Paaspop 2019

Paaspop 2019 is gezegend met zomerse temperaturen

Van springende dansfanaten tot rockende knarse knarren

Paaspop 2019

Paaspop opent traditioneel het festivalseizoen en is dit jaar gezegend met prachtig weer. Nu is het bijna jammer dat er geen buitenpodium is. Al is er genoeg te doen in de open lucht. Van lekkere hangmatten om in te relaxen, een crossfiets show in een halfpipe, diverse mini buiten disco’s zoals onder andere die van Schurkenbiefstuk die een oude classic auto wederom heeft omgebouwd tot dj booth. Deze keer vergezeld door Dj Seepman met zijn lekkere Hip Hop tunes.

Paaspop 2019
Merol foto: Max Kneefel
Vrijdag Paaspop 2019

Zoveel acts, zoveel podia, typerend voor Paaspop 2019, dus dat maakt de keus moeilijk. Eerst maar eens Lekker met de Meiden naar Merol in de Roxy en zelf ervaren hoe dat live over komt op het podium. Deze sensuele dame staat samen met haar muzikale kompaan op het podium die live toetsen speelt en drumt op een drumcomputer en ook de rest van de muziek bediend met zijn knoppen. Merol gooit intussen enkele paaseieren het publiek in en zingt dat ze een kind van me wil. Het jonge publiek kent haar ondeugende teksten goed en zelfs alle mannen zingen mee met “Hou je bek en bef me!” Deze kleinkunstpopzangeres doet ook aan publieksparticipatie met een ingestudeerd dansje en zing maar mee allemaal met Checkie checkie doei doei! Ik zeg ook “doei doei” en zoek de zon weer op.

Incognito op Paaspop 2019

Paaspop 2019
Flonti Stacks aka Ronnie Flex

Zondagavond staat ie in de Apollo met zijn Deuxperience, onze Ronnie Flex, maar nu staat ie als soort van alter ego Flonti Stacks gewoon in de betrekkelijk kleine Roxy. Niet veel mensen weten dat ook dit Ronnie Flex is. Dat blijkt wel uit het feit dat de tent niet ramvol is. Quasi incognito komt ie het podium op, gehuld in een los geritste capuchon van een gele Parka jas. Ik ben benieuwd hoe Ronnie zich van zijn “rauwste kant”, zoals in de beschrijving stond, laat zien. Alle muziek komt vanzelfsprekend uit een doosje, met een lekker dik basgeluid dat dan weer wel.

Ronnie heeft zichtbaar plezier en oogt lekker ontspannen. Jammer dat ze een paar keer geplaagd worden door wat technische problemen, waardoor halverwege een nummer het geluid wegvalt, maar ook hier gaat Ronnie relaxed mee om. Hij neemt nog een slok uit zijn fles whisky en door. Het haalt het tempo er even uit maar de flow komt er zeker weer in. Hij spoort de jeugd meerdere malen aan tot het maken van een circle pit en maant het publiek tot springen. Hij zingt veel met zijn eigen zanglijn mee, al dan niet met autotune. Ook het nummer Energie komt langs, wat luidkeels wordt meegezongen. Zijn homie van SFB mag ook een nummertje meedoen. Iedereen geeft veel energie, maar echt rauw wordt het nergens.

Op naar de Thunderbolt, waar ik nog een paar nummertjes van Player, een Slayer tributeband, kan meepakken. Hier kun je bier drinken uit de fles. Ik ben net op tijd voor Angel Of Death die deze mannen in een retestrakke versie ten gehore brengen. Hulde!

De Jeugd van Tegenwoordig

Paaspop 2019
De jeugd van tegenwoordig

De Phoenix is het decor waar de inmiddels niet meer zo jeugdige Jeugd Van Tegenwoordig hun opwachting maken. Maar ze lijken in de vorm van hun leven en werken toe naar hun duizendste optreden die binnenkort gaat plaatsvinden in het Olympisch Stadion. Vanavond komen bijna alle hits langs, Moshpit natuurlijk, al blijft een echte moshpit hier grotendeels achterwege. Watskeburt, Manon, Sterrenstof en als uitsmijter het hysterische De Formule. De Jeugd is nog steeds űbercool en heersen over dit podium.

Within Temptation

Paaspop 2019
Sharon den Adel foto: Bart Heemskerk

De Apollo is helemaal aan de andere kant van het festivalterrein en bij het binnenwandelen van deze gigantische tent is Whithin Temptation al bezig. En waar we Sharon Den Adel kennen als fantastische zangeres klinkt haar stem hier toch wel erg schel en soms ook vals. Blijkbaar is er iets goed mis met het geluid en dat heeft Sharon al snel door. Na een paar nummers zegt ze dat ze eerst iets gaat doen aan het geluid. Ze beent lichtelijk geïrriteerd naar de achterkant van het podium en als ze terugkomt klinkt de zang aanzienlijk beter en blijkt dat ze toch wel degelijk die fantastische zangeres is, uiteraard vergezeld door haar uiterst ervaren band en een vette lichtshow met vuurkanonnen. Vette rockshow van hoog niveau.

Claw Boys Claw

Paaspop 2019
ClawBoysClaw

Op weg naar de uitgang nog even de Jack Daniels tent in waar de ouwe rockers van Claw Boys Claw staan te spelen. Maar van slijtage is geen sprake. Wat een energie hebben deze mannen. Gitarist John Cameron staat voortdurend te shinen vooraan op het podium terwijl zanger Peter Te Bos met zijn rauwe doorleefde stem zijn teksten de microfoon in spuwt. De gemiddelde leeftijd van het publiek is hier logischerwijs een stuk hoger, maar dat maakt het feestje hier niet minder energiek. Als Peter dan ook nog besluit het publiek in te lopen en daar verder te zingen is het feest compleet. Ik heb geen spijt dat ik deze tent nog even ben binnengelopen. Een mooie afsluiting van deze Paaspopvrijdag.

Potje knallen met Knalpot derde dag FAQ festival

In een psychedelische trip naar een hoogtepunt

Op zaterdag 23 maart, de laatste dag van het FAQ Festival, wordt het nog één keer een potje knallen met Knalpot in Willem Twee Poppodium. Knalpot en Locust hebben van plek gewisseld deze avond, dus dat betekent dan dat Locust als eerste mag. Deze producer maakt experimentele elektronische muziek met een dikke beat, waarop je niet direct gaat dansen. Dat wordt dan ook niet gedaan.

Knalpot
Locust

Het handjevol liefhebbers staat geïnteresseerd te kijken naar de man achter zijn laptop en naar de visuals op het scherm achter hem. Zonder ombouw pauze begint Knalpot direct na afloop van Locust aan hun show. Er hoeft niet omgebouwd te worden, want de set van Knalpot staat al klaar, niet op, maar vóór het podium. Maar er blijft genoeg ruimte over in de zaal, want echt druk is het nog steeds niet.

Knalpot

Deze diashow vereist JavaScript.

Knalpot bestaat uit gitarist Raphael Vanoli en drummer Gerri Jäger, die daarnaast nog een berg elektronica tot hun beschikking hebben. Twee gitaren, een bas synthesizer en gigantisch veel pedalen op de grond bij de gitarist en de drummer maakt gebruik van een casio keyboardje en allerlei knoppen voor effecten op de drums.

Het tweetal van Knalpot, uitgedost met zonneklep en T-shirt met hondenkop erop, begint met een traag nummer met een redelijk simpel drumritme. Gitarist Raphael heeft een effect op zijn twaalfsnarige gitaar ingesteld, waardoor hij klinkt als een geluid uit het Atari computerspel Space Invaders. Maar simpel is hun spel allerminst en het experiment wordt niet geschuwd. Zo wordt er regelmatig van maatsoort gewisseld en de gitarist blaast tijdens het spelen op zijn snaren en gebruikt zijn mond als klankgat lijkt het, waardoor hij een heel bijzonder geluid creëert.

Knalpot
Gerri Jäger

Psychedelische jam
Knalpot wekt af en toe de illusie aan een psychedelische jam bezig te zijn, allebei in hun eigen wereld. De drummer die quasi lui de gitaarlijn volgt en het doet lijken alsof hij zich inhoudt zodat ie nog nét binnen de maat drumt. Je zou hem bijna aan willen duwen bij wijze van spreken. De nummers variëren van dromerig langzaam tot uptempo rocknummers. Het zijn vaak repeterende ritmes waar je helemaal ingezogen kunt worden als je je eraan toegeeft, die steeds verder uitgebouwd worden met allerlei drum fills om tot een hoogtepunt te komen. Een fijne ervaring.

De eerstvolgende gelegenheid om Knalpot te zien is vrijdag 5 april in concertzaal OCCII in Amsterdam Zuid. Zou ik zeker even heen gaan als je in de buurt bent.


Foto’s: Johan Kramer en screenshots video KNALPOT – EFFE ZITTE

jongerenfestival

Volwassen editie jongerenfestival Rauwkost

Rock, HipHop, Dans, Punk, Paaldansen, voor elk wat wils

Op deze tweede editie van het Rauwkost jongerenfestival op zaterdag 26 januari, prijken er weer een aantal interessante namen op het affiche. Van lokaal talent, Clittenband bijvoorbeeld, tot acts die hun sporen nationaal al wel verdiend hebben, Knars, voorheen bekend als Knarsetand. Ook diverse genres komen aan bod, van Punkrock tot Nederlandstalige Hiphop. Toen ik rond 16.00 uur het Tramkade terrein op liep, waar ik mijn polsbandje kon ophalen, was er slechts een handjevol bezoekers te vinden. Gelukkig was het later op de avond een stuk drukker bij alle podia. Jongeren, waar het festival met name voor bedoeld is, waren er wel, maar niet in grote getale. De jonge jeugd was vooral te zien bij acts als Black Acid en Leafs.

jongerenfestival
Clittenband

De eerste band die ik wilde gaan zien, Lokotov Mocktail, had afgezegd vanwege een zieke drummer, dus dan maar meteen door naar Van Aken waar Clittenband al bezig is als ik binnenkom. Clittenband bestaat uit drie vrouwelijke muzikanten, de twee zussen Noor, zang en gitaar, en Aya, bas, en Hannah op drums.  De dames maken kleinkunst popmuziek met ondeugende, licht erotische teksten. Er viel ook wat te winnen, een condoom namelijk. Aya hield hem omhoog, nog niet gebruikt, werd ons verzekerd. Als je kon raden wat er vooraan op het podium lag, dan mocht je hem hebben. De winnaar had het antwoord, een mergpijpje, goed.

Aangekomen bij Willem Twee Poppodium, waar ik Leafs wilde gaan zien, was Black Acid nog bezig in de grote zaal. Vier MC’s die hun Nederlandstalige raps de zaal in spugen en een man achter de knoppen. Je ziet ze flink hun best doen, maar de zaal, die voornamelijk uit tieners bestaat, reageert een beetje lafjes. Waarschijnlijk staan ze te wachten op de jonge hiphop sensatie Leafs die direct hierna op dit podium staat geprogrammeerd.

jongerenfestival
Leafs

Als Leafs iets later dan gepland het podium betreedt, reageert het jonge publiek wél enthousiast. Teksten als “Jump! Jump!” doen het nog steeds goed zo blijkt. Dat de muziek uit een doosje komt, had ik wel verwacht, daar zorgt de producer achter de knoppen voor, maar ook de zang loopt op een bandje mee. Autotune is inmiddels gemeengoed in dit genre en daar maakt Leafs dus ook veelvuldig gebruik van. De zaal slikt het als zoete koek, maar ik ben blij dat ik weer door moet naar de volgende act van Wild, Organ & Drums, die bij Café De Vaart op het punt van beginnen staat.

jongerenfestival
Naaistreek / Geerte van Beers

Er is nog tijd om op weg naar Café De Vaart nog even binnen te wippen bij Van Aken, waar de bijzondere performance Naaistreek bezig is. Het duo is schaars gekleed en bedekt met glitters. Met een masker voor hun gezicht hebben ze interactie met het grote kunstwerk van Geerte van Beers.

jongerenfestival
Wild Organ & Drums

Wild, met als toevoeging Organ & Drums in hun naam is een duo met een drummer en een toetsenist met drie keyboards, een Moog voor de bastonen, een Hammond voor de hogere riedeltjes en een Nord, waar diverse bliebjes en klanken uit worden getoverd. Organ & Drums dekt de lading bij lange na niet, wild is al een goede toevoeging, maar het is meer. De instrumentale muziek is funky en met vlagen dansbaar, ware het niet dat die weergaloze drummer flink goochelt met allerlei drum fills en afwijkende maatsoorten. Gedanst wordt er overigens amper, maar de aanwezigen genieten zichtbaar.

jongerenfestival
Go March

Dan marcheer ik richting Koudijs, waar het Belgische Go March zijn opwachting maakt. Deze band laat zich niet gemakkelijk in een hokje plaatsen. Dit drietal maakt instrumentale muziek met gitaar, drums en toetsen. De toetsenist is omringd door een scala aan knopjes en pedalen die allerlei geluidjes produceren. Het is voornamelijk Electrorock te noemen met soms enkele Trippy passages. Maar ook Jazz invloeden zijn te horen. De meeste nummers die vanavond gespeeld worden zijn van hun laatste album.

jongerenfestival
Nona

Voordat het tijd is om naar La Jungle bij Café De Vaart te gaan, ben ik toch wel benieuwd of Nona de hoge verwachtingen kan waarmaken bij Willem Twee Poppodium. En dat kan ze zéker! Deze kleine grote zangeres met die heerlijke soulvolle stem zingt met het grootste gemak de nummers zoals ze op de EP te horen zijn. En ondanks het feit dat de band goed speelt, is het vooral Nona die de show steelt. Niet met allerlei kekke dansjes of een extravagante outfit, nee gewoon met die stem, die fantastische stem. En ik weet dat de vergelijking al vaker gemaakt is, maar Amy Winehouse is toch de eerste waar ik aan moet denken als ik Nona hoor zingen. En dat is helemaal geen belediging. Hier gaan we nog veel meer van horen.

 jongeren festival
La Jungle

En dan van de dromerige soul van Nona naar de complete hysterie van La Jungle. De monsterlijk opzwepende drumsalvo’s bijvoorbeeld in het nummer Technically You Are Dead die dan weer gecombineerd worden met een minutenlange repeterende techno beat. Wat een energie straalt dit duo uit! En het publiek voelt het, dit is een bijzondere band. De zanger, al wordt er niet echt veel gezongen, loopt zijn gitaar en zang en speelt daar overheen, zodat het geheel nog een voller geluid krijgt. En dan nog de stage presence van de zanger/gitarist die met zijn mimiek de hysterie in hun muziek nog meer benadrukt. Voorlopig hoogtepunt.

jongerenfestival
45AcidBabies

45ACIDBABIES in Willem twee Poppodium is dan aan de beurt. Dit gezelschap schakelt gemakkelijk van scheurende gitaren en harde drums, naar electrodeuntjes afkomstig uit het keyboardje bij frontvrouw Sophia. Een opvallende verschijning die Sophia met haar witte haren en gehuld in een strak rood trainingspakje. Maar zelfs als ze een zwarte coltrui en een joggingbroek aan had gehad, had ze alsnog alle aandacht getrokken met haar show. Ze staat lekker te dansen op het podium en dat slaat over op de zaal die voorzichtig mee begint te bewegen.

jongerenfestivalStipt om 21.00 uur is het podium bij Van Aken voor de Belgische danser/choreograaf Kelly Vanneste met haar solo performance Pussy. Boven het podium hangt een stellage met komkommers waar ze omheen, onderdoor en tegen aan danst, zo hard zelfs dat de komkommers af en toe in het rond vliegen. Ze rolt over het podium, neemt verschillende poses aan, likt haar klauwen schoon als een poes en een ander moment staat ze weer provocerend te schreeuwen naar het publiek. Je zou in de show allerlei dubbelzinnigheden kunnen ervaren, want het is op meerdere manieren uit te leggen. Maar je mag er in zien wat jij er in wil zien. Ik zag een danser met lef, die met haar expressieve danstaal het publiek uitdaagt om verder te kijken

jongerenfestival
Stadt

Hup even de pas erin, dan kan ik nog een kwartiertje meepakken van de band Stadt. De laatste soundcheck is bijna afgelopen als ik de Skatehal binnenwandel. Er zouden hier wel een paar lampjes uit mogen in deze iets te lichte zaal. De seventies fusion rock van deze heren staat als een huis, al oogt het optreden wat statisch. Dat kan liggen aan de opstelling van de toetsenpartij van de twee heren voor op het podium. En dan moet er ook nog gitaar gespeeld worden én gezongen. Dus eigenlijk gebeurt er van alles, er komt ook nog een soort van Hawaiiaanse Kalimba aan te pas. De ietwat schelle zang kan me niet echt bekoren. Na drie nummers is het alweer tijd om verder te gaan, want bij Café De Vaart is Toni Clifton al begonnen.

jongerenfestival
Toni Clifton

Toni Clifton is aardig populair zo blijkt. Met moeite kan ik me een weg banen richting podium. Vooraan is nog wel wat ruimte, maar die wordt ingenomen door een moshpit. Dit drietal is een geoliede rockmachine. Een gitarist, een bassist en een zingende drummer, meer heb je niet nodig. Met hun catchy rauwe rocksongs spelen ze deze tent plat. Grote blikvanger is de zanger/drummer met zijn ontblote bovenlijf en zijn lange haren. Maar ook de bassist met zijn dansjes en opvallende mimiek weet de aandacht op zich te vestigen. De gitarist is gewoon bezig met wat ie hoort te doen, gitaar spelen. En dat doet ie goed.

jongerenfestival
Ploegendienst

Op naar de hardcore punk van Ploegendienst in de grote zaal van Willem Twee Poppodium. Wat me als eerste opvalt als ik de zaal in loop, is de cap van een duikpak die Ray Fuego op zijn hoofd heeft. Maar het zal wel niet heel lekker zitten want na twee nummers gaat ie af. Hij zal het ook wel warm hebben, want niet veel later gaat ook zijn shirt uit, zodat alle tattoos goed zichtbaar zijn. Voor het podium wordt er flink gemosht en er zijn er een paar die het podium opklimmen en gaan stagediven. Er was zelfs iemand die Ray een duw gaf op het podium. Ray duwde hem hardhandig het podium af. Van de schijnbaar Nederlandstalige teksten die Ray de microfoon in spuugt is niet veel te verstaan, maar hij brengt het met attitude.

jongerenfestival
Luminyx

De kleine zaal bij Willem Twee Poppodium is goed gevuld als Luminyx inmiddels begonnen is. Aan de muziek van de mannen ligt het niet, die is erg dansbaar te noemen, maar ze pakken de zaal nog niet echt in. Doe je ogen dicht en laat je meevoeren door de Drum ’n Bass van de mannen met scheurend gitaargeluid en hier en daar een psychedelisch orgeltje. Af en toe riekt het zelfs naar punk, met teksten als: “We ain’t gonna take it anymore!” Maar als je je ogen open doet, dan lijkt het of je in de aula naar een schoolbandje staat te kijken. Het briefje aan de microfoonstandaard van de bassist doet voor dat beeld ook niet veel goeds. Heel geconcentreerd staan ze hun liedjes te spelen, terwijl ik denk: “Maak eens plezier jongens!”

jongerenfestival
Silent Disco

Dankzij Luminyx heb ik wel zin gekregen om te dansen dus beweeg ik me even richting spiegelzaal waar de Silent Disco gaande is. Ik krijg een koptelefoon aangereikt bij de ingang met een korte uitleg. Eén knopje, drie kanalen, dat gaat lukken denk ik. Elke kanaal heeft zijn eigen muziekstijl, in mijn geval was dat, Jungle, Trance en Nederlandstalige Hiphop. Ook heeft elke stijl zijn eigen kleur lampje op de koptelefoon, die verandert dus ook als je van kanaal wisselt. Het grappige is natuurlijk dat er ook op verschillende tempo’s gedanst wordt. Dus de één staat lekker hard te gaan op de jungle beats en de ander staat relaxed zijn hoofd te schudden op de Nederhop. Iedereen vermaakt zich in zijn eigen wereldje.

jongerenfestival
Knars

Knars, formerly known as Knarsetand, maakt er een feestje van in de grote zaal. Ze mixen allerlei stijlen door elkaar en dat gaat van Rock à la Rage Against The Machine tot Latin met trombone en trompet prominent aanwezig, en teksten als “No tengo dinero!” De meer uptempo Punkrock nummers zorgen voor de zoveelste moshpit van de avond, alleen is ie hier wel het grootst. Er wordt bier gegooid, gecrowdsurft, mensen vallen om, die worden dan weer netjes op de been geholpen zoals het hoort en iedereen heeft plezier. Niks geen “Put your hands in the air!” of “Jump! Jump!” dat gebeurt hier allemaal vanzelf!

jongerenfestival
Wannabe A Star

De roze ruimte van Van Aken is de perfecte locatie voor de pikante rockshow van Wannabe A Star. Deze vrouwen in spannende outfits staan hun mannetje en op hun eigenzinnige wijze spelen ze rockklassiekers met veel gevoel voor show. Zo komen er bij I Wanna Be Your Dog twee vrouwen in hondenpakjes het podium op gekropen.  Killing in the name is natuurlijk altijd een garantie voor succes, lekker mee schreeuwen met Fuck you I won’t do what you tell me! Een originele interpretatie van Seven Nation Army kwam ook langs, namelijk een stuk sneller dan het origineel en dat pakte goed uit. De danseressen staan tijdens dit nummer met grote vaandels te zwaaien. Ook een nummer als The Gay Bar met de ondubbelzinnige teksten als I got something to put in you! doet het goed in deze nachtclubsetting, zeker als er ook nog een paaldanseres een showtje geeft. Een mooie afsluiting van deze tweede editie van het Rauwkostfestival. Nu al zin in volgend jaar!

Sahriye – سهرية

Sahriye – سهرية zorgt voor verbroedering

Stoelen aan de kant, de Dabke kan beginnen

Sahriye – سهرية
Wethouder Ufuk Kâhye

Sahriye – سهرية heet deze avond op zaterdag 12 januari in Willem Twee Concertzaal, waar Arabische muziek centraal staat. Een nieuw concept in Den Bosch geïnitieerd door Peter Hagelaars en Véronique van Helden samen met haar Syrische overbuurman Mazen Eltess. Een letterlijke vertaling is er niet voor Sahriye – سهرية maar het betekent zoiets als samen muziek maken, zingen, dansen en naar elkaar luisteren. Deze voormalige synagoge, waarin voor een deel stoelen zijn geplaatst, is compleet uitverkocht. Dat hadden Peter en Véronique van tevoren niet verwacht.

Sahriye – سهرية
Bakr Al-jaber

Dichter opent Sahriye – سهرية
Nadat wethouder Ufuk Kâhye een kort openingswoordje heeft gedaan, wordt de avond geopend door de Syrische dichter Bakr Al-jaber. Drie gedichten draagt hij voor in het Arabisch, waarvan de vertalingen te zien zijn op het scherm. Het zijn intense teksten, uit het leven gegrepen.

Nawras Al Taky

Sahriye – سهرية
Nawras Al Taky

Na een korte pauze is het de beurt aan Nawras Al Taky, die het Arabische snaarinstrument oed ter handen neemt. Hij begint met een aantal van zijn eigen composities. Hij heeft een mooie heldere stem en zingt heel ingetogen. Het publiek luistert aandachtig en de zaal is stil tijdens de nummers in het begin. Halverwege het optreden gebeurt er iets. Er wordt blijkbaar een nummer herkend en er wordt voorzichtig meegezongen door een klein groepje achter in de zaal. Het volgende nummer wordt ook meegezongen en het volgende ook, maar door steeds meer mensen.

Buikdanseres Sahriye – سهرية

De sfeer in de zaal wordt steeds losser en vanuit de ene hoek van de zaal komt er een buikdanseres richting het podium gedanst. Vanuit de andere hoek komt er een man aangelopen, ze schijnen elkaar te kennen en dansen tijdens dit nummer samen voor het podium. Even later wordt de danser, die dus de gitarist van Sarsaria blijkt te zijn, door Nawras gevraagd het podium op te gaan en die speelt nog een aantal nummers mee op gitaar. Er wordt volop mee geklapt en gezongen tot en met het laatste nummer.

Deze diashow vereist JavaScript.

Sahriye – سهرية kan echt beginnen

Dan worden alle stoelen uit de zaal verwijderd en kan Sahriye – سهرية pas écht beginnen. Al vanaf de allereerste klanken die Wasim Arslan en zijn band Sarsaria ten gehore brengen wordt er gedanst. Letterlijk niemand blijft stilstaan en dan moet de drummer nog beginnen, want die valt bij het tweede nummer pas in. Die brengt het publiek met zijn opzwepende ritmes zo mogelijk nog meer in beweging. The way to Aleppo is full of olive trees, zo vertaalt Wasim een stukje uit een nummer, zodat ook degenen die niet Arabisch spreken een beetje een beeld krijgen waarover gezongen wordt.

Dabke  
Bij deze traditionele Arabische feestmuziek, die overigens op westerse instrumenten wordt gespeeld, hoort ook een traditionele dans, de Dabke. Wie deze dans niet kent wordt letterlijk bij de hand genomen en krijgt de basispasjes voorgedaan. Je pakt dus de hand van je buurman of buurvrouw vast en zet pasjes naar voren en dan weer naar achter en tegelijk til je je voorste voet op, dit doe je afgewisseld met zijwaartse pasjes. Je danst dus in een kring tegen de wijzers van de klok in. In een mum van tijd danst de gehele zaal de Dabke op de maat van de muziek.

Deze diashow vereist JavaScript.

Verbroedering
“Super gezellig!”, roept Wasim tussen één van de nummers door en gezellig is het zéker! Hij wordt ook nog op de schouders genomen door iemand uit het publiek tussen de dansende mensen. Zelden heb ik zoveel blije mensen gezien tijdens een optreden. Deze muziek zorgt voor verbroedering bij het gemêleerde publiek en iedereen kan zijn wie hij of zij wil. En dan maakt het ook niet uit dat het laatste nummer, dat Dans Voor Palestina heet, wordt gespeeld in een voormalige synagoge, waar de Hebreeuwse teksten nog aan de muur hangen.

Voor wie dan nog niet genoeg gedanst heeft draaien de DJ’s Arie van de Water en Jeroen van Aalst nog wat Arabische en Turkse muziek in de foyer.

Peter en Véronique waren van tevoren benieuwd hoe deze eerste editie van Sahriye – سهرية zou lopen, zoals te lezen is in een eerder gepubliceerd interview met Klankgat. Het is duidelijk dat ze met dit concept een nieuw publiek hebben gevonden, dus zal er waarschijnlijk een vervolg komen en daar zullen veel mensen blij mee zijn.

Foto’s: Sandra Leijtens

 

Stef Kamil Carlens

Stef Kamil Carlens solo is een intiem concert

Een unieke ervaring van een mooi spectrum uit zijn gehele oeuvre

Een groot arsenaal aan instrumenten voor het concert van Stef Kamil Carlens vult het podium zie ik, als ik de Willem Twee Concertzaal in Den Bosch binnenwandel op zondagavond 9 december. Ik zie vier gitaren, toetsen, een xylofoon, een houten kist met een kickpedaal ervoor en dan zie ik nóg een kist, met allerlei knoppen erop, die schuin op een tafel ligt, als een soort harmonica die je met je voeten kunt bedienen. Zou hij dan tóch met een band optreden? Maar als iedereen een zitplaats gevonden heeft in de uitverkochte Toonzaal, dan gaat de deur open en komt Stef Kamil Carlens in zijn eentje het podium op gelopen.

Stef Kamil Carlens
Stef Kamil Carlens

Deze voormalige synagoge is de perfecte locatie voor een intiem concert als deze. Deze sfeervolle zaal heeft ook een goede akoestiek, waar de stem van Stef Kamil Carlens, met zijn mooie timbre heel goed tot zijn recht komt. Als hij opent met het Zita Swoon nummer Our Daily Reminders, zichzelf begeleidend met enkel een elektrische gitaar, dan voel ik dat mijn haren op mijn arm langzaam overeind gaan staan. En het is echt niet koud in de zaal. Die stem, die in de loop der jaren net iets donkerder is gaan klinken, heeft niets aan karakter ingeboet.

Dan pakt hij een blues gitaar, gaat zitten op de kist met de kick en speelt een lied over liefde en wijn, zoals hij het nummer inleidt. Elk nummer krijgt zo zijn eigen inleiding. Hij bespeelt de snaren met een bottleneck voor een echt bluesgeluid.

Stef Kamil Carlens
Stef Kamil Carlens met dobro

Het derde nummer, de single Empty World, is een wat meer uptempo bluesnummer, met weer een andere gitaar. Het ritme komt uit het orgel en er zijn twee tonen die het hele nummer als basis meeklinken doordat hij gewichtjes in de vorm van ijzeren staafjes op de toetsen legt.

After I’m Gone gaat naar eigen zeggen over een begrafenis, van zichzelf? Hierop begeleidt Stef Kamil Carlens zichzelf op ukelele en mondharmonica, waardoor het toch vrolijk klinkt. Bij The Journey Will Be Long wordt hij op het album bijgestaan door een vrouwenstem, maar deze uitgeklede versie houdt uitstekend stand.

Stef Kamil Carlens
Multi-instrumentalist

Er is zelfs een lied over een hond, een straathond die Sammy heet. Dat is het nummer Moondog uit zijn Moondog Jr periode. Als hij dan ineens “Woef!” roept tijdens het nummer, klinkt er gelach uit de zaal, maar het hoort er echt bij, want het komt nog een paar keer terug. Zo passeert er een mooi spectrum uit het gehele oeuvre van Stef Kamil Carlens deze avond.

In het volgende nummer, dat over fietsen gaat, gebeurt van alles. Hij neemt zijn elektrische gitaar weer ter handen en speelt een bluesy deuntje. Dat deuntje wordt in een loop geplaatst. Intussen zet Stef Kamil Carlens de xylofoon in het midden van het podium, hangt de mondharmonica om en neemt plaats achter de xylofoon. Tussendoor programmeert hij nog een riedeltje op het keyboard, dat ook geloopt wordt. “Dat is de wind,” zegt-ie.

Het nummer Rumble Factories met een mooie climax is één van de hoogtepunten. Big City is dan weer een Zita Swoon nummer van een jaar of tien geleden wat een soort roadtrip beschrijft van een vader en zoon.

Als afsluiter van de reguliere set speelt hij Pretty Girl, neemt dankbaar het applaus in ontvangst en verlaat dan het podium via dezelfde deur als waar hij is binnengekomen. Het applaus blijft aanhouden en dan kan Stef niet anders dan nog een nummer spelen, dus komt hij goedlachs het podium weer opgelopen voor het allerlaatste nummer I’m Going Away. Het bezwerende uptempo nummer waarin zijn stem ook weer lekker de hoogte in gaat is dan echt het laatste wapenfeit en doet ie wat de titel al doet vermoeden, hij gaat weg.

Stef Kamil Carlens
Concertzaal perfect voor solisten

Maar hopelijk niet voorgoed, want Stef Kamil Carlens solo, zeker in deze setting is een unieke ervaring, Al ben ik ook wel benieuwd hoe het klinkt met de gehele band erbij. Dat is dan misschien meer iets voor het Willem Twee Poppodium.


Stef Kamil Carlens Club Tour 2018 is opgezet door Stef en zijn team. In 2017 bracht hij het solo album Stuck in the Status Quo uit.
Foto’s: Ruby Peach

EUT

Maakt EUT de verwachtingen waar?

De lucky few weten het, want zij waren er bij

EUT is bezig aan een opmars door Nederland. Met het sterke debuutalbum Fool For The Vibes, waarvan al enkele singles zijn uitgebracht waaronder Sour Times, die veel airplay krijgt op 3FM, zou je verwachten dat de zaal compleet is uitverkocht. Maar dat is dus niet zo. De zaal is nog niet half gevuld, maar de “lucky few” die erbij waren op donderdagavond 29 november in Willem Twee Poppodium, weten dat het niet lang meer kan duren voordat EUT alleen maar in grote zalen te zien zal zijn.

Paperday
Het is aan de spiksplinternieuwe band Paperday om de avond te openen. Naar eigen zeggen een samenraapsel van verschillende bands, namelijk met leden uit White Elephant, Gifter, Peer en Uncle Harry. En dat doen ze niet onverdienstelijk. Zeker als je weet dat er van tevoren slechts drie weken gerepeteerd is. Het is dan ook niet gek dat er maar vijf eigen nummers worden gespeeld, aangevuld met een swingende rockversie van Donna Summer’s Hot Stuff. Het zijn swingende, lekker in het gehoor liggende rocknummers. Ze hebben zichtbaar plezier in hun optreden. Na elk nummer komt iedereen wat losser en gaat Thijs op de monitor staan om het publiek toe te zingen. Het laatste nummer is echt een knaller met ook mooie instrumentale passages erin. Mooi debuut voor Paperday, maar dan nu snel terug de oefenruimte in om wat nummers erbij te schrijven.

 

EUT
Megan

EUT

Met zoveel goede kritieken en lovende woorden van onder andere 3FM zijn de verwachtingen voor EUT hoog, maar 3FM is wel vaker lovend over bandjes die het live niet altijd waar kunnen maken, dus moeten we het allemaal nog maar eens zien wat dit EUT te bieden heeft.

Ze trappen af met de voormalige single Bad Sweet Pony en dat is gelijk een lekkere binnenkomer. De charismatische zangeres Megan is een echte blikvanger met haar grote bos krullen, gestreepte broekpak, op blote voeten wild dansend op het podium.

Meteen hierna wordt de huidige single Sour Times ingezet. Zijn dan al de grootste troeven uitgespeeld? Allerminst, het hele album komt voorbij met I Came To Be Gone, waarin de bassist de toetsen speelt, waar overigens ook een vet basgeluid in zit. Dat blijkt vooral bij het nummer erna, waarin halverwege een ware geluidsexplosie te horen is. Mooi moment voor een wat rustiger intermezzo, waar The Bugs (Part 1), is er ook een Part 2?, bijna naadloos over gaat in alweer een voormalige single, Supplies, wat me doet denken aan The Asteroids Galaxy Tour. Dit nummer was van de week nog te horen op BBC1 als zogenaamde “Next Wave”, waar zangeres Megan live op de radio werd geïnterviewd.

EUT
Bassist van EUT

Hoe kun je een overtuigend nummer maken over een Ping Pong Ball? Nou zo dus, met weer die vette bas synthesizer. Live komt dit nummer beter uit de verf dan op plaat, omdat het dan wat rauwer klinkt en dat je dan wat meer de energie voelt van de band.

Crack The Password is een lekker puntig rocknummer met een opzwepend riffje en net als je denkt dat er naar de grande finale toegewerkt wordt, zakt het tempo iets terug met nummers als Look (Who Has Decided After All)  en Tygo Dex, een lekker slepend rocknummer.

Met How Did You Know en een uitgesponnen versie van Lie Detector geeft EUT nog even vol gas en eindigt de show in een pompende rockshow, compleet met gitaarsolo’s.  Je voelt dat er nog wat in de lucht hangt als Megan steeds vaker de rand van het podium opzoekt. En jawel hoor, hup daar springt ze van het podium en danst en zingt ze verder tussen het publiek, waar ze hartelijk wordt ontvangen door de aanwezige fans. Er wordt voorzichtig mee gedanst door het publiek. Behendig klimt Megan dan weer het podium op om nog één keer alles te geven en dan hebben we alsnog die “grande finale” gehad. En dat was dan ook meteen het einde, zonder toegift.

We kunnen concluderen dat EUT de verwachtingen meer dan waar maakt en klaar is voor het grotere werk. Zelfs het buitenland lonkt, want Megan vertelde me na afloop dat er concrete plannen zijn om in Frankrijk op te treden, in Rennes op 6 december om precies te zijn. Als je EUT op korte termijn nog mee wil maken in een kleine zaal, raad ik aan kaarten te regelen voor Ekko in Utrecht op 14 december, Merleyn in Nijmegen op 19 december of Hall of Fame in Tilburg op 28 december en dat zou ik doen nu het nog kan, want ik voorspel een grote toekomst voor EUT.

Foto’s: Sandra Leijtens Photography

Ongefilterd, what you see is what you get

JC Duffhues en Donnerwetter, rauwe gitaarmuziek bij Café De Vaart

Onder de naam Ongefilterd programmeert Willem Twee Poppodium rauwe gitaarmuziek in Café De Vaart op Tramkade in Den Bosch. Op zaterdagavond 17 november staan hier JC Duffhues en Donnerwetter op het podium. En dat belooft een bijzondere, ongefilterde avond te worden.

JC Duffhues opent de avond gewapend met zijn elektrische gitaar, met als munitie veel distortion en delay. In combinatie met zijn raspende, doorleefde stem brengt hij zijn muziek ten gehore. Geen toeters en bellen, what you see is what you get.

Ongefilterd
The Village

Een groot aantal nummers die Niels Duffhues vanavond speelt heeft ie al een paar jaar niet meer live gespeeld, zoals bijvoorbeeld het meeslepende Saigon Blues van het album Among The Ruins. Verder laat hij ook wat horen van zijn nieuwe album The Village, dat gaat over een rechter die onderweg is naar een dorp waar een moord is gepleegd. Mocht je het album niet op Spotify kunnen vinden, dan kan dat kloppen, want het is op cassette uitgebracht. Het is wel als download verkrijgbaar.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Veel van zijn nummers bevatten persoonlijke teksten die recht uit het hart komen. Maar een groot deel van het publiek achterin de zaal is meer met elkaar bezig dan met de zieleroerselen van Duffhues. Het lijkt Niels niet te deren, want hij zingt onverstoorbaar verder over onder andere Windmills en een Hellhole. Gelukkig staan de mensen voorin wel aandachtig te luisteren. Hij sluit zijn show af met Dark Clouds.

 

Donnerwetter
Tegen de tijd dat Donnerwetter gaat spelen is de zaal lekker gevuld. Deze vier gelouterde muzikanten weten hoe je een zaal mee kan krijgen. Vanaf de eerste klanken weten ze de aandacht van het publiek vast te houden. Vooral zanger/gitarist Rocco met zijn kraakheldere stem is een blikvanger met zijn karakteristieke grimassen. Hij lijkt helemaal op te gaan in de muziek waarbij hij soms zijn haren wild laat wapperen en dan weer alleen zijn ogen van links naar rechts laat rollen. De muziek die de mannen maken is niet zo gemakkelijk in een genre in te delen. Ik hoor wat Psychedelica, Seventies Rock, Americana en soms een orgelgeluid wat aan de Doors doet denken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wat opvalt is de mooie opbouw van een aantal nummers en de verschillende tempowisselingen. Ook bijzonder is dat de gitarist de klanken van zijn gitaar meezingt, bij het nummer Ego bijvoorbeeld. Bijna net als Peter Frampton met Show Me The Way, maar dan zonder Talk Box. Als het nummer Dance wordt ingezet, gaan er ook een aantal mensen dansen en dat worden er alleen maar meer naarmate de avond vordert. De sfeer zit er goed in en het publiek reageert enthousiast. Er is een nieuw album uit van de heren, The Boy With The Joker Gun, dat hier vanavond verkrijgbaar is. Het is dan ook geen verrassing dat hier veel van gespeeld wordt. Wie Donnerwetter op korte termijn nog aan het werk wil zien zal naar Amsterdam moeten afreizen. Daar spelen ze op 8 december in De Roode Bioscoop.

Van experiment tot gecontroleerde chaos

November Music PLUG 2018 in Het Kruithuis

Op zaterdagavond 3 november staan er in verband met November Music drie spannende optredens op het programma in Het Kruithuis. Zo zal Barbara Ellison later op de avond de muzikale avond openen, gevolgd door het duo Jamie Peet X Niels Broos en dan mag Lolina de avond afsluiten.

Staalplaat Soundsystem, Pansonic

De avond begint met een rondgang door het prachtige Kruithuis, waar in vijf verschillende ruimtes bijzondere muziekperformances te beleven zijn. Na een korte uitleg gaat iedereen naar de binnenplaats, waar je het eerste geluidsexperiment kunt meemaken. In het midden van de ronde binnenplaats staan vier grote kisten en aan de buitenzijde staan rondom kleinere kisten opgesteld. Dan begint er een zacht trommelend geluid, afkomstig uit enkele kisten. Het trommelen zwengelt aan, gaat rond langs alle kisten als een soort wervelwind, met soms harde klanken en dan weer zacht. Dan gaat de storm weer liggen en lijkt het alsof de performance eigenlijk nog niet klaar was.

Evelina Rajca, Smart.ing Bodies

De groep wordt nu in tweeën gesplitst en gaat ieder met zijn groep naar binnen.  Mijn groep gaat dan naar de Lontzaal waar twee stalen constructies tegenover opgesteld staan. Bovenop aan het uiteinde van zo’n stalen constructie bevindt zich een soort groot wijnglas zonder voet met een drumstokje erboven. Het “wijnglas” begint rond te draaien en dan drukt het drumstokje tegen het glas. De klank die je daardoor ontstaat is het beste te vergelijken met geluid dat je krijgt als je met je vinger rondjes draait over de bovenkant van een vochtig wijnglas, maar dan indringender omdat dit geluid hier versterkt wordt door de akoestiek van de gewelven. Bij de constructie aan de overzijde tikt het drumstokje onregelmatig tegen het glas. Je zou er bijna van in trance raken.

 

 

 

 

Falco Pols, Timely

Aangekomen in de Mijnzaal gaat bijna iedereen in kleermakerszit zitten. Rondom staan diverse stalen plaatjes opgesteld op een standaard waar aan de achterzijde een stalen pinnetje onregelmatig tegen het plaatje tikt. Dan staat er iemand op die heel langzaam aan een soort van lier gaat draaien, waardoor een een houten balk, die midden in de ruimte staat, wordt opgetild. Hij draait zo langzaam dat elke tik van de lier afzonderlijk te horen is. Aan het einde komt het schrikmoment dat iedereen al lang op zijn klompen voelde aankomen: Hij trekt aan een touwtje en de balk valt met een harde klap omlaag. Einde.

Dianne Verdonk, Bellyhorn

In het midden van de Granaatzaal ligt er een grote, soort van zitzak met een toeter eraan. De maker Dianne Verdonk noemt het de Bellyhorn. Op de zak mag je, zelfs met een paar mensen tegelijk, zitten of liggen. In de toeter mag je, met een speciaal mondstuk, zingen. Onverstaanbaar weliswaar, het is eigenlijk een soort van klanken produceren, waar vooral de klinkers te onderscheiden zijn. Er zijn verschillende gegadigden en voor iedereen is er een schoon mondstuk beschikbaar. De verschillende zangmelodieën en het enthousiasme van de deelnemers leidt tot vrolijke taferelen.

Elise ’t Hart en Nils Davidse, Organa

In de Bomzaal staan een groot aantal orgels opgesteld.  Mooie klassieke exemplaren die in de loop der jaren zijn verzameld door Elise en Nils, elk met hun eigen verhaal en eigen geluid. Deze symfonie is vernoemd naar het model dat ook in de zaal staat en waar de verzameling ooit mee begon, Pianorgana. Op alle orgels zitten klemmen, die normaal gesproken bedoeld kunnen zijn om buiten je tafelkleedje niet weg te laten waaien, op verschillende toetsen. Met één druk op de knop wordt de van tevoren geprogrammeerde symfonie ingestart. Sommige geluidjes zijn duidelijk aanwezig, andere weer heel subtiel. Het klinkt als een interessant geheel, waar elk toontje op zijn plaats valt.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Barbara Ellison

Na een korte pauze waarin de lichten wat worden gedimd en de apparatuur klaargezet is het de beurt aan Barbera Ellison om haar kunsten te vertonen. Wat we zien is een jonge vrouw achter een laptop, die erbij zit alsof ze aan een essay voor haar studie zit te werken, met op de achtergrond visuals van wapperende slingers in de woestijn. De muziek is het best te omschrijven als een soundscape die de visuals ondersteunen. We horen eerst iets wat op wind lijkt en later als er op de beelden een dwarsdoorsnee van een bubbelend watertje te zien is, horen we iets wat waterdruppels zouden kunnen zijn. Als de beat er later in komt tikt ze voorzichtig met de voetzolen van haar lange cowboylaarzen mee op de maat van de muziek. De repeterende klanken werken, in combinatie met de visuals van zo te zien Noord Koreaanse folkloristische danseressen, haast mediterend. Als dan de beelden langzaamaan vervagen en de laatste tonen uitklinken zijn we weer terug op aarde.

 

 

 

Jamie Peet X Niels Broos

Als er al iets vlam vat in dit Kruithuis vanavond dan zijn het wel de explosieve drumroffels van Jamie Peet. Samen met Niels Broos, die in het verleden onder andere heeft samengewerkt met Kyteman en Jameszoo, wordt er flink op los gejamd. De meeste nummers beginnen rustig en ontaarden dan uiteindelijk in gecontroleerde chaos. Alles wordt uit de kast gehaald, zo lijkt het, door Niels die allerlei freaky elektronische klanken en bliepjes uit zijn apparatuur weet te persen. Van sommige melodieën maakt hij loops waar hij dan weer overheen speelt. Jamie weet goed alle mogelijkheden van zijn drumstel te benutten en bespeelt niet alleen de vellen, maar ook de randen van de trommels waardoor je een tikkend geluid krijgt en dat ook nog in allerlei onnavolgbare ritmes. Ook de onderkant van de bekkens worden bespeeld. Ook al is het grotendeels geïmproviseerd, klinkt de muziek toch telkens weer als een coherent geheel. Knap gedaan!

Deze diashow vereist JavaScript.

Lolina

Inga Copeland, met artiestennaam Lolina mag deze zaterdagavond afsluiten. De trage lome ritmes met samples van onder andere piano en elektrische gitaar nemen je mee op een onheilspellende reis door haar muzikale fantasie. Reisleidster Inga spreekt streng en monotoon enkele regels tekst in die dan geloopt worden. Op de achtergrond zien we beelden van deze zaal die eerder deze dag opgenomen zijn. Later zien we ook beelden van andere lokaties, zonder publiek, dus opgenomen voorafgaand aan een optreden kan ik me voorstellen en gefocust op de lichtshow. Als het tempo van de beat iets omhoog gaat zie je ook wat mensen meebewegen op de maat. Toch weet ze niet van iedereen de aandacht vast houden en loopt de zaal stukje bij beetje steeds leger. Al zal Inga dat niet echt door hebben gehad, want ze is toch voornamelijk in haar eigen wereldje bezig en doet ook geen enkele moeite om op welke manier dan ook contact te maken met het overgebleven publiek. Als de laatste klanken wegsterven loopt ze weg vanachter haar apparatuur en zonder het applaus in ontvangst te nemen is ze dan verdwenen. Dat was het dan.

Deze diashow vereist JavaScript.

De lekkerste snoepjes van de Popronde

Wegdromen, rocken en dansen

Dat de Popronde een broedplaats is voor nieuw talent is inmiddels wel een feit, gezien het grote aantal bands dat is doorgebroken de laatste jaren en die hun eerste podiumervaring hebben opgedaan tijdens de Popronde. Dat tijdens deze editie van vrijdag 5 oktober in Den Bosch ook bands te zien zijn die volgend jaar op een aanzienlijk groter podium zullen staan, is zeer waarschijnlijk. Met de Popronde voel voel ik me vaak als een kind in snoepwinkel. Van tevoren kies ik een paar nieuwe smaken uit en dan is het maar afwachten of het ook aan de verwachtingen voldoet als je ze eindelijk gaat proeven.

Faradays

Het eerste snoepje waar ik me aan waag is Faradays, die vanavond als trio zal aantreden in plaats van met zijn vijven zoals ze gewoonlijk te zien zijn. Het decor is  de intieme setting van het Mariapaviljoen, tenminste als je niet naar boven kijkt, alwaar het lelijke systeemplafond te zien is. Maar wie wil er nu naar boven kijken als je een zangeres als Karindra Perrier voor je neus hebt staan, die hoewel ze de kleinste van het stel is, de grootste blikvanger van de band is. Karindra, die in het dagelijks leven natuurkundig wetenschapper is in de nanofotonica legde me na afloop van het concert uit dat de bandnaam Faradays komt van de Britse natuurkundige Michael Faraday en dat Faradays natuurlijk ook gewoon een hele coole bandnaam is. De zwoele synthpop die de band maakt heeft soms een 80’s sound met allerlei lekkere bliepjes en andere geluiden van de man achter de synths Erik, maar neigt ook een beetje naar trip hop, mede dankzij de drumcomputer van Thomas en de diepe bass. Karindra heeft een eigen stijl van dansen, met de heupbewegingen van een buikdanseres en haar haren wild achterover zwierend. Ze voorziet zelf haar stem met wat extra effecten. Halverwege de set spelen ze hun eerste single real, die zéker hitpotentie heeft en airplay verdient. Als laatste nummer wordt Promise gespeeld. Ook al zo’n lekker in het gehoor liggend liedje die bij de betere muziekzenders te horen zou moeten zijn. Ik verwacht dat we van Faradays nog veel meer gaan horen.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Love Couple

Het volgende Popronde smaakje is de electro punkband Love Couple in De Palm, alwaar het ruim voor het optreden al dringen is om binnen te komen. Is Love Couple al zo populair of is de Palm gewoon the place to be? Het is natuurlijk ook niet een hele grote kroeg en dat betekent voor de bassist met zijn bass synthesizer, dat hij genoegen moet nemen met een plekje naast het podium. Op het podium zien we dan de drummer, die naast dat ie lekker stevig drumt ook nog regelmatig meezingt, een gitarist rechts op het podium met zijn gierende gitaargeluid en de zangeres die ook de toetsen speelt. Het is niet echt vernieuwende muziek en doet me denken aan bands uit het verleden als The Breeders en Sonic Youth maar dat is dus helemaal geen schande. In het puntige punkpopliedje Find Martin zit een lekker aanstekelijk synth riedeltje en ook in de single Chinatown zit er zo’n lekker synth deuntje. Aan het einde van de set gaat het keyboard van het podium en ontstaat er iets meer ruimte voor zangeres Renée om te dansen. Ook de bassist kan dan het podium op. Renée klimt ook nog even op de bar tijdens een van de laatste nummers. Love Couple straalt plezier en energie uit en we gaan hier ook vast meer van horen en zien.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Malvae

Dan een klein tussendoortje in het drukke schema van de Popronde, maar een act die ik zéker even wil meepakken. Malvae speelt bij de Kinky Kappers en ik ben erg blij dat ik hier een stukje van mee kan maken. Als ik binnenkom is de show al bezig met Jim achter de knoppen en Esther op zang. En een show ís het, want het lijkt alsof ik me in een soort mini nachtclub bevind, compleet met een fraaie lichtshow, hypnotiserende visuals op de achterwand en 2 kleine rookmachientjes. Er wordt door het aanwezige hippe publiek lekker gedanst op de langzame maar diepe bass beats, met de creatieve samples van geluidjes die hij verzamelt tijdens zijn reizen over de hele wereld. Dan verlaat Esther het podium en gaat Jim alleen verder, maar het blijft boeien. Tussendoor maakt hij nog veelvuldig gebruik van de drumcomputer en zingt zelf ook nog. Je raakt bijna in trance van die creatieve ritmes die mij soms aan Flume doen denken. Dan moet ik helaas weer door naar het volgende optreden. De volgende keer wil ik het helemaal meemaken. Internationale kwaliteit als je het mij vraagt.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Kita Menari

Als laatste ga ik proeven van Kita Menari in de foyer van Willem Twee Concertzaal. Het wordt een bijna privé optreden, want druk is het zeker niet. Maar dat mag de pret niet drukken, want de mannen bouwen gewoon een feestje. De muziek is erg dansbaar, maar dat kan ook bijna niet anders, want Kita menari betekent wij dansen in het Maleis. De soms gedempte akkoorden van de gitarist klinken ook wel een beetje oosters. De aanstekelijke nummers doen soms ook denken aan de swingende muziek van Two Door Cinema Club. Het selecte gezelschap dat hier aanwezig is krijgt zelfs een primeur voorgeschoteld. Het nummer All Just A Dream wordt voor het eerst live gespeeld voor publiek. Bij het nummer Feel It All wordt gevraagd mee te zingen met het zinnetje I know you won’t let go en je mag zelf kiezen of je de hoge of de lage toon meezingt. De zanger zelf schakelt erg gemakkelijk tussen borst-en kopstem. In het laatste nummer is er nog ruimte voor een heuse gitaarsolo. De nummers van Kita Menari liggen lekker in het gehoor en ik hoop dat ze een volgende keer voor wat meer publiek spelen want dat verdient deze band.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Voor degenen die deze bands binnenkort nog in de buurt willen zien kun je volgende week zaterdag 13 oktober tijdens de Popronde in Oss terecht bij café ’t Libre voor Faradays en Love Couple. Kita Menari speelt op de Popronde in Tilburg bij café Bolle op vrijdag 12 oktober. Malvae komt niet op korte termijn in de buurt, maar als je ze wil zien, dan zul je naar Amsterdam moeten afreizen, waar ze op zaterdag 13 oktober in de Melkweg spelen.


Foto’s: Jane Duursma en Ronald Rijken

Tweede ronde Bossche Band Battle in Azijnfabriek

De beste band van de avond moet hopen op een wildcard

De Azijnfabriek is zaterdagavond 29 september het decor voor de tweede ronde van De Bossche Band Battle opgezet door Luuk Bergervoet en Frans de Visser, producers van Studio Cube.
Voordat de avond begint is er al een afvaller. Myllie & The Tunes moeten verstek laten gaan in verband met ziekte van de zangeres. En er is nog een wijziging in het programma van vanavond. Het optreden van Lavatory Lazy is verplaatst naar zaterdag 13 oktober in Café Koudijs op Tramkade. Maar hiervoor is een vervanger gevonden, namelijk Fall∼.
Zo’n bandwedstrijd is altijd appels met peren vergelijken en dat is ook vanavond het geval.

Deze diashow vereist JavaScript.

Holsaby
De 5 jonge mannen van Holsaby uit Oss mogen het spits van deze voorronde van de Bossche Band Battle afbijten. Met hun vrolijke synthesizerpop proberen ze de mensen uit de zaal mee te krijgen. Aan de oproep om een paar stappen dichterbij te zetten geeft het publiek gewillig gehoor. De muziek doet, misschien door het Korg keyboard, soms wat denken aan de jaren ’80 van Duran Duran, maar ook aan de springerige poprock van Franz Ferdinand, vooral de staccato stukken in de nummers. Het einde van het eerste liedje eindigt in een meerstemmig a capella koor van alle bandleden. In het derde nummer gaat het tempo omlaag. In dit rustige nummer zit ook een stuk waarin gefloten wordt. Fluiten in een liedje, ik heb het nooit begrepen. In het vierde nummer wordt het tempo weer opgeschroefd en is er nog tijd voor een kleine solo van alle bandleden voordat het er alweer op zit.

Bossche Band Battle
Fall~

Fall∼
Maury van Loon met artiestennaam Fall∼ werd afgelopen donderdag gevraagd of ze mee wilde doen met de Bossche Band Battle. Daar zei ze gelukkig geen nee tegen. Fall∼ is alleen met haar twee keyboards op het podium en maakt instrumentale, dromerige, soms hypnotiserende, filmische muziek. De eerste tonen die ze inzette deden me denken aan Tubular Bells van Mike Oldfield. De naam Fall∼ is goed gekozen, want deze sfeervolle klanken doen het goed dit jaargetijde, de herfst. Ze zit lekker in haar eigen wereldje en gaat helemaal op in haar muziek. Soms zie je haar meetellen op de maat of driftig tussen de nummers aan allerlei knopjes draaien of drukken. Met haar blote voeten bedient ze de pedalen op de grond waarmee ze heerlijke bastonen de zaal in stuurt. Helaas bereikt ze niet iedereen in de zaal, want ook hier in de Azijnfabriek heerst The Dutch Disease.

Deze diashow vereist JavaScript.

An Adverse Copy
Twee mannen op gitaar en bas, met een vrouwelijke drummer. Allen in het zwart gekleed. Je kunt zien dat de bandleden al de nodige podiumervaring hebben opgedaan en zoeken elkaar op het podium dan ook regelmatig op. Ze hebben er zichtbaar plezier in. De invloeden van een als band Triggerfinger zijn merkbaar, maar om de blues nog wat meer te laten rocken mag het geheel wat mij betreft nog wat rauwer. Ook horen we Loek Maas af en toe met een kopstem de hoogte in gaan. Mede dankzij de drummer wordt het een swingend geheel met haar opzwepende drum riffs. En dan, altijd spannend, wordt er opgeroepen tot een sing-a-long. Maar er waren gelukkig toch best wel wat mensen die meededen. Al deden ze later in het nummer waar dat stuk terugkwam niet meer mee.

Deze diashow vereist JavaScript.

Nocturnal Waters
Wave Rock is behalve een fraaie rotsformatie in Australië in de vorm van een golf, wat mij betreft ook een nieuw muziekgenre. Nocturnal Waters rockt er zo nu en dan stevig op los, maar doet ook vaak denken aan het betere New Wave werk uit de jaren tachtig van bijvoorbeeld Siouxsie And The Banshees. Het is verstandig geweest om deze band als laatste te programmeren, want de bandnaam doet vermoeden dat ze ’s nachts op hun best zijn. Je ziet zangeres Amanda ook steeds meer los komen gedurende het optreden.

Bijzonder ook aan Nocturnal Waters is ook dat er twee bassisten in spelen. Daardoor krijgt het geheel nog meer die wave sound. Bassist Jarno Doggen bespeelt tijdens een nummer een kleine keyboard, maar het klaarzetten van dat apparaat neemt best veel tijd in beslag waardoor het tempo er een beetje uitgehaald wordt. Zangeres Amanda is niet altijd goed te horen en daardoor zijn de meeste teksten aan me voorbij gegaan. Haar klank past wel mooi in het geheel, maar mag in volume misschien iets hoger. Maar deze band is een groeibriljant met veel potentie en originele composities. Als het aan mij had gelegen was deze band zeker doorgegaan. Maar de jury beslist helaas anders en nu is het hopen op één van de twee wildcards.


Lees ook het interview dat KLANKGAT had met Nocturnal Waters’ zangeres Amanda Winnemuller
Holsaby en An Adverse Copy zien we terug in de halve finale 27 oktober in World Skate Center of 10 november in P79.
Foto’s: Casper Menting www.filmingdesigner.nl