uit.
Maar de nummers van Hex Girlfriend zijn wel interessant en worden goed gespeeld. Nu is het zaak om er nog een coherent geheel van te maken. Evengoed wordt er wel om een toegift gevraagd en dat leek ook de bedoeling, want de lampen bleven gedimd. Nog eentje dan.
Vrijdagavond 7 november brengt de Australische band King Gizzard And The Lizard Wizard hun Phantom Island Orchestra Tour naar Mainstage in Den Bosch. Deze onwaarschijnlijk productieve band heeft onlangs hun zevenentwintigste!!! album uitgebracht, Phantom Island dus, en als je zou denken dat de ideeën dan wel zo’n beetje opgedroogd zijn, dan heb je het mis.
King Gizzard And The Lizard Wizard
King Gizzard And The Lizard Wizard
King Gizzard And The Lizard Wizard speelt hun laatste album integraal met live orkest.
Dit album is opgenomen met een compleet orkest en dat geeft dan ook een hele andere sfeer, dan wat je van deze mannen gewend bent. Als je deze muziek live ten gehore wil brengen, dan hoort daar dus ook een orkest bij. Voor deze speciale avond hebben ze de hulp ingeschakeld van Sinfonia Rotterdam, onder leiding van dirigent Chad Kelly gekleed in een rode overall.
Sinfonia Rotterdam o.l.v. Chad Kelly
Een dag eerder speelt King Gizzard And The Lizard Wizard nog een rave set in 013 in Tilburg en dus vanavond met een compleet orkest hier in Den Bosch. Onder luid gejoel nemen de leden van het Sinfonia orkest even na half negen hun plek in op het podium. Het is dan nog even wachten voordat de band zich erbij voegt, maar die worden ook met een staande ovatie ontvangen. Zitten kan sowieso alleen op de tribune achter in de zaal, waardoor deze zaal wel wat weg heeft van Afas Live in Amsterdam.
In het eerste deel van hun ruim twee uur durende show brengen ze integraal hun nieuwe orkestrale album ten gehore en trappen ze dus af met de titeltrack Phantom Island. Het nummer begint rustig en ingetogen waarna het overgaat in een soort van seventies feel good nummer.
Stu Mackenzie
Soms lijkt het alsof ze heel veel korte nummers achter elkaar spelen, maar er zitten gewoon veel verschillende stukken in. Zanger/gitarist Stu Mackenzie neemt de meeste zangpartijen voor zijn rekening, maar toetsenist Ambrose Kenny Smith heeft ook een mooie karakteristieke stem. Zingen kunnen ze bijna allemaal wel, zéker in de harmonieën klinkt het geweldig.
Ambrose Kenny Smith
Deze non conformistische band is niet gebonden aan een bepaald genre en zijn dus ook van meerdere markten thuis. Hun laatste album, die dus voor de pauze aan bod komt, is wel vrij rustig, met ruimte voor psychedelische instrumentale stukken, waarbij het orkest een mooie aanvulling is.
Ook speelt Sinfonia regelmatig tussen de nummers door, zodat ze mooi in elkaar overlopen. Na een uurtje is het orkest blijkbaar toe aan een pauze en speelt de band een soort van lange jam, met een hoofdrol voor gitarist Lucas Harwood, die lekker aan het soleren slaat.
Lucas Harwood
Als het orkest weer geïnstalleerd is, gaat het tempo flink omhoog met Evil Death Roll onder andere en je ziet dat de zaal hier meteen op aanslaat. Voor het podium ontstaat meteen een kolkende massa van springende en dansende lichamen. Dit is toch waar de aanwezigen uit diverse windstreken voor zijn gekomen, zo lijkt het.
Zo wordt Mars For The Rich luidkeels meegeschreeuwd en wat dacht je van die bizarre maatwisselingen in Crumbling Castle. Wat een unieke band is King Gizzard And The Lizard Wizard toch. Met zoveel verschillende muziekstijlen er toch een kloppend geheel van weten te maken, dat is klasse! Ook de lichtshow en visuals maken deze avond tot een complete rockshow van formaat.
climax
Met de knaller Iron Lung heeft de climax zijn hoogtepunt bereikt en betekent het ook het einde van deze grandioze avond, die weliswaar ingetogen begon, maar iedereen in extase achterlaat.
Wie was er nou als eerste mee begonnen, DJ Kool Herc, of Grandmaster Flash? Ze deden het in ieder geval allebei, twee dezelfde platen opzetten en dan zo mixen dat de beat eindeloos door kan lopen. Dan nog een goede MC met een goede rap, het liefst ook met wat attitude, en hiphop is geboren. Dat was in The Bronx, New York, tijdens de blockparties in de jaren zeventig, terug naar vandaag.
Grandmaster Flash
Grandmaster Flash
Vanavond, vrijdag 10 oktober, brengt Grandmaster Flash de ziel van hiphop naar de Pleinzaal van het Theater Aan De Parade. Het heeft veel weg van een masterclass hiphop en hij neemt ons mee door de tijd, van vroeger tot het recente verleden.
Zijn tour heet The 4 Elements Of Hiphop en hij benoemt ze één voor één. Al zal dit voor de meeste mensen in de zaal bekend terrein zijn.
1. Breakdance , de veelal acrobatische dans, waarbij de dansers vaak één voor één de show proberen te stelen en elkaar al dansend de loef af te steken, ook wel dance battle genaamd. De anderen, uitdagers of toeschouwers, staan er in een kring omheen.
2. Graffity, het maken van tekeningen of tags (sierlijk geschreven teksten of namen) gespoten met spuitbussen, vaak op openbare plekken als muren, maar ook treinen en metro’s.
3. MC, ofwel de rapper, die zijn lyrics op ritmische wijze over de muziek praatzingt.
4. The DJ, de persoon achter de draaitafel, of tegenwoordig vaak achter de knoppen en laptop, die voor de muziek en vooral voor de beats zorgt.
Scratchen, de plaat ritmisch met je vingers heen en weer bewegen, zodat er een krassend geluid is te horen, is ook één van de dingen die de DJ doet.
Serato
Vroeger gebeurde dat met echte vinyl platen, hele kisten werden meegesjouwd het podium op. Tegenwoordig wordt er vaak gebruik gemaakt van Serato platen, waarmee je wel dat scratchend geluid kunt produceren, maar waarbij de muziek veelal uit de laptop komt.
De show begint met een breakdance performance van professionele breakdancers. Er zijn lijnen op de grond getrokken voor het podium en het is de bedoeling dat het publiek daarachter blijft, zodat er ruimte is voor de breakdancers. Dat wordt vanzelfsprekend gerespecteerd.
breakdance
“Pay respect to the people on the screen!”, zegt Grandmaster Flash, “En laat je horen als je iemand ziet, die iets voor je betekent.” voegt ie eraan toe. Achter op het grote scherm zien we foto’s van hiphop helden uit het verleden die ons ontvallen zijn, met bijbehorende muziek. Een feest van herkenning voor velen in de zaal, voornamelijk mannen van middelbare leeftijd. Al zijn er ook enkele jonge hiphop fans in de zaal.
Grandmaster Flash is hier natuurlijk niet alleen om ons een lesje hiphop te geven, hij wil feesten alsof we in de seventies zijn. En richt zich regelmatig tot de zaal en roept, “Let me hear you say ooooh!” , of de variant, “Somebody say ooooh!”.
Tour The 4 Elements Of Hiphop
Als er dan te weinig respons is uit de zaal, legt ie de muziek stil en komt hij achter zijn DJ-booth uit en spreekt de aanwezigen toe. “Is this Den Bosch?” Vraagt ie een paar keer. “I want this to be a 1970’s party.
Hands up!” Het publiek geeft daar gehoor aan en komt steeds meer los. Als Grandmaster Flash de muziek weer start, klinkt Dr Dre samen met Snoop Dogg uit de speakers met The Next Episode. En in dit volgende hoofdstuk is iedereen warm en staat lekker te dansen, terwijl op het grote scherm een graffity artist aan het werk te zien is.
The Message
Dan volgt een klassieker van eigen hand, The Message en ik zie veel mensen de tekst letterlijk mee rappen. En het is niet alleen maar hiphop wat hij draait, overigens draait ie geen enkel nummer in het geheel, The Bee Gees, The Jackson Five en ook Queen passeren ook de revue. Al werd Under Pressure door de dame naast mij verward met Ice Ice Baby van Vanilla Ice.
Veel publieksparticipatie vanavond en het feestje is nog niet klaar. Grandmaster Flash neemt de microfoon weer ter hand en vraagt dan of er misschien mensen zijn in de zaal die used to, want to, dare to, or maybe not, hun kunsten uit hun jeugd hier durven te vertonen in een dance battle. Iedereen gaat weer achter de lijn staan en de man zelf komt naar beneden en moedigt het publiek nog een keer aan. “And no professionals!” , zegt ie erbij.
And no professionals!
Licht aarzelend komen er een aantal mannen van middelbare leeftijd naar het midden en laten zien wat er nog van hun breakdance moves over is, na al die jaren. Licht roestig en wisselend van kwaliteit, maar zonder uitzondering enthousiast grijpen ze hun moment of fame. Het is een bijzonder en bijna vertederend moment in de show. Daarna mag Brainpower nog even zijn kunsten vertonen en kan hij niet verbergen dat ie een beetje starstruck is, wat wel begrijpelijk is natuurlijk.
We naderen het einde van deze hiphop party, maar niet voordat er nog een paar kneiters van hits langskomen, waaronder van The Beastie Boys, Prince, Sugarhill Gang en Panjabi MC. Ook zijn andere grote hit White Lines horen we nog. Als dan Jump Around van House of Pain nog klinkt, horen we Grandmaster Flash zeggen “I hope you enjoyed it” en zien hem het podium verlaten. Hiermee komt er dan een ietwat abrupt einde aan deze bijzondere avond. Al kan het publiek met een voldaan gevoel nog even bijkomen en nakletsen over deze levende legende.
