Bayrock

Eerste editie Bayrock legt lat hoog voor volgende keer

Tusky weet hoe je een rockshow neerzet en is de perfecte headliner

World Skate Center organiseert samen met de band Bayline, een nieuw punkrock festival met de naam Bayrock. Die allereerste editie vindt plaats op zaterdag 20 april in de knusse concertzaal van de skatehal.

Bayrock

Twee van de drie bands van Bayrock festival, Bayline en het Belgische Loud Love, brengen hun muziek uit op het label White Russian Records uit Eindhoven. Het label richt zich met name op punkrock en hardcore punk muziek.

Bayrock
Bayline – Bayrock

Het is mooi om te zien, dat Roelof de Brouwer eerst de entreekaartjes scant aan het begin van de avond en later staat te vlammen op het podium met zijn band Bayline. Dat typeert de kleine, maar sympathieke organisatie, die alleen nog maar kan groeien.

LoudLove

Bayrock
Loud Love

Loud Love uit België mag het vuurtje bij Bayrock aanwakkeren in het begin van de avond. Zanger Dries Olemans vraagt het publiek wat dichterbij te komen, maar er zijn er niet veel die daar gehoor aan geven. Daar moet eerst nog wat meer bier in, zo lijkt het. Het weerhoudt de mannen niet om er een energieke show van te maken.

Vooral zanger Dries is erg beweeglijk en is regelmatig aan de rand van het podium te vinden om zijn teksten de zaal in te schreeuwen. De onderwerpen van de nummers zijn heel divers en gaan onder andere over Taylor Swift en over politiek, zoals Vox Populi, al kun je de teksten vaak niet volgen. Met de muziek van Taylor Swift heeft het in ieder geval weinig te maken.

Loud Love
Dries

Halverwege de set weigert de microfoon dienst en Dries lost dat op, door gewoon die van de gitarist te gebruiken. Dat maakt niet uit, want de drummer zingt ook de tweede stem mee. Er komt wat ouder werk voorbij van de EP Loud Love, zoals Angels Maintenance en Dealbreaker en de afsluiter Rookie Nightmare van hun laatste EP II wordt aangekondigd als liefdeslied.

Loud Love
geen aanstekers

Vanzelfsprekend geen aanstekers in de lucht natuurlijk, maar gewoon gas erop! Rauwe punkrock die neigt naar hardcore. Het woordje loud uit de bandnaam is in ieder geval gerechtvaardigd en love is er ook voor deze sympathieke Belgen.

Bayline

Bayline
Roelof

Dan is het tijd voor de initiatiefnemers van het Bayrock festival, Bayline. Roelof die in het begin van de avond dus nog alle aanwezigen heeft begroet bij de kaartverkoop, neemt nu de microfoon ter handen en vraagt iedereen twee stappen naar voren te doen. Daar wordt deze keer wel gehoor aan gegeven en het lijkt ook iets drukker te zijn geworden in de zaal.

De band is ontstaan in een periode waarin niet zoveel mocht en de muziek is te omschrijven als melodische emo punkrock. Een combinatie van verschillende tempo wisselingen, aanstekelijke zanglijnen met mooie melodieën, gecombineerd met een lekkere rauwe schreeuw en soms zelfs een gevoelige kopstem.

Bayline
emo punkrock

Als ik een referentie zou moeten noemen, dan denk ik aan één van de beste Nederlandse bands ooit, Face Tomorrow. Al kan daar, naar mijn persoonlijke mening, nog geen enkele Nederlandse band echt aan tippen natuurlijk. Maar qua energie, songstructuren en zang gaat het wel een beetje die kant op.

Sound The Alarm springt er wel uit met een lekker meezing refrein. Er wordt goed gebruik gemaakt van de kisten op het podium, waar niet alleen de zanger, maar ook de bassist en gitarist regelmatig bovenop gaan staan. De verlichting in de zaal mag wel iets spannender, het is vaak vrij licht in de ruimte. De momenten dat de discobol aan gaat bijvoorbeeld, geeft het gelijk meer sfeer.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Bij het nummer Trophy Heads vraagt zanger Roelof of het publiek mee wil zingen. Hij is niet veeleisend en zegt, “Kom op jongens, één woordje lukt toch wel? Gone….”. Uit verschillende hoeken van de zaal wordt er dan ook daadwerkelijk meegeschreeuwd en dat tovert een tevreden blik op het gezicht van de zanger.

Met de single Bleeding Hearts laat Bayline tot slot nog één keer zien en horen wat het in huis heeft en is de zaal inmiddels goed warm gespeeld voor Tusky.

Tusky

Tusky
Vladimir

Tusky is toch wel de band waar de meeste aanwezigen bij Bayrock het regenachtige weer voor getrotseerd hebben deze avond. Er zijn zelfs enkele diehard fans vanuit Breda en omgeving die de weg naar World Skate Center hebben gevonden voor deze band.

De band met leden van John Coffey in de gelederen, heeft de afgelopen jaren wel wat wisselingen gehad in de bezetting. De meest opvallende verandering is misschien wel dat de vorige zanger Alfred zijn weg terug heeft gevonden als gitarist van John Coffey, de band die inmiddels ook weer flink aan het toeren is.

Nu staat dus Vladimir, ook wel bekend van de band Pene Corrida, achter de microfoon, die met volle overgave zijn taak vervult. Al heeft Alfred misschien wel net een mooiere stem.

Tusky
Serenade Me

Vroeg in de set komt de knaller Going Out al voorbij. Hebben ze dan hun kruit al verschoten? Niks daarvan, er is nog genoeg sterk materiaal dat de revue gaat passeren. Waaronder een nieuw nummer Serenade Me, waarvan de drummer het rustige intro mag zingen, waarna het lekker uptempo los gaat.

In de zaal ontstaan inmiddels voorzichtig de eerste moshpits als Vladimir roept, “Iedereen gaat fucking bouncen!”. Even later komt ie tijdens een nummer naar beneden en staat ie voor het podium te zingen. Daar maakt ie van de gelegenheid gebruik om één van zijn grootste fans, Tibor erbij te roepen en voor hem te applaudisseren. Een mooi gebaar en zo zijn de rollen even omgedraaid.

WSC
strakke band

Even later tijdens het nieuwe nummer Fixer Upper is het tijd voor wat beweging zegt ie en komt Vladimir weer naar beneden. En dat is niet voor het laatst, kan ik alvast verklappen. Intussen wordt het publiek almaar wilder en wordt er zelfs een poging tot crowdsurfen ondernomen, wat niet meevalt, want zo vol is de zaal niet.

Maar wát een strakke band is Tusky toch, die alles geeft en die energie de zaal in stuurt. Terwijl het toch al het tweede optreden van de dag is, na de show in Dordrecht vanmiddag. Ook de samenzang is mooi met de gitaristen en drummer. Het tempo is hoog, ze jagen er zo’n twintig nummers doorheen vanavond, waaronder ook Jet Pilot, een cover van System Of A Down, die wat minder bekend is.

Bayrock
Lemon Party

Hoe krijg je een circle pit aan de gang? Nou, door zelf het goede voorbeeld te geven dus. Eén van de gitaristen staat voor het podium tussen het publiek rondjes te draaien met zijn gitaar, terwijl hij het intro van Lemon Party inzet. Bassist Quirin rent om hem heen en dat voorbeeld wordt direct gevolgd. Het begin van de apotheose is daar.

Er wordt steeds nadrukkelijker contact gezocht met het publiek. Vladimir klimt op de bar om Trial & Terror in te zetten. Dat wordt natuurlijk eerst door diverse mobieltjes vastgelegd, om vervolgens weer te gaan moshen. Voor de laatste paar nummers worden de microfoonstandaards vóór het podium gezet en staat de voltallige band, op drummer Bas na, dus nu vóór het podium, vanwaar Jawbreaker wordt ingezet.

Baeyrock
Trial & Terror

Dan volgt nog de korte knaller Lights Out om natuurlijk af te sluiten met You Will Not Regret This. En die wordt natuurlijk uit volle borst meegeschreeuwd door het uitgelaten publiek. Ondanks de wisselingen in de band, heeft het dus muzikaal niks aan kracht ingeboet.

Deze mannen weten heel goed hoe ze een show moeten neerzetten en zijn ook de perfecte headliner voor dit nieuwe festival. Ik ben nu al benieuwd naar de volgende editie van Bayrock. Maar de lat ligt hoog.


Fotografie: Casper Menting

Loud Love

Bayline

Tusky

Paaspop 2024

Wie voldoet aan verwachtingen en wat zijn verrassingen Paaspop 2024

Wie had je niet mogen missen en wat had niet perse gehoeven

Paaspop 2024, nieuw talent of oudgediende, wie maakt het waar en wie overstijgt de verwachtingen? Bij een festival als Paaspop met zo’n veelzijdige line up, zijn er altijd acts die bovenaan je lijstje staan en sommige die je per toeval ontdekt, omdat er toevallig een gat zit, in je zelf samengestelde routekaart.

Editors
Editors – ©Bart Heemskerk

En dat kunnen gevestigde namen zijn, zoals Die Antwoord op vrijdag en Editors op zaterdag, zie uitgebreid verslag hier, die beide een mooie show weggaven, of acts die nog maar net komen kijken, zoals Anna-Rose Clayton. De jonge, in Engeland geboren, voormalig 3FM talent. Maar daarover later meer.

Paaspop 2024

Paaspop 2024
Paaspop 2024 – ©Bart Heemskerk

Wie maakt de verwachtingen waar? Waar had je meer van verwacht en wie overtreft je verwachtingen? Dat is niet iets waar je mee bezig bent als je naar de optredens gaat kijken natuurlijk, je gaat er met frisse blik naartoe en hoopt op een mooie show en blijvende goede herinneringen.

Wie maakt de verwachtingen waar?

Paaspop 2024
Jeugd Van Tegenwoordig – ©Bart Heemskerk

De inmiddels niet meer zo jeugdige Jeugd Van Tegenwoordig weet natuurlijk nog steeds hoe ze een feestje moeten bouwen en de Apollo is dan ook goed vol. Ze rijgen de hits van vroeger en nu aan elkaar met bijvoorbeeld Watskeburt?! en Ze Is Pas Net Begonnen. En het publiek zingt luidkeels mee.

Maar ook de nieuwe popdiva Zara Larsson met veel jonge meiden in het publiek en een strak geregisseerde show, laat zien wat ze waard is. Met danseressen om zich heen en zuivere stem, terwijl ze zelf ook veel danst, en dat is knap.

Dat er aanvullende zang op tape meeloopt is niet storend. Er speelt gewoon wel een goede live band mee, met toetsen, basgitaar en drums, die volledig bestaat uit vrouwen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De nog maar net zes en twintigjarige Zara Larsson, draait toch al zo’n tien jaar mee en heeft al verschillende hits op haar naam staan, zoals Never Forget You, Lush Life en Words. En die komen natuurlijk allemaal voorbij. Het is een topshow.

Wie zéker al een tijd mee gaat is natuurlijk Tiësto. Zo’n twintig jaar geleden zou ik er niet aan hebben moeten denken om naar zijn show te gaan, maar de laatste jaren maakt hij samen met verschillende artiesten heerlijke popnummers.

Wat te denken van onder andere The Business, die komt ook voorbij vanavond, 10.35 met Tate McRae en Hot In It met Charli XCX. Dus was ik wel benieuwd naar zijn show.

Tiësto
Tiësto – ©Bart Heemskerk

En die stelde niet teleur, al draaide hij veel remixes van bekende artiesten zoals Gotye, Harry Styles, The Black Eyed Peas en nog vele anderen.

Maar dat deed hij erg goed en voorzag die nummers met een nog dansbaarder Tiësto sausje. Uiteraard werd het geheel omlijst met vlammen en een spetterende lichtshow, die tot halverwege de tent reikte, dat wel. Het blijkt de perfecte afsluiter op de zondagavond in de Apollo.

De verwachting niet overtroffen

Chase And Status
Chase & Status – ©Stef Geraets

Die categorie is gelukkig niet zo groot. En het is ook niet dat het heel slecht is. Maar ik werd heel enthousiast van Chase & Status op het affiche. Ik heb er zelfs Anneke Van Giersbergen voor laten schieten. Blij met mijn plek dicht bij het podium en vol adrenaline, sta ik ruim voor aanvang in de Phoenix.

Drum And Bass en Dubstep, daar hou ik wel van, maar als de bas dan zo hard staat dat ie je ingewanden laat trillen, net als deze avond, dan is het moeilijk genieten. Wel fijn dat er live drums en gitaar bij zijn. Ook een hele goede live zangeres, al had die nog wel wat vaker mee mogen doen. Veel andere zang was van een bandje.

Chase And Status
Chase And Status – ©Stef Geraets

Gangmaker en rapper Knytro was wel live on stage. Achterin de tent was het geluid beter te doen en kun je ook beter genieten van de lichtshow. Blij dat ik ben geweest, maar ik had niet de behoefte om tot het einde te blijven.

Ist Ist stond al een tijdje op mijn wishlist om live te zien, dus was ik blij verrast dat ze op Paaspop zouden komen. De muziek die ik van hen klinkt alsof ze de new wave uit de jaren tachtig willen doen herleven. Zouden ze live een beetje van Joy Division in zich hebben?

Al ben ik natuurlijk niet oud genoeg om die ooit live gezien te hebben, maar we hebben de video’s. Op plaat gaat het ook een beetje richting Editors af en toe.

Paaspop 2024
Ist Ist

Maar live is het dus ronduit saai. Met te weinig nummers die er echt uitspringen. En dat komt vooral door zanger Adam Houghton. Het lijkt alsof ie net vanachter zijn computer is gesleurd, terwijl ie met allerlei cijfertjes bezig was en niet zoveel zin heeft om op het podium te staan.

Tussendoor neemt ie nog maar eens een trekje van zijn vape. Zijn stem is monotoon, zonder enige emotie en niet bijster creatieve teksten, zoals I’ve Lost My Shadow. De radiohit, voornamelijk op Kink FM, You’re Mine, kan de show niet meer redden. Niet echt een aanrader voor een gezellig avondje uit.

Verwachtingen overtroffen
Gelukkig zijn er dus ook acts die boven zichzelf uit stijgen, of je komt gewoon aangename verrassingen tegen, omdat je dus toevallig een tent in loopt en iets nieuws ontdekt.

Ook dat is Paaspop. Yin Yin uit Maastricht kende ik al, maar wordt alleen maar een betere liveband, lees het uitgebreide verslag hier.

Anna-Rose Clayton
Anna-Rose Clayton – ©Jessie Kamp

Ze staat al redelijk vroeg in de middag geprogrammeerd, maar ik ben heel benieuwd naar Anna-Rose Clayton in de Roxy. Die wil ik graag zien, omdat ik benieuwd ben of de dansbare singles Did U Notice Me? en No Room 4 U live overeind blijven. Dat blijkt gelukkig zo te zijn. En ze heeft nog meer mooie aanstekelijke popnummers zoals bijvoorbeeld nEw Me, OUCH! en Drama Queen.

Ook zingt ze nog een nummer met haar Belgische bestie Charine, als ik de naam goed heb. Daar zitten naast Engelse ook Franse teksten in. Ze wordt, naast haar eigen stem op band, ook begeleid door twee talentvolle muzikanten, een toetsenist en drummer.

De jonge ontwapenende Anna-Rose maakt er ook echt een show van en danst er lekker op los. Daar word je gewoon vrolijk van.

Anna-Rose Clayton -
Anna-Rose Clayton en Charine

Ze maakt ook veel contact met het publiek. Tijdens de afsluiter No Room 4 U zelfs letterlijk, als ze het podium af wandelt en tussen het publiek gaat dansen. Anna-Rose Clayton geeft hier een verrassend leuke show en is klaar voor een volgende stap in de muziekwereld wat mij betreft.

En dan wandel je op goed geluk eens de Jack Daniels tent binnen, waar een lekkere bak herrie uit komt en daar tref ik de emo poppunkrock band Hot Milk aan.

Een jonge band met twee vocalisten, een vrouwelijke en een mannelijke, die naast een prima zangstem ook beide lekker kunnen schreeuwen. Vooral die gast die ook regelmatig de gitaar ter handen neemt.

Hot Milk
Hot Milk

Muzikaal worden ze ondersteund door een stuwende ritmesectie, twee goed geschoolde muzikanten, zo lijkt het. De twee vooraan zijn erg beweeglijk en krijgen de tent goed mee. Zo ontstaat er met enige regelmaat een wilde moshpit. Die sit down aan het publiek vragen had van mij niet gehoeven.

Het lijkt erop dat dit optreden gebruikt gaat worden voor een opname van misschien wel een clip. Regelmatig loopt er iemand met een camera, de bandleden te filmen of te fotograferen en er loopt een jongen met een microfoon op een meterslange stok, de zaal in te houden. We gaan het vast wel ergens terugzien. Deze show van Hot Milk was erg vermakelijk.

Bad Nerves
Bad Nerves

Over Bad Nerves had ik al goede verhalen gehoord, dus die wilde ik zeker even meepakken in de Jack Daniels. Dat past qua tijd mooi tussen Zara Larsson en Tiesto in. Zoals gezegd is het veelzijdigheid troef.

Deze rockers uit Engeland doen af en toe denken aan een opgevoerde versie van The Strokes. Al zien de gitarist en bassist eruit alsof ze zojuist zijn overgekomen uit The Clash van eind jaren zeventig.

De band speelt energiek en super strak en intussen zweept de zanger het publiek nog eens op met de vraag, “Do you like fast music?”. Wat het antwoord daarop is, kun je wel invullen. En hup alweer een moshpit. Er wordt zelfs een poging gewaagd om te crowdsurfen. Dit is dus hoe een rockshow hoort te zijn! Genoten!

Wende

Paaspop 2024
Wende – ©Jessie Kamp

Klankgat collega Mourad had al een mooie review geschreven over Wende en die lees je hier. Dat Wende een vakvrouw is, met een behoorlijke staat van dienst, dat wist ik al.

Haar groep met fans blijft ook almaar groeien en daarom ben ik ook heel benieuwd naar wat ik kan verwachten. Zo goed ken ik haar nummers niet, dus ga ik er redelijk blanco in.

Wende
Wende – ©Jessie Kamp

In haar eentje met gitaar zet ze het nummer Dit Is Alles in, waarna de band kort daarna invalt. En het is meteen raak. Deze zangeres zingt met zoveel kracht en een stem die snijdt door je ziel, dat het me vrijwel direct bij de keel grijpt. Ik kan een traan niet onderdrukken en denk, wat overkomt me nou?

Vanaf mijn plek bijna vooraan zie ik ook haar gelaatsuitdrukking goed. Ze meent wat ze zingt. Dat zie je en dat voel je. Ook haar veelzijdigheid is prijzenswaardig. Soms zittend op haar hurken, bijna fluisterend zingend, krijgt ze de eerste helft van het publiek bijna stil.

Verder achterin de Phoenix zijn er helaas nog veel mensen er doorheen aan het ouwehoeren, maar mijn aandacht heeft ze.

Even later zingt ze nog het ingetogen Niet Bang Zijn, dat ze samen met S10 heeft geschreven. Dat die er niet bij is, maakt natuurlijk niets uit. Dit kan Wende natuurlijk ook alleen. Tegen het einde van de set gaat het lekker de elektronische kan op met onder andere Heb Ik Dat Nodig? en nog een paar dansknallers die ik niet zag aankomen.

Dan vraagt ze tegen het einde om je buur vast te houden en wordt er toch nog rustig afgesloten met het ontroerende Hou Me Vast en daar ga ik weer. Het blijft bijzonder dat iemand je zo kan raken door middel van muziek.

De show van Wende is wat mij betreft niet alleen het absolute hoogtepunt van Paaspop, maar ook het beste en meest bijzondere concert dat ik in tijden heb gezien. En overtreft dus alle verwachtingen die ik zou kunnen hebben. Ongelofelijk goed!


Coverfoto: Stef Geraets

Chase & Status

Jeugd van Tegenwoordig

Anna-Rose Clayton

Yin Yin

Oosterse grotendeels instrumentale muziek van Yin Yin

Geen duisternis te bespeuren in deze muzikale trip alleen licht en liefde

De Roxy is lang niet vol als Yin Yin er op zaterdag, begin van de avond hun opwachting maakt. We houden het maar op, onbekend maakt onbemind. Maar het kan er ook mee te maken hebben dat Froukje tegelijkertijd in de Apollo speelt. En die heeft inmiddels een flinke schare fans verzameld.

Yin Yin

Kort door de bocht maakt deze band Oosters klinkende, grotendeels instrumentale muziek in een modern, dansbaar jasje. Maar met die omschrijving doe je ze natuurlijk veel te kort. Als je ze live meemaakt, dan voel je de energie en ga je vanzelf meedansen.

Yin Yin
Yin Yin

Het nieuwe album Mount Matsu, mogelijkerwijs afgeleid van de berg in Japan die Matsuoyama heet, komt veelvuldig aan bod. Naast Oosterse klanken van de toetsen, hoor je ook vaak western gitaar geluid, zoals je die ook hoort bij een band als Khruangbin, als ik al een vergelijking zou willen maken. White Storm is daar een mooi voorbeeld van.

Roxy
ritmes en allerlei drum fills

De show begint een beetje ingetogen, waarbij de heupjes al een beetje losgegooid kunnen worden tijdens bijvoorbeeld Pia Dance. In dit nummer wordt er af en toe gezongen, maar dan wel met vervormde stem van de bassist. En dat past perfect. Alhoewel de toetsenist af en toe het woord neemt en de twee gitaristen voor op het podium de show maken, is het toch echt de drummer die de meeste aandacht naar zich toe trekt, met zijn heerlijke ritmes en allerlei drum fills. Even later krijgt ie echt de aandacht die hij verdient tijdens zijn soort van drumsolo.

Inmiddels is de tent wel aardig gevuld met blije dansende mensen van jong tot oud en komen er steeds meer disco klanken met dikke beat doorgesijpeld in de Oosterse mix, aangejaagd door die waanzinnige drummer. Ook de lekker solerende gitarist en swingende bassist voor op het podium worden nog beweeglijker en hebben mooie interactie samen. Zo knielen ze al spelend samen naast elkaar, waar ze elkaar ook een kus geven. Dis kô Dis kô is zo’n lekker dansnummer van de eerste plaat The Rabbit That Hunts Tigers.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Deze band geeft je het gevoel in een psychedelische muzikale trip te zitten, waar je niet meer uit wilt. Na een relatief rustig begin in de set, word je uiteindelijk helemaal meegezogen in de extatische klanken van de muziek. Yin Yin mag dan wel staan voor de schaduwzijde van Yin en Yang, maar hier is geen duisternis te bespeuren, alleen maar licht en liefde.


Fotografie: Johan Kramer en Jessie Kamp

Yin Yin – Mount Matsu (2024)

Editors

Wereldband Editors laat zien wat ze waard zijn

Zelfs een greatest hits show kan niet verhinderen dat de grote Apollo tent leegloopt

Met Editors op het affiche heeft Paaspop wel een hele grote naam weten te strikken als afsluiter voor de zaterdagavond. Wel zorgen dus, dat je op tijd voorbij de poorten van de grote Apollo tent bent is het devies. Anders zou de tent wel eens vol kunnen zijn, zoals ook al eerder het geval was bij bijvoorbeeld Acda en De Munnik, om maar wat te noemen.

Editors

Editors
Editors – ©Bart Heemskerk

Maar het lijkt erop, dat het met de drukte wel mee valt. Het is ook inmiddels half één ’s nachts, dus moet je wel een beetje doorzettingsvermogen hebben, als je hier bij wil zijn. En als het concert is afgelopen, dan is het doordat de zomertijd is ingegaan, ook ineens 3.00 uur in plaats van 2.00 uur.

Er valt genoeg te kiezen uit het rijke oeuvre van de band en zo’n beetje alle albums komen aan bod. Zo komen in het begin achtereenvolgens An End Has A Start, van het gelijknamige tweede album voorbij, Heart Attack van het laatste album EBM, het wat ingetogener Sugar, van The Weight Of Your Love, kracht bijgezet door enkele vuursalvo’s vanaf het podium.

Apollo
vuursalvo’s – ©Bart Heemskerk

Vervolgens de nummers Bullets en Blood van het allereerste album The Back Room, waar wat meer gitaarnummers op staan. Tom Smith speelt een groot deel van de set zelf mee op gitaar. Daarna weer een nummer van het laatste, elektronische album EBM, het lekker dansbare Karma Climb.

Greatest Hits Show

Editors
Vuurshow – ©Bart Heemskerk

Het is een greatest hits show vanavond hier in de Apollo, die toch niet zo vol is als verwacht. Het schijnt Editors niet te deren en geven de aanwezigen waar ze voor komen, veel hits met weinig verrassingen. Wel met vuurwerk dat van boven het podium naar beneden spuit. Al vind ik het wel een gemiste kans dat het niet gebeurde tijdens All Sparks, maar bij het nummer erna, Racing Rats.

Even later lijkt het alsof Radar Love ingezet wordt, maar dat gaan ze niet spelen natuurlijk. Maar wel hun versie van Killer van Adamski/Seal, die ze ook tijdens hun Afas Live shows speelden. Tijdens het gevoelige Silence, als ik het goed heb, merk ik ineens dat de zaal leeg aan het lopen is. Dat is ondanks het late tijdstip toch wel opmerkelijk bij zo’n wereldband als Editors, en misschien ook wel respectloos.

Paaspop
greatest hits show – ©Bart Heemskerk

De gelukkigen die het wel nog volhouden, krijgen nog een paar knallers van om de oren. Wat te denken van Ton Of Love, of het akoestische begin van Smokers Outside The Hospital, waarbij Tom in zijn eentje op het podium staat, zichzelf begeleidend op akoestische gitaar. Even later gaat die over in de echte versie. Er wordt confetti de tent in geschoten, er is een lichtshow met heel veel stroboscopen en nóg meer confetti.

Wel jammer dat de Apollo nog maar voor een kwart is gevuld. Vooral voor de mensen die er niet meer bij zijn. Dat weerhoudt Editors er niet van, om ons een lekker lang uitgesponnen versie van, de voorspelbare afsluiter, Papillon voor te schotelen. Met nogmaals vuur en vuurwerk, en Tom, die als een soort predikant achter zijn keyboard staat.

Apollo
waardige afsluiter – ©Bart Heemskerk

Een waardige afsluiter van de zaterdagavond van Paaspop, die natuurlijk veel meer publiek verdient. Dankbaar nemen ze het applaus in ontvangst, als ze gebroederlijk naast elkaar staan op het podium en applaudisseren ze ook voor het publiek dat nog wakker is. Verhip, het is ineens 3.00 uur zie ik, in plaats van 2.00 uur. #zomertijd


Fotografie: Bart Heemskerk

Editors is een Britse indierockband, bestaande uit Tom Smith, Russell Leetch, Ed Lay, Justin Lockey en Eliott Williams.

Paaspop

Opener festivalseizoen Paaspop vrijdag in vogelvlucht

Bijna alle genres passeren de revue met grote namen op het affiche

Het is natuurlijk al vaak gezegd, maar het is ook een feit, dat Paaspop traditioneel de opener is van het festivalseizoen. En dat stemt muziekminnend Nederland vrolijk. En muziekminnend is ook een erg breed begrip, zeker als je de programmering van Paaspop bekijkt.

Paaspop in vogelvlucht

Paaspop
DJ – ©Bart Heemskerk

Bijna alle genres passeren de revue bij deze 2024 editie van Paaspop en zo kan het zijn, dat de ene muziekliefhebber zijn nekspieren aan het trainen is bij de zware metalen van Amenra en de andere lekker aan het meelallen met de Hollandstalige meezingers van Jannes of Susan en Freek.

Er staan hele grote namen op het affiche, van zowel nationale als internationale allure. Wat te denken van een wereldband als Editors, Haags trots DI-RECT en zelfs Tiesto.

Paaspop
dance genre – ©StefGeraets

Ja, ook het dance genre is goed vertegenwoordigd, of het nou house is of techno, alles komt voorbij. Techno doet het zo te zien goed bij de jongere bezoekers, zo staan er steeds lange rijen bij The Silver Warehouse die constant vol is. Kortom, voor bijna ieder wat wils. Behalve als je van Engelstalige hip hop houdt.

Het blijft een overwegend wit feestje, maar laat ik nou niet de azijnpisser uithangen, want er is zoals gezegd genoeg muzikale diversiteit. Meer dan op elk ander Nederlands festival denk ik. Voor mij is deze vrijdagavond sowieso een muzikale flipperkast, want ik word alle kanten opgeschoten door mijn keuzes in de line up.

JP Cooper / Pissed Jeans
JP Cooper
JP Cooper – ©Bart Heemskerk

Geen rijen bij de ingang als ik rond 17.00 uur aan kom bij het festivalterrein, dus heb ik nog tijd voor een extraatje, dat niet op de planning staat. Ik pak nog een paar nummers mee van JP Cooper in de al aardig gevulde Apollo. Deze zanger is gezegend met een fijne soulvolle stem, die ook nog wordt ondersteund door een paar goede backing zangeressen.

Pissed Jeans
Pissed Jeans

Klinkt goed, maar niet boeiend genoeg om Pissed Jeans te missen in The Jack Daniels Stage. Ik had goede verhalen gehoord over deze snoeiharde band uit de States. Denk aan lekkere korte harde nummers met energieke muzikanten. Agressieve zang, harde drums, een beweeglijke gitarist en een bassist met een bijzondere manier van spelen. Hij plukt aan zijn snaren alsof het elastieken zijn. Prima optreden, maar ik ben ook wel benieuwd naar Prins S En De Geit, wat weer iets heel anders is dus.

Prins S En De Geit
Prins S en De Geit
Prins S en De Geit

Het is even ploeteren om door de menigte te komen, maar verder vooraan blijkt nog voldoende ruimte te zijn om een dansje te wagen op de elektronische klanken van deze Nederlandstalige act uit Den Haag. De flamboyante zanger Scott Beekhuizen weet het publiek goed te bespelen met zijn spoken word achtige teksten.

Er wordt live bas gespeeld door Marne met paasoren op zijn hoofd en muzikaal klinkt het af en toe als de jaren tachtig klanken van Goldband tot aan de happy hardcore waar Joost ook de mosterd vandaan heeft. Het publiek gaat er lekker op zo te zien. Het is een leuk en vrolijk feestje, waar ook dansjes bij horen, zoals bij het nummer De Duck. Lipjes tuiten en sla je vleugels uit is het devies.

Die Antwoord is al uitgebreid besproken dus lees hier dat verslag.

Amenra
Amenra
Amenra

Dan is het tijd voor het zwaardere werk. De Belgische band Amenra, brengt post/doommetal van de bovenste plank. Een lang en spannend intro luidt het optreden van Amenra in. De zanger zit op de grond, met zijn rug naar het publiek en tikt op een soort van ijzeren staaf. Het podium is donker en alleen verlicht door een spot die van achter op het gezicht van de zanger staat gericht. Op een groot scherm zijn duistere visuals te zien.

Het eerste deel van de show bevatten veel lange rustige passages met af en toe een uitbarsting van een gitaren explosie. Het is dus nogal hinderlijk dat in de tent ernaast een vrij continue disco dreun te horen is. Dat neemt een beetje de magie van het optreden weg. In dit eerste deel blijft vocalist Colin consequent met zijn rug naar de zaal gekeerd staan, ook als ie aan het schreeuwen is en vraag ik me af of we zijn gezicht nog te zien krijgen.

Amenra
het zwaardere werk

Het is duidelijk dat niet iedereen de nummers goed kent. Er klinkt regelmatig een goed bedoeld luid applaus tijdens een stilte, waarna het nummer weer vrolijk (nouja, vrolijk…) verder gaat. Langzamerhand wordt de muziek harder en ook de zang agressiever, waarbij de zanger zich nu wel naar het publiek richt en zijn teksten de zaal in spuugt. Ook de bassist schreeuwt af en toe mee.

Het intense en indrukwekkende optreden is dan vrij abrupt afgelopen als de mannen zonder groet of woord van dank het podium af lopen. Maar misschien komt dat de magie alleen maar ten goede. Nu op naar iets vrolijkers.

Di-Rect

Deze slideshow vereist JavaScript.

Nadat ik even ben opgevrolijkt door een paar techno nummers van Diøn in de Phoenix met fijne lichtshow, is het weer tijd om het terrein over te steken naar de Apollo, waar Di-Rect zijn opwachting maakt, om voor de eerste keer als headliner hier aan te treden. De grote tent is aardig gevuld, maar niet afgeladen vol.

Di-Rect is inmiddels in het stadium dat ze dit formaat podium gemakkelijk aankunnen. Met Marcel die met zijn waanzinnige stem en charisma in zijn eentje al bijna het hele podium vult, ditmaal gehuld in een soort zwarte tovernaarsmantel met bijbehorende hoed. Maar de hele band is klasse natuurlijk, er gebeurt iets van magie op het podium, vanavond ondersteund door een extra blazerssectie.

Di-Rect
tovernaarsmantel – ©Bart Heemskerk

De eerste paar nummers zijn meteen raak met 90’s Kid en The Times Are Changing. Daarna nog een paar nummers van de nieuwe plaat, die veel mensen nog niet kunnen meezingen en dan is het voor deze redacteur van dienst wel weer mooi geweest. Ik vertrouw erop dat Di-Rect deze tent gewoon helemaal inpakt, net zoals voorgaande keren. Op naar de zaterdag.


Fotografie: Stef Geraets | Bart Heemskerk
Coverfoto: Stef Geraets

Die Antwoord

Die Antwoord maakt eigen visueel en muzikaal universum

Was een tijdje stil rond dit trio maar in de Phoenix gaan ze los als vanouds

Als voorlopig hoogtepunt herrijst Die Antwoord deze vrijdagavond vanuit de Phoenix. Het unieke Zuid Afrikaanse gezelschap creëert eigen visueel en muzikaal universum.

Die Antwoord

Paaspop
Paaspop 2024 – ©Jessie Kamp

De Paaspop vrijdag is altijd even inkomen. Traditioneel is het natuurlijk de opening van het festivalseizoen en dan is altijd het spannend wat bijvoorbeeld het weer gaat doen.

Dus dan zit je met vraagstukken zoals: Wat trek ik aan? Poncho mee of T-shirt aan? Wat kost een muntje dit jaar? € 3.75 dus. Hoe is de indeling van het terrein dit jaar? Niet veel anders dan afgelopen jaar, dus je weet al snel de weg. Op de vraag, “Wat mag ik zeker niet missen?” is maar één antwoord mogelijk, namelijk: Die Antwoord!

Die Antwoord
Die Antwoord – ©Tom Doms

Zo’n vijftien jaar draaien rapper Ninja, ¥o-Landi Vi$$er en DJ Hi-Tek al mee. Nadat het een tijdje stil is geweest rond dit Zuid Afrikaanse trio, staan ze hier vanavond voor de eerste keer in vier jaar op het podium. En die eer is dus aan Paaspop. Dat belooft wat.

De spanning in de Phoenix, de op één na grootste tent van Paaspop, wordt er voor aanvang nog even ingehouden, want een groot doek verhult de aankleding van het podium.

Dan wordt er nog flink wat rook ingepompt vooraan en hoor je de klanken van Carmina Burana in de remix. Als dan eindelijk het doek valt, moet je door de rook nog goed kijken, voordat je iemand op het podium ziet staan, maar we zijn los!

Het podium is gevuld met, ja wat moet het eigenlijk voorstellen, grote bollen die wel iets weg hebben van planeten, zoals Jupiter. Het creëert in ieder geval wel een eigen universum, dat goed past bij dit unieke muzikale gezelschap.

Achterin staat een verhoging, waarop ¥o-Landi regelmatig staat te zingen en dansen. Ninja heeft een soort van wit joggingpak aan en ¥o-Landi een oversized witte hoodie, die maar net haar billen bedekt.

Vanaf de eerste minuut zwepen ze het publiek op, met puntige raps en de lekkere beats van DJ Hi-Tek, die in zijn brede, blote behaarde bast achter de knoppen staat. Hij heeft een masker op met een enge scheve bek.

Eerste muzikale hoogtepunt is Banana Brain, waarbij Ninja ¥o-Landi op de nekt neemt alsof ze niks weegt en ze zingt gewoon verder. Ze lijkt na al die jaren nog steeds niks ouder te zijn geworden.

intermezzo

Phoenix
danseres – ©Tom Doms

Na een paar nummers volgt een muzikaal intermezzo met een danseres in lang, weinig verhullend, wit gewaad. Dit geeft het tweetal de gelegenheid om een andere outfit aan te trekken.

Deze keer een zwart glimmend pak voor Ninja en ¥o-Landi in het goud, waarvan de jasjes al snel uit gaan. Het is goed warm in de tent. Daarna weer een instrumental, waarbij DJ Hi-Tek van de gelegenheid gebruik maakt en achter zijn apparatuur vandaan komt, om te dansen op de verhoging achter op het podium. Dat betekent dus weer een ander jurkje voor ¥o-Landi.

Ninja
crowd surfen – ©Tom Doms

Even later begint Ninja, nu in ontbloot bovenlijf, aan zijn eerste crowd surf avontuur, vakkundig vastgelegd door alle aanwezige mobieltjes. De grote hits komen natuurlijk voorbij, zo wordt er luidkeels meegeschreeuwd met I Fink You Freeky en wordt er afgesloten met Enter The Ninja, waarbij hij voor de tweede keer het publiek in duikt en een jongetje van een jaar of veertien, mee het podium op neemt en ook hem op de nek neemt.

Ze mogen dan een pauze van vier jaar hebben gehad, maar hebben nog niets verloren van hun energie op het podium en weten dat heel goed over te brengen op de aanwezigen hier in de Phoenix.

Voorlopig hoogtepunt van deze Paaspop editie, wat deze redacteur betreft. Dat er nog veel mogen volgen. Op naar dag twee.


Fotografie: Tom Doms

Die Antwoord

CHERYM

Verrassend leuk optreden van sympathieke band CHERYM

Vrolijke poppunk met serieuze LHBTQ gerelateerde teksten

“Het lijkt wel een klein festival”, zegt programmeur Rob van der Ham, als ik hem donderdagavond 29 februari spreek in Willem Twee Poppodium. Naast CHERYM en Artificial in de Kleine Zaal, is er ook een jamsessie in het Willem Twee Café met jonge muzikanten en in de Grote Zaal mogen jonge dj’s van de Bossche dj school hun kunsten vertonen, onder de noemer Stoom. Dit zorgt voor een mooi gemixt publiek die de verschillende zalen kunnen bezoeken.

Maar KLANKGAT is hier vanavond voor het Noord-Ierse CHERYM, die tot een nieuwe generatie queer punkrockers behoort en de band als tegenreactie zijn begonnen, omdat hun lokale muziekscene werd gedomineerd door jongens. Artificial uit Nieuwkuijk mag de avond openen.

Artificial

Artificial
Artificial – ©Martijn Frijters

Deze female fronted, alternative rockband uit de regio is van het stevigere gitaarwerk met verschillende tempowisselingen en soms verrassende stiltes in de nummers. De muziek is niet heel ingewikkeld, maar wel strak uitgevoerd met hier en daar een solo op de gitaar, die helaas niet altijd goed hoorbaar is. De creatieve drummer laat regelmatig een lekker roffeltje horen en geeft daarmee net dat kleine beetje extra. De zangeres is in de rustige stukken niet altijd goed te horen, maar in de hardere, vaak lange uithalen, is ze weer beter te verstaan.

Artificial
enthousiasme – ©Martijn Frijters

Die stukken zijn niet altijd spot on, maar wel met groot enthousiasme gezongen. Om de muziek nog wat meer body te geven lopen er synthesizer klanken mee, via de laptop. De bassist zingt regelmatig mee, maar de wat ruigere grunts, worden verzorgd door de leadgitarist, bijvoorbeeld bij de nummers Broken Vow en de nieuwe release Avoid Me. Er wordt ook een nieuw nummer gespeeld, wat nog niet eens is opgenomen en dat heet Off Switch, ook weer met veel variatie in hard en zacht.

Willem Twee Poppodium
Decode – ©Martijn Frijters

De cover van Paramore, Decode, wat overigens een prachtig nummer is, is net te hoog gegrepen voor de zangeres en dat is logisch, want er zijn maar weinig zangeressen op deze planeet met zo’n engelenstem als Hayley Williams. Tijdens de afsluiter Missing Me wordt er enthousiast mee gezwaaid en is het publiek lekker opgewarmd voor CHERYM.

CHERYM

CHERYM
CHERYM – Hannah – ©Martijn Frijters

CHERYM speelt vanavond hier in Den Bosch hun eerste headline show in Nederland. En ze hebben er zin in. Zangeres en gitarist Hannah heeft een aanstekelijke vrolijkheid en met zijn drieën hebben ze onderling veel interactie. En ze laten ook weten dat die vrolijke gitaarnummers niet altijd vrolijke teksten hebben. Er wordt gezongen over struggles waar ze mee te dealen hebben gehad. Dat kunnen zaken zijn waar bijna iedere adolescent mee zit, zoals onzeker zijn over jezelf, maar ook concreter en blijkbaar van deze tijd zoals being ghosted op socials door vrienden.

CHERYM
nieuwe bassist – ©Martijn Frijters

Onderwerpen die wat persoonlijker zijn voor CHERYM, met LHBTQ issues, komen ook veel aan bod, zoals in Binary Star. Het eerste nummer van de set is ook de eerste van de nieuwe plaat Take It Or Leave It en heet Alpha Beta Sigma. Uiteraard wordt er nog veel meer gespeeld van dat nieuwe album.

Het drietal dat vanavond hier op het podium staat, is niet dezelfde samenstelling als in de clipjes op Youtube. De originele bassist Nyree is er amper twee maanden geleden mee gestopt vanwege een chronische ziekte.

Dat is erg vervelend natuurlijk, maar gelukkig hebben ze een zeer bekwame vervanger weten te vinden, die erg lekkere basloopjes in huis heeft, waardoor het soms meer richting postpunk gaat.

Sceptisch

Eerlijk is eerlijk, ik was na het beluisteren van de muziek van CHERYM op Spotify en Youtube niet overmatig enthousiast en zelfs wat sceptisch. Associaties met bijvoorbeeld Avril Lavigne doen me niet direct besluiten een kaartje te regelen. Maar gelukkig heeft mijn nieuwsgierigheid de overhand gekregen en heb ik, samen met een select gezelschap, getuige mogen zijn van deze live sensatie, die nu herinneringen oproept aan een andere live sensatie, Nova Twins.

Deze nieuwe bassist heeft in ieder geval geen negatieve invloed gehad op hun live performance. Het aanwezige publiek doet gewillig mee als Hannah vriendelijk vraagt, “Put your hands in the fucking air!” Het meezing stukje wat volgt is wellicht net iets te moeilijk en komt niet helemaal uit de verf, maar dat mag de pret niet drukken.

CHERYM
twee toegiften – ©Johan Kramer

Met het oudere nummer Abigail komt er dan een einde aan de reguliere set, maar het is al snel duidelijk dat ze van plan zijn terug te komen. Een paar keer “We want more!” is genoeg voor nog een toegift van twee nummers. Er wordt nog alles uit de kast gehaald en Hannah ligt, al spelend op haar gitaar, met haar rug op het podium. Maar dan komt er toch een einde aan dit verrassend leuke optreden en gun je deze sympathieke band een groter podium.

 


Fotografie: Martijn Frijters

CHERYM – Take It Or leave It (2024)

Artificial

Absent Chronicles

Absent Chronicles – What You’ve Won I’ve Lost

Dit debuutalbum bestaat bijna louter uit mooie, korte popsongs die zo op de radio kunnen

Absent Chronicles is de projectnaam van Danny de Vlugt, die eigenlijk audiovisueel kunstenaar is. Op muzikaal vlak werkte hij tot voor kort vooral achter de schermen als producer en songwriter, onder andere voor de K-pop act BTS.

Nu is hij ook zelf op het podium te vinden met een audiovisuele live experience, waarbij visuals gecombineerd worden met synthesizers en trompet. Zo heeft hij afgelopen jaar meegedaan aan de Popronde en speelde Absent Chronicles onlangs nog in Willem Twee Poppodium. En dan is er nu de langspeler What You’ve Won I’ve Lost, zijn debuutalbum.

Absent Chronicles

What you've won I've lost
debuutalbum – What You’ve Won I’ve Lost

Het hele album bestaat bijna louter uit mooie, korte popsongs, waarvan de eerste paar nummers zo op de radio zouden kunnen. Er worden meerdere muziekstijlen gebruikt, soms zelfs in hetzelfde nummer. Ook is er veel variatie in tempo en volume, van fluisterzacht tot krachtige hiphop beats.

En door het gebruik van de vele verschillende vocalisten, een mooie mix van mannelijke en vrouwelijke, krijgt de plaat nog meer diversiteit, maar zonder dat het verzandt in teveel ideeën op één album. Het blijft een evenwichtig geheel, en dat is knap.

Openingsnummer Everland gaat van zwoele r&b naar zweterige dance en Carry On, vindt weer het midden tussen r&b en dubstep light. En met For The Living als afsluiter wordt je meegenomen in een wereld van dromerige pop tot klassiek met prachtige violen aan het einde.

Veel liedjes halen amper de twee minuten, maar blijven daardoor juist wel boeien. Sommige nummers lijken geïnspireerd door geluidskunstenaars als Flume en Oneohtrix Point Never. Die laatste referentie hoor je vooral bij Don’t Smile, I’m Happy Too en ook bij Yesteryears, het korte hoogtepunt (1.47 minuten) van het album, dat echt een geweldig nummer is, met allerlei kekke geluidjes en stevige beats.

Absent Chronicles
Absent Chronicles aka Danny de Vlugt – ©Mickey Obo Photo

Het lekkere trippy Voices klinkt onheilspellend met veel galm, She Knows lijkt wel een samenwerking tussen Flume en FKA Twigs en Unbreakable zou zo een Dua Lipa Dance knaller kunnen zijn. Zoals gezegd, aan variatie geen gebrek. Wat te denken bijvoorbeeld van het nummer Acrobat, dat wordt gezongen in een andere taal, iets wat lijkt op het Oekraïens van Go-A, die we nog kennen van het Songfestival van een paar jaar geleden, gecombineerd met trompet en swingende beats.

What You’ve Won I’ve Lost
Willem Twee Poppodium – ©Mickey Obo Photo

Kortom, What You’ve Won I’ve Lost is een gevarieerde plaat, van internationale kwaliteit, die je op kunt blijven zetten, zonder dat het je gaat vervelen. Een win-win situatie lijkt me.


Fotografie: Mickey Obo Photo

Absent Chronicles – What You’ve Won I’ve Lost (2024)

Femme Fugazi

Femme Fugazi kort na Popronde alweer in Den Bosch

Harde, gruizige overstuurde gitaarmuziek met veel passie en energie

Femme Fugazi vrijdag 8 december in Willem Twee Poppodium. Het voelt voor mij bijna als een herkansing, dat deze band nu alweer te zien is in Den Bosch.

Femme Fugazi

Femme Fugazi
Femme Fugazi – ©Brigitte Mulders Fotografie

Nog niet zo lang geleden namelijk, tijdens de Popronde op vrijdag 6 oktober, speelde de band nog bij De Bossche Brouwers. Die locatie bleek toen eigenlijk te klein, want het was zo druk, dat het deze redacteur van dienst niet lukte om in de buurt van het podium te komen.

Ik heb er toen dus niet veel van gezien, maar de energie die ik voelde en de muziek die ik hoorde sprak me enorm aan en was dus blij verrast dat Femme Fugazi zo’n twee maanden later op vrijdag 8 december het voorprogramma mag verzorgen voor Queen’s Pleasure bij Willem Twee Poppodium. Je zou bijna kunnen spreken van een double bill.

Femme Fugazi
Ant Song – ©Brigitte Mulders Fotografie

De zaal is verre van uitverkocht, dus zal iedereen sowieso goed zicht kunnen hebben op de band. Al had ik gezien de populariteit van de band tijdens Popronde wel meer publiek verwacht, het voorste vak blijft gedurende de show vrij leeg. Maar dat mag de pret niet drukken, want de band gaat meteen lekker stevig van start met Ant Song.

Ik weet niet of het toeval is, maar zou Femme Fugazi de vrouwelijke tegenhanger willen zijn van het Amerikaanse Fugazi? Er zijn namelijk wel degelijk raakvlakken met die band. Harde, gruizige overstuurde gitaarmuziek met veel passie en energie gespeeld. Punkrock met in dit geval een lekker schreeuwende zangeres.

Willem Twee poppodium
lekker schreeuwende zangeres – ©Brigitte Mulders Fotografie

fugazi
Het woord fugazi zelf betekent zoiets als onherstelbaar beschadigd. Ik ben benieuwd of dat ook nog een betekenis heeft voor de band. Het zou kunnen gelden voor je oren als je te dicht bij de speakers staat, want ze maken een lekker potje kabaal. Maar het is niet allemaal even hard, er zitten ook rustige passages bij met praatzang, of spoken word zou je kunnen zeggen, zoals in het nummer Paula bijvoorbeeld en die manier van zingen deed me een beetje denken aan Anne Clark.

punkrock
beweeglijke gitarist – ©Brigitte Mulders Fotografie

De band speelt lekker strak met een solide basgitarist, een hard meppende drummer en beweeglijke gitarist, die soms op bijzondere wijze zijn gitaar bespeelt, waarbij hij zijn instrument lijkt te knuffelen en de snaren op de kop van de gitaar aanslaat, waardoor er hele hoge tonen klinken, zoals bij het nummer What The Fuck.

Er zijn blijkbaar enkele bekenden van zangeres Chris in de zaal. Ze speelt een nummer speciaal voor haar nichtje (Paula?) die vanavond aanwezig is en bij het nummer Punk Band zegt ze: “Dit liedje is voor ons mam!”, waarin ze zingt: “Mom I’m in a punk band now!”

Deze slideshow vereist JavaScript.

Er staan slechts twee nummers op Spotify, waaronder eerdergenoemde Paula en aan het einde van de set horen we nog het energieke Suffocate in Silence met soort van Balkan Beats ritme in de break om daarna weer vol gas te geven.

Het mag dan niet zo heel druk zijn vanavond, maar de aanwezigen laten zich goed horen en joelen na ieder nummer. Ik ben blij dat ik toevallig deze tweede kans heb gekregen om Femme Fugazi alsnog te zien, want het was genieten vanavond.


Fotografie: Brigitte Mulders Fotografie

Femme Fugazi: Paula (single)

Queen's Pleasure

Queen’s Pleasure is Britser dan menig band uit UK

Jurre legt ziel en zaligheid in de zangpartijen al stoeiend met de microfoonstandaard

Queen’s Pleasure uit Amsterdam klinkt Britser dan menig band uit het Verenigd Koninkrijk (UK). Het tweede album heeft onlangs het levenslicht gezien, dus is het voorstelbaar dat Queen’s Pleasure in W2 op vrijdagavond 8 december staat te popelen om de nieuwe nummers live ten gehore te brengen.

Queen’s Pleasure

Queen's Pleasure
Queen’s Pleasure – ©Brigitte Mulders Fotografie

Shy Bairns Get Nowt heet de nieuwe langspeler, een gezegde dat vaak in het noordoosten van Engeland wordt gebruikt en wat zoiets betekent als verlegen kinderen krijgen niets. Nou, verlegen zijn de bandleden zeker niet.

Het zijn vier verschillende persoonlijkheden, zo lijkt het, met ieder een eigen stijl van kleding, uitstraling en speelstijl, dat muzikaal heel mooi samenkomt. En je zou ook bijna zeggen dat deze band uit Engeland komt als je het niet zou weten. Queen’s Pleasure uit Amsterdam klinkt Britser dan menig band uit het Verenigd Koninkrijk, zowel qua muzikale sound als uitspraak van zanger Jurre.

Queen's Pleasure
Shy Bairns Get Nowt – ©Brigitte Mulders fotografie

De show van Queen’s Pleasure begint met een opmerkelijk intronummer, Welcome To My World van Jim Reeves, wat toch wel een hele andere stijl is te noemen. Maar dan komt de Britpop (mogen we het zo noemen?) van deze Amsterdamse band wel des te harder binnen.

Logischerwijs staat er dus veel werk van die nieuwe plaat op de setlist vanavond, waaronder het lekkere uptempo openingsnummer Living A Lie, wat ook het eerste nummer is van dat album. Voor de gelegenheid is er een lang muzikaal intro, waarin de drie muzikanten alvast het publiek opzwepen, met een hoofdrol voor de flamboyante bassist Jelmer, gekleed in een broekrok met bijbehorende crop top, waarmee hij alle aandacht naar zich toe trekt.

Jurre betreedt iets later het podium en als ie begint met zingen, dan is de show compleet. Judge A Book By It’s Cover is een lekker puntig uptempo rocknummer en klinkt als een mix van Block Party, Placebo en Kasabian en die vergelijkingen zijn vaker van toepassing vanavond.

Ziel en zaligheid

Jurre
Jurre ziel en zaligheid – ©Brigitte Mulders fotografie

De muziek van Queen’s Pleasure zit vol met interessante breaks van de jonge Ringo Starr look a like achter de drumkit, lekkere solo’s van de gitarist, en creatieve loopjes van die coole bassist. Jurre legt zijn hele ziel en zaligheid in de zangpartijen, met hele mooie melodieën, al stoeiend met zijn microfoonstandaard, omhoog omlaag, naar voor en achteren, eroverheen leunend.

Hij zit helemaal in de muziek en weet dat goed over te brengen. Dan is het niet erg als sommige hoge noten niet helemaal hoorbaar zijn, hij krijgt zelfs complimenten van gitarist Teun, “Dat heb je mooi gezongen, man.” En hij heeft gelijk. Eigenlijk is elk nummer wel raak. Soms begint een nummer wat rustig, maar ontaardt het verderop toch in een muzikale climax zoals How Come.

Blur
Blur – ©Brigitte Mulders Fotografie

Big Boys Loan is natuurlijk een knaller van jewelste en soms hoor je de erfenis van Blur, zoals in One Of These Days. In My Eyes Adored You Too, ook een heerlijk nummer trouwens, zit tegen het einde een stilte en als je het nummer niet goed kent, zou je kunnen denken dat het afgelopen is, dus klonk er een schreeuw uit de zaal, waar Jurre op reageerde, “Bewaar die maar voor later!”

Bij Empty Occasion is het wel jammer dat de vele hoge noten in dit nummer niet altijd hoorbaar zijn, maar goed dat gitarist Teun de hoge noten meezingt. Intussen klapt het publiek vrolijk mee.

The Mama
The Mama – ©Brigitte Mulders Fotografie

Dan krijgen we een nieuw nummer te horen, The Mama, die wat mij betreft helemaal goedgekeurd is. Een lekker vlot en energiek nummer die ik wel vaker had willen horen, maar is niet terug te luisteren, want nieuw dus. Die fanatieke danser vooraan bij het podium vindt het ook een lekker nummer zo te zien en zijn inspanningen worden beloond met een handdruk van de zanger.

Bassist Jelmer zoekt even later zelf het publiek op en baant zich al spelend een weg door de, in niet al te groten getale, aanwezigen. Queen’s Pleasure had wel wat meer belangstelling verdiend. De radiohit Sitter is de voorspelbare, maar logische afsluiter en ze maken er een mooie lange versie van, waarin Jurre nog even de tijd neemt om met de telefoon van een meisje vooraan, zichzelf en alle bandleden van dichtbij te filmen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dat is een mooi souvenir voor thuis. Een toegift is niet nodig, het is goed zo. De volgende keer meer publiek. Het is ze gegund.


Fotografie: Brigitte Mulders Fotografie

Queen’s Pleasure – Shy Bairns Get Nowt