Rauwkost 2020

Alles kan op de Rauwkost zaterdag, deel 2, de late avond

Van Rauwe punkrock, via een queer party en techno naar experimentele jazz

Op het Rauwkost Festival is zoveel te zien en te beleven, dat je ogen en oren te kort komt. Er staan veel talentvolle acts geprogrammeerd, waar veel mensen misschien nog nooit van gehoord hebben.

Rauwkost Festival

Rauwkost 2020
Altin Gün

Muziekminnende Brabanders zullen zich voelen als een kind in een snoepwinkel. Als je echt nieuw talent wil ontdekken dan moet je dus echt op het Rauwkost Festival zijn. En dan kun je zeggen dat die band of zanger(es) of andere act die je op de radio hoort, of op een andere manier groot is geworden, “Hé, die band ken ik! Die heb ik nog ooit op het Rauwkost Festival gezien in Den Bosch!” Wie kent er bijvoorbeeld Altin Gün niet, die er in 2018 stond, onlangs nog genomineerd voor een Grammy.

Deze zaterdag van Rauwkost heeft ook weer een uitgebreide, kwalitatief goede en verrassende programmering waar heel veel over te vertellen valt. Zoveel dat dit verslag in twee delen is geschreven. Dit is deel twee, de late avond. Voor wie deel één heeft gemist, die is hier terug te lezen.

The Guru Guru

Rauwkost 2020
The Guru Guru

Tot mijn blijde verrassing zag ik dit jaar The Guru Guru op het Rauwkost affiche staan. In 2018 zag ik deze Belgische band tijdens Oranjekade bij de Bossche Brouwers staan en ik was overdonderd. Wat een super strakke artpunkrock band met prettig gestoorde zanger en een geweldige strot is dit. De zaal is goed gevuld als ik de zaal binnenkom. Vanaf de eerste seconde staan de puntige punkrocksongs als een huis. Maar hoe goed die band ook is, zanger Tom weet alle aandacht naar zich toe te trekken, met zijn grimassen. Alsof ie zojuist, voor de gelegenheid, even is losgelaten uit zijn dwangbuis. In het midden vooraan op het podium staat ie regelmatig op een soort van zeepkist met stroboscoop erin, met lichten die omhoog schijnen, die hij met zijn voeten kan bedienen.

Rauwkost 2020
explosieve uitspattingen
Rauwkost 2020
Tom The Guru Guru

Al redelijk vroeg in de set hoor ik één van de releases van hun vorige album Pchew, We’ve Been Drinkin’ Bad Stuff, hoe rauw wil je het hebben! Wat een energie! Dit blijft toch wel één van hun topnummers. Maar ook nieuw werk van hun laatste album, Mache en Origamiwise met mooie melodieën en explosieve uitspattingen en geschreeuw, passen prima in het repertoire. Ik vraag me af of ze naast al deze voornamelijk uptempo nummers het prachtige slepende Back Door ook gaan spelen en ja hoor, die wordt ingezet. Die begint heel rustig en onheilspellend, “Hello, can I please talk to the manager?” Waar gaat die tekst toch over? Dan komt dat rauwe gitaargeluid erbij, en gaat onder je huid zitten. Als de storm gaat liggen eindigt het nummer weer rustig.

Tom verdwijnt na het laatste nummer, net als twee jaar geleden, via het publiek door ‘The Back Door’ om niet meer terug te komen. De band blijft nog even verder spelen en nodigen wat mensen uit het publiek uit om op het podium te komen. Dat worden er steeds meer en die blijven nog een tijdje door dansen. De rest van de aanwezigen heeft nog even de tijd om te beseffen dat ze hier een meesterlijk optreden gezien hebben van deze unieke band. Absoluut hoogtepunt van het festival wat mij betreft.

Teddy’s Last Ride

Rauwkost 2020
Teddy’s Last Ride

Bij Van Aken hebben ze een mooi rond podium opgebouwd in het midden van de zaal onder de kroonluchters. Wat ik daarop aantref is een man in een wit, soort van duikerspak dat super strak zit, met fluorescerende strepen erop in allerlei kleuren. Ik ben aanbeland bij Teddy’s Last Ride. Uit de laptop komen lekkere beats en Teddy zit in een lekkere flow met zijn praatzang. Hij is lekker aan het swingen en het, voor de gelegenheid extravagant uitgedoste publiek, volgt zijn voorbeeld. Deze act past perfect in de ambiance op deze locatie, waar later op de avond ook nog Fata Boom en het ‘queer feest’ Cruise Control staat geprogrammeerd.

Paracetamøl – UMEME

Rauwkost 2020
Paracetamøl

Eerst maar eens een deur verder richting De Bossche Brouwers waar Paracetamøl al begonnen is. De punkers zijn een lekker potje herrie aan het maken en dat is precies waar men hier voor komt. De tent is goed gevuld en iedereen, zeker vooraan, gaat lekker uit zijn dak. Strakke band met veel energie. Prima optreden.

UMEME

Rauwkost 2020
Umeme

Zometeen weer richting Van Aken, maar ik ben ook benieuwd naar UMEME bij Barkade. En dat klinkt erg lekker. Techno, maar dan met echte instrumenten. Een gitarist die ook toetsen speelt en twee verschillende soorten percussie. Eén drumstel met een drumcomputer erbij en een percussionist met onder andere een grote Afrikaanse trommel. De muziek is erg dansbaar, maar dat hebben de aanwezigen hier niet echt in de gaten denk ik, want er wordt nauwelijks bewogen. Ja, hooguit achter in de zaal bij de speelhal. Maar dat heeft niks met de muziek te maken. Dat is jammer, want UMEME verdient een enthousiaster publiek.

Fata Boom

Rauwkost 2020
Fata Boom – ©Wim Roelsma

Bij Van Aken wordt inmiddels wél lekker gedanst op de Old Skool hip hop beats van Fata Boom. Dat die beats uit een doosje komen, mag de pret niet drukken. Er wordt wél live mee gedrumd op een elektronisch drum pad. De MC’s rappen er lekker op los, gecombineerd met melodieuze zang en hebben zich allebei extravagant gekleed. Zeer vermakelijk opreden, het is een feestje, alleen had het geluid ietsje harder gemogen.

Stuff

Rauwkost 2020
Stuff

Zoals gezegd is er zoveel interessants te zien en te beleven dat je af en toe lastige keuzes moet maken. Ik had graag willen blijven bij dit feestje, maar ik weet hoe goed en bijzonder Stuff is, die al is begonnen bij Verkadefabriek in de Theaterzaal. Het is bijna niet uit te leggen wat je meemaakt bij de experimentele jazz van Stuff. De ritmes die gespeeld worden zijn bijna onwerkelijk, wat een buitenaardse drummer. En dan al die freaky geluidjes en vooral dat blaasinstrument ( is het een elektronische hobo?), wat een bijzondere sound komt daar uit. Dit moet je echt eens meemaken als je de kans krijgt. Unieke muziek.
Het was een lange dag en het is de hoogste tijd om maar eens huiswaarts te keren, ware het niet dat ik een muzikale tip kreeg van W2 programmeur Rob van der Ham van een band die ik niet zou mogen missen.

Mayleaf

Rauwkost 2020
Mayleaf

Nou vooruit, nog één laatste dan. In de kleine, goed gevulde zaal van Willem Twee Poppodium speelt Mayleaf, een female fronted rockband. Vergelijkingen met Weezer en Paramore zijn al gemaakt. Lekkere ongecompliceerde, en daar is dat woord weer, rauwe rock’n roll. En het publiek slikt het als zoete koek. Maar voor deze recensent is de koek op dit moment op en kan worden teruggekeken op een muzikaal zeer geslaagde editie van het Rauwkost Festival. Het is te hopen dat er volgend jaar meer bezoekers dit bijzondere festival komen ontdekken. Want dat verdient het. Punt.


Foto UMEME: Rauwkost

Rauwkost 2020

De vroege avond van de Rauwkost zaterdag biedt veel variatie

Van gemaskerd bal tot SM kelder, maar vooral veel gitaren

Van de Rauwkost vrijdag had ik minder verwachtingen dan van de Rauwkost zaterdag, want daarvan wist dat er een aantal namen op stonden die ik al ooit had gezien en dat was toen erg goed. Uiteindelijk was de vrijdag verrassend goed uitgepakt met bijzondere shows van verschillende artiesten, dus wat zal de zaterdag voor ons in petto hebben…. Heel veel dus, vandaar dat dit verslag in twee delen is te lezen.

Rauwkost 2020 zaterdag deel I

Tape Toy
Tape Toy

Laten we maar eens beginnen met een band die in mijn ogen al best bekend is, vanwege vrij veel airplay op onder andere 3FM en KINK FM, namelijk Tape Toy. Een uitgebreid verslag van dit optreden is hier te lezen. Van tevoren maak je als recensent een overzicht van acts die je graag wil zien, omdat de muziek je aanspreekt, of omdat het op een andere manier interessant lijkt.

Jong Actief EXTRAVAGANZA!

Portier Jong Actief
Portier Jong Actief

Nou staat er bij Jong Actief niet echt iets geprogrammeerd waar ik iets mee kan, maar dat is een kwestie van smaak. Maar het toeval wil dat ik tijd over heb in mijn schema en nieuwsgierigheid stuurt me die kant op. Bij aankomst word ik vriendelijk ontvangen door de portier met rode jas en hoge hoed. Zo één die je ook wel eens ziet bij sjieke hotels. De rode loper met koperen pionnen erlangs, maken het tafereel af. Het is koud buiten dus heb ik wel zin om naar binnen te gaan, niet precies wetende wat me daar te wachten staat. Een kapstok hoef ik niet te zoeken, want het is hier bijna net zo koud als buiten. Er is nog maar weinig publiek, maar als de show begint is het zaaltje toch aardig gevuld.

Las Medicinas
Las Medicinas – Jong Actief

EXTRAVAGANZA! is hier het thema van de avond en de band die zijn opwachting maakt heet Las Medicinas. De drummer komt als eerste het podium op en begint een potje te drummen, vervolgens de bassist die invalt, gecompleteerd door de gitarist en zanger/toetsenist. Allemaal dragen ze enge maskers. Dan de muziek, tja waar luisteren we naar? Een mix van salsa, rock en surfmuziek, met een lekker vuil seventies orgeltje erbij. De zanger gromt wat in een soort van Spaans en probeert het publiek erbij te betrekken. Het is een bijzondere voorstelling, maar ik heb genoeg gezien.

SM kelders van Clit City

Clit City
Noortje Dupont – Clittenband

Op naar de donkere SM kelders van Clit City in Willem Twee Poppodium, waar Clittenband zijn opwachting maakt. Misschien dat ik het daar een beetje warm van krijg. Maar als blijkt dat de rij tot bovenaan de trap naar beneden staat, laat ik dit toch aan me voorbij gaan. Alle promo hiervoor heeft blijkbaar zijn vruchten afgeworpen en gezorgd voor veel belangstellenden. Gelukkig heeft KLANKGAT collega Ronald Rijken hier wat over geschreven en dat is hier te lezen.

 RHEA

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor RHEA is het hard werken in de grote zaal. De zaal is mager gevuld en degenen die er zijn, bekijken het van een afstandje. Aan de band ligt het niet, want die doet zijn stinkende best. Het is een dampende rock’n roll machine die qua muziek een beetje doet denken aan Royal Blood, maar dan met een volledige band. De krachtige riffs en lekkere hooks die ze laten horen zijn in principe prima ingrediënten om je lekker op te bewegen, maar ze krijgen niet veel meer terug van het publiek dan enkele knikkende hoofden. De gitarist links op het podium die qua uiterlijk wel een beetje op de zanger van Wolfmother lijkt, met zijn prachtige grote bos krullen, gaat wél helemaal los en staat lekker te swingen. Niet alle nummers zijn even boeiend, maar deze Belgische band had zéker wat meer publiek verdiend.

ET Explore Me

ET Explorer Me
ET Explorer Me – Brouwers

Er is nog even tijd voordat The Guru Guru begint, dus wandel ik het terrein nog even rond en kom weer terecht bij De Bossche Brouwers waar ET Explore Me op het punt van beginnen staat. In deze band had ik me niet echt verdiept, dus laat ik het maar op me af komen, letterlijk zal later blijken. Dit drietal uit Haarlem bestaat uit een drummer, bassist en toetsenist/zanger/gitarist en maken nogal energieke muziek met staccato hooks. Het heeft wat van garage (punk)rock, maar dan met een sixties Ace Tone orgel geluid erbij.

ET Explorer Me
ET Explorer Me

Mooi om te zien hoe die grote drummer erg hoog zit ten opzichte van zijn drumstel. Daardoor lijkt het wel of hij het drumstel van zijn zoontje heeft meegenomen. Maar het hindert hem niet, want hij mept er lekker op los en is samen met de bassist een strakke ritmesectie. Na een paar nummers laat de toetsenist even zijn keyboard voor wat het is en neemt zijn gitaar ter handen en wandelt er mee de zaal in, waar lekker uitbundig gedanst wordt door het publiek. De bassist volgt dat goede voorbeeld en ze hebben het samen goed naar de zin, zo lijkt het. Beiden zijn erg beweeglijk en voordat ik het in de gaten heb, staat de gitarist recht voor mijn neus te spelen. Daarna baant hij zijn weg richting raam en speelt verder vanaf de vensterbank met de Zuid Willemsvaart op de achtergrond.

Rauwkost 2020
The Guru Guru

Mooi om dit nog even mee te maken, maar het is tijd om te gaan, want The Guru Guru, die twee jaar geleden tijdens Oranjekade hier nog speelden, staat op het punt van beginnen in Willem Twee Poppodium en die wil ik zéker zien, want die waren toen geweldig. Maar daarover later meer in deel twee van dit Rauwkost zaterdag verslag.

Foto’s: Wies Luijtelaar, Monique Nuijten, Ronald Rijken en Jaap  Joris van Super Formosa Photography

 

 

Tape Toy

Magistraal slotstuk Tape Toy met hypnotiserende lichtshow

Geen prime time wel veel nieuw werk maar het zijn de hits die blijven hangen

De bekende band Tape Toy staat verrassend genoeg op Rauwkost 2020 en nog verrassender niet op prime time. En dat terwijl deze band al landelijke bekendheid geniet. Vreemd, maar de reden blijkt een logistieke afweging te berusten. Tape Toy, een naam die blijft hangen.

Tape Toy

Tape Toy
Tape Toy

De line up van de Rauwkost vrijdag bleek achteraf verrassend goed te zijn met bijzondere shows van verschillende artiesten, dus wat zal de zaterdag voor ons in petto hebben…

Airplay

Deze diashow vereist JavaScript.


Allereerst een band die in mijn ogen al best bekend is, vanwege vrij veel airplay op onder andere 3FM en KINK FM, namelijk Tape Toy. Die band stond afgelopen Paaspop in een hele kleine tent en dat verbaasde me nogal. In mijn beleving waren ze toen al vrij bekend. De show die ze toe gaven was erg goed en die tent was ook eigenlijk te klein.

Tape Toy
W2 lichtshow

Inmiddels hebben ze nog een paar singles uitgebracht, dus dan verwacht je dat Tape Toy nu echt gaat doorbreken en op grotere festivals uitgenodigd zal worden, zoals op Pinkpop bijvoorbeeld. Dat gebeurde niet, dus ben ik blij verrast dat deze band hier op het Rauwkost Festival staat. Wat me ook verrast is het tijdstip waarop deze band geprogrammeerd staat, namelijk al om 17.30 uur.

Tape Toy
niet op prime time

Tijdens het eerste nummer Lalala was er nog bijna niemand in de zaal. Er is sowieso nog weinig publiek en de meesten staan nog naar laatste klanken van Downtown District te luisteren in de kleine zaal. Gelukkig druppelen de toeschouwers vanaf het tweede nummer, het hitje Sad Girl, langzaam binnen.

Lichtshow Tape Toy
Tape Toy
Tape Toy lichtshow

Prime time was beter geweest denk ik, maar na de show vertelde zangeres/gitariste Roos me dat ze later op de avond nóg een show hebben op een festival bij Metropool in Hengelo. Dat betekent overigens niet dat ze hun optreden afraffelen, integendeel. Dat bewijst hun lang uitgesponnen afsluiter Dive Deeper wel. Hun grootste hit met aanstekelijk synth riedeltje wordt hier magistraal uitgerekt tot wel bijna tien minuten.

Bezoekers met epileptische kwalen, doen er goed aan om de zaal even te verlaten, want door die lichtshow met op hol geslagen stroboscoop weet je even niet meer goed waar je bent en het brengt je bijna in trance. Dan pakken ze de draad weer op met het refrein en werken naar het slot toe en worden na afloop getrakteerd op enthousiast gejuich en geklap van de inmiddels redelijk gevulde zaal.

Tape Toy
Roos frontwoman Tape Toy

Het was weer een strakke en energieke show van Tape Toy en Roos is erg goed bij stem. Ze spelen vanmiddag veel nieuw werk van een nog uit te brengen album en die nummers blijven bij mij niet helemaal hangen. Ik moet er nog een beetje aan wennen denk ik. Het publiek reageert er ook niet echt uitbundig op. Maar vooral de singles Sad Girl, Naive en die lekkere laatste, Dive Deeper, zijn erg sterk en beloven veel goeds voor de toekomst.

Tape Toy op Pinkpop 2021 dan maar?


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Vogelvlucht Rauwkost

Een festival in vogelvlucht van Rauwkost 2020 vrijdag

Van de moshpit bij new kid rapper Joost Klein tot de Balkan beat van in nepbont getooide Ooostblok mannen

Rauwkost vrijdag in vogelvlucht

Deze diashow vereist JavaScript.

Met zoveel diversiteit en interessante optredens is het soms vliegen van hot naar her voor deze Klankgat recensent. Zo sta je nog bij de veelbelovende rapper Joost te kijken in de grote zaal van Willem Twee Poppodium, een uitgebreide recensie is hier te lezen en het andere moment drink je een, speciaal voor de gelegenheid gebrouwen, Rauwkots biertje bij De Bossche Brouwers in Café De Vaart. Een prima Amber bier trouwens, dat uit fles, maar ook van de tap te krijgen is.

Rauwkost
Mercury in Retrograde

Hier speelt een hele jonge band, die misschien wel aan hun eerste betaalde optreden bezig is, Mercury In Retrograde. Je kunt zien dat ze een beetje gespannen zijn, maar de Southern rock die ze laten horen klinkt op zich prima, al is het wel veel in hetzelfde midtempo. Pas de laatste twee nummers hebben iets meer pit.

Deze diashow vereist JavaScript.

Er moet nog even omgebouwd worden voordat de volgende band hier begint, dus is er nog even tijd om een paar stukjes elders mee te pakken. Vuist bij de Skatehal bijvoorbeeld, een project dat is geïnitieerd in samenwerking met Dukebox, een Bosch platform voor de urban scene. Sluit een stel rappers en producers een weekend op, afgezonderd van de rest van de wereld en laat je creativiteit de vrije loop. Het resultaat is een album en een videoclip. Vandaag mogen ze dat live ten gehore brengen. In de korte tijd dat ik er ben, zie ik twee MC’s enorm hun best doen op de minimale beats van de producer achter de knoppen.

Rauwkost
Silent Disco – ©Super Formosa Photography

Nog even naar de Silent Disco bij Van Aken waar je bij de ingang een koptelefoon aangereikt krijgt. Als je die niet op zet, dan is het toch een vreemde gewaarwording, want dan zie je een groep jongeren bij elkaar die allemaal uit de maat lijken te dansen en het enige wat je hoort is het schuifelen van hun schoenen op het beton. Leuker is het derhalve dan ook als je dat ding wél op zet en naar gelang je stemming, je eigen dansmuziek uitkiest. Er is keuze uit drie kanalen die elk een andere kleur hebben, die dan weer te zien is op je koptelefoon. Op die manier kun je als je wilt dus tóch samen in de maat dansen.

Rauwkost
Dripping Trees

Bij De Bossche Brouwers is Dripping Trees bij aankomst inmiddels begonnen. De shoegaze sound van deze vier muzikanten wordt gecombineerd met fluisterzachte passages die afgewisseld worden met explosieve stukken die soms aan Nirvana doen denken. Naast zanger gitarist Koen neemt ook drummer Stijn veel zangpartijen voor zijn rekening met zijn donkere stem. De creatieve muziek zit vol met spannende breaks, soms freaky geluidjes en noisy feedback en in het laatste nummer een subtiele versnelling. Interessante muziek en boeiend tot de laatste noot.

Rauwkost
Hypochristmutreefuzz

Dan op naar de sensatie van het festival. De Belgische band met de bijna onuitspreekbare naam Hypochristmutreefuzz, die letterlijk ín de Skatehal staat de spelen, waar het aardig fris is. Ook van deze show is een uitgebreidere recensie te lezen.

Rauwkost 2020
Het Gezelschap

In het warmere deel van de Skatehal staat dan Het Gezelschap op het punt van beginnen, maar niet voordat we naar met zijn allen naar buiten worden gedirigeerd vanwege een brandalarm. Na niet al te lange tijd, mag iedereen de zaal weer in en bleek het dus loos alarm. Het gezelschap is wel een bijzonder en bont gezelschap. Er zijn twee MC’s/vocalisten, namelijk Diggy Rast, voorheen van de Dordtse hiphopformatie Brandwerk en Jordy Dijkshoorn die we kennen van De Likt. Deon van Ooijen met zijn snorretje en strikje achter de knoppen en Juno Rissema zit als een dichtende Bluesbrother op een barkruk aan de zijkant van het podium met een blik bier in zijn handen. Poëzie gecombineerd met hip hop. Verrassende combinatie, maar het werkt. Maar toch vooral door die uptempo beats en die twee rappers die lekker dansend hun teksten en energie de zaal in sturen, waar het publiek ook lekker los gaat.

Willem Twee poppodium – Rauwkost

 

Rauwkost
Foxlane

In de goed gevulde kleine zaal van Willem Twee Poppodium is het nu de beurt aan Foxlane uit Nijmegen. Afgelopen jaar waren ze de meest geboekte Popronde act en waren ook al eens bij DWDD te gast, dus dat schept wel verwachtingen. De indierock met een (post)punk sausje valt goed bij de aanwezigen. Lekkere uptempo en dansbare muziek, waar hardere stukken inclusief  geschreeuw van de zanger, afgewisseld worden met rustigere passages.

Rauwkost 2020
Foxlane

Er staan twee keyboards op het podium waarvan de gitarist er op één tussendoor voornamelijk akkoorden speelt en de frontman neemt de speelse en soms zelfs hypnotiserende riedeltjes voor zijn rekening op de andere. De band speelt lekker strak, maar de composities zijn wel veelal in hetzelfde tempo. Dan kun je kritisch zijn en zeggen dat de nummers dan op elkaar gaan lijken, maar op deze manier houden ze wel de energie vast. Zanger Guus is de meest beweeglijke van het stel en maakt goed gebruik van de beperkte ruimte op het podium. Het publiek geniet zichtbaar, al blijven wilde moshpits uit. Misschien zijn de bezoekers inmiddels een beetje moe.

Rauwkost
Ooostblok

Ook voor deze recensent was het een lange dag en is het tijd om naar huis te gaan. Maar hé, daar klinkt nog gezellige Balkan feestmuziek uit de grote zaal, dus ga ik toch maar eens even een kijkje nemen. Als ik me niet vergis zijn dat de mannen van Ooostblok die nog aan het spelen zijn. Dus dáár zijn al die dansende mensen heen. Er gebeurt van alles hier in de zaal, waar dit feestje blijkbaar aan de grande finale bezig is. Mensen met takken en halve planten op de dansvloer, dansende mannen op het podium met kleding die zo uit de Anatevka garderobe zou kunnen komen en zie ik daar een moeder met kind op het podium? Dat zal toch niet echt…? Hoe gezellig het hier nog is, nu is het echt tijd om te gaan. Morgen weer een dag.


Foto’s: Wies Luijtelaar, Monique Nuijten, Ronald Rijken, Casper Menting @shootsxmenting en Jaap Joris van Super Formosa Photography

Joost

Rappere Joost trekt veel jongeren naar Rauwkost 2020

Tieners in de moshpit zingen teksten van Joost mee in Willem Twee Poppodium

De nieuwe hiphop sensatie Joost stond vorige week nog op Eurosonic Noorderslag in Groningen waar hij veel lof oogstte. Deze jonge rapper valt op door zijn originele teksten en de lekkere zware beats die hem begeleiden.

Moshen bij Joost

Deze diashow vereist JavaScript.

Dat Joost bij de jeugd geen onbekende is moge duidelijk zijn. Vanaf het begin is de Grote Zaal van Willem Twee Poppodium gevuld met grotendeels tieners die zijn teksten ogenschijnlijk woord voor woord mee schreeuwen.
Moshpits, je verwacht ze bij punk-en metalconcerten, maar door festivals zoals Woo Hah is het helemaal niet gek dat er bij hip hop concerten ook gemosht wordt. En dus ook hier weet Joost in dit geval deze jonge menigte in beweging te krijgen. Rauwkost is bedoeld voor jongeren dus is het goed om te zien er hier ook veel jeugd aanwezig is.

Inspiratie

Joost
Hoodie

Joost die de kapuchon van zijn hoodie ver over zijn hoofd heeft getrokken, heeft het in zijn nummers onder andere over “de blanke Paul de Leeuw” , “Tim Hofman” en “Hans Teeuwen”, maar ook over “Goede Tijden” en “Onderweg Naar Morgen“. Waar zou hij toch zijn inspiratie vandaan halen?

Joost
The Real Joost

Even later heeft Joost het waarschijnlijk warm gekregen en gaat zijn hoodie uit. Hij vraagt of de lichten even uit mogen en ook of er even niet gefilmd kan worden. Aan beide wensen wordt gehoor gegeven. Dat een deel van de zang van een bandje komt is niet echt storend, want er blijft genoeg tekst over voor Joost. Zo zingt hij ook nog over Zaanse Mayo en dat is natuurlijk sowieso vet!

Joost
Joost halfbloot

Even later vraagt ie nog een keer of de lampen even uit kunnen en dat is ook het moment dat ie ook nog zijn shirt uit trekt en met ontbloot bovenlijf de rest van de show vervolgt. Het tempo wordt ook een tandje opgeschroefd met een kleine rip off van Axel F van Harold Faltermeijer die uitmondt in energieke neo happy hardcore. Nummers als Kogels en Buurman laten mensen die veel te jong zijn om de jaren negentig meegemaakt te hebben zelfs hakkuh.

Joost
Winner takes it all

Joost heeft het goed naar de zin en blijft zelfs tijdens de finale nog even staan, waar hij naar eigen zeggen anders al van het podium zou lopen. Een remix van The Winner Takes It All van Abba wordt ingestart en dan verdwijnt Joost van het podium. Dat is ook het moment dat de zaal langzaam leegloopt, op naar een volgend optreden.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Hypochristmutreefuzz

Hypochristmutreefuzz past in geen enkel genre

Stoïcijns doorgaan met skaten terwijl een band uit België een storm van kabaal maakt

Hypochristmutreefuzz. Met zo’n ingewikkelde naam trek je gelijk de aandacht op het affiche. De muziek van Hypochristmutreefuzz is mogelijk nog ingewikkelder en absoluut niet in één genre te vangen.

Hypochristmutreefuzz

Hypochristmutreefuzz
Hypochristmutreefuzz

Op de Rauwkost vrijdag staat deze Belgische band in de Skatehal, maar dan ook letterlijk. Het is hier best fris en iedereen houdt dan ook lekker zijn jas aan, inclusief enkele bandleden. En terwijl de band op het geïmproviseerde podium een stormvloed van kabaal de tent in stuurt, wordt er naast het podium nog lekker relaxed geskatet op de baan.

Hypochristmutreefuzz
Eigen geluid

De muziek die de mannen maken is moeilijk te duiden. Het is hard, noisy met scheurende gitaren, een geluidsmuur uit het keyboard en dan die drummer, wat een baas is dat, rechts vooraan op het podium, die met allerlei explosieve en complexe roffels en drum fills, zijn band tot grote hoogten stuwt. Zelf noemen ze hun muziek eclectisch en dus een mix van diverse stijlen door de verschillende invloeden van de bandleden.

LED lampen

Hypochristmutreefuzz
LED lampen

Opvallend zijn de LED lampen op het podium die een wezenlijk onderdeel uitmaken van de show van Hypochristmutreefuzz. Zanger Ramses heeft er de hele tijd één in zijn handen die hij horizontaal op zijn hoofd houdt of dan weer rondslingert. Hij fluistert af en toe, maakt gebruik van een soort van praatzang, ik zou het geen rap willen noemen, en op een ander moment schreeuwt hij weer de longen uit zijn lijf. Het lijkt wel een soort van catwalk die Ramses tot zijn beschikking heeft en hij maakt goed gebruik van die ruimte. Soms lijkt het net alsof je naar Maynard van Tool staat te kijken. Hij gaat helemaal op in de muziek en staat een lekker potje te dansen.

Hypochristmutreefuzz
Ramses

Aan het einde van de show heeft hij aan die catwalk alleen niet meer genoeg en besluit hij de zaal in te gaan, waar hij enkele jeugdige fans een woordje laat meezingen. Hij kijkt het publiek van dichtbij intimiderend aan en loopt dan de trap op en trekt dan vanaf de tribune alle aandacht naar zich toe. Als hij zich weer bij zijn bandmaten heeft gevoegd, klinken de laatste klanken en laten ze het publiek perplex achter, niet goed wetende wat hen zojuist is overkomen.

Hypochristmutreefuzz
Hypochristmutreefuzz

Voorlopig is dit hun laatste optreden in ons land en dat is jammer, want als je de kans krijgt, moet je deze band zéker gaan zien. Later dit jaar komt hun tweede album uit, waarvan ze vanavond al veel nummers hebben gespeeld. Dat is iets om naar uit te kijken. In de tussentijd is het te hopen dat er een Nederlandse boeker wakker wordt en deze band terughaalt naar Nederland.


Liam Ó Maonlai, Peter O Toole

Bijzonder en intiem concert Liam Ó Maonlaí en Peter O’Toole

Hothouse Flowers kopstukken bezorgen publiek een huiskamerconcert XL in Toonzaal

Liam Ó Maonlaí en Peter O’Toole zijn de twee overgebleven leden van de band Hothouse Flowers die in de jaren ’80 furore maakte met hits als Don’t Go. Singer songwriter Dennis Wels uit Boxtel opende de avond.

Willem Twee Toonzaal

Liam Ó Maonlai
Ambiance in Willem Twee Toonzaal

De mooie Willem Twee Toonzaal in Den Bosch is woensdagavond 11 december gevuld met veel grijze koppen. Die paar jeugdigen die er zijn, zijn vergezeld door hun ouders en in een enkel geval ook grootouders. Dat is op zich niet zo gek, want het grote succes van Hothouse Flowers, Don’t Go, stamt al uit eind jaren 80. Die hit stond, zoals verwacht, niet op de setlist vanavond. En dat is ook helemaal niet erg, want er blijven genoeg boeiende nummers over. Vanavond zijn de twee overgebleven leden Liam Ó Maonlai en Peter O’Toole hier voor The Light Inside Tour.

Dennis Wels

Liam Ó Maonlaí
Dennis Wels

Singer songwriter Dennis Wels uit Boxtel mag de avond openen. Misschien moet ik eigenlijk zeggen zanger liedjesschrijver, want Dennis zingt in het Nederlands, met een Brabantse tongval, dat wel. Maar dat is helemaal niet erg. Het is trouwens pas sinds de laatste paar jaar dat hij in het Nederlands zingt, want voorheen had ie nog een groot Engelstalig repertoire. Hij begint met Steen Van Vuur, een melancholisch nummer, zoals er nog meer zullen volgen. “Dit soort carnavalsliedjes speel ik dus de hele dag,” grapt hij. “Maar geen tijd te verliezen, want ik heb maar 25 minuten. En dan volgt er nu een minder vrolijk liedje.”

Peter O'Toole
Menselijke klankkast

Het zijn natuurlijk helemaal niet zulke vrolijke liedjes. Soms zingt ie fluisterzacht met breekbare stem en dan gebruikt ie zijn krachtige stem weer op vol volume met dat lekkere rauwe randje. Aan het einde van de set zingt ie zo vol overgave en een halve meter van de microfoon af, dat het niet duidelijk is of het geluid dat je hoort, uit de speakers komt of rechtstreeks uit zijn eigen menselijke klankkast. Dan zitten die 25 minuten er nu echt op en is het nog even wachten tot de twee kopstukken van Hothouse Flowers het podium gaan betreden.

Liam Ó Maonlaí en Peter O’Toole

Liam Ó Maonlai, Peter O'Toole
Liam Ó Maonlai en Peter O’Toole

Na een wat rommelige ombouwperiode is het niet helemaal duidelijk wat nu de bedoeling is. Nemen we een korte pauze of gaan we gelijk door? De dame van de organisatie, die in het begin keurig netjes Dennis Wels aankondigde hult zich nu lange tijd in stilzwijgen. Maar terwijl er nog wat mensen van de gelegenheid gebruik maken om nog even naar het toilet te gaan of een drankje aan de bar te bestellen, gaan we dan toch echt beginnen. De deur gaat open en alleen Liam komt binnen met lange sjaal om en bolhoedje op en beent direct naar boven, zonder iets te zeggen, richting balkon. Al snel wordt duidelijk waarom. Niemand ziet hem, maar iedereen hoort hem spelen op het kerkorgel. Het klinkt als een Ierse traditional, compleet met het geluid dat op een thinwhistle, een Ierse fluit, lijkt. Maar dan dus op het kerkorgel, een bijzondere opening van deze bijzondere avond.

Peter O'Toole
Peter O’Toole

Als gitarist Peter O Toole dan ook de zaal binnenkomt zegt hij nog even “beautiful” refererend aan deze mooie opening en loopt richting podium. Liam Ó Maonlaí neemt plaats achter de vleugel. Ze kijken elkaar aan en zetten in. Een mooi lang uitgesponnen nummer volgt. Liam is goed bij stem en schakelt moeiteloos tussen kopstem en borststem en Peter is lekker beweeglijk en probeert regelmatig contact te maken met Liam. Ze zijn vanmiddag nog even de stad in geweest blijkbaar, want Liam vertelt dat ie dat bolhoedje hier, ‘in this beautiful town’ had gekocht. Het folknummer dat dan volgt is bekend bij veel mensen blijkbaar, want veel mensen tikken mee met hun voeten op de maat van de muziek, alsof het zo bedoeld is. Er zijn sowieso veel trouwe fans aanwezig uit alle hoeken van het land. Ik sprak iemand die regelmatig naar Ierland geweest is voor een concert van de mannen en Liam heeft zelfs de trouwplechtigheid geleid van een stel uit de zaal.

Peter O'Toole
Liam Ó Maonlai en Peter O’Toole

Er worden voornamelijk Hothouse Flowers nummers gespeeld, zoals Is This The End Of The Road en Good For You, maar ook een nummer in het onverstaanbaar Gaelic, waar de zaal echt muisstil is in de rustige stukken. Aan het einde gebruikt ie dan nog een echte thinwhistle deze keer, waardoor het geheel een sprookjesachtige sfeer krijgt. Bij een volgend nummer bespeelt Peter een soort van bouzouki, iets wat op zo’n Griekse achtsnarige gitaar lijkt in ieder geval. Als de pauze aanstaande is, maakt Liam nog, op ludieke wijze reclame voor hun laatste cd. Een mooi kerstcadeautje, geeft ie als tip.

Na de pauze

Liam Ó Maonlai, Peter O'Toole
Liam Ó Maonlai en Peter O’Toole

Terwijl nog niet iedereen terug is in de zaal betreden de heren na de pauze weer de zaal. Geen aankondiging deze keer, ze wandelen rustig het podium op alsof het een soort huiskamerconcert betreft. En die sfeer heeft het ook, met een grote groep vrienden en familie op visite, die eerbiedig luisteren naar de muziek van deze twee mannen en af en toe als teken van herkenning lekker meezingen of mee tikken met hun voeten op de maat van de muziek.

Maonlai
Forever Young

Forever Young wordt uit volle borst meegezongen door het publiek, evenals Sweet Marie (I’m alive…..) en dat zorgt wel even voor een kippenvel moment. Maar ook die ijzige uithaal in Giving It All Away zorgt ervoor dat de haren op je armen recht overeind gaat staan. De mannen op het podium ogen heel relaxed en nadat Liam een anekdote heeft verteld, zet hij zijn glas Karmeliet aan zijn mond en laat die in één teug naar binnen glijden.
Daarna wisselen ze even van plek en zijn we aanbeland aan het lollige gedeelte van de avond. Misschien heeft de alcohol hier iets mee te maken. Peter O’Toole speelt zeer verdienstelijk piano en zingt ook prima, terwijl Liam aan het geinen is op de gitaar. Later blijkt dat ie toch best wel aardig gitaar kan spelen.

Slotakkoord

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor het slotakkoord trekt Liam zijn jasje uit en neemt weer plaats achter de vleugel. In dat prachtige laatste nummer, waar ik de titel niet van kan achterhalen schreeuwt ie ons toe, “You got one chance, wake up!” om dan vervolgens te eindigen met een fluisterzachte kopstem en dan kun je weer een speld horen vallen. Een prachtige finale van een bijzondere avond.

Liam Ó Maonlai
Bodhrán

Maar Liam Ó Maonlai kan er nog geen genoeg van krijgen, want terwijl er al een aantal mensen de zaal uit zijn, gaat ie weer zitten. Hij komt er namelijk achter dat ie zijn bodhrán, een Ierse lijsttrommel die het hele optreden prominent op het podium staat, helemaal niet heeft gebruikt. Dus trommelt-ie er nog een aardig deuntje op los en dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen en het dankbare publiek tevreden achter te laten.


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Knars

Knars schiet muzikaal alle kanten van het firmament uit

Energieke stuiterbal als frontman zonder geld op zak

In januari stond Knars ook al op dit podium tijdens het Rauwkost Festival en veel van de aanwezigen van vanavond in Willem Twee Poppodium waren daarbij. Al was het toen wel iets drukker dan vanavond. Het publiek is nou niet bepaald in groten getale afgekomen op de show van vanavond en dat is jammer want deze band verdient een veel groter publiek.

Knars

Knars
Knars

Het schijnt de mannen van Knars geen snars uit te maken, want ze geven hier een spetterend optreden weg. Muzikaal schiet Knars alle kanten uit. Niet alleen Drum ’n Bass, Rave en Breakbeat, maar je zou het ook soms punk of ska kunnen noemen. En bij het nummer No Tengo Dinero aan het begin van de show, wat een beetje een Zuid-Amerikaans sfeertje heeft kun je met wat goede wil zelfs een Arabisch synth riedeltje ontdekken.

Knars heeft geen geld

Knars
No Tengo Dinero

Al vanaf de eerste seconde spat de energie ervan af. Het eerste nummer is grotendeels instrumentaal en melodieus gedragen door trompet en trombone en is nog slechts een opwarmer voor wat er nog komen gaat. Het publiek wordt naar voren gedirigeerd door zanger Martijn. Als No Tengo Dinero wordt ingezet, zorgt dat voor herkenning in de zaal die meteen in vuur en vlam staat.

Daarna is het springen geblazen in de zaal tijdens Push It To The Limit en met zo’n energieke stuiterbal als frontman is het een kwestie van het goede voorbeeld volgen. De eerste moshpit van de avond is een feit en er zullen nog vele volgen. Martijn gebruikt tijdens dit nummer een soort van sirene die hij handmatig aan slingert en die wordt dan vervolgens geloopt gedurende het vervolg van het nummer, zo lijkt het.

Knars
saac McCluskey

Isaac McCluskey, de man met de trombone neemt ook regelmatig de zang voor zijn rekening. Bij Can’t Get A Hold Of Myself, met veel ska-achtige stukken erin, verzorgt Isaac de lead vocals. Van al dat springen heeft Martijn het warm gekregen blijkbaar, want hij trekt zijn shirt uit en staat in zijn blote bast I’m a Fuckup te zingen, één van de heftigere nummers.

Even later trekt ie zijn shirt toch maar weer aan. Opvallend is dat enkele bandleden, waaronder Martijn en drummer Noah, een paar gitzwarte strepen op hun gezicht hebben, alsof iemand zijn vingers in de inkt heeft gedompeld en langs hun gezicht heeft gehaald. Bovendien lijkt gitarist Lauran Neerincx, die ook regelmatig trompet speelt trouwens, als ie los gaat op zijn gitaar, op een jonge versie van Angus Young van AC/DC met zijn korte broek en hoge sportsokken.

Publieksparticipatie

Knars
AC/DC look-a-like

Publieksparticipatie alom door de enthousiaste aanwezigen. Tot twee keer toe laat Martijn iedereen op de hurken zitten om dan op het moment suprême met zijn allen weer op te springen. Daarna krijgt-ie enkelen zover om deel te nemen aan een Wall of Death, al is die niet zo indrukwekkend met die paar mensen, maar gaat ook al snel over in weer een moshpit.

Bijna het gehele album passeert de revue, maar She Twisted heeft toch de meeste hitpotentie. Aan het einde van dit ijzersterke optreden maakt de band nog even van de gelegenheid gebruik om afscheid te nemen van twee bandleden. Dit was het laatste optreden van gitarist Robert Siroen en toetsenist Arjan Houwers.

Dat is wel een muzikale aderlating en mogelijke opvolgers zullen van goede huize moeten komen om ze te evenaren. Op dit moment staan er dan ook even geen optredens van Knars gepland en mogen de “lucky few” van vanavond zich gelukkig prijzen dat ze erbij waren. Wordt hopelijk vervolgd…


Knars is:
Isaac McCluskey – Trombone/Vocals
Noah Ralph – Drums
Robert Siroen – Guitar
Daan Leever – Bass
Lauran Neerincx – Guitar and Trumpet
Arjan Houwers – Keys
Martijn Holslag – Vocals/percussion/synth

Pyro

Pyro ontsteekt het vlammetje in De Knillispoort

De vuurdoop van Pyro tijdens de Popronde

Pyro
De betekenis van Pyro: py-ro [‘paɪroʊ] (< Gr) o vuur, warmte, een lekker korte en pakkende naam voor een rockband.

Pyro
Bas Soetens

Stichting De Knillispoort opent tijdens de Popronde altijd de deuren voor stevige gitaarbands. Op deze vrijdagavond 4 oktober kan je hier Magnetic Spacemen, Pyro en Tricklebolt bewonderen. Maar met zoveel live acts in de stad kun je niet overal bij zijn en is de keuze van deze redacteur gevallen op Pyro.

Pyro
Bas en Stein Soetens

Dit kleine kroegje is al snel goed gevuld en dat is lekker spelen voor de band. Het is wel te hopen voor je, dat je als man zijnde, niet naar het toilet hoeft tijdens het optreden, want dan moet je de bassist even opzij duwen om bij de deur te geraken rechtsachter in het zaaltje. Dat overkwam dus een jongeman uit het publiek met blijkbaar een zwakke blaas.

Pyro
leadzanger

Stipt om 21.15 ontsteekt Pyro het vlammetje in De Knillispoort. De charismatische zanger Bas Soetens heeft er zin in zo te zien en vraagt al vrij snel aan het publiek om een paar stappen naar voren te zetten, waar gewillig gehoor aan wordt gegeven. Dat betekent dan wel dat je nog dichter bij de speakers komt te staan die al kneiterhard staan. Gelukkig worden er oordopjes uitgedeeld.

PYRODe poprock van Pyro klinkt fris en vrolijk en dat terwijl zanger Bas Soetens nog niet zo lang geleden gebukt ging onder paniekaanvallen, vertelt hij tijdens de show. Die ervaringen heeft hij om weten te zetten in de vrolijke liedjes die ze vanavond ten gehore brengen en waarvan er vier op Spotify staan. Sommige nummers hebben wat Stoner tintjes, met dikke bas-en gitaarriffs, zoals Get It Done.

Drummer Jules van der Heijden mept er dan ook flink op los. En het vuurtje wordt nog even opgepookt met een sing a long tijdens het nummer F.O.M.O. (Fear Of Missing Out), al is dat meezingen van korte duur, maar dat mag de pret niet drukken. En over meezingen gesproken, dat doet gitarist Steef van Sambeeck ook met volle overgave, al blenden de stemmen niet overal even mooi.

Catchy nummer
Ook single Out Of The River, afgelopen week nog gedraaid op 3FM, mag niet ontbreken natuurlijk. Het publiek reageert er goed op en dat is logisch, want het is ook gewoon een catchy nummer en zou zomaar een hitje kunnen worden.

Pyro
Jules van der Heijden

Al met al een strak optreden hier vanavond van Pyro, met composities die lekker in het gehoor liggen en ook een groter publiek zouden kunnen aanspreken. Als Steef en Stein (gitarist en bassist) nog iets aan hun stage presence werken, maar dat gaat misschien ook iets makkelijker op een groter podium, dan zullen wat grotere zalen ook binnen handbereik liggen. En tot die tijd zal een wereldwijde inferno van dit Pyro nog even op zich laten wachten.


Pyro

Bas Soetens – gitaar/leadzanger
Stein Soetens – bas
Steef van Sambeeck – gitaar/zang
Jules van der Heijden – drums

Sonny Ragg

Grote ambities in het nog prille bestaan van Sonny Ragg

KLANKGAT interviewt Sven en Quint over deze funky Rock'n Roll machine

In de kelder van de Papenhulst in Den Bosch spreek ik zanger gitarist Sven Myren en toetsenist Quint Vullings over de huidige stand van zaken van Sonny Ragg. Deze ambitieuze funky Rock ’n Roll band timmert goed aan de weg in hun relatieve korte bestaan. Gitarist Jeroen Straatman, drummer Mark van Reusel en laatste nieuwe aanwinst, bassist Dylan van de Grift zijn er vanavond niet bij.

KLANKGAT: Waar komt jullie bandnaam Sonny Ragg eigenlijk vandaan:

Sonny Ragg
Sven Myren

Sven: Sonny is afgeleid van mijn naam Sven en Ragg van mijn Noorse doopnaam Ragnar, ik ben namelijk half Noors. Ons logo is ontworpen door Silas, een vriend van me van Studio Mals en is geïnspireerd op Noorse Runen schriften. Er staat dus Sonny Ragg in dit geschrift.

Kennen jullie elkaar al lang, Quint?

Quint: Sven en ik kennen elkaar nog relatief kort, sinds eind vorig jaar, via Miriam van Popei in Eindhoven die een programma online marketing organiseerde, waar Sven was en haar vroeg of ze misschien een toetsenist kende met Hammond geluid. Sven wist dat Miriam veel muzikanten kende en bracht Sven en mij met elkaar in contact. Sven: Sinds Quint erbij is, is de sound veel volwassener geworden. Het was precies wat we nodig hadden. Voordat Quint erbij was, had Sjeng een tijdje meegespeeld, maar die had een iets andere stijl van spelen en ander geluid. Wij wilden wat harder spelen en hij wilde meer de jazz kant op, dus zijn we uiteindelijk goed uit elkaar gegaan.

Muziek schrijven, doen jullie dat samen? Of schrijf jij voornamelijk de muziek Sven?

Sven  Ik zal het zo zeggen, ik heb de start gemaakt, samen met mijn vriend Luuk Bergervoet van Studio Cube en hij organiseert ook de Bossche Band Battle. Samen met hem heb ik in de studio gezeten voor de eerste drie nummers. Hij heeft ook meegedacht over wat wel of niet werkt. Daarna ben ik heel veel nummers gaan schrijven en dat zijn de basis ideeën geworden die we als band hebben uitgewerkt en binnenkort gaan fine tunen in de studio.

Sonny Ragg
Quint Vullings

Quint: Het was fijn dat, toen ik erbij kwam, van alle nummers de partijen al waren uitgeschreven door Sven op de computer, dus had ik een goede basis om mee aan de slag te gaan. Sven: Maar als we de nummers nu live spelen zijn ze compleet anders dan hoe ik ze ooit had bedacht, want iedereen heeft de volledige vrijheid om zijn eigen invulling eraan te geven. Bovendien zijn het allemaal talentvolle muzikanten, dus door hun inbreng worden de nummers alleen maar beter.

Zijn jullie op dit moment nog bezig met nieuw werk?

Sven: Op dit moment zijn we veel aan het spelen en dus ook vooral veel aan het repeteren. Quint: Maar binnenkort gaan we er wel weer met zijn allen voor zitten en dan gaan we serieus bezig met nieuw materiaal.

Sonny Ragg heeft dit jaar inderdaad al veel gespeeld, ik noem een Muziekboulevard in Oss, Bevrijdingsfestival, de Theater Boulevard in Den Bosch en natuurlijk festival Landjuweel op Ruigoord, hoe kom je daar terecht?

Sven: Dat heb ik geregeld via mailcontact. Eerst heb ik via Facebook Ruigoord benaderd, want ik wist dat Landjuweel een geweldig festival was. En het was dan ook één van onze vetste gigs dit jaar.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dat zal wel inderdaad, ik heb de beelden langs zien komen op de socials en dat zag er erg goed uit. En is iedereen daar dan welkom als bezoeker? Het is tenslotte een kunstenaarsdorp en soort van community voor zover ik weet.

Sven: Ja hoor, Landjuweel is gewoon een festival waar je tickets voor kunt kopen en die huren dus het terrein van Ruigoord als locatie. Het was geweldig! We hebben daar voor honderden mensen gespeeld. Dat is wel bijzonder, zéker gezien de korte tijd die we in deze bezetting bij elkaar zijn. Er zijn namelijk wel wat bezettingswisselingen geweest in ons prille bestaan. En dan toch veel vette optredens gehad. Quint: Mijn eerste optreden was tijdens Bevrijdingsfestival, hahaha.

Één van de eerste optredens van Sonny Ragg was in Plein 79, daar had mijn collega Ronald (Rijken, van KLANKGAT) nog een recensie over geschreven, Maar daar was jij dus niet bij Quint.

Sonny Ragg
Sonny Ragg in P79-©KLANKGAT

Quint: Nee, inderdaad. Sven: Er is veel veranderd sinds dat optreden, naast de vele wisselingen zijn we ook heel erg gegroeid en hebben we nu een sound die staat. Het is het snel gegaan wat dat betreft. Quint: Ik heb in verschillende bands gezeten, maar dit is wel de band waar ik me het meest vrij in voel. Ik durf nu ook gewoon te experimenteren tijdens live shows.

Sonny Ragg heeft nu drie nummers op Spotify staan, zag ik. Die klinken erg professioneel. En binnenkort een single presentatie bij De Bossche Brouwers. Is dat één van die drie nummers, die als single wordt uitgebracht?

Sven: Ja dat is Free. Dat nummer wordt opnieuw uitgebracht, want Quint heeft zijn partijen die er nog niet op stonden nu ook ingespeeld. Dat geldt ook voor Jeroen, de huidige gitarist en ik heb ook wat nieuwe zangpartijen toegevoegd. Dus de eerste drie nummers op Spotify waren een soort van demo’s, die wel goed opgenomen waren overigens, maar dit wordt dus de single met de band zoals we nu zijn, in de huidige bezetting.

Sonny Ragg
Dylan van de Grift

En jullie zijn ook bezig met opnames voor een videoclip, maar die kon ik niet vinden. Is die nog niet klaar? Of wordt die ook gepresenteerd tijdens de single release party? Is dat hetzelfde nummer misschien?

Sven: Ja dat is ook van het nummer Free inderdaad. Die spelen we dan natuurlijk live, maar het is wel een cool om die clip dan ook even aan te zetten. Quint en Jeroen hebben daarin de hoofdrol. Die clip is gemaakt door Tim Ewalds, een vriend van Sjeng, onze oude toetsenist en zit op de filmacademie in Gent. Na een avondje biertjes drinken samen kwamen we op het idee voor deze clip en daar wordt momenteel de laatste hand aan gelegd.

Er staan nog enkele optredens van Sonny Ragg gepland. Zijn er verder nog plannen voor de toekomst? De Popronde misschien? Dat kan voor veel bands een springplank zijn.

Sven: Popronde is zéker een optie, maar kwam voor dit jaar net iets te vroeg. We hadden onze clip nog niet klaar bijvoorbeeld en nog te weinig nummers opgenomen. En volgend jaar hebben we weer een jaar extra ervaring opgedaan. Quint: De boeker van mijn andere band Sheverine is jurylid van De Popronde in Eindhoven en die gaf ons wat tips en het advies om nog een jaar te wachten. Die zei ook dat het belangrijk is dat je het goed doet op social media en dus een buzz creëert rondom je band.

Deze diashow vereist JavaScript.

Sven: En verder hebben we in de planning om veel muziek op te gaan nemen, bij verschillende studio’s, zodat we een paar goede singles hebben en een EP. En het vetst zou het wel zijn als we echt een elpee kunnen opnemen, vinyl dus. Bovendien hebben we veel live registraties en een videoclip, dus dan is het moment daar om stappen te maken en serieus genomen te worden. We willen gewoon lekker veel spelen en dan het liefst headline shows, waar mensen echt voor ons komen. Dus daar gaan we keihard aan werken.

Sonny Ragg is binnenkort nog live te zien op hun Single Release Party bij De Bossche Brouwers in Den Bosch op zaterdag 9 november en op zaterdag 23 november in het Muziekcafé in Helmond.


Foto’s: Wies van Luijtelaar en Johan Kramer

Bandleden Sonny Ragg

Sven Myren – Zang, gitaar
Jeroen Straatman – Gitaar
Dylan van de Grift – Bass
Quint Vullings – Hammond Toetsen
Mark van Reusel – Drums