Het Torenpodium van Theaterfestival Boulevard geeft ruimte aan opkomende bands. Vandaag is het de beurt aan SKINC. Zodra de band het podium op springt, stroomt de dansvloer vol. Er wordt meteen gas gegeven met het nummer Mijn Naam is Niemand.
Dat gas geven komt in de vorm van drie vocalisten vooraan op het podium en een dj op de achtergrond. Het is verrassend hoeveel kracht en diepte er live kan ontstaan met drie rappers. Wat ook meteen opvalt is de onuitputtelijke energie van de band. Gedurende de hele set staan ze geen seconde stil.
SKINC
Dat de bandleden samen een opleiding tot producer volgden, kun je terughoren in de gelikte melodieën en hippe beats. De band lijkt het Nederlandse poprepertoire van de afgelopen veertig jaar goed bestudeerd te hebben, de meest aanstekelijke en eigenzinnige elementen eruit te hebben gepikt en die te hebben vermengd tot een typisch geluid van nu. Het piepjonge publiek vooraan gaat immers helemaal los, óók op ska (Arme Stakker).
Af en toe doen nummers denken aan bijvoorbeeld de muziek van Froukje, Gotu Jim of De Jeugd Van Tegenwoordig, maar vaker gooit de band het tempo omhoog met hardcore-achtige beats. Het is hiphop, het is pop, het is elektronisch. Soft wordt het nooit, want de houding van de heren is eerder punk: sigaretten, middelvingers en boos zijn op de belastingdienst.
Met de lampen op standje rood scheuren ze het nummer InHet Rood (Ketamine) in. Verder worden we getrakteerd op een rave-parodie op Nein Mann, hier omgedoopt tot Nee Man. Aanstekelijk is het nummer Dus Ik Ga. Een nummer dat niet zou misstaan in de top 40. Datzelfde geldt voor Cape (Leef Tot De Dood), wat een ode is aan hun moeders.
De bandleden blijven springen tot ze erbij neervallen en zingen dan ook nog liggend door. De donderdagavond van Boulevard is flink opgeschud.
Vlinders, Wie Ben Jij, DEEJAY, Tussen Ons
