Pyro

Pyro ontsteekt het vlammetje in De Knillispoort

De vuurdoop van Pyro tijdens de Popronde

Pyro
De betekenis van Pyro: py-ro [‘paɪroʊ] (< Gr) o vuur, warmte, een lekker korte en pakkende naam voor een rockband.

Pyro
Bas Soetens

Stichting De Knillispoort opent tijdens de Popronde altijd de deuren voor stevige gitaarbands. Op deze vrijdagavond 4 oktober kan je hier Magnetic Spacemen, Pyro en Tricklebolt bewonderen. Maar met zoveel live acts in de stad kun je niet overal bij zijn en is de keuze van deze redacteur gevallen op Pyro.

Pyro
Bas en Stein Soetens

Dit kleine kroegje is al snel goed gevuld en dat is lekker spelen voor de band. Het is wel te hopen voor je, dat je als man zijnde, niet naar het toilet hoeft tijdens het optreden, want dan moet je de bassist even opzij duwen om bij de deur te geraken rechtsachter in het zaaltje. Dat overkwam dus een jongeman uit het publiek met blijkbaar een zwakke blaas.

Pyro
leadzanger

Stipt om 21.15 ontsteekt Pyro het vlammetje in De Knillispoort. De charismatische zanger Bas Soetens heeft er zin in zo te zien en vraagt al vrij snel aan het publiek om een paar stappen naar voren te zetten, waar gewillig gehoor aan wordt gegeven. Dat betekent dan wel dat je nog dichter bij de speakers komt te staan die al kneiterhard staan. Gelukkig worden er oordopjes uitgedeeld.

PYRODe poprock van Pyro klinkt fris en vrolijk en dat terwijl zanger Bas Soetens nog niet zo lang geleden gebukt ging onder paniekaanvallen, vertelt hij tijdens de show. Die ervaringen heeft hij om weten te zetten in de vrolijke liedjes die ze vanavond ten gehore brengen en waarvan er vier op Spotify staan. Sommige nummers hebben wat Stoner tintjes, met dikke bas-en gitaarriffs, zoals Get It Done.

Drummer Jules van der Heijden mept er dan ook flink op los. En het vuurtje wordt nog even opgepookt met een sing a long tijdens het nummer F.O.M.O. (Fear Of Missing Out), al is dat meezingen van korte duur, maar dat mag de pret niet drukken. En over meezingen gesproken, dat doet gitarist Steef van Sambeeck ook met volle overgave, al blenden de stemmen niet overal even mooi.

Catchy nummer
Ook single Out Of The River, afgelopen week nog gedraaid op 3FM, mag niet ontbreken natuurlijk. Het publiek reageert er goed op en dat is logisch, want het is ook gewoon een catchy nummer en zou zomaar een hitje kunnen worden.

Pyro
Jules van der Heijden

Al met al een strak optreden hier vanavond van Pyro, met composities die lekker in het gehoor liggen en ook een groter publiek zouden kunnen aanspreken. Als Steef en Stein (gitarist en bassist) nog iets aan hun stage presence werken, maar dat gaat misschien ook iets makkelijker op een groter podium, dan zullen wat grotere zalen ook binnen handbereik liggen. En tot die tijd zal een wereldwijde inferno van dit Pyro nog even op zich laten wachten.


Pyro

Bas Soetens – gitaar/leadzanger
Stein Soetens – bas
Steef van Sambeeck – gitaar/zang
Jules van der Heijden – drums

Sonny Ragg

Grote ambities in het nog prille bestaan van Sonny Ragg

KLANKGAT interviewt Sven en Quint over deze funky Rock'n Roll machine

In de kelder van de Papenhulst in Den Bosch spreek ik zanger gitarist Sven Myren en toetsenist Quint Vullings over de huidige stand van zaken van Sonny Ragg. Deze ambitieuze funky Rock ’n Roll band timmert goed aan de weg in hun relatieve korte bestaan. Gitarist Jeroen Straatman, drummer Mark van Reusel en laatste nieuwe aanwinst, bassist Dylan van de Grift zijn er vanavond niet bij.

KLANKGAT: Waar komt jullie bandnaam Sonny Ragg eigenlijk vandaan:

Sonny Ragg
Sven Myren

Sven: Sonny is afgeleid van mijn naam Sven en Ragg van mijn Noorse doopnaam Ragnar, ik ben namelijk half Noors. Ons logo is ontworpen door Silas, een vriend van me van Studio Mals en is geïnspireerd op Noorse Runen schriften. Er staat dus Sonny Ragg in dit geschrift.

Kennen jullie elkaar al lang, Quint?

Quint: Sven en ik kennen elkaar nog relatief kort, sinds eind vorig jaar, via Miriam van Popei in Eindhoven die een programma online marketing organiseerde, waar Sven was en haar vroeg of ze misschien een toetsenist kende met Hammond geluid. Sven wist dat Miriam veel muzikanten kende en bracht Sven en mij met elkaar in contact. Sven: Sinds Quint erbij is, is de sound veel volwassener geworden. Het was precies wat we nodig hadden. Voordat Quint erbij was, had Sjeng een tijdje meegespeeld, maar die had een iets andere stijl van spelen en ander geluid. Wij wilden wat harder spelen en hij wilde meer de jazz kant op, dus zijn we uiteindelijk goed uit elkaar gegaan.

Muziek schrijven, doen jullie dat samen? Of schrijf jij voornamelijk de muziek Sven?

Sven  Ik zal het zo zeggen, ik heb de start gemaakt, samen met mijn vriend Luuk Bergervoet van Studio Cube en hij organiseert ook de Bossche Band Battle. Samen met hem heb ik in de studio gezeten voor de eerste drie nummers. Hij heeft ook meegedacht over wat wel of niet werkt. Daarna ben ik heel veel nummers gaan schrijven en dat zijn de basis ideeën geworden die we als band hebben uitgewerkt en binnenkort gaan fine tunen in de studio.

Sonny Ragg
Quint Vullings

Quint: Het was fijn dat, toen ik erbij kwam, van alle nummers de partijen al waren uitgeschreven door Sven op de computer, dus had ik een goede basis om mee aan de slag te gaan. Sven: Maar als we de nummers nu live spelen zijn ze compleet anders dan hoe ik ze ooit had bedacht, want iedereen heeft de volledige vrijheid om zijn eigen invulling eraan te geven. Bovendien zijn het allemaal talentvolle muzikanten, dus door hun inbreng worden de nummers alleen maar beter.

Zijn jullie op dit moment nog bezig met nieuw werk?

Sven: Op dit moment zijn we veel aan het spelen en dus ook vooral veel aan het repeteren. Quint: Maar binnenkort gaan we er wel weer met zijn allen voor zitten en dan gaan we serieus bezig met nieuw materiaal.

Sonny Ragg heeft dit jaar inderdaad al veel gespeeld, ik noem een Muziekboulevard in Oss, Bevrijdingsfestival, de Theater Boulevard in Den Bosch en natuurlijk festival Landjuweel op Ruigoord, hoe kom je daar terecht?

Sven: Dat heb ik geregeld via mailcontact. Eerst heb ik via Facebook Ruigoord benaderd, want ik wist dat Landjuweel een geweldig festival was. En het was dan ook één van onze vetste gigs dit jaar.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dat zal wel inderdaad, ik heb de beelden langs zien komen op de socials en dat zag er erg goed uit. En is iedereen daar dan welkom als bezoeker? Het is tenslotte een kunstenaarsdorp en soort van community voor zover ik weet.

Sven: Ja hoor, Landjuweel is gewoon een festival waar je tickets voor kunt kopen en die huren dus het terrein van Ruigoord als locatie. Het was geweldig! We hebben daar voor honderden mensen gespeeld. Dat is wel bijzonder, zéker gezien de korte tijd die we in deze bezetting bij elkaar zijn. Er zijn namelijk wel wat bezettingswisselingen geweest in ons prille bestaan. En dan toch veel vette optredens gehad. Quint: Mijn eerste optreden was tijdens Bevrijdingsfestival, hahaha.

Één van de eerste optredens van Sonny Ragg was in Plein 79, daar had mijn collega Ronald (Rijken, van KLANKGAT) nog een recensie over geschreven, Maar daar was jij dus niet bij Quint.

Sonny Ragg
Sonny Ragg in P79-©KLANKGAT

Quint: Nee, inderdaad. Sven: Er is veel veranderd sinds dat optreden, naast de vele wisselingen zijn we ook heel erg gegroeid en hebben we nu een sound die staat. Het is het snel gegaan wat dat betreft. Quint: Ik heb in verschillende bands gezeten, maar dit is wel de band waar ik me het meest vrij in voel. Ik durf nu ook gewoon te experimenteren tijdens live shows.

Sonny Ragg heeft nu drie nummers op Spotify staan, zag ik. Die klinken erg professioneel. En binnenkort een single presentatie bij De Bossche Brouwers. Is dat één van die drie nummers, die als single wordt uitgebracht?

Sven: Ja dat is Free. Dat nummer wordt opnieuw uitgebracht, want Quint heeft zijn partijen die er nog niet op stonden nu ook ingespeeld. Dat geldt ook voor Jeroen, de huidige gitarist en ik heb ook wat nieuwe zangpartijen toegevoegd. Dus de eerste drie nummers op Spotify waren een soort van demo’s, die wel goed opgenomen waren overigens, maar dit wordt dus de single met de band zoals we nu zijn, in de huidige bezetting.

Sonny Ragg
Dylan van de Grift

En jullie zijn ook bezig met opnames voor een videoclip, maar die kon ik niet vinden. Is die nog niet klaar? Of wordt die ook gepresenteerd tijdens de single release party? Is dat hetzelfde nummer misschien?

Sven: Ja dat is ook van het nummer Free inderdaad. Die spelen we dan natuurlijk live, maar het is wel een cool om die clip dan ook even aan te zetten. Quint en Jeroen hebben daarin de hoofdrol. Die clip is gemaakt door Tim Ewalds, een vriend van Sjeng, onze oude toetsenist en zit op de filmacademie in Gent. Na een avondje biertjes drinken samen kwamen we op het idee voor deze clip en daar wordt momenteel de laatste hand aan gelegd.

Er staan nog enkele optredens van Sonny Ragg gepland. Zijn er verder nog plannen voor de toekomst? De Popronde misschien? Dat kan voor veel bands een springplank zijn.

Sven: Popronde is zéker een optie, maar kwam voor dit jaar net iets te vroeg. We hadden onze clip nog niet klaar bijvoorbeeld en nog te weinig nummers opgenomen. En volgend jaar hebben we weer een jaar extra ervaring opgedaan. Quint: De boeker van mijn andere band Sheverine is jurylid van De Popronde in Eindhoven en die gaf ons wat tips en het advies om nog een jaar te wachten. Die zei ook dat het belangrijk is dat je het goed doet op social media en dus een buzz creëert rondom je band.

Deze diashow vereist JavaScript.

Sven: En verder hebben we in de planning om veel muziek op te gaan nemen, bij verschillende studio’s, zodat we een paar goede singles hebben en een EP. En het vetst zou het wel zijn als we echt een elpee kunnen opnemen, vinyl dus. Bovendien hebben we veel live registraties en een videoclip, dus dan is het moment daar om stappen te maken en serieus genomen te worden. We willen gewoon lekker veel spelen en dan het liefst headline shows, waar mensen echt voor ons komen. Dus daar gaan we keihard aan werken.

Sonny Ragg is binnenkort nog live te zien op hun Single Release Party bij De Bossche Brouwers in Den Bosch op zaterdag 9 november en op zaterdag 23 november in het Muziekcafé in Helmond.


Foto’s: Wies van Luijtelaar en Johan Kramer

Bandleden Sonny Ragg

Sven Myren – Zang, gitaar
Jeroen Straatman – Gitaar
Dylan van de Grift – Bass
Quint Vullings – Hammond Toetsen
Mark van Reusel – Drums

Scarlet Stories

Scarlet Stories release party debuutalbum Necrologies

Noctambulist mag het publiek alvast wakker schudden

Op donderdag 19 september is het zover, de release party in Willem Twee Poppodium van het debuut album Necrologies van de Tilburgse band Scarlet Stories, ooit opgericht door Lisette van den Berg en gitarist Bram te Kamp. inmiddels timmeren ze al enkele jaren aan de weg en hebben naast eigen shows, ook in het voorprogramma gestaan van onder andere muzikale grootheden zoals Klone en Danny Cavanagh van Anathema. Op deze speciale avond worden ze vergezeld door de Black Metal geweldenaren van Noctambulist.

Noctambulist

Scarlet Stories
Noctambulist – ©KLANKGAT

Stipt om 20.00 uur wordt de avond keihard geopend door Noctambulist, wat vrij vertaald slaapwandelaar betekent. Nou, mocht je nog een beetje slaperig zijn,dan ben je bij het eerste nummer al wel wakker geschud. Met drie gitaristen en een bassist met 5 snaren kun je ook een aardige geluidsmuur produceren samen met de drummer die de met zijn double base bijna een aardbeving veroorzaakt. Dan hebben we nog J.D. Kaye, één van de gitaristen die de lead vocals voor zijn rekening neemt met zijn krachtige brul en regelmatig vocaal ondersteund wordt door bassist Sam. Die stemmen blenden mooi samen. De Atmospheric Post-Black Metal zoals de mannen het zelf noemen is soms traag, bruut hard en log met dan weer een versnelling, maar er zitten ook fluisterzachte passages in. Jammer dat er altijd mensen zijn in het publiek zijn die toch lekker door blijven kletsen.

Scarlet Stories
Black Metal – ©KLANKGAT

Het laatste nummer van de set is er één met veel verschillende stukken, hard en snel met tempowisselingen en een rustig, bijna dromerig middenstuk, maar in slaap sukkelen is er zéker niet bij, want voordat je het weet ben je weer bij de les voor de laatste eindsprint, waar nog alle registers opengetrokken worden. Ze eindigen in stijl met hun gitaren tegen de speakers aan, zodat er een snerpend feedback geluid ontstaat. Noctambulist staat als een huis, met een rotsvast fundament.

Scarlet Stories

Scarlet Stories
Scarlet Stories

Vanavond draait het natuurlijk om Scarlet Stories, die onder andere met behulp van een crowdfunding actie via het platform Voordekunst dit album en een videoclip heeft kunnen maken. Necrologies is de titel van het debuutalbum en is eerbetoon aan alle mensen en dieren die hebben geleden of zijn gestorven door de hebzucht van anderen.

Scarlet Stories
Lisette van den Berg

Om hun crowdfunding actie te promoten hebben ze hun single Vingt Mille Lieues Sous Les Mers opgenomen, vernoemd naar het bekende boek van Jules Verne, 20000 mijlen onder de zee. Dit nummer wordt natuurlijk ook live ten gehore gebracht deze avond. Het is een nummer van ruim elf minuten waar van alles inzit met verschillende tempowisselingen en vooral een mooi dramatisch slotstuk.Net zoals op het album, wordt er begonnen met Prologue: Scarlet Stories. Een kort gedicht, gevolgd door subtiel gitaarspel en een loepzuiver vocaal klankenpalet zonder tekst, wat door merg en been gaat. De muziek van Scarlet Stories zit in de hoek van progressieve rock/metal, gekenmerkt door rustige sprookjesachtige stukken met verhalende teksten die Lisette met haar krachtige loepzuivere stem de zaal in tovert, afgewisseld met met stevige en complexe composities.

Tussen de nummers door neemt Lisette regelmatig de tijd om het publiek toe te spreken. In het Engels voornamelijk. Dat doet ze omdat ze weet dat er ook veel buitenlandse aanwezigen zijn. Het zorgt er helaas wel voor dat de magie daardoor af en toe wordt verbroken, al is het ook wel begrijpelijk dat ze wil uitleggen hoe een en ander tot stand is gekomen. Ook vertelt ze dat ze erg blij is dat violiste Sophie Ansems, met haar transparante viool met groene en blauwe lichtjes erin, voortaan een vast bandlid is. Sophie verzorgt ook samen met gitariste Carmen de achtergrondzang.

Scarlet Stories
Lisette en violiste Sophie Ansems

Van het drieluik, The Gallows Part I, II en III , is part II eigenlijk het enige complete nummer. Part I en III zou je kunnen beschouwen als intro en outro. In Blood and Limbs and Gore and Clay is lekker slepend, met een rustig middenstuk. Dust in en Craving zijn geheel rustige nummers. Mooi om te zien is hoe de muzikanten elk op hun manier de muziek beleven met zichtbare intensiteit, zoals bij het wat stevigere Nostalgia In A Closed Mind. Als het hele album de revue is gepasseerd, dan wordt er nog één laatste nummer gespeeld wat niet op het album staat.

Scarlet Stories
Scarlet Stories – Necrologies

Maar daarna is de avond nog niet ten einde, Lisette bedankt nog enkele mensen die belangrijk waren bij de totstandkoming van dit album, waaronder producer Joost van den Broek, die uiteraard ook in de zaal is en ze vraagt iedereen om nog even te blijven want als afsluiting van de avond heeft Scarlet Stories nog een verrassing voor ons in petto, namelijk de presentatie van hun nieuwste videoclip In Blood and Limbs and Gore and Clay, die te zien is op het grote scherm achter op het podium.

Scarlet Stories
Willem Twee poppodium – ©KLANKGAT

Het nieuwe album is natuurlijk te koop bij de merch stand en als je een praatje wil maken met één van de bandleden dan kan dat ook. En daar is ook terecht veel animo voor, want wie weet betekent dit wel hun doorbraak en spelen ze binnenkort in grotere zalen, wellicht ook in het buitenland.

Scarlet Stories
Progressieve rock/metal

Op zaterdag 5 oktober speelt Scarlet Stories op ProgPower Europe, een internationaal festival in Baarlo.


Fotografie: Leon Vonk Photography
Coverfoto Scarlet Stories: Leon Vonk Photography

Scarlet Stories
Leon Vonk Photography

Foto’s van ©KLANKGAT staan vermeld.

Bossche Band Battle 2019

Spits afbijten eerste voorronde Bossche Band Battle 2019

Gitaren hebben de overhand in Muziekcafé Lohengrin

Op zaterdagavond 14 september gaat de Bossche Band Battle 2019 van start met de eerste voorronde in Muziekcafé Lohengrin. Voor de mensen die dit café niet kennen, het bevindt zich in het winkelcentrum De Zuiderpassage in Den Bosch Zuid. Op de begane grond zit het kroeg gedeelte en het podium vind je in de kelder. In de hoek van de kroeg ga je met een steile wenteltrap naar beneden waar je in de knusse zaal terecht komt.

Bossche Band Battle 2019

Bossche Band Battle 2019
Vlnr: speaker Hugo Den Hartog en jurypanel Anne van Damme, Sven Myren en Arlet Langewender – ©KLANKGAT

Hier zullen de vijf geselecteerde bands het vanavond tegen elkaar opnemen. Mocht het nou heel druk worden en kun je het podium niet goed zien, dan zou je ook nog alles kunnen volgen op een groot scherm achter in de zaal, waar alles live te zien is dankzij de cameraman voor bij het podium. Het publiek bestaat vanavond vooral uit de aanwezige bands zelf en hun aanhang in de vorm van familie en vrienden. Helemaal vol zal het ook niet worden, eerder halfvol.

EgoTwister

Bossche band Battle 2019
EgoTwister

Rond de klok van half negen mag EgoTwister het spits afbijten van deze Bossche Band Battle 2019. De toon is gezet met het gitaargeweld van deze twee gitaristen, waarvan er één regelmatig zijn snaren halverwege de hals aanslaat, we gaan rocken. Deze energieke hardrockband speelt stevige rockmuziek die hard en zacht combineert, zoals je dat in de jaren negentig veelvuldig hoorde doen door bands als bijvoorbeeld Live en Creed.

Bossche band Battle 2019
Wilco – ©KLANKGAT

Zanger Wilco, met veel galm op de microfoon, geeft wat ie heeft en gooit er af en toe een lekkere oerschreeuw in. Een stevig begin van de avond dankzij een prima optreden van EgoTwister.

Profuna Ocean

Bossche Band Battle 2019
Profuna Ocean

Het eerste nummer dat dit viertal uit Kerkdriel ten gehore brengt, heeft dankzij de bassist bijna een beetje een funky geluid. De tweede zang van de toetsenist is helaas bijna niet te horen, de geluidjes die hij uit zijn Roland tovert gelukkig wel.

Bossche Band battle 2019
Raoul Potters – ©KLANKGAT

De schijnbaar schuchtere zanger Raoul lijkt een grapje te maken als hij het tweede nummer aankondigt als hun laatste nummer. Het blijkt duidelijk geen grap te zijn en spelen Hanging In The Balance, een nummer van bijna een kwartier, waarin pas ècht duidelijk wordt wat voor muziek deze mannen maken.

Progrock dus, een beetje in de sfeer van het solo werk van Steven Wilson, met stevige, soms bombastische stukken gitaar en creatieve drums gecombineerd met rustige passages en dit alles omlijst door sfeervolle synths. Het is een verrassend goed optreden van Profuna Ocean.

De Norm

Bossche Band Battle 2019
De Norm

Als deze band ‘de norm’ is voor De Bossche Band Battle 2019 dan ligt de lat niet zo hoog. De Norm uit Eindhoven, normaal gesproken Rockcity, maakt Nederlandstalige liedjes. En waar je bij Engelstalige nummers niet altijd letterlijk naar de tekst luistert, valt het bij Nederlandstalige nummers des te meer op wanneer ze niet te verstaan zijn.

De geluidstechnicus vraagt tijdens de soundcheck nog om iets te zingen aan leadzanger Ryan van Bijnen, maar in plaats daarvan komt er een zacht “Test, test” uit zijn mond.

Bossche Band Battle 2019
Ryan van Bijnen – ©KLANKGAT

Het eerste wat ik aan tekst kan verstaan, zit in het tweede nummer waarin een duidelijk “Nee, nee, nee, nee, nee!” klinkt. Wat het muzikaal een beetje interessant maakt is het gebruik van de tremolo arm aan de gitaar en zijn Whammy pedaal.

Vermakelijk om te zien is het contrast tussen de twee muzikanten vooraan op het podium die eruit zien alsof ze op het jaarlijkse schoolfeest staan te spelen en degene achter de drum kit die zich drummer in een metalband waant.

Bossche Band Battle 2019
Arjan van Uem – ©KLANKGAT

In het derde nummer mag de bassist de vocalen voor zijn rekening nemen. De leadzanger maakt dan een grapje, dat voor degenen die een sigaret willen gaan roken, nu het moment is, maar dat is totaal misplaatst, want hij is juist wél te verstaan.

Het laatste nummer heet Doe De Routine en doet, door het ska ritme, een klein beetje aan Doe Maar denken, wat ook de bedoeling zal zijn denk ik. Maar aan die routine mag nog wel wat gewerkt worden.

Artificial

Bossche Band Battle 2019
Artificial – ©KLANKGAT

Tijdens het lange intro van het eerste nummer staat zangeres Norain met haar rug naar het publiek toe. Wat zou daar de gedachte achter zijn? Wil ze de verwachtingsvolle gezichten niet aankijken als ze nog geen tekst heeft? Onzekerheid zal het niet zijn, want als ze er eenmaal staat, dan staat ze er ook. Zelfverzekerd en vol overtuiging staat deze zangeres haar mannetje tussen deze punk rockers.

Bossche Band Battle 2019
Artificial met Norain Kuijs

De muziek van Artificial doet een beetje denken aan bands als Blink 182 en Fall Out Boy, waar ook een cover van gespeeld wordt, maar ook aan Paramore, een female fronted rockband uit Amerika. Tijdens de hoekige break van het uptempo Scars Of Misbelieving, wordt het publiek gevraagd om mee te klappen en dat is altijd riskant, zeker in zo’n kleine zaal, maar de meerderheid doet gelukkig enthousiast mee.

Bossche Band Battle 2019
Artificial bandleden – ©KLANKGAT

Als vierde laatste en laatste nummer wordt er alweer een cover gespeeld. Dat betekent dat de helft van dit optreden bestaat uit covers. Maar als je meer van jezelf wil laten zien zul je je ook moeten concentreren op eigen werk. Coverbands zijn er tenslotte al genoeg.

For Scratch

Bossche Band Battle 2019
For Scratch

Voordat For Scratch begint te spelen gebeurt er al van alles op het podium. Een stel Jupiler kratten wordt opgestapeld om dienst te doen als tafeltje voor de sampler van de toetsenist. Dan wordt er een soort van zelfbouw keyboard het podium op gesleept met vloerbedekking erop. De bedoeling was, begreep ik later om een echt Hammond orgel mee te nemen, maar die kon de steile wenteltrap niet af, vandaar dit bijzondere exemplaar. Daar bovenop wordt nog een Yamaha keyboard geplaatst die ondersteund wordt door slechts 1 blokje hout. Als dat maar goed gaat.

Bossche Band Battle 2019
Tijn van Geel – ©KLANKGAT

En dan die badslippers van de zanger/gitarist, wat is daar nou mee? Twee verschillende soorten nog wel. Is dat Rock ’n Roll?

Bossche Band Battle 2019
Willem Korsten

Door de lange soundcheck, er moet ook nog een kabeltje vervangen worden, kost het wel moeite om de aandacht erbij te houden. Het grootste deel van het publiek is dan ook al vertrokken, er zijn vrijwel alleen nog bandleden van deelnemende bands als publiek.

Als dan eindelijk wordt begonnen, met een piano intro in de stijl van Crime Of The Century van Supertramp, dan hebben ze de volledige aandacht van het resterende publiek. De zanger heeft een krachtige stem met een rauw randje en zingt met overtuiging.

Dan volgt er na een soort van bluesrock nummer naar eigen zeggen een experiment. Dit wordt de eerste keer dat ze dit nummer live gaan spelen. Het wordt ingeleid door een sample van “Een nieuw avontuur van Dikkie Dik” wat eigenlijk te flauw is.

En dat is zonde, want het is eigenlijk best een goed nummer, met een jazzy nachtclub sfeer met een heuse solo op keys. Al met al een beetje pretentieus, maar het maakt wel nieuwsgierig naar wat de mannen nog meer in petto hebben.

De Winnaars
En dat mag For Scratch dus laten zien in de volgende ronde van de Bossche Band Battle 2019 in Plein 79 op 25 oktober of 9 november, want ze zijn door naar de volgende ronde, net als Profuna Ocean.

Bossche Band Battle 2019
Door naar de halve finale – ©KLANKGAT

En dan hebben de overige bands nog kans op een wildcard voor die volgende ronde. Die worden uitgereikt na afloop van de voorrondes. De volgende voorrondes zijn bij de Bossche Brouwers op 28 september en 12 oktober.


Met dank aan de organisatie van Bossche Band Battle 2019
Foto’s:
Frans de Visser van Bossche Band Battle
Ronald Rijken en Johan Kramer van KLANKGAT

DOOL

Overtuigende rockshow van DOOL en charismatische zangeres

Alweer volle bak Willem Twee poppodium in twee weken tijd

DOOL speelt vrijdag 14 juni voor een uitverkocht huis. Twee keer een uitverkochte show in Willem Twee Poppodium in amper twee weken tijd. Dat is een knappe prestatie. De comeback van Fatal Flowers zorgde vorige week al voor een volle zaal en dus vanavond weer. Al raakte DOOL wel pas op de valreep uitverkocht. Enkele uren van tevoren waren er nog tien tickets. De gelukkigen die bij deze enige clubshow in Nederland zijn, krijgen een overtuigende rockshow op hoog niveau voorgeschoteld. Maar laten we het voorprogramma Order Of The Emperor niet uitvlakken, want ook dat stond als een huis.

DOOL
DOOL

Order Of The Emperor

DOOL
Order of the Emperor

Als de mannen van Order Of The Emperor mogen aftrappen is de zaal al helemaal vol. Dat zal ze goed doen. De band staat strak te spelen, al staat iedereen er wat statisch bij. De muziek klinkt als Classic Rock met de nodige Black Sabbath riffs. En wát een stem heeft die zanger! Hij klinkt zelfs een beetje als Ronnie James Dio (Black Sabbath), of met een beetje goede wil als Chris Cornell. Het klinkt allemaal wat gedateerd, maar wel erg goed, al valt er aan de podiumpresentatie nog wel wat winst te behalen.

DOOL

DOOL
Ryanne

Ryanne van Dorst zou je onder andere kunnen kennen als zangeres van de rockband Elle Bandita, wellicht als presentatrice van populaire tv programma’s als Nachtdieren en Holland! Of misschien ken je haar wel van de deelname aan Expeditie Robinson. Maar vanavond maakt ze in ieder geval een onuitwisbare indruk als frontvrouw van de psychedelische rockband DOOL. Duidelijk is te zien dat ze zich als een vis in het water voelt op het podium tussen deze ervaren muzikanten. Drummer Micha Haring heeft zijn sporen verdiend in The Devil’s Blood, Bassist John Bart van der Wal komt uit Aborted, gitarist Nick Polak zat eerder in Gold en Reinier Vermeulen was voorheen gitarist van The New Media. Maar Ryanne is behalve charismatische zangeres, met haar karakteristieke stem, zelf ook een uitstekend gitarist die er regelmatig heerlijk op los soleert.

Deze diashow vereist JavaScript.

Moeten we het nog hebben over het stukje in het eerste nummer, The Alpha, waar de muziek even een beetje langs elkaar heen gaat? Nee joh! Dat foutje is DOOL allang vergeven, want het wordt al vrij snel rechtgezet en dan zitten ze weer op hetzelfde spoor. En dat blijven ze dan ook de rest van de show. Er wordt vanavond uiteraard rijkelijk geput uit het album Here Now, There Then uit 2017. Nummers als Golden Serpents en She Goat volgen elkaar in rap tempo op.

DOOL
Energie

Er is een voelbare energie tussen de bandleden en ze gaan helemaal op in hun muziek. Ryanne laat haar haren wild in het rond zwieren, al spelend op haar gitaar die ze dan weer regelmatig hoog de lucht in heft. Als ze haar rechterhand niet nodig heeft om gitaar te spelen steekt ze die de lucht in en maakt het duivelsteken met haar pink en wijsvinger. Er is niet veel interactie met het publiek, maar dat is niet erg, want daardoor blijf je wel lekker in de sfeer van muziek zitten. Tegen het einde zegt Ryanne dat DOOL er nog een paar speelt en ze dan lekker aan het bier gaan, al heeft ze er op dat moment ook al één in haar handen. En zo geschiedt.

DOOL
Love Like Blood

De avond eindigt met de trage maar geslaagde cover van Killing Joke, Love Like Blood die DOOL zich helemaal eigen gemaakt heeft, gevolgd door de allerlaatste van vanavond, het magische Oweynagat, dat lekker uptempo begint, maar bijna halverwege het tempo halveert en je de laatste vier minuten meeneemt in een muzikale trip. Het nummer is een muzikaal eerbetoon aan de oorsprong van Halloween. Het is de single waarmee DOOL in 2015 zijn debuut maakte en dus hier vanavond de avond mee afsluit. Dat er geen toegift komt, zal geen verrassing zijn. Bovendien heeft DOOL vanavond alles al gegeven en is dit de perfecte afsluiter van een geweldige rockshow.

DOOL
Duivelstekens

Als je deze avond hebt gemist of je wil ze op korte termijn gewoon nog een keer live zien dan zul je moeten afreizen naar Frankrijk of je gaat naar het Dokk’ em Open Air Festival in Friesland eind van de maand.


Foto’s van Marcel Bruinshoofd

DOOL BAND
Ryanne van Dorst – Vocals/Guitar
Micha Haring – Drums
JB Van Der Wal – Bass
Reinier Vermeulen – Guitar
Nick Polak – Guitar

Jack Daniels Stage place to be op Paaspopzondag

Lat festivalseizoen 2019 ligt hoog dankzij Paaspop

De line up van deze Paaspopzondag is er één waar menig muziekhart sneller van gaat kloppen. De Heideroosjes, kunnen ze het nog? Maakt Rowen Hèze er weer een feestje van? En er zullen ook vast veel mensen zijn die warm lopen voor Rondé, Kovacs, Ilse De Lange en Passenger. Of de reünie van Charly Lownoise en Mental Theo. Niets van dat alles voor deze redacteur, want vandaag is de Jack Daniels Stage “the place to be”.

Paaspopzondag
Dansen bij Smèrrig foto: Tom Doms

Na een rondje over het terrein, waar ik diverse theater acts en eettentjes tegenkom, beweeg ik me langzamerhand richting de Jack Daniels Stage. Onderwijl loop ik ook nog willekeurig enkele tenten binnen. In de Smèrrig tent wordt alweer volop gedanst, in de Rollerskate Disco Snolly wordt, jawel, gerolschaatst. In de Loco Royale dreigt net het beste van het Songfestival te beginnen met ex Frizzle Sizzle Laura Vlasblom, reden genoeg dus om even verder te kijken. Even de Detroit in bijvoorbeeld, waar de techno al uit de speakers schalt en de eerste voorzichtige dancemoves zichtbaar zijn.

Paaspopzondag
Detroit foto: Tom Doms

Paaspopzondag Jack Daniels Stage

Tusky

Paaspopzondag
Tusky

En dan is het nu tijd voor de punkrockers van Tusky, met leden van John Coffey. Ze hebben het tempo er goed in zitten. Vanaf de allereerste schreeuw is het plankgas. Er wordt weinig geouwehoerd tussen de nummers door en spelen als tweede al hun single “Going Out”. Deze stoere mannen punkrock met hoog testosterongehalte trekt vooral mannelijk publiek. Dat is niet erg natuurlijk, al zorgt het warme weer ervoor dat deze mannen het nodig vinden om in ontbloot bovenlijf de moshpit in te duiken en binnen de kortste keren ruikt de tent naar zweet. Regelmatig gaat er één onderuit in het tumult, maar die wordt dan al weer snel op de been geholpen zoals het hoort.

Ondanks het feit dat De Heideroosjes op deze Paaspopzondag tegelijkertijd speelt in de Phoenix, zijn er nog voldoende punkrock liefhebbers over die voor Tusky kiezen. En die hoeven geen spijt te hebben, want ze krijgen een energieke rockshow voorgeschoteld. Ze zouden goed in het voorprogramma van The Foo Fighters passen, want daar hebben ze muzikaal soms wel wat raakvlakken mee.

Ho99o9
Je zou nu naar Clean Bandit in de Apollo kunnen gaan kijken, maar het is beter om in de buurt te blijven, want van een unieke act als Ho99o9 mag je niks missen. Is het hiphop? Hardcore punk? Industrial? Van allemaal een beetje. Het is vooral heel rauw en energiek. Officieel zijn ze met zijn tweeën, Eaddy is de beweeglijke frontman die zich in het begin nog achter de speaker lijkt te verschuilen, maar al snel bovenop diezelfde speaker staat om zijn teksten de zaal in te schreeuwen.

Paaspopzondag
The OGM

The OGM is de man achter de knoppen met Rasta haar, kinky rokje, rode handschoentjes en vrouwelijke bewegingen, die voor de muziek zorgt en ook regelmatig een stukje meebrult. Maar we mogen degene niet vergeten die eigenlijk het enige live instrument bespeelt op het podium, namelijk de drummer. Die stuwt deze twee geweldenaren naar grote hoogten met zijn super strakke spel. Soms slepend en traag, dan weer snel met allerlei roffeltjes tussendoor.

Eaddy springt nog even het publiek in om even mee te moshen, waar hij om de nek gevlogen wordt door een vrouwelijke fan. Zie ik dan daar tóch een klein glimlachje op die stoere kop? Voordat je het weet is ie alweer terug het podium op. Dan klinkt er een bekend deuntje. The Prodigy? Yes! Alsof het vuurtje nog niet aangestoken was, zetten ze Firestarter in. Is het een hommage? Het is in ieder geval een overtuigende versie en hoor ik daar ook nog een vleugje Breathe? Ho99o9 zal er vandaag zeker enkele fans bij gekregen hebben. En terecht.

Paaspopzondag
Eaddy Ho99o9 foto: Max Kneefel

Idles
Idles heeft inmiddels een behoorlijke live reputatie, dus ben ik benieuwd wat ik allemaal kan verwachten vanavond. Het begint al spectaculair met de gitarist die meteen het eerste nummer de moshpit induikt met zijn gitaar en dat zal niet de enige keer blijken. Je mag het van zanger Joe Talbot geen punk noemen, maar het heeft er wel alle kenmerken van, maar dan intenser.

Paaspopzondag
Idles

Ze razen over je heen als een denderende stoomtrein, met zanger Joe als machinist, die zijn oerkreten de zaal in spuugt. Idles zorgt al snel voor een kolkende mensenmassa voor het podium. Naast de zanger is het ook de langharige gitarist rechts op het podium die de aandacht trekt. Zeker als ie voor de zoveelste keer het publiek in duikt. Wat dan weer minder origineel is dat we allemaal door de knieën moeten om vervolgens weer met zijn allen op te springen, dát heb ik al vaker meegemaakt deze Paaspop. Maar iedereen doet gewillig mee.

Als na het laatste nummer de gitarist zijn gitaar op het podium kapot slaat dan weet je, dit was het. Veni, vidi finito. Lees ook het verslag van mijn KLANKGAT collega Mourad Majaiti.

Blood Red Shoes

Paaspopzondag
Blood Red Shoes

De afsluiter van deze fantastische Paaspopzondag in de Jack Daniels Stage is Blood Red Shoes. Het is eigenlijk een duo, maar bij enkele nummers zijn toch twee extra muzikanten ingezet. Eén voor extra percussie en een bassiste, zoals bij het nummer I Wish I Was Someone Better. Het zijn uptempo rocknummers en het publiek vermaakt zich prima, al zie wel je dat de vermoeidheid toe begint te slaan. Er is niet veel interactie tussen de mooie zangeres Laura-May en drummer Steven, maar daar hebben ze ook helemaal geen tijd voor tijdens de nummers, aangezien ze hun handen vol hebben aan hun instrumenten en dan ook nog allebei moeten zingen. Steven kan dat, zoals wel vaker het geval is bij zingende drummers, niet helemaal lekker combineren. Het gaat iets ten koste van zijn zang, niet van zijn slagwerk. Maar Blood Red Shoes is een fijne band om live mee te maken, zeker vanwege de catchy rocksongs.

De toon is gezet voor het festivalseizoen van 2019 en de lat ligt hoog, dankzij Paaspop.


cover foto: Bart Heemskerk
tijdlijn foto van Facebook Blood Red Shoes

Paaspop zaterdag

Paaspopzaterdag muzikale krachttoer

De heerlijke verleidingen die Paaspop je voorschotelt

Yonaka

Paaspopzaterdag
Yonaka

Op basis van het waanzinnige nummer Wouldn’t Wanna Be Ya dat ik ken van Yonaka baan ik me bij binnenkomst een weg naar de Jack Daniels stage. Deze Engelse sensatie wil ik wel eens live aanschouwen. Wat we voorgeschoteld krijgen is een jonge energieke female fronted rockband met stevig gitaarwerk van de gitarist die veel heeft gekeken naar Angus Young van AC/DC. Niet alleen heeft hij zo’n zelfde gitaar, maar hij bespeelt hem ook met ontbloot bovenlijf, heeft dezelfde dancemoves en heeft zijn gitaar hoog opgetrokken tot onder zijn oksels.

Maar de meeste aandacht gaat toch uit naar de zangeres met haar pikante rode topje die bijna niets aan de verbeelding over laat. Deze blondine, not natural overigens, mag er dan wel uitzien alsof ze diep in de nacht net een Engelse pub uit gerold komt, ze heeft energie voor tien! Wild dansend over het podium weet ze de aandacht goed vast te houden en zingt ze vol overgave. Het zijn catchy nummers met af en toe wat rapzang. Jammer dat het nummer waar ik voor kwam, niet in de setlist voorkwam, maar dat mag de pret niet drukken.

Zichtbaar plezier van Tape Toy

Paaspopzaterdag
Tapetoy

Naast de Jack Daniels Stage staat de Thunder Alley, waar ex 3FM Talent Tape Toy zijn opwachting maakt. De Thunder Alley ziet er van binnen uit als een soort grote bruine kroeg, waar een intieme sfeer heerst. Je kunt de bands letterlijk aanraken. Deze sympathieke jonge band maakt aanstekelijke, puntige rocksongs die je gemakkelijk meezingt en waar je lekker op kunt springen. Waar andere bands het publiek vragen om mee te klappen, gebeurt dat hier spontaan.

Tape Toy heeft er zichtbaar plezier in en die energie is voelbaar de zaal. De hit Naive wordt door iedereen herkend en het springen van de menigte veroorzaakt een kleine aardbeving. En alsof de band nog niet dichtbij genoeg is, rent zangeres Roos een meter of tien de zaal in met haar gitaar, gevolgd door gitarist Wesley, waar ze samen een stukje spelen. Daarna nog één nummer en dan is het alweer klaar.

Jameszoo 

Paaspopzaterdag
Jameszoo

In de Roxy staat Bossche held Jameszoo te draaien. Moeiteloos rijgt hij het ene nummer aan een ander en mixt hij net zo gemakkelijk muziekstijlen als dancehall met R&B met elkaar. Helaas is de tent iets te groot en bij lange na niet gevuld. Je gunt hem een groter publiek, maar het lijkt hem niet te deren, want hij staat lekker te swingen achter de draaitafel.

Yungblud ras entertainer

Paaspopzaterdag
Yungblud in actie foto: Max Kneefel

Op naar de Phoenix om op tijd te zijn bij Yungblud. Ik ben benieuwd of deze twintigjarige Brit zijn live reputatie kan waar maken. De tent stroomt goed vol en vooraan is veel jeugd te vinden. Onder luid gegil komt Yungblud het podium op gerend en start meteen met de knaller 21st Century Liability. Een hoekig rocknummer met een Rage Against The Machine vibe. Hij gebruikt het hele podium en rent regelmatig al zingend heen en weer. Wat een energie! Wat een persoonlijkheid! Wat een mimiek! Hij kijkt de zaal in en steekt zijn tong zo ver mogelijk zijn mond uit. Hij klimt nog even het publiek in, op de schouders van enkele welwillende fans. Hits als Loner en I Love You, Will You Marry Me worden luidkeels meegezongen. Aan het einde van de show volgen nog wat Nirvana taferelen als ie zijn gitaar van vijf meter afstand het drumstel ingooit. En als ie dan ook nog met zijn microfoonstandaard een grote speaker op het podium omver tieft, dan weet je, er komt geen toegift. Deze ras entertainer heeft een grote toekomst voor de boeg, dat kan niet anders. Volgend jaar hoofdpodium Pinkpop?

Henge is een unieke ervaring

Paaspopzaterdag
Henge

Dan maak ik me op om, voor een klein uurtje althans, een andere wereld te betreden, de wereld van Henge. Zojuist is een ruimteschip geland nèt achter de Restolounge, waar het optreden plaatsvindt. De zanger, die eruit ziet als een soort van Keltische hogepriester komt als eerste het podium op. Hij heeft een lange baard, een lichtgevende staf in zijn hand en een hoofddeksel met een plasmalamp erbovenop. “Greetings Human Beings!” Zijn discipelen volgen hem op korte afstand, waaronder de toetsenist die lijkt op een wezen van een andere planeet met zijn rode masker.

Paaspopzaterdag
Keltische hogepriester

Ze zijn op deze planeet met een doel. Henge heeft een cadeau voor ons. Ze brengen ons Cosmic Dross, zo noemen ze hun muziekstijl. Henge wil de mensheid weer leren hoe te dansen en lief te hebben. De charismatische zanger verspreidt met zijn onophoudelijke glimlach heel veel liefde door de zaal. De muziek die ze maken gaat als een bal door een flipperkast alle kanten op qua muziekstijlen. Uiteraard hoor je een soort van space rock, zoals het nummer Moon, dat aan het einde moeiteloos overgaat in techno.

Maar ook reggae komt langs zoals in het nummer Indigo Dust, uiteraard wel met de spacy bliepjes van de man achter de knoppen. Het begin van In Praise Of Water, lijkt bijna op happy hardcore met een ouderwets casio riedeltje. Verderop in het nummer ontspoort het hysterische synthesizer deuntje helemaal en word je helemaal een andere dimensie ingesleurd. Monolith begint als een funky rocknummer, met de zang vervormd naar een lager niveau, waar hij bijna ononderbroken zijn teksten opzegt. Ik hoor een country gitaargeluid en aan het einde wordt het zelfs een Balkan beats nummer, absurd. Machine Landscape klinkt bijna als een rustig draaiorgeldeuntje, ook weer met vervormde stem en allerlei bliepjes door het nummer heen.

Paaspopzaterdag
Restolounge foto: Tom Doms

Voordat ze weer door reizen naar een andere planeet worden we eerst nog geïndoctrineerd door de eindeloos repeterende teksten op de borden die op het podium getoond worden op de manier zoals Bob Dylan ooit deed met het nummer Subterranean Homesick Blues. Ook dit nummer heeft weer een Balkan ritme, maar dan weer met allerlei Spacy geluidjes. Op het laatst zingen alle nieuwe volgelingen mee: “We demand, that the weapons of war, will be manufactured no more, Demilitarise!” Dit was een hele bijzondere ervaring, een uniek optreden en nergens mee te vergelijken. Als je ooit nog de kans krijgt om dit mee te maken, dan raad ik het je ten zeerste aan. Gevuld met liefde betreed ik de echte wereld weer.

DJ set Pendulum

Paaspopzaterdag
Pendulum foto: Coen van Tartwijk

Oscar & The Wolf laat ik links liggen, want die heb ik al vaker gezien, dus ga ik rechtsaf richting dj set van Pendulum, want ik ben nog niet klaar met dansen. Een best of Pendulum show met de lekkerste drum ’n bass en dubstep. Een mooie afsluiter van de Paaspop zaterdag.


cover foto: Marcel Krijgsman

Paaspop 2019

Paaspop 2019 is gezegend met zomerse temperaturen

Van springende dansfanaten tot rockende knarse knarren

Paaspop 2019

Paaspop opent traditioneel het festivalseizoen en is dit jaar gezegend met prachtig weer. Nu is het bijna jammer dat er geen buitenpodium is. Al is er genoeg te doen in de open lucht. Van lekkere hangmatten om in te relaxen, een crossfiets show in een halfpipe, diverse mini buiten disco’s zoals onder andere die van Schurkenbiefstuk die een oude classic auto wederom heeft omgebouwd tot dj booth. Deze keer vergezeld door Dj Seepman met zijn lekkere Hip Hop tunes.

Paaspop 2019
Merol foto: Max Kneefel
Vrijdag Paaspop 2019

Zoveel acts, zoveel podia, typerend voor Paaspop 2019, dus dat maakt de keus moeilijk. Eerst maar eens Lekker met de Meiden naar Merol in de Roxy en zelf ervaren hoe dat live over komt op het podium. Deze sensuele dame staat samen met haar muzikale kompaan op het podium die live toetsen speelt en drumt op een drumcomputer en ook de rest van de muziek bediend met zijn knoppen. Merol gooit intussen enkele paaseieren het publiek in en zingt dat ze een kind van me wil. Het jonge publiek kent haar ondeugende teksten goed en zelfs alle mannen zingen mee met “Hou je bek en bef me!” Deze kleinkunstpopzangeres doet ook aan publieksparticipatie met een ingestudeerd dansje en zing maar mee allemaal met Checkie checkie doei doei! Ik zeg ook “doei doei” en zoek de zon weer op.

Incognito op Paaspop 2019

Paaspop 2019
Flonti Stacks aka Ronnie Flex

Zondagavond staat ie in de Apollo met zijn Deuxperience, onze Ronnie Flex, maar nu staat ie als soort van alter ego Flonti Stacks gewoon in de betrekkelijk kleine Roxy. Niet veel mensen weten dat ook dit Ronnie Flex is. Dat blijkt wel uit het feit dat de tent niet ramvol is. Quasi incognito komt ie het podium op, gehuld in een los geritste capuchon van een gele Parka jas. Ik ben benieuwd hoe Ronnie zich van zijn “rauwste kant”, zoals in de beschrijving stond, laat zien. Alle muziek komt vanzelfsprekend uit een doosje, met een lekker dik basgeluid dat dan weer wel.

Ronnie heeft zichtbaar plezier en oogt lekker ontspannen. Jammer dat ze een paar keer geplaagd worden door wat technische problemen, waardoor halverwege een nummer het geluid wegvalt, maar ook hier gaat Ronnie relaxed mee om. Hij neemt nog een slok uit zijn fles whisky en door. Het haalt het tempo er even uit maar de flow komt er zeker weer in. Hij spoort de jeugd meerdere malen aan tot het maken van een circle pit en maant het publiek tot springen. Hij zingt veel met zijn eigen zanglijn mee, al dan niet met autotune. Ook het nummer Energie komt langs, wat luidkeels wordt meegezongen. Zijn homie van SFB mag ook een nummertje meedoen. Iedereen geeft veel energie, maar echt rauw wordt het nergens.

Op naar de Thunderbolt, waar ik nog een paar nummertjes van Player, een Slayer tributeband, kan meepakken. Hier kun je bier drinken uit de fles. Ik ben net op tijd voor Angel Of Death die deze mannen in een retestrakke versie ten gehore brengen. Hulde!

De Jeugd van Tegenwoordig

Paaspop 2019
De jeugd van tegenwoordig

De Phoenix is het decor waar de inmiddels niet meer zo jeugdige Jeugd Van Tegenwoordig hun opwachting maken. Maar ze lijken in de vorm van hun leven en werken toe naar hun duizendste optreden die binnenkort gaat plaatsvinden in het Olympisch Stadion. Vanavond komen bijna alle hits langs, Moshpit natuurlijk, al blijft een echte moshpit hier grotendeels achterwege. Watskeburt, Manon, Sterrenstof en als uitsmijter het hysterische De Formule. De Jeugd is nog steeds űbercool en heersen over dit podium.

Within Temptation

Paaspop 2019
Sharon den Adel foto: Bart Heemskerk

De Apollo is helemaal aan de andere kant van het festivalterrein en bij het binnenwandelen van deze gigantische tent is Whithin Temptation al bezig. En waar we Sharon Den Adel kennen als fantastische zangeres klinkt haar stem hier toch wel erg schel en soms ook vals. Blijkbaar is er iets goed mis met het geluid en dat heeft Sharon al snel door. Na een paar nummers zegt ze dat ze eerst iets gaat doen aan het geluid. Ze beent lichtelijk geïrriteerd naar de achterkant van het podium en als ze terugkomt klinkt de zang aanzienlijk beter en blijkt dat ze toch wel degelijk die fantastische zangeres is, uiteraard vergezeld door haar uiterst ervaren band en een vette lichtshow met vuurkanonnen. Vette rockshow van hoog niveau.

Claw Boys Claw

Paaspop 2019
ClawBoysClaw

Op weg naar de uitgang nog even de Jack Daniels tent in waar de ouwe rockers van Claw Boys Claw staan te spelen. Maar van slijtage is geen sprake. Wat een energie hebben deze mannen. Gitarist John Cameron staat voortdurend te shinen vooraan op het podium terwijl zanger Peter Te Bos met zijn rauwe doorleefde stem zijn teksten de microfoon in spuwt. De gemiddelde leeftijd van het publiek is hier logischerwijs een stuk hoger, maar dat maakt het feestje hier niet minder energiek. Als Peter dan ook nog besluit het publiek in te lopen en daar verder te zingen is het feest compleet. Ik heb geen spijt dat ik deze tent nog even ben binnengelopen. Een mooie afsluiting van deze Paaspopvrijdag.

Potje knallen met Knalpot derde dag FAQ festival

In een psychedelische trip naar een hoogtepunt

Op zaterdag 23 maart, de laatste dag van het FAQ Festival, wordt het nog één keer een potje knallen met Knalpot in Willem Twee Poppodium. Knalpot en Locust hebben van plek gewisseld deze avond, dus dat betekent dan dat Locust als eerste mag. Deze producer maakt experimentele elektronische muziek met een dikke beat, waarop je niet direct gaat dansen. Dat wordt dan ook niet gedaan.

Knalpot
Locust

Het handjevol liefhebbers staat geïnteresseerd te kijken naar de man achter zijn laptop en naar de visuals op het scherm achter hem. Zonder ombouw pauze begint Knalpot direct na afloop van Locust aan hun show. Er hoeft niet omgebouwd te worden, want de set van Knalpot staat al klaar, niet op, maar vóór het podium. Maar er blijft genoeg ruimte over in de zaal, want echt druk is het nog steeds niet.

Knalpot

Deze diashow vereist JavaScript.

Knalpot bestaat uit gitarist Raphael Vanoli en drummer Gerri Jäger, die daarnaast nog een berg elektronica tot hun beschikking hebben. Twee gitaren, een bas synthesizer en gigantisch veel pedalen op de grond bij de gitarist en de drummer maakt gebruik van een casio keyboardje en allerlei knoppen voor effecten op de drums.

Het tweetal van Knalpot, uitgedost met zonneklep en T-shirt met hondenkop erop, begint met een traag nummer met een redelijk simpel drumritme. Gitarist Raphael heeft een effect op zijn twaalfsnarige gitaar ingesteld, waardoor hij klinkt als een geluid uit het Atari computerspel Space Invaders. Maar simpel is hun spel allerminst en het experiment wordt niet geschuwd. Zo wordt er regelmatig van maatsoort gewisseld en de gitarist blaast tijdens het spelen op zijn snaren en gebruikt zijn mond als klankgat lijkt het, waardoor hij een heel bijzonder geluid creëert.

Knalpot
Gerri Jäger

Psychedelische jam
Knalpot wekt af en toe de illusie aan een psychedelische jam bezig te zijn, allebei in hun eigen wereld. De drummer die quasi lui de gitaarlijn volgt en het doet lijken alsof hij zich inhoudt zodat ie nog nét binnen de maat drumt. Je zou hem bijna aan willen duwen bij wijze van spreken. De nummers variëren van dromerig langzaam tot uptempo rocknummers. Het zijn vaak repeterende ritmes waar je helemaal ingezogen kunt worden als je je eraan toegeeft, die steeds verder uitgebouwd worden met allerlei drum fills om tot een hoogtepunt te komen. Een fijne ervaring.

De eerstvolgende gelegenheid om Knalpot te zien is vrijdag 5 april in concertzaal OCCII in Amsterdam Zuid. Zou ik zeker even heen gaan als je in de buurt bent.


Foto’s: Johan Kramer en screenshots video KNALPOT – EFFE ZITTE

jongerenfestival

Volwassen editie jongerenfestival Rauwkost

Rock, HipHop, Dans, Punk, Paaldansen, voor elk wat wils

Op deze tweede editie van het Rauwkost jongerenfestival op zaterdag 26 januari, prijken er weer een aantal interessante namen op het affiche. Van lokaal talent, Clittenband bijvoorbeeld, tot acts die hun sporen nationaal al wel verdiend hebben, Knars, voorheen bekend als Knarsetand. Ook diverse genres komen aan bod, van Punkrock tot Nederlandstalige Hiphop. Toen ik rond 16.00 uur het Tramkade terrein op liep, waar ik mijn polsbandje kon ophalen, was er slechts een handjevol bezoekers te vinden. Gelukkig was het later op de avond een stuk drukker bij alle podia. Jongeren, waar het festival met name voor bedoeld is, waren er wel, maar niet in grote getale. De jonge jeugd was vooral te zien bij acts als Black Acid en Leafs.

jongerenfestival
Clittenband

De eerste band die ik wilde gaan zien, Lokotov Mocktail, had afgezegd vanwege een zieke drummer, dus dan maar meteen door naar Van Aken waar Clittenband al bezig is als ik binnenkom. Clittenband bestaat uit drie vrouwelijke muzikanten, de twee zussen Noor, zang en gitaar, en Aya, bas, en Hannah op drums.  De dames maken kleinkunst popmuziek met ondeugende, licht erotische teksten. Er viel ook wat te winnen, een condoom namelijk. Aya hield hem omhoog, nog niet gebruikt, werd ons verzekerd. Als je kon raden wat er vooraan op het podium lag, dan mocht je hem hebben. De winnaar had het antwoord, een mergpijpje, goed.

Aangekomen bij Willem Twee Poppodium, waar ik Leafs wilde gaan zien, was Black Acid nog bezig in de grote zaal. Vier MC’s die hun Nederlandstalige raps de zaal in spugen en een man achter de knoppen. Je ziet ze flink hun best doen, maar de zaal, die voornamelijk uit tieners bestaat, reageert een beetje lafjes. Waarschijnlijk staan ze te wachten op de jonge hiphop sensatie Leafs die direct hierna op dit podium staat geprogrammeerd.

jongerenfestival
Leafs

Als Leafs iets later dan gepland het podium betreedt, reageert het jonge publiek wél enthousiast. Teksten als “Jump! Jump!” doen het nog steeds goed zo blijkt. Dat de muziek uit een doosje komt, had ik wel verwacht, daar zorgt de producer achter de knoppen voor, maar ook de zang loopt op een bandje mee. Autotune is inmiddels gemeengoed in dit genre en daar maakt Leafs dus ook veelvuldig gebruik van. De zaal slikt het als zoete koek, maar ik ben blij dat ik weer door moet naar de volgende act van Wild, Organ & Drums, die bij Café De Vaart op het punt van beginnen staat.

jongerenfestival
Naaistreek / Geerte van Beers

Er is nog tijd om op weg naar Café De Vaart nog even binnen te wippen bij Van Aken, waar de bijzondere performance Naaistreek bezig is. Het duo is schaars gekleed en bedekt met glitters. Met een masker voor hun gezicht hebben ze interactie met het grote kunstwerk van Geerte van Beers.

jongerenfestival
Wild Organ & Drums

Wild, met als toevoeging Organ & Drums in hun naam is een duo met een drummer en een toetsenist met drie keyboards, een Moog voor de bastonen, een Hammond voor de hogere riedeltjes en een Nord, waar diverse bliebjes en klanken uit worden getoverd. Organ & Drums dekt de lading bij lange na niet, wild is al een goede toevoeging, maar het is meer. De instrumentale muziek is funky en met vlagen dansbaar, ware het niet dat die weergaloze drummer flink goochelt met allerlei drum fills en afwijkende maatsoorten. Gedanst wordt er overigens amper, maar de aanwezigen genieten zichtbaar.

jongerenfestival
Go March

Dan marcheer ik richting Koudijs, waar het Belgische Go March zijn opwachting maakt. Deze band laat zich niet gemakkelijk in een hokje plaatsen. Dit drietal maakt instrumentale muziek met gitaar, drums en toetsen. De toetsenist is omringd door een scala aan knopjes en pedalen die allerlei geluidjes produceren. Het is voornamelijk Electrorock te noemen met soms enkele Trippy passages. Maar ook Jazz invloeden zijn te horen. De meeste nummers die vanavond gespeeld worden zijn van hun laatste album.

jongerenfestival
Nona

Voordat het tijd is om naar La Jungle bij Café De Vaart te gaan, ben ik toch wel benieuwd of Nona de hoge verwachtingen kan waarmaken bij Willem Twee Poppodium. En dat kan ze zéker! Deze kleine grote zangeres met die heerlijke soulvolle stem zingt met het grootste gemak de nummers zoals ze op de EP te horen zijn. En ondanks het feit dat de band goed speelt, is het vooral Nona die de show steelt. Niet met allerlei kekke dansjes of een extravagante outfit, nee gewoon met die stem, die fantastische stem. En ik weet dat de vergelijking al vaker gemaakt is, maar Amy Winehouse is toch de eerste waar ik aan moet denken als ik Nona hoor zingen. En dat is helemaal geen belediging. Hier gaan we nog veel meer van horen.

 jongeren festival
La Jungle

En dan van de dromerige soul van Nona naar de complete hysterie van La Jungle. De monsterlijk opzwepende drumsalvo’s bijvoorbeeld in het nummer Technically You Are Dead die dan weer gecombineerd worden met een minutenlange repeterende techno beat. Wat een energie straalt dit duo uit! En het publiek voelt het, dit is een bijzondere band. De zanger, al wordt er niet echt veel gezongen, loopt zijn gitaar en zang en speelt daar overheen, zodat het geheel nog een voller geluid krijgt. En dan nog de stage presence van de zanger/gitarist die met zijn mimiek de hysterie in hun muziek nog meer benadrukt. Voorlopig hoogtepunt.

jongerenfestival
45AcidBabies

45ACIDBABIES in Willem twee Poppodium is dan aan de beurt. Dit gezelschap schakelt gemakkelijk van scheurende gitaren en harde drums, naar electrodeuntjes afkomstig uit het keyboardje bij frontvrouw Sophia. Een opvallende verschijning die Sophia met haar witte haren en gehuld in een strak rood trainingspakje. Maar zelfs als ze een zwarte coltrui en een joggingbroek aan had gehad, had ze alsnog alle aandacht getrokken met haar show. Ze staat lekker te dansen op het podium en dat slaat over op de zaal die voorzichtig mee begint te bewegen.

jongerenfestivalStipt om 21.00 uur is het podium bij Van Aken voor de Belgische danser/choreograaf Kelly Vanneste met haar solo performance Pussy. Boven het podium hangt een stellage met komkommers waar ze omheen, onderdoor en tegen aan danst, zo hard zelfs dat de komkommers af en toe in het rond vliegen. Ze rolt over het podium, neemt verschillende poses aan, likt haar klauwen schoon als een poes en een ander moment staat ze weer provocerend te schreeuwen naar het publiek. Je zou in de show allerlei dubbelzinnigheden kunnen ervaren, want het is op meerdere manieren uit te leggen. Maar je mag er in zien wat jij er in wil zien. Ik zag een danser met lef, die met haar expressieve danstaal het publiek uitdaagt om verder te kijken

jongerenfestival
Stadt

Hup even de pas erin, dan kan ik nog een kwartiertje meepakken van de band Stadt. De laatste soundcheck is bijna afgelopen als ik de Skatehal binnenwandel. Er zouden hier wel een paar lampjes uit mogen in deze iets te lichte zaal. De seventies fusion rock van deze heren staat als een huis, al oogt het optreden wat statisch. Dat kan liggen aan de opstelling van de toetsenpartij van de twee heren voor op het podium. En dan moet er ook nog gitaar gespeeld worden én gezongen. Dus eigenlijk gebeurt er van alles, er komt ook nog een soort van Hawaiiaanse Kalimba aan te pas. De ietwat schelle zang kan me niet echt bekoren. Na drie nummers is het alweer tijd om verder te gaan, want bij Café De Vaart is Toni Clifton al begonnen.

jongerenfestival
Toni Clifton

Toni Clifton is aardig populair zo blijkt. Met moeite kan ik me een weg banen richting podium. Vooraan is nog wel wat ruimte, maar die wordt ingenomen door een moshpit. Dit drietal is een geoliede rockmachine. Een gitarist, een bassist en een zingende drummer, meer heb je niet nodig. Met hun catchy rauwe rocksongs spelen ze deze tent plat. Grote blikvanger is de zanger/drummer met zijn ontblote bovenlijf en zijn lange haren. Maar ook de bassist met zijn dansjes en opvallende mimiek weet de aandacht op zich te vestigen. De gitarist is gewoon bezig met wat ie hoort te doen, gitaar spelen. En dat doet ie goed.

jongerenfestival
Ploegendienst

Op naar de hardcore punk van Ploegendienst in de grote zaal van Willem Twee Poppodium. Wat me als eerste opvalt als ik de zaal in loop, is de cap van een duikpak die Ray Fuego op zijn hoofd heeft. Maar het zal wel niet heel lekker zitten want na twee nummers gaat ie af. Hij zal het ook wel warm hebben, want niet veel later gaat ook zijn shirt uit, zodat alle tattoos goed zichtbaar zijn. Voor het podium wordt er flink gemosht en er zijn er een paar die het podium opklimmen en gaan stagediven. Er was zelfs iemand die Ray een duw gaf op het podium. Ray duwde hem hardhandig het podium af. Van de schijnbaar Nederlandstalige teksten die Ray de microfoon in spuugt is niet veel te verstaan, maar hij brengt het met attitude.

jongerenfestival
Luminyx

De kleine zaal bij Willem Twee Poppodium is goed gevuld als Luminyx inmiddels begonnen is. Aan de muziek van de mannen ligt het niet, die is erg dansbaar te noemen, maar ze pakken de zaal nog niet echt in. Doe je ogen dicht en laat je meevoeren door de Drum ’n Bass van de mannen met scheurend gitaargeluid en hier en daar een psychedelisch orgeltje. Af en toe riekt het zelfs naar punk, met teksten als: “We ain’t gonna take it anymore!” Maar als je je ogen open doet, dan lijkt het of je in de aula naar een schoolbandje staat te kijken. Het briefje aan de microfoonstandaard van de bassist doet voor dat beeld ook niet veel goeds. Heel geconcentreerd staan ze hun liedjes te spelen, terwijl ik denk: “Maak eens plezier jongens!”

jongerenfestival
Silent Disco

Dankzij Luminyx heb ik wel zin gekregen om te dansen dus beweeg ik me even richting spiegelzaal waar de Silent Disco gaande is. Ik krijg een koptelefoon aangereikt bij de ingang met een korte uitleg. Eén knopje, drie kanalen, dat gaat lukken denk ik. Elke kanaal heeft zijn eigen muziekstijl, in mijn geval was dat, Jungle, Trance en Nederlandstalige Hiphop. Ook heeft elke stijl zijn eigen kleur lampje op de koptelefoon, die verandert dus ook als je van kanaal wisselt. Het grappige is natuurlijk dat er ook op verschillende tempo’s gedanst wordt. Dus de één staat lekker hard te gaan op de jungle beats en de ander staat relaxed zijn hoofd te schudden op de Nederhop. Iedereen vermaakt zich in zijn eigen wereldje.

jongerenfestival
Knars

Knars, formerly known as Knarsetand, maakt er een feestje van in de grote zaal. Ze mixen allerlei stijlen door elkaar en dat gaat van Rock à la Rage Against The Machine tot Latin met trombone en trompet prominent aanwezig, en teksten als “No tengo dinero!” De meer uptempo Punkrock nummers zorgen voor de zoveelste moshpit van de avond, alleen is ie hier wel het grootst. Er wordt bier gegooid, gecrowdsurft, mensen vallen om, die worden dan weer netjes op de been geholpen zoals het hoort en iedereen heeft plezier. Niks geen “Put your hands in the air!” of “Jump! Jump!” dat gebeurt hier allemaal vanzelf!

jongerenfestival
Wannabe A Star

De roze ruimte van Van Aken is de perfecte locatie voor de pikante rockshow van Wannabe A Star. Deze vrouwen in spannende outfits staan hun mannetje en op hun eigenzinnige wijze spelen ze rockklassiekers met veel gevoel voor show. Zo komen er bij I Wanna Be Your Dog twee vrouwen in hondenpakjes het podium op gekropen.  Killing in the name is natuurlijk altijd een garantie voor succes, lekker mee schreeuwen met Fuck you I won’t do what you tell me! Een originele interpretatie van Seven Nation Army kwam ook langs, namelijk een stuk sneller dan het origineel en dat pakte goed uit. De danseressen staan tijdens dit nummer met grote vaandels te zwaaien. Ook een nummer als The Gay Bar met de ondubbelzinnige teksten als I got something to put in you! doet het goed in deze nachtclubsetting, zeker als er ook nog een paaldanseres een showtje geeft. Een mooie afsluiting van deze tweede editie van het Rauwkostfestival. Nu al zin in volgend jaar!