LooD

Twee uitverkochte shows voor LooD op zondagmiddag

Heavy Hangout programmering met louter stevige gitaarbands Willem Twee Poppodium is groot succes

LooD is onderdeel van de Heavy Hangout programmering bij Willem Twee Poppodium, met louter stevige gitaarbands. “En bijna alle shows zijn uitverkocht en daar ben ik best trots op!” zegt programmeur Rob van der Ham als ik hem kort voor de show even spreek.

LooD tweemaal uitverkocht

LooD
LooD

Tweemaal op één dag Willem Twee Poppodium uitverkopen, welke band zou daar niet voor tekenen? Dat het voor twee keer 30 personen is, mag de pret niet drukken. En dat de bar niet open mag, is ook jammer, “Maar we gaan voor de muziek en dat is het belangrijkste!”, aldus Rob.

Breaking Mirrors
Heavy Hangout – LooD

Deze zondagmiddag (en avond) 18 oktober staat LooD op het programma. Deze mannen hebben hun sporen al verdiend in andere bands zoals Astrosonic, Red Vultures en The 1.90’s. LooD draait inmiddels ook al een tijdje mee, maar niet in deze samenstelling. Sinds de vorige drummer Paul Jansen een tijdje terug zijn stokken aan de wilgen hing, moest de band op zoek naar een nieuwe drummer. Die is dus gevonden in de hoedanigheid van Jarno van Osch, onder andere bekend van de band Vals Licht.

Breaking Mirrors

Het publiek wordt bij deze Heavy Hangout editie al meteen getrakteerd op nieuw werk. Twee van de eerste drie nummers zijn van de onlangs verschenen nieuwe EP Breaking Mirrors, waarop overigens nog het drumwerk van Paul te horen is. Ook de rest van de EP passeert de revue vanmiddag.

Groove metal Heavy Hangout

Groove metal
Eugene Dappers

Het klinkt in eerste instantie als vanouds, lekker log, stevige groove metal zoals de mannen het zelf noemen. Het speelplezier is duidelijk zichtbaar, al blijft het natuurlijk het beetje onnatuurlijk met dertig zittende mensen in de zaal. En soms zelfs een beetje ongemakkelijk volgens de band zelf. “We kunnen nu zelfs ieders gezicht zien als we de zaal in kijken.” Tijdens de nummers is er vooral veel interactie tussen de beweeglijke gitarist/zanger Eugene Dappers en de rest van de band, die trouwens ook niet onverdienstelijk zingt, met zijn wat rauwere stem.

Erik de Vocht is natuurlijk de leadzanger met zijn heldere stem en zijn, naar eigen zeggen, al dan niet met een knipoog, goede teksten. Dan is het wel jammer dat niet alles even goed verstaanbaar is. Maar zingen kan ie wel, die Erik. Hij laat een paar fraaie lange uithalen horen, die flink de hoogte in gaan. En in de instrumentale stukken soleert hij er vrolijk op los met zijn gitaar.

Heavy Hangout
Erik de Vocht

Kippenvel moment
Halverwege deze Heavy Hangout set is er even een moment voor een serieuzere noot. Goede vriend van de band en zanger van Rattlesnake Shake Jan Loeffen is begin dit jaar overleden. Deze tragische gebeurtenis was de inspiratie voor Song For The Lost en dit nummer wordt dan ook aan hem opgedragen. En dat voel je. Het is een kippenvel moment. “Doesn’t make sense now you’re gone”, zingt Eugene. Het is ook meteen het muzikale hoogtepunt waar alle bandleden hun hele ziel en zaligheid in lijken te leggen. Dit nummer is ook het moment, waarin duidelijk wordt hoe goed die nieuwe drummer eigenlijk is, met zijn creatieve breaks.

Heavy Hangout
Fallen From Grace

De afsluiter is er ook één van hun nieuwe EP en heet Fallen From Grace, een lang uitgesponnen nummer met een rustig intro, waarna de spanningsboog opbouwt en het steeds steviger wordt. Er is een mooie variatie van rustige passages met hardere stukken. Een passend einde aan dit eerste optreden van vandaag en het tweede hoogtepunt van deze show, met de mooie slotzin “Someone’s got to go”. Maar LooD niet, want die is here to stay, In ieder geval vandaag, want er staat nog een tweede Heavy Hangout show op het programma voor vandaag.

Profuna Ocean

Continuation nieuwe EP van Profuna Ocean

Voor liefhebbers van Alternative progrock mooie balans tussen zang en instrumentale stukken.

Profuna Ocean komt na vier jaar met nieuw werk in de vorm van de EP Continuation met vijf nummers erop. Het mag dan wel een EP heten, maar tikt toch ruim 25 minuten muziek aan. Er zijn veel albums te vinden waar meer nummers op staan en toch minder lang duren. Ook al heet de EP Continuation, ze gaan toch niet helemaal op dezelfde voet verder als hun vorige plaat In Vacuum. Deze keer geen nummers van ruim 10 minuten, maar een stuk korter en misschien wat toegankelijker voor een groter publiek. Degenen die vorig jaar bij de Bossche Band Battle waren hebben deze band al live kunnen aanschouwen, Profuna Ocean stond toen in de finale.

Profuna Ocean – Continuation

Opener Black Train doet een beetje denken aan jaren ’80 hardrock, met een catchy refrein, koortje in de break en tegen het einde wordt de bas iets steviger aangezet en klinkt de zang iets rauwer. Zanger/gitarist Raoul Potters eindigt met de cryptische zin “Everyone goes away, but not today”. Cc Song klinkt een beetje als Anathema. Het is een sfeervol rustig nummer, gezongen met breekbare stem. Er is veel ruimte voor de toetsen en er zit een heuse gitaarsolo in.

Profuna Ocean
Profuna Ocean – Continuation

Dan een opvallend begin van het nummer I’m Glad You Survived met soort van drumcomputer sound, waardoor het wat eigentijdser klinkt. Dat stuk komt later nog een keer terug in het nummer. Het is een powerballad met een mooie melodieuze zanglijn en Pink Floyd achtige gitaarsolo. Daarna begint NRA rustig, maar versnelt naar een lekker gejaagd tempo in de coupletten om weer terug te schakelen in het refrein. Het zijn fijne tempowisselingen met een mooie lange break. “In denial” en “Wasting bullits on a summer holiday” zijn teksten uit het refrein die je vrijwel meteen mee zingt.

Profuna Ocean
Raoul Potters

Tenslotte is het spannende True Fear een waardige afsluiter, waar de zang als het ware meegevoerd wordt door de muziek met afwijkende maatsoorten en interessante breaks om af te sluiten met een intens en lang instrumentaal eindstuk.

Continuation is een groeibriljant en wordt met elke draaibeurt beter. Er is een mooie balans tussen zang en instrumentale stukken. Voor liefhebbers van Alternative progrock en, de naam is al gevallen, Anathema. Die band is inmiddels helaas ter ziele, maar voor fans van die daar erg ziek van zijn is Profuna Ocean misschien de perfecte pijnstiller. Drie maal daags tot u nemen, baat het niet dan schaadt het niet.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op zondagmiddag 25 oktober om 15.30 uur speelt Profuna Ocean vooralsnog in Willem Twee Poppodium voor maximaal 30 personen. Dat is bijna een privé optreden te noemen. Laat die kans niet voorbij gaan.

4 van de 5 sterren wat mij betreft


Profuna Ocean
  • Raoul Potters – zang/gitaar
  • René Visser – keys/synths
  • Arjan Visser – bas
  • Fred den Hartog – drums
Aufglauft

Muziek van Aufglauft bezorgt veel dansplezier

Popronde Pre-party Den Bosch versterkt verlangen naar echte Popronde alleen maar meer

De band Aufglauft verzorgt vrijdag 9 oktober de tweede set van Popronde Pre-party Den Bosch in Willem Twee poppodium. Aufglauft is volgens eigen zeggen een instrumentale smeltkroes van improvisatie, interactie en dansplezier. Kortom, Party Jazz.

Popronde Pre-party Den Bosch

Aufglauft
Aufglauft Willem Twee poppodium

Tijdens de reguliere Popronde ontdek je vaak nieuw talent doordat je er misschien van tevoren iets over leest of wat van luistert. En het kan ook zo zijn dat je op de bonnefooi gewoon een kroeg binnen stapt en je laat verrassen door volstrekt onbekend talent die je hart verovert. Alles is anders in Corona tijd, waar ons nog volop in bevinden.

Deze preparty, een zoethouder en opwarmer voor de échte Popronde, die vooralsnog in het vroege voorjaar gepland staat, is bijvoorbeeld niet gratis. Niet dat dat erg is, want je betaalt een grijpstuiver, twaalf euro voor een tweepersoonsplek met tafeltje. En de drankjes, die je via Whatsapp of sms bestelt, worden bij je tafeltje gebracht. Vanavond staan er twee totaal verschillende acts op het podium van Willem Twee Poppodium, het electro duo met live drums Marth (zie recensie) en het vijfkoppige jazz/funk/balkanbeats ensemble Aufglauft.

Aufglauft

Aufglauft
Popronde Pre-party Den Bosch

Na een korte ombouw pauze, want iedereen moet voor 22.00 uur weer buiten staan, is het de beurt aan het Twentse Aufglauft. Dit vijftal speelt instrumentale muziek met invloeden uit de jazz, funk en Balkan beats. Dat klinkt als een verrassende combinatie en dat is het ook. Opmerkelijk is, en dat heeft niks met de muziek te maken, dat de saxofonist het hele optreden een mondkapje aan zijn oor heeft hangen. Is het een statement? Een mode accessoire? Of is ie het gewoon vergeten af te doen? Maar je vergeet het al snel als je deze, waarschijnlijk goed geschoolde, muzikanten ziet spelen. Naast deze saxofonist zijn er nog twee gitaristen, een bassist en een drummer.

Deze diashow vereist JavaScript.

De nummers hebben exotische titels als: Tankstation, Het Verre Oosten en Kameleon. Misschien zou het wijs zijn om met deze universele muziek, instrumentaal verstaan we allemaal, bijvoorbeeld Engelse titels te kiezen, voor de fans over de grens. Er worden volop verschillende maatsoorten gebruikt en interessante breaks. Naast de saxofonist is de bassist een van de meest in het oog springende muzikanten op het podium, die met zijn verfijnde bass slapping techniek de funk sound geeft aan de muziek. Ze rijgen moeiteloos uiteenlopende muziekgenres aan elkaar. Het Verre Oosten gaat bijvoorbeeld van jazz naar reggae en via Balkan beats naar rock om vervolgens weer te eindigen in de Balkan.

Aufglauft
Aufglauft – Willem Twee poppodium

Ook hier wordt publiekspartizanipatie verwacht door mee te klappen. Met frisse tegenzin wordt hier gehoor aan gegeven. Daarna wordt de Duitse drummer nog even in het zonnetje gezet en dan volgt er een heuse drumsolo, en ja hij kan er wat van, dat is duidelijk. Het zijn allemaal topmuzikanten en laten tegen het einde allemaal nog eens zien wat ze in huis hebben en halen alles uit de kast. Een soort van battle tussen saxofonist en gitarist waarbij ze om en om dezelfde melodie spelen, de bassist die zijn haar los gooit en er weer vrolijk op los slappt en dat alles op tegendraadse maatsoorten om vervolgens te eindigen in een soort Nirvana achtige feedback met gepiep en gekraak uit de speakers.

Het is moeilijk om te blijven zitten, want al die swingende muziek nodigt wel heel erg uit om te dansen. Hopelijk komen ze later nog eens terug in een vollere zaal zonder stoelen of tafels en dan gaat hier het dak eraf, dat weet ik zeker. Deze Popronde Preparty smaakt naar meer. Hopelijk begin volgend jaar meer muzikale verrassingen bij de, hopelijk iets genormaliseerde, echte Popronde.


Fotografie: Jane Duursma | imnotmadebyjane

Bandleden Aufglauft

Drummer: Kevin Wolf
Bassist: Joey Vos
Gitarist (met pet): Sietse Iedema
Gitarist: Maico Ordelmans
Saxofonist: Florian Stuivenberg

MARTH

Verrassende en rijkelijke variatie bij Marth

Popronde Preparty Den Bosch in Willem Twee Poppodium verdient groter publiek

Popronde Preparty Den Bosch presenteerde vrijdag 9 oktober het electro duo Marth en Aufglauft, een vijfkoppige jazz/funk/balkanbeat ensemble. Het optreden van deze bands in Willem Twee poppodium kan je beschouwen als een bemoedigende vertroosting voor het schrappen van de echte Popronde 2020.

Popronde Preparty in Willem Twee Poppodium

MARTH
MARTH-Willem Twee poppodium

Tijdens de reguliere Popronde ontdek je vaak nieuw talent doordat je er misschien van tevoren iets over leest of wat van luistert. En het kan ook zo zijn dat je op de bonnefooi gewoon een kroeg binnen stapt en je laat verrassen door volstrekt onbekend talent die je hart verovert. Alles is anders in corona tijd, waar we ons nog volop in bevinden.

MARTH
MARTH-Popronde Preparty Den Bosch

Deze preparty, een zoethouder en opwarmer voor de échte Popronde, die vooralsnog in het vroege voorjaar gepland staat, is bijvoorbeeld niet gratis. Niet dat dat erg is, want je betaalt een grijpstuiver, twaalf euro voor een tweepersoonsplek met tafeltje. En de drankjes, die je via Whatsapp of sms bestelt, worden bij je tafeltje gebracht.

Vanavond staan er twee totaal verschillende acts op het podium van Willem Twee Poppodium, het electro duo met live drums Marth en het vijfkoppige jazz/funk/balkanbeat ensemble Aufglauft (zie recensie). Nu eerst het duo Marth.

Marth

Deze diashow vereist JavaScript.

Links op het podium staat multi-instrumentalist Sascha van Loenen achter een grote berg electronica die samen met Pascal Schouten, zijn super strakke drummer, een gevarieerde set ten gehore brengt. Er wordt instrumentaal begonnen, Sacha start de muziek in, draait aan wat knoppen en je hoort verschillende geluidjes. Ook de drummer heeft een extra drum computer tot zijn beschikking, waarmee hij diverse effecten toevoegt, hoor ik daar vogeltjes fluiten?

MARTH
multi-instrumentalist

Sascha bespeelt vaak één van zijn grote liefdes, de trompet, waar hij op afgestudeerd is aan het conservatorium in Den Haag. Maar hij wisselt moeiteloos zijn trompet af met zijn gitaar en bas en speelt tussendoor nog verschillende riedeltjes op de toetsen. Ook gebruikt ie voor zijn gitaar een loop pedaal zodat het gitaardeuntje wat hij inspeelt door loopt als hij er dan met zijn bas overheen speelt. Erg knap gedaan.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ze zijn dus met zijn tweeën, maar worden middels een groot scherm op de achtergrond vergezeld door diverse vocalisten. Marjolein Marzacu mag als eerste met No Man’s Land, gevolgd door goede vriend, zanger/rapper Isaac McCluskey in het aanstekelijke nummer Alt Control Delete. MC Fabian van de reggae band Roots Rising rapt er driftig op los in een lekker stevig, hip hop meets rock, nummer. Fabian mag zelfs twee keer virtueel act de présence geven.

Het is dat het publiek moet blijven zitten, anders zou er hier in de zaal volop gedanst worden. Maar vragen om mee te klappen op de snare tijdens een nummer, werkt toch niet echt met zo weinig publiek, dat ook nog eens zit. En Marth verdient zéker een groter publiek. Het zijn erg goede muzikanten, de nummers zijn gevarieerd en zitten goed in elkaar. Hopelijk kunnen we de volgende keer weer lekker dansen en zal ik misschien, je hoeft er niet eens om te vragen, meeklappen op de snare.


Fotografie: Jane Duursma | imnotmadebyjane
Screenshot Marjolein Marzacu: MARTH – No Mans Land (live @ Booster festival 2020)

Huy Le

Multimuzikant Huy laat zijn muziek samensmelten met de dans

Jack Hippo opent de show Human Spaces van Pinkbox in het Werkwarenhuis

Human Spaces
De voorstelling Human Spaces is de tweede presentatie van Pinkbox, een performance collectief met verschillende jonge dansers, performers en muzikanten die hun vak verstaan en elk in hun discipline het experiment opzoeken. Het is een bijzondere tijd waarin we leven, in isolatie en op afstand. Dat is dan ook de inspiratie geweest voor het maken van deze show.

Huy Le
het team van Pinkbox

Werkwarenhuis 
Rekening houdend met de Corona richtlijnen, word je opgevangen in het Werkwarenhuis op Tramkade waar het publiek vóór de voorstelling wordt ingedeeld in drie kleine groepen van vier personen die dan verspreid door de ruimte naar de verschillende performances geleid worden. Beneden in het centrale gedeelte ziet iedereen samen het eerste stuk.

Vanuit een grote smalle silo die ook dienst doet als toilet geeft Jack Hippo een bijzondere muziek performance. Daarna kan het publiek met ruim voldoende afstand vanaf een loopbrug kijken naar Lucas Devroe (MoOv), muzikaal op bas begeleid door Huy Le. Hun podium bevindt zich bovenop het zogeheten zwevend kantoor en daardoor zijn ze van alle kanten goed te zien. Mooi om te ervaren dat de muziek en dans als het ware zijn samengesmolten tot één geheel.

Huy Le
Lucas en Huy

Leuke bijkomstigheid voor de aanwezigen is dat je nu ook op plekken in het gebouw komt, die niet altijd voor iedereen toegankelijk zijn. Helemaal bovenin bijvoorbeeld zit een soort van chill ruimte met banken en ramen rondom zodat je een panoramisch uitzicht hebt op de omgeving.

Dan volgen nog drie korte performances die heel intiem zijn. Vier toeschouwers mogen getuigen zijn van Kelly en Izah Hankammer (moOv) die een bijzondere en intense dans opvoeren in een kleine, tot kantoor omgebouwde silo bijvoorbeeld. En dan weer naar een roze, kubus achtige silo waar Jentel Schiettekatte haar gevoel van isolatie in relatie tot de ruimte uitbeeldt in een krachtige dans.

Als laatste kom je aan in de rauwe ruimte boven het roze café van Van Aken. Daar mag je plaats nemen op een stoel, waar je door een rooster één verdieping lager danser Len van der Pol (Cypher Active) op de grond kunt zien liggen. Er komt langzaamaan steeds meer beweging in zijn lichaam waardoor je dus van bovenaf goed zicht hebt op zijn soms wervelwind achtige bewegingen die ook wat breakdance elementen bevatten.

Het is een bijzondere voorstelling met ook bijzondere muziek en dat is waar het bij KLANKGAT om draait, muziek. Ik sprak Huy Le en Liam Gruijters a.k.a. Jack Hippo op een rustig moment over de muzikale omlijsting die zij voor deze voorstelling mogen verzorgen.

 

Interview met Huy Le en Jack Hippo over de muziek die ze hebben gemaakt voor de voorstelling Human Spaces

KLANKGAT: Kunnen jullie iets over jezelf vertellen?

Huy Le: Mijn naam is Huy en ik ben 25 jaar oud en opgegroeid in de buurt van Rotterdam. Ik heb een tijdje in Tilburg gewoond en daar heb ik diverse mensen ontmoet uit de kunst en muziekwereld uit de omgeving. Ik ben voornamelijk bassist in verschillende bandjes en als freelance bassist speel ik voor verschillende artiesten. Vanavond spelen Liam (Jack Hippo) en ik bijvoorbeeld mee met het optreden van Julia Zahra, bekend van The Voice Of Holland, op 3FM in het programma van Vera Simons. En dat is erg tof, maar het componeren voor performance art dingen is wel een passie van mij die daar bij is gekomen. Dat is begonnen met muziek maken voor Alienated, dat is van Kelly Vanneste en MoOv met Lucas Devroe.

Huy Le
Huy Le

Dus je hebt al vaker samengewerkt met dit team?

Huy Le: Ja precies, en dan mag ik helemaal los gaan met een heel groot soundpalet van synthesizers. De gekste dingen mag ik maken. In principe zijn dat dan dingen die ik al langer voel, maar nog nooit heb gehoord en ook nog nooit visueel heb kunnen maken.

En word je dan geïnspireerd door de dans? Of inspireer je elkaar misschien?

Huy Le: Ja het is echt een wisselwerking. Ik probeer met muziek te reageren op wat ze doen, de spanning in de spieren met name en daar probeer ik dan een geluidje bij te maken. En ook als dat niet lukt, dan is het mooi om te zien wat de dansers er dan mee doen.

En jij Liam, wat is jouw achtergrond?

Liam: Voor mij is het muziekgebeuren wel hier begonnen in Den Bosch, via schoolbandjes en zo. Toen heb ik ook wel mijn allereerste echte band gehad, waarover ik droomde dat we groot zouden worden, maar die is helaas uit elkaar. Daarna heb ik de studie jazz drums gedaan aan het conservatorium in Rotterdam en aansluitend nog drums op de popafdeling, maar daar ben ik voortijdig mee gestopt. Toen ben ik mezelf alle nodige instrumenten gaan aanleren. Daarmee kan ik alle ideeën die in mijn hoofd zitten uit mijn handen krijgen.

Huy Le
Liam a.k.a. Jack Hippo

En doen jullie ook veel samen? Muzikaal?

Liam: Ja, we hebben elkaar leren kennen tijdens de studie, dus daar is het conservatorium sowieso heel nice voor. In het begin hebben we veel muziek met zijn tweeën gemaakt en daar is het experimenteren voor mij begonnen. We spelen nu veel samen in diverse hiphop acts en ook in Socks;SportsSocks, indie ambient punk muziek, waarmee we begin volgend jaar aan de Popronde meedoen.

En jij hebt ook een muziek label opgericht Huy? Opera House?

Huy: Ja, dat klopt, samen met wat vrienden. Dat is voorlopig wel wat meer Rotterdam based. De muziek die ik maak en waar ik van hou is vrij avontuurlijk, experimentele jazz en avant garde, waar heel veel pit in zit en daar zoeken we dan de muzikanten bij. Jack Hippo zit daar dus ook bij. En hij verkent de elektronische dans muziekscene en gooit er heel veel gekke geluiden in.

Je hebt als Jack Hippo twee nummers op Spotify staan, Heart en Dancer. Die vind ik wel bijzonder. Toegankelijkere stukken gecombineerd met experimentele geluiden, verwoord ik het zo goed?

Liam: Ik zoek zelf ook tussen dat antwoord of zo, haha.

En voor jou is dit project de eerste keer in deze samenstelling? Hoe is dat bevallen?

Huy Le
Jack Hippo silo stage

Liam: Ja dit is de eerste keer inderdaad, maar het is super nice! Ook al is het nog geen 100% samenwerking, ik sta in mijn eentje in de silo, dus heb ik geen combinatie met dans.

En heb je ook een aandeel gehad in de andere muziek die tijdens de voorstelling te horen is?

Liam: Nee, alle andere muziek die te horen is, is allemaal door Huy gemaakt. Which is crazy, haha.

En hoe vonden jullie het om in deze ruimte te spelen?

Liam: Ja dat is te gek, supercool.

Huy: Inspirerend. En als het publiek die hele route loopt, dan wordt het onderdeel van de performance.

Is er tenslotte verder nog iets wat jullie kwijt willen?

Huy: Ik vind het mooi om te zien dat Den Bosch, en dan vooral het publiek wat bij het werkwarenhuis en hier op Tramkade komt, hier zo open voor staat. En het is bijzonder dat bijna elke voorstelling zo snel is uitverkocht.

 

Human Spaces bij het Werkwarenhuis is inmiddels bijna uitverkocht. Met een beetje geluk zijn er nog een paar kaarten voor komend weekend.

 

 

Boundless

Geslaagde eerste editie maakt Boundless volwaardig festival

Line up van instrumentale bands die de W2 zalen vullen met filmische soundscapes en visuals

Boundless, wat ooit begon als een probeersel op een zondagmiddag in 2018 (zie eerdere recensie) , is deze zaterdag 29 februari bij Willem Twee poppodium uitgegroeid tot een volwaardig festival. Deze eerste editie van het Boundless Festival is er al één om in te lijsten, met een line up om van te smullen. De vier programmeurs, Ivo, Johan, Rob en Patrick zijn lange tijd bezig geweest om deze bands van hoog niveau binnen te halen. Het toeval wil dat er vanavond geen enkele band te horen zal zijn met een zanger. Maar dat is geen enkel gemis, want de muziek is vaak spannend genoeg. De avond begint al vroeg, de eerste band mag al om 18.30 uur aantreden.

Boundless festival

Boundless
Celestial Wolves

Celestial Wolves
De kleine zaal is al aardig gevuld als het Belgische Celestial Wolves het podium betreedt. Deze vijfmansformatie heeft weinig bewegingsvrijheid op dit kleine podium, met alle apparatuur en enorme pedalenbakken op het podium. Met drie gitaristen weten ze een heel vol geluid te produceren. Vaak wordt hetzelfde recept gebruikt in de nummers, een rustig hypnotiserend begin dat dan langzaam aanzwengelt tot een storm van gitaargeweld.

Boundless Festival
Pedal Power

De muziek zou voor een soundtrack van een film gebruikt kunnen worden. Niet zelden wordt er een tel overgeslagen, zodat het geen vierkwartsmaat meer is. Dat is iets wat er bij prog rock wel vaker gebeurt. Op het podium gebeurt niet heel veel om naar te kijken, maar wat wel opvalt zijn de soort van computertekeningen op de schermpjes die op de versterkers staan, een reptiel, een konijn, een beer en een wolf. Die corresponderen dan weer met hun t-shirts waar dezelfde tekeningen op staan. De diepere betekenis hiervan heb ik niet weten te achterhalen.

Kokomo

Boundless festival
Kokomo

Een volle kleine zaal betekent nog geen volle grote zaal en dus oogt het in het begin wat leeg in de zaal. Dat verandert gedurende het optreden, waar het steeds ietsje drukker wordt, maar het is dan ook nog steeds best vroeg. De band neemt uitgebreid de tijd om alle apparatuur nog eens te checken, nog even te stemmen en dan zijn ze er klaar voor. Ook tussen sommige nummers door moet er klaarblijkelijk nog even worden gestemd en duurt het af en toe wat lang voordat het volgende nummer begint, waardoor de magie toch wat verbroken wordt.

Boundless festival
lange soundchecks

Ook de nummers van de Duitse band Kokomo beginnen vaak rustig al zijn de overgangen naar de stevige stukken wat minder subtiel zoals bijvoorbeeld bij Hold Me Closer Unknown Dancer en Golden Guns, waar er dan opeens lomp ingehakt wordt. Het geluid in de zaal staat erg hard, zo hard zelfs, dat je broekspijpen trillen van de bas. Er staan kleine lampjes achter op het podium die een beetje aan kaarsen doen denken en doen het goed bij de rustige passages. Tijdens de heftigere stukken gaat regelmatig een stroboscoop aan, soms met rood licht.

De enige keer deze avond dat er vocalen te horen zijn, is tijdens een nummer van Kokomo, waar de gitarist links op het podium een oerschreeuw laat horen. Meer hoeft ook niet, en dat heeft niet alleen te maken met het slechte Engels van deze jongeman, maar zang zou ook alleen maar afleiden van de trip waarin je je bevindt tijdens de lange uitgesponnen, soundscape achtige composities.

Duffhues

Boundless
Niels Duffhues

Dit is weer een hele andere setting dan de rest van de Boundless acts van vanavond. Geen hele band nu in de kleine zaal, maar alleen Niels Duffhues op het podium, gewapend met gitaar en Indiase harmonium. En niet te vergeten een hele rits aan pedalen op de grond. Het is niet heel druk in de zaal en dat is eigenlijk wel prima.

Zo zijn er alleen mensen in de zaal die echt serieus geïnteresseerd zijn in wat Niels allemaal laat zien en horen. Hij stelt zich kwetsbaar op, op het podium, waar hij vaak hele zachte subtiele geluiden laat horen en het publiek gaat daar zeer respectvol mee om en dat is prijzenswaardig. Soms is het zo stil in de zaal dat je het ijs in de glazen hoort rinkelen. Het voelt als een heel intiem optreden en vooraan bij het podium zitten er zelfs enkelen in kleermakerszit gebiologeerd te aanschouwen wat er allemaal gebeurt.

Niels mag dan wel alleen zijn, maar saai is het allerminst. In het begin van de show speelt hij schier achteloos een gitaar riedeltje met heel veel delay. Dit gitaarspel wordt gelooped en loopt dus door als hij zijn gitaar aan de kant zet. Hij draait aan wat knoppen en speelt dan verder op zijn Indiase harmonium waar een soort van trekzak aan zit waarmee de lucht in het instrument gepompt wordt. De hypnotiserende muziek past goed bij de beelden op het scherm, waar een film te zien is die hij ook zelf heeft gemaakt. Het is een zogenoemd cineconcert. Er zijn langsvarende boten te zien en allerlei verschillende sfeervolle landschappen.

In enkele fragmenten zie je Niels zelf ook door het beeld wandelen. Hij speelt zijn instrumenten om beurten en daarnaast zijn ook nog andere klanken te horen, zoals bijvoorbeeld kerkklokken. Als aan het einde de aftiteling is te zien op het scherm, dan landt iedereen in de zaal weer met beide benen op de grond van de werkelijke wereld.

Lost In Kiev

Boundless
Lost in Kiev

Deze band komt niet uit Oekraïne, zoals de bandnaam misschien doet vermoeden, maar uit Frankrijk. En dan wordt het zo wel een internationaal festival. De avontuurlijke muziek van Lost In Kiev neemt je mee op een dromerige reis. De linker gitarist en de bassist midden op het podium bespelen ook regelmatig de toetsen waardoor de muziek net iets spannender wordt.

Boundless festival
Lost in Kiev – slecht zicht

De nummers zijn soms vrij lang, maar blijven boeien met lekkere tegendraadse ritmes, zoals bijvoorbeeld The Incomplete van het nieuwe album Persona. Er zijn prachtige futuristische visuals te zien op het scherm achter het podium die door de band zelf geproduceerd zijn. Daarnaast is er ook een fantastische lichtshow met onder andere een stroboscoop. Alleen is er af en toe zoveel rook op het podium, dat je de band nog amper kunt zien.

Beschouwing
Het niveau van de acts op dit eerste Boundless Festival ligt hoog en daarmee ook de lat voor een volgende editie. Hopelijk weet het dan nog meer publiek aan te trekken, al zal er niet geklaagd worden over de opkomst van deze avond. Mooi om te zien dat er niet alleen mensen uit Den Bosch en omgeving op af komen, maar ook uit Rotterdam bijvoorbeeld. Ook hoor ik af en toe wat Engelstaligen in het publiek en zo wordt het met recht een grenzeloos festival, met hopelijk nog meer edities in het verschiet.

Rauwkost 2020

Alles kan op de Rauwkost zaterdag, deel 2, de late avond

Van Rauwe punkrock, via een queer party en techno naar experimentele jazz

Op het Rauwkost Festival is zoveel te zien en te beleven, dat je ogen en oren te kort komt. Er staan veel talentvolle acts geprogrammeerd, waar veel mensen misschien nog nooit van gehoord hebben.

Rauwkost Festival

Rauwkost 2020
Altin Gün

Muziekminnende Brabanders zullen zich voelen als een kind in een snoepwinkel. Als je echt nieuw talent wil ontdekken dan moet je dus echt op het Rauwkost Festival zijn. En dan kun je zeggen dat die band of zanger(es) of andere act die je op de radio hoort, of op een andere manier groot is geworden, “Hé, die band ken ik! Die heb ik nog ooit op het Rauwkost Festival gezien in Den Bosch!” Wie kent er bijvoorbeeld Altin Gün niet, die er in 2018 stond, onlangs nog genomineerd voor een Grammy.

Deze zaterdag van Rauwkost heeft ook weer een uitgebreide, kwalitatief goede en verrassende programmering waar heel veel over te vertellen valt. Zoveel dat dit verslag in twee delen is geschreven. Dit is deel twee, de late avond. Voor wie deel één heeft gemist, die is hier terug te lezen.

The Guru Guru

Rauwkost 2020
The Guru Guru

Tot mijn blijde verrassing zag ik dit jaar The Guru Guru op het Rauwkost affiche staan. In 2018 zag ik deze Belgische band tijdens Oranjekade bij de Bossche Brouwers staan en ik was overdonderd. Wat een super strakke artpunkrock band met prettig gestoorde zanger en een geweldige strot is dit. De zaal is goed gevuld als ik de zaal binnenkom. Vanaf de eerste seconde staan de puntige punkrocksongs als een huis. Maar hoe goed die band ook is, zanger Tom weet alle aandacht naar zich toe te trekken, met zijn grimassen. Alsof ie zojuist, voor de gelegenheid, even is losgelaten uit zijn dwangbuis. In het midden vooraan op het podium staat ie regelmatig op een soort van zeepkist met stroboscoop erin, met lichten die omhoog schijnen, die hij met zijn voeten kan bedienen.

Rauwkost 2020
explosieve uitspattingen
Rauwkost 2020
Tom The Guru Guru

Al redelijk vroeg in de set hoor ik één van de releases van hun vorige album Pchew, We’ve Been Drinkin’ Bad Stuff, hoe rauw wil je het hebben! Wat een energie! Dit blijft toch wel één van hun topnummers. Maar ook nieuw werk van hun laatste album, Mache en Origamiwise met mooie melodieën en explosieve uitspattingen en geschreeuw, passen prima in het repertoire. Ik vraag me af of ze naast al deze voornamelijk uptempo nummers het prachtige slepende Back Door ook gaan spelen en ja hoor, die wordt ingezet. Die begint heel rustig en onheilspellend, “Hello, can I please talk to the manager?” Waar gaat die tekst toch over? Dan komt dat rauwe gitaargeluid erbij, en gaat onder je huid zitten. Als de storm gaat liggen eindigt het nummer weer rustig.

Tom verdwijnt na het laatste nummer, net als twee jaar geleden, via het publiek door ‘The Back Door’ om niet meer terug te komen. De band blijft nog even verder spelen en nodigen wat mensen uit het publiek uit om op het podium te komen. Dat worden er steeds meer en die blijven nog een tijdje door dansen. De rest van de aanwezigen heeft nog even de tijd om te beseffen dat ze hier een meesterlijk optreden gezien hebben van deze unieke band. Absoluut hoogtepunt van het festival wat mij betreft.

Teddy’s Last Ride

Rauwkost 2020
Teddy’s Last Ride

Bij Van Aken hebben ze een mooi rond podium opgebouwd in het midden van de zaal onder de kroonluchters. Wat ik daarop aantref is een man in een wit, soort van duikerspak dat super strak zit, met fluorescerende strepen erop in allerlei kleuren. Ik ben aanbeland bij Teddy’s Last Ride. Uit de laptop komen lekkere beats en Teddy zit in een lekkere flow met zijn praatzang. Hij is lekker aan het swingen en het, voor de gelegenheid extravagant uitgedoste publiek, volgt zijn voorbeeld. Deze act past perfect in de ambiance op deze locatie, waar later op de avond ook nog Fata Boom en het ‘queer feest’ Cruise Control staat geprogrammeerd.

Paracetamøl – UMEME

Rauwkost 2020
Paracetamøl

Eerst maar eens een deur verder richting De Bossche Brouwers waar Paracetamøl al begonnen is. De punkers zijn een lekker potje herrie aan het maken en dat is precies waar men hier voor komt. De tent is goed gevuld en iedereen, zeker vooraan, gaat lekker uit zijn dak. Strakke band met veel energie. Prima optreden.

UMEME

Rauwkost 2020
Umeme

Zometeen weer richting Van Aken, maar ik ben ook benieuwd naar UMEME bij Barkade. En dat klinkt erg lekker. Techno, maar dan met echte instrumenten. Een gitarist die ook toetsen speelt en twee verschillende soorten percussie. Eén drumstel met een drumcomputer erbij en een percussionist met onder andere een grote Afrikaanse trommel. De muziek is erg dansbaar, maar dat hebben de aanwezigen hier niet echt in de gaten denk ik, want er wordt nauwelijks bewogen. Ja, hooguit achter in de zaal bij de speelhal. Maar dat heeft niks met de muziek te maken. Dat is jammer, want UMEME verdient een enthousiaster publiek.

Fata Boom

Rauwkost 2020
Fata Boom – ©Wim Roelsma

Bij Van Aken wordt inmiddels wél lekker gedanst op de Old Skool hip hop beats van Fata Boom. Dat die beats uit een doosje komen, mag de pret niet drukken. Er wordt wél live mee gedrumd op een elektronisch drum pad. De MC’s rappen er lekker op los, gecombineerd met melodieuze zang en hebben zich allebei extravagant gekleed. Zeer vermakelijk opreden, het is een feestje, alleen had het geluid ietsje harder gemogen.

Stuff

Rauwkost 2020
Stuff

Zoals gezegd is er zoveel interessants te zien en te beleven dat je af en toe lastige keuzes moet maken. Ik had graag willen blijven bij dit feestje, maar ik weet hoe goed en bijzonder Stuff is, die al is begonnen bij Verkadefabriek in de Theaterzaal. Het is bijna niet uit te leggen wat je meemaakt bij de experimentele jazz van Stuff. De ritmes die gespeeld worden zijn bijna onwerkelijk, wat een buitenaardse drummer. En dan al die freaky geluidjes en vooral dat blaasinstrument ( is het een elektronische hobo?), wat een bijzondere sound komt daar uit. Dit moet je echt eens meemaken als je de kans krijgt. Unieke muziek.
Het was een lange dag en het is de hoogste tijd om maar eens huiswaarts te keren, ware het niet dat ik een muzikale tip kreeg van W2 programmeur Rob van der Ham van een band die ik niet zou mogen missen.

Mayleaf

Rauwkost 2020
Mayleaf

Nou vooruit, nog één laatste dan. In de kleine, goed gevulde zaal van Willem Twee Poppodium speelt Mayleaf, een female fronted rockband. Vergelijkingen met Weezer en Paramore zijn al gemaakt. Lekkere ongecompliceerde, en daar is dat woord weer, rauwe rock’n roll. En het publiek slikt het als zoete koek. Maar voor deze recensent is de koek op dit moment op en kan worden teruggekeken op een muzikaal zeer geslaagde editie van het Rauwkost Festival. Het is te hopen dat er volgend jaar meer bezoekers dit bijzondere festival komen ontdekken. Want dat verdient het. Punt.


Foto UMEME: Rauwkost

Rauwkost 2020

De vroege avond van de Rauwkost zaterdag biedt veel variatie

Van gemaskerd bal tot SM kelder, maar vooral veel gitaren

Van de Rauwkost vrijdag had ik minder verwachtingen dan van de Rauwkost zaterdag, want daarvan wist dat er een aantal namen op stonden die ik al ooit had gezien en dat was toen erg goed. Uiteindelijk was de vrijdag verrassend goed uitgepakt met bijzondere shows van verschillende artiesten, dus wat zal de zaterdag voor ons in petto hebben…. Heel veel dus, vandaar dat dit verslag in twee delen is te lezen.

Rauwkost 2020 zaterdag deel I

Tape Toy
Tape Toy

Laten we maar eens beginnen met een band die in mijn ogen al best bekend is, vanwege vrij veel airplay op onder andere 3FM en KINK FM, namelijk Tape Toy. Een uitgebreid verslag van dit optreden is hier te lezen. Van tevoren maak je als recensent een overzicht van acts die je graag wil zien, omdat de muziek je aanspreekt, of omdat het op een andere manier interessant lijkt.

Jong Actief EXTRAVAGANZA!

Portier Jong Actief
Portier Jong Actief

Nou staat er bij Jong Actief niet echt iets geprogrammeerd waar ik iets mee kan, maar dat is een kwestie van smaak. Maar het toeval wil dat ik tijd over heb in mijn schema en nieuwsgierigheid stuurt me die kant op. Bij aankomst word ik vriendelijk ontvangen door de portier met rode jas en hoge hoed. Zo één die je ook wel eens ziet bij sjieke hotels. De rode loper met koperen pionnen erlangs, maken het tafereel af. Het is koud buiten dus heb ik wel zin om naar binnen te gaan, niet precies wetende wat me daar te wachten staat. Een kapstok hoef ik niet te zoeken, want het is hier bijna net zo koud als buiten. Er is nog maar weinig publiek, maar als de show begint is het zaaltje toch aardig gevuld.

Las Medicinas
Las Medicinas – Jong Actief

EXTRAVAGANZA! is hier het thema van de avond en de band die zijn opwachting maakt heet Las Medicinas. De drummer komt als eerste het podium op en begint een potje te drummen, vervolgens de bassist die invalt, gecompleteerd door de gitarist en zanger/toetsenist. Allemaal dragen ze enge maskers. Dan de muziek, tja waar luisteren we naar? Een mix van salsa, rock en surfmuziek, met een lekker vuil seventies orgeltje erbij. De zanger gromt wat in een soort van Spaans en probeert het publiek erbij te betrekken. Het is een bijzondere voorstelling, maar ik heb genoeg gezien.

SM kelders van Clit City

Clit City
Noortje Dupont – Clittenband

Op naar de donkere SM kelders van Clit City in Willem Twee Poppodium, waar Clittenband zijn opwachting maakt. Misschien dat ik het daar een beetje warm van krijg. Maar als blijkt dat de rij tot bovenaan de trap naar beneden staat, laat ik dit toch aan me voorbij gaan. Alle promo hiervoor heeft blijkbaar zijn vruchten afgeworpen en gezorgd voor veel belangstellenden. Gelukkig heeft KLANKGAT collega Ronald Rijken hier wat over geschreven en dat is hier te lezen.

 RHEA

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor RHEA is het hard werken in de grote zaal. De zaal is mager gevuld en degenen die er zijn, bekijken het van een afstandje. Aan de band ligt het niet, want die doet zijn stinkende best. Het is een dampende rock’n roll machine die qua muziek een beetje doet denken aan Royal Blood, maar dan met een volledige band. De krachtige riffs en lekkere hooks die ze laten horen zijn in principe prima ingrediënten om je lekker op te bewegen, maar ze krijgen niet veel meer terug van het publiek dan enkele knikkende hoofden. De gitarist links op het podium die qua uiterlijk wel een beetje op de zanger van Wolfmother lijkt, met zijn prachtige grote bos krullen, gaat wél helemaal los en staat lekker te swingen. Niet alle nummers zijn even boeiend, maar deze Belgische band had zéker wat meer publiek verdiend.

ET Explore Me

ET Explorer Me
ET Explorer Me – Brouwers

Er is nog even tijd voordat The Guru Guru begint, dus wandel ik het terrein nog even rond en kom weer terecht bij De Bossche Brouwers waar ET Explore Me op het punt van beginnen staat. In deze band had ik me niet echt verdiept, dus laat ik het maar op me af komen, letterlijk zal later blijken. Dit drietal uit Haarlem bestaat uit een drummer, bassist en toetsenist/zanger/gitarist en maken nogal energieke muziek met staccato hooks. Het heeft wat van garage (punk)rock, maar dan met een sixties Ace Tone orgel geluid erbij.

ET Explorer Me
ET Explorer Me

Mooi om te zien hoe die grote drummer erg hoog zit ten opzichte van zijn drumstel. Daardoor lijkt het wel of hij het drumstel van zijn zoontje heeft meegenomen. Maar het hindert hem niet, want hij mept er lekker op los en is samen met de bassist een strakke ritmesectie. Na een paar nummers laat de toetsenist even zijn keyboard voor wat het is en neemt zijn gitaar ter handen en wandelt er mee de zaal in, waar lekker uitbundig gedanst wordt door het publiek. De bassist volgt dat goede voorbeeld en ze hebben het samen goed naar de zin, zo lijkt het. Beiden zijn erg beweeglijk en voordat ik het in de gaten heb, staat de gitarist recht voor mijn neus te spelen. Daarna baant hij zijn weg richting raam en speelt verder vanaf de vensterbank met de Zuid Willemsvaart op de achtergrond.

Rauwkost 2020
The Guru Guru

Mooi om dit nog even mee te maken, maar het is tijd om te gaan, want The Guru Guru, die twee jaar geleden tijdens Oranjekade hier nog speelden, staat op het punt van beginnen in Willem Twee Poppodium en die wil ik zéker zien, want die waren toen geweldig. Maar daarover later meer in deel twee van dit Rauwkost zaterdag verslag.

Foto’s: Wies Luijtelaar, Monique Nuijten, Ronald Rijken en Jaap  Joris van Super Formosa Photography

 

 

Tape Toy

Magistraal slotstuk Tape Toy met hypnotiserende lichtshow

Geen prime time wel veel nieuw werk maar het zijn de hits die blijven hangen

De bekende band Tape Toy staat verrassend genoeg op Rauwkost 2020 en nog verrassender niet op prime time. En dat terwijl deze band al landelijke bekendheid geniet. Vreemd, maar de reden blijkt een logistieke afweging te berusten. Tape Toy, een naam die blijft hangen.

Tape Toy

Tape Toy
Tape Toy

De line up van de Rauwkost vrijdag bleek achteraf verrassend goed te zijn met bijzondere shows van verschillende artiesten, dus wat zal de zaterdag voor ons in petto hebben…

Airplay

Deze diashow vereist JavaScript.


Allereerst een band die in mijn ogen al best bekend is, vanwege vrij veel airplay op onder andere 3FM en KINK FM, namelijk Tape Toy. Die band stond afgelopen Paaspop in een hele kleine tent en dat verbaasde me nogal. In mijn beleving waren ze toen al vrij bekend. De show die ze toe gaven was erg goed en die tent was ook eigenlijk te klein.

Tape Toy
W2 lichtshow

Inmiddels hebben ze nog een paar singles uitgebracht, dus dan verwacht je dat Tape Toy nu echt gaat doorbreken en op grotere festivals uitgenodigd zal worden, zoals op Pinkpop bijvoorbeeld. Dat gebeurde niet, dus ben ik blij verrast dat deze band hier op het Rauwkost Festival staat. Wat me ook verrast is het tijdstip waarop deze band geprogrammeerd staat, namelijk al om 17.30 uur.

Tape Toy
niet op prime time

Tijdens het eerste nummer Lalala was er nog bijna niemand in de zaal. Er is sowieso nog weinig publiek en de meesten staan nog naar laatste klanken van Downtown District te luisteren in de kleine zaal. Gelukkig druppelen de toeschouwers vanaf het tweede nummer, het hitje Sad Girl, langzaam binnen.

Lichtshow Tape Toy
Tape Toy
Tape Toy lichtshow

Prime time was beter geweest denk ik, maar na de show vertelde zangeres/gitariste Roos me dat ze later op de avond nóg een show hebben op een festival bij Metropool in Hengelo. Dat betekent overigens niet dat ze hun optreden afraffelen, integendeel. Dat bewijst hun lang uitgesponnen afsluiter Dive Deeper wel. Hun grootste hit met aanstekelijk synth riedeltje wordt hier magistraal uitgerekt tot wel bijna tien minuten.

Bezoekers met epileptische kwalen, doen er goed aan om de zaal even te verlaten, want door die lichtshow met op hol geslagen stroboscoop weet je even niet meer goed waar je bent en het brengt je bijna in trance. Dan pakken ze de draad weer op met het refrein en werken naar het slot toe en worden na afloop getrakteerd op enthousiast gejuich en geklap van de inmiddels redelijk gevulde zaal.

Tape Toy
Roos frontwoman Tape Toy

Het was weer een strakke en energieke show van Tape Toy en Roos is erg goed bij stem. Ze spelen vanmiddag veel nieuw werk van een nog uit te brengen album en die nummers blijven bij mij niet helemaal hangen. Ik moet er nog een beetje aan wennen denk ik. Het publiek reageert er ook niet echt uitbundig op. Maar vooral de singles Sad Girl, Naive en die lekkere laatste, Dive Deeper, zijn erg sterk en beloven veel goeds voor de toekomst.

Tape Toy op Pinkpop 2021 dan maar?


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Vogelvlucht Rauwkost

Een festival in vogelvlucht van Rauwkost 2020 vrijdag

Van de moshpit bij new kid rapper Joost Klein tot de Balkan beat van in nepbont getooide Ooostblok mannen

Rauwkost vrijdag in vogelvlucht

Deze diashow vereist JavaScript.

Met zoveel diversiteit en interessante optredens is het soms vliegen van hot naar her voor deze Klankgat recensent. Zo sta je nog bij de veelbelovende rapper Joost te kijken in de grote zaal van Willem Twee Poppodium, een uitgebreide recensie is hier te lezen en het andere moment drink je een, speciaal voor de gelegenheid gebrouwen, Rauwkots biertje bij De Bossche Brouwers in Café De Vaart. Een prima Amber bier trouwens, dat uit fles, maar ook van de tap te krijgen is.

Rauwkost
Mercury in Retrograde

Hier speelt een hele jonge band, die misschien wel aan hun eerste betaalde optreden bezig is, Mercury In Retrograde. Je kunt zien dat ze een beetje gespannen zijn, maar de Southern rock die ze laten horen klinkt op zich prima, al is het wel veel in hetzelfde midtempo. Pas de laatste twee nummers hebben iets meer pit.

Deze diashow vereist JavaScript.

Er moet nog even omgebouwd worden voordat de volgende band hier begint, dus is er nog even tijd om een paar stukjes elders mee te pakken. Vuist bij de Skatehal bijvoorbeeld, een project dat is geïnitieerd in samenwerking met Dukebox, een Bosch platform voor de urban scene. Sluit een stel rappers en producers een weekend op, afgezonderd van de rest van de wereld en laat je creativiteit de vrije loop. Het resultaat is een album en een videoclip. Vandaag mogen ze dat live ten gehore brengen. In de korte tijd dat ik er ben, zie ik twee MC’s enorm hun best doen op de minimale beats van de producer achter de knoppen.

Rauwkost
Silent Disco – ©Super Formosa Photography

Nog even naar de Silent Disco bij Van Aken waar je bij de ingang een koptelefoon aangereikt krijgt. Als je die niet op zet, dan is het toch een vreemde gewaarwording, want dan zie je een groep jongeren bij elkaar die allemaal uit de maat lijken te dansen en het enige wat je hoort is het schuifelen van hun schoenen op het beton. Leuker is het derhalve dan ook als je dat ding wél op zet en naar gelang je stemming, je eigen dansmuziek uitkiest. Er is keuze uit drie kanalen die elk een andere kleur hebben, die dan weer te zien is op je koptelefoon. Op die manier kun je als je wilt dus tóch samen in de maat dansen.

Rauwkost
Dripping Trees

Bij De Bossche Brouwers is Dripping Trees bij aankomst inmiddels begonnen. De shoegaze sound van deze vier muzikanten wordt gecombineerd met fluisterzachte passages die afgewisseld worden met explosieve stukken die soms aan Nirvana doen denken. Naast zanger gitarist Koen neemt ook drummer Stijn veel zangpartijen voor zijn rekening met zijn donkere stem. De creatieve muziek zit vol met spannende breaks, soms freaky geluidjes en noisy feedback en in het laatste nummer een subtiele versnelling. Interessante muziek en boeiend tot de laatste noot.

Rauwkost
Hypochristmutreefuzz

Dan op naar de sensatie van het festival. De Belgische band met de bijna onuitspreekbare naam Hypochristmutreefuzz, die letterlijk ín de Skatehal staat de spelen, waar het aardig fris is. Ook van deze show is een uitgebreidere recensie te lezen.

Rauwkost 2020
Het Gezelschap

In het warmere deel van de Skatehal staat dan Het Gezelschap op het punt van beginnen, maar niet voordat we naar met zijn allen naar buiten worden gedirigeerd vanwege een brandalarm. Na niet al te lange tijd, mag iedereen de zaal weer in en bleek het dus loos alarm. Het gezelschap is wel een bijzonder en bont gezelschap. Er zijn twee MC’s/vocalisten, namelijk Diggy Rast, voorheen van de Dordtse hiphopformatie Brandwerk en Jordy Dijkshoorn die we kennen van De Likt. Deon van Ooijen met zijn snorretje en strikje achter de knoppen en Juno Rissema zit als een dichtende Bluesbrother op een barkruk aan de zijkant van het podium met een blik bier in zijn handen. Poëzie gecombineerd met hip hop. Verrassende combinatie, maar het werkt. Maar toch vooral door die uptempo beats en die twee rappers die lekker dansend hun teksten en energie de zaal in sturen, waar het publiek ook lekker los gaat.

Willem Twee poppodium – Rauwkost

 

Rauwkost
Foxlane

In de goed gevulde kleine zaal van Willem Twee Poppodium is het nu de beurt aan Foxlane uit Nijmegen. Afgelopen jaar waren ze de meest geboekte Popronde act en waren ook al eens bij DWDD te gast, dus dat schept wel verwachtingen. De indierock met een (post)punk sausje valt goed bij de aanwezigen. Lekkere uptempo en dansbare muziek, waar hardere stukken inclusief  geschreeuw van de zanger, afgewisseld worden met rustigere passages.

Rauwkost 2020
Foxlane

Er staan twee keyboards op het podium waarvan de gitarist er op één tussendoor voornamelijk akkoorden speelt en de frontman neemt de speelse en soms zelfs hypnotiserende riedeltjes voor zijn rekening op de andere. De band speelt lekker strak, maar de composities zijn wel veelal in hetzelfde tempo. Dan kun je kritisch zijn en zeggen dat de nummers dan op elkaar gaan lijken, maar op deze manier houden ze wel de energie vast. Zanger Guus is de meest beweeglijke van het stel en maakt goed gebruik van de beperkte ruimte op het podium. Het publiek geniet zichtbaar, al blijven wilde moshpits uit. Misschien zijn de bezoekers inmiddels een beetje moe.

Rauwkost
Ooostblok

Ook voor deze recensent was het een lange dag en is het tijd om naar huis te gaan. Maar hé, daar klinkt nog gezellige Balkan feestmuziek uit de grote zaal, dus ga ik toch maar eens even een kijkje nemen. Als ik me niet vergis zijn dat de mannen van Ooostblok die nog aan het spelen zijn. Dus dáár zijn al die dansende mensen heen. Er gebeurt van alles hier in de zaal, waar dit feestje blijkbaar aan de grande finale bezig is. Mensen met takken en halve planten op de dansvloer, dansende mannen op het podium met kleding die zo uit de Anatevka garderobe zou kunnen komen en zie ik daar een moeder met kind op het podium? Dat zal toch niet echt…? Hoe gezellig het hier nog is, nu is het echt tijd om te gaan. Morgen weer een dag.


Foto’s: Wies Luijtelaar, Monique Nuijten, Ronald Rijken, Casper Menting @shootsxmenting en Jaap Joris van Super Formosa Photography