Pieta Brown en Lucie Thorn traden dinsdag 23 oktober op in de Blue Room Sessions met een gastoptreden van Howe Gelb. Het repertoire van Pieta Brown kan het beste omschreven worden als Americana met een volslagen eigen stijl.
Howe Gelb support act
Howe Gelb opent de avond. Hij speelt een drietal nummers op een tamelijke matte manier wat mij verbaast van deze bekende singer songwriter. Na het derde nummer waar hij de piano en de gitaar tegelijk wil bespelen – wat nogal ongemakkelijk uitpakt – sluit hij zíjn aandeel voor deze avond af.
Pieta Brown and Lucie Thorne
Na de teleurstellende performance van Howe Gelb betreden Pieta Brown en haar Australische vriendin Lucie Thorne het podium. Brown komt uit een muzikaal nest, gelegen ergens in Iowa wat ze ons ook regelmatig laat weten. Haar vader – Greg Brown – en moeder zijn allebei muzikanten zijn. Een vader vooral die haar al van jongs af aan op de piano muzikaal bijvijlt.
Muzikaal nest
Pieta Brown is een niet geheel onverdienstelijke verschijning met een ietwat fragiele stem. Zijn het misschien zenuwen die haar parten spelen? Dat lijkt me onwaarschijnlijk, want als ik haar trackrecord doorlees dan heeft ze toch een achtenswaardige staat van dienst met niet de minsten. Namen zoals Mark Knopfler, John Prine, Brandi Carlile, Richard Thompson en Calexico komen voorbij.
De opening is wat voorzichtig, maar helaas, het kabbelt maar voort. Er is weinig dynamiek en de teksten zijn niet altijd goed verstaanbaar. Ook haar gitaarspel is niet wat ik ervan verwacht. Lucie Thorne probeert op gitaar er nog wat van te maken, maar ook zij kan mij niet overtuigen. Ergens halverwege het concert doet Thorne de meezinger Don’t Wanna Go Home dat over een motorcycle en Mark Knopfler gaat. Dat is wel zo’n beetje het hoogtepunt van de avond.
De naam Tom Petty valt op een gegeven moment en daarop volgt een cover van zijn grote hit Falling, met een geheel eigen interpretatie. Op het laatst wordt Howe Gelb erbij gehaald voor een paar nummers met z’n drieën samen.
De zaal is uitverkocht en het publiek reageert heel enthousiast na afloop van deze Blue Room Session. Ik kan dat enthousiasme echter niet delen. Het zou zomaar kunnen dat ik deze keer iets heb gemist. Dat zou zomaar eens kunnen.
Fotografie: Monique Nuijten