Femme Fugazi

Femme Fugazi kort na Popronde alweer in Den Bosch

Harde, gruizige overstuurde gitaarmuziek met veel passie en energie

Femme Fugazi vrijdag 8 december in Willem Twee Poppodium. Het voelt voor mij bijna als een herkansing, dat deze band nu alweer te zien is in Den Bosch.

Femme Fugazi

Femme Fugazi
Femme Fugazi – ©Brigitte Mulders Fotografie

Nog niet zo lang geleden namelijk, tijdens de Popronde op vrijdag 6 oktober, speelde de band nog bij De Bossche Brouwers. Die locatie bleek toen eigenlijk te klein, want het was zo druk, dat het deze redacteur van dienst niet lukte om in de buurt van het podium te komen.

Ik heb er toen dus niet veel van gezien, maar de energie die ik voelde en de muziek die ik hoorde sprak me enorm aan en was dus blij verrast dat Femme Fugazi zo’n twee maanden later op vrijdag 8 december het voorprogramma mag verzorgen voor Queen’s Pleasure bij Willem Twee Poppodium. Je zou bijna kunnen spreken van een double bill.

Femme Fugazi
Ant Song – ©Brigitte Mulders Fotografie

De zaal is verre van uitverkocht, dus zal iedereen sowieso goed zicht kunnen hebben op de band. Al had ik gezien de populariteit van de band tijdens Popronde wel meer publiek verwacht, het voorste vak blijft gedurende de show vrij leeg. Maar dat mag de pret niet drukken, want de band gaat meteen lekker stevig van start met Ant Song.

Ik weet niet of het toeval is, maar zou Femme Fugazi de vrouwelijke tegenhanger willen zijn van het Amerikaanse Fugazi? Er zijn namelijk wel degelijk raakvlakken met die band. Harde, gruizige overstuurde gitaarmuziek met veel passie en energie gespeeld. Punkrock met in dit geval een lekker schreeuwende zangeres.

Willem Twee poppodium
lekker schreeuwende zangeres – ©Brigitte Mulders Fotografie

fugazi
Het woord fugazi zelf betekent zoiets als onherstelbaar beschadigd. Ik ben benieuwd of dat ook nog een betekenis heeft voor de band. Het zou kunnen gelden voor je oren als je te dicht bij de speakers staat, want ze maken een lekker potje kabaal. Maar het is niet allemaal even hard, er zitten ook rustige passages bij met praatzang, of spoken word zou je kunnen zeggen, zoals in het nummer Paula bijvoorbeeld en die manier van zingen deed me een beetje denken aan Anne Clark.

punkrock
beweeglijke gitarist – ©Brigitte Mulders Fotografie

De band speelt lekker strak met een solide basgitarist, een hard meppende drummer en beweeglijke gitarist, die soms op bijzondere wijze zijn gitaar bespeelt, waarbij hij zijn instrument lijkt te knuffelen en de snaren op de kop van de gitaar aanslaat, waardoor er hele hoge tonen klinken, zoals bij het nummer What The Fuck.

Er zijn blijkbaar enkele bekenden van zangeres Chris in de zaal. Ze speelt een nummer speciaal voor haar nichtje (Paula?) die vanavond aanwezig is en bij het nummer Punk Band zegt ze: “Dit liedje is voor ons mam!”, waarin ze zingt: “Mom I’m in a punk band now!”

Er staan slechts twee nummers op Spotify, waaronder eerdergenoemde Paula en aan het einde van de set horen we nog het energieke Suffocate in Silence met soort van Balkan Beats ritme in de break om daarna weer vol gas te geven.

Het mag dan niet zo heel druk zijn vanavond, maar de aanwezigen laten zich goed horen en joelen na ieder nummer. Ik ben blij dat ik toevallig deze tweede kans heb gekregen om Femme Fugazi alsnog te zien, want het was genieten vanavond.


Fotografie: Brigitte Mulders Fotografie

Femme Fugazi: Paula (single)

Queen's Pleasure

Queen’s Pleasure is Britser dan menig band uit UK

Jurre legt ziel en zaligheid in de zangpartijen al stoeiend met de microfoonstandaard

Queen’s Pleasure uit Amsterdam klinkt Britser dan menig band uit het Verenigd Koninkrijk (UK). Het tweede album heeft onlangs het levenslicht gezien, dus is het voorstelbaar dat Queen’s Pleasure in W2 op vrijdagavond 8 december staat te popelen om de nieuwe nummers live ten gehore te brengen.

Queen’s Pleasure

Queen's Pleasure
Queen’s Pleasure – ©Brigitte Mulders Fotografie

Shy Bairns Get Nowt heet de nieuwe langspeler, een gezegde dat vaak in het noordoosten van Engeland wordt gebruikt en wat zoiets betekent als verlegen kinderen krijgen niets. Nou, verlegen zijn de bandleden zeker niet.

Het zijn vier verschillende persoonlijkheden, zo lijkt het, met ieder een eigen stijl van kleding, uitstraling en speelstijl, dat muzikaal heel mooi samenkomt. En je zou ook bijna zeggen dat deze band uit Engeland komt als je het niet zou weten. Queen’s Pleasure uit Amsterdam klinkt Britser dan menig band uit het Verenigd Koninkrijk, zowel qua muzikale sound als uitspraak van zanger Jurre.

Queen's Pleasure
Shy Bairns Get Nowt – ©Brigitte Mulders fotografie

De show van Queen’s Pleasure begint met een opmerkelijk intronummer, Welcome To My World van Jim Reeves, wat toch wel een hele andere stijl is te noemen. Maar dan komt de Britpop (mogen we het zo noemen?) van deze Amsterdamse band wel des te harder binnen.

Logischerwijs staat er dus veel werk van die nieuwe plaat op de setlist vanavond, waaronder het lekkere uptempo openingsnummer Living A Lie, wat ook het eerste nummer is van dat album. Voor de gelegenheid is er een lang muzikaal intro, waarin de drie muzikanten alvast het publiek opzwepen, met een hoofdrol voor de flamboyante bassist Jelmer, gekleed in een broekrok met bijbehorende crop top, waarmee hij alle aandacht naar zich toe trekt.

Jurre betreedt iets later het podium en als ie begint met zingen, dan is de show compleet. Judge A Book By It’s Cover is een lekker puntig uptempo rocknummer en klinkt als een mix van Block Party, Placebo en Kasabian en die vergelijkingen zijn vaker van toepassing vanavond.

Ziel en zaligheid

Jurre
Jurre ziel en zaligheid – ©Brigitte Mulders fotografie

De muziek van Queen’s Pleasure zit vol met interessante breaks van de jonge Ringo Starr look a like achter de drumkit, lekkere solo’s van de gitarist, en creatieve loopjes van die coole bassist. Jurre legt zijn hele ziel en zaligheid in de zangpartijen, met hele mooie melodieën, al stoeiend met zijn microfoonstandaard, omhoog omlaag, naar voor en achteren, eroverheen leunend.

Hij zit helemaal in de muziek en weet dat goed over te brengen. Dan is het niet erg als sommige hoge noten niet helemaal hoorbaar zijn, hij krijgt zelfs complimenten van gitarist Teun, “Dat heb je mooi gezongen, man.” En hij heeft gelijk. Eigenlijk is elk nummer wel raak. Soms begint een nummer wat rustig, maar ontaardt het verderop toch in een muzikale climax zoals How Come.

Blur
Blur – ©Brigitte Mulders Fotografie

Big Boys Loan is natuurlijk een knaller van jewelste en soms hoor je de erfenis van Blur, zoals in One Of These Days. In My Eyes Adored You Too, ook een heerlijk nummer trouwens, zit tegen het einde een stilte en als je het nummer niet goed kent, zou je kunnen denken dat het afgelopen is, dus klonk er een schreeuw uit de zaal, waar Jurre op reageerde, “Bewaar die maar voor later!”

Bij Empty Occasion is het wel jammer dat de vele hoge noten in dit nummer niet altijd hoorbaar zijn, maar goed dat gitarist Teun de hoge noten meezingt. Intussen klapt het publiek vrolijk mee.

The Mama
The Mama – ©Brigitte Mulders Fotografie

Dan krijgen we een nieuw nummer te horen, The Mama, die wat mij betreft helemaal goedgekeurd is. Een lekker vlot en energiek nummer die ik wel vaker had willen horen, maar is niet terug te luisteren, want nieuw dus. Die fanatieke danser vooraan bij het podium vindt het ook een lekker nummer zo te zien en zijn inspanningen worden beloond met een handdruk van de zanger.

Bassist Jelmer zoekt even later zelf het publiek op en baant zich al spelend een weg door de, in niet al te groten getale, aanwezigen. Queen’s Pleasure had wel wat meer belangstelling verdiend. De radiohit Sitter is de voorspelbare, maar logische afsluiter en ze maken er een mooie lange versie van, waarin Jurre nog even de tijd neemt om met de telefoon van een meisje vooraan, zichzelf en alle bandleden van dichtbij te filmen.

Dat is een mooi souvenir voor thuis. Een toegift is niet nodig, het is goed zo. De volgende keer meer publiek. Het is ze gegund.


Fotografie: Brigitte Mulders Fotografie

Queen’s Pleasure – Shy Bairns Get Nowt