Als je bij Supermoon even je ogen dicht doet dan waan je je bij een concert van Average White Band. De Nederlandse band is daarom niet voor niets support act geweest van die legendarische funkband uit Schotland. Woensdagavond zijn ze de band van de zevende dag van Theaterfestival Boulevard.
Supermoon
De soundcheck loopt wat uit en de band geeft zichzelf een break van vijf minuten. Bij Tent Paars loopt de zaal uit en komt er meer volk op en rond de dansvloer van het muziekpodium. Tijd om te beginnen.
Supermoon is een Nederlandse band met Joris IJland (toetsen en zang), Remo van Osch (basgitaar), Daan Krakers (zang), Artur Hodes (gitaar en zang) en Peter Weissink (drums). Verder zijn er drie koperblazers, sax, trompet en trombone.
Van meet af aan is het funk – soms zelfs een vleugje funkadelic – wat de klok slaat. Het is toch wel een tijdje geleden dat ik bij zo’n band ben geweest. Maar na een paar funky nummers tapt de band toch uit een ander – eigenzinnig – vaatje.
Dat eigenzinnige doet de dansbaarheid niet veel goeds, maar door de volgende nummers wordt het weer helemaal rechtgezet. Gelukkig maar, want dit Boulevard publiek is er elke avond op uit om een potje te gaan dansen.
De drie koperblazers komen pas later op de set en dan lijkt het soms wel of je op een gig van Average White Band bent. Zanger en frontman Daan Krakers is goed bij stem en zet een levendige performance weg. Basgitarist Remo van Osch plukt stoícijns aan de snaren (dat zie je wel vaker bij basgitaristen). Drummer Peter Weissink die ik nog ken van Wild Organ & Drums, speelt strak en krachtig.
Ergens koester ik de stille hoop op een wederkeer van dit genre als tegenwicht van al het elektronische geweld maar het zal ijdele hoop zijn. De keuze van de jongere generaties kan je niet sturen. De funk van Supermoon is echter niet nostalgisch daarvoor is de eigenzinnigheid van deze band te sterk.