Queen’s Pleasure uit Amsterdam klinkt Britser dan menig band uit het Verenigd Koninkrijk (UK). Het tweede album heeft onlangs het levenslicht gezien, dus is het voorstelbaar dat Queen’s Pleasure in W2 op vrijdagavond 8 december staat te popelen om de nieuwe nummers live ten gehore te brengen.
Queen’s Pleasure
Shy Bairns Get Nowt heet de nieuwe langspeler, een gezegde dat vaak in het noordoosten van Engeland wordt gebruikt en wat zoiets betekent als verlegen kinderen krijgen niets. Nou, verlegen zijn de bandleden zeker niet.
Het zijn vier verschillende persoonlijkheden, zo lijkt het, met ieder een eigen stijl van kleding, uitstraling en speelstijl, dat muzikaal heel mooi samenkomt. En je zou ook bijna zeggen dat deze band uit Engeland komt als je het niet zou weten. Queen’s Pleasure uit Amsterdam klinkt Britser dan menig band uit het Verenigd Koninkrijk, zowel qua muzikale sound als uitspraak van zanger Jurre.
De show van Queen’s Pleasure begint met een opmerkelijk intronummer, Welcome To My World van Jim Reeves, wat toch wel een hele andere stijl is te noemen. Maar dan komt de Britpop (mogen we het zo noemen?) van deze Amsterdamse band wel des te harder binnen.
Logischerwijs staat er dus veel werk van die nieuwe plaat op de setlist vanavond, waaronder het lekkere uptempo openingsnummer Living A Lie, wat ook het eerste nummer is van dat album. Voor de gelegenheid is er een lang muzikaal intro, waarin de drie muzikanten alvast het publiek opzwepen, met een hoofdrol voor de flamboyante bassist Jelmer, gekleed in een broekrok met bijbehorende crop top, waarmee hij alle aandacht naar zich toe trekt.
Jurre betreedt iets later het podium en als ie begint met zingen, dan is de show compleet. Judge A Book By It’s Cover is een lekker puntig uptempo rocknummer en klinkt als een mix van Block Party, Placebo en Kasabian en die vergelijkingen zijn vaker van toepassing vanavond.
Ziel en zaligheid
De muziek van Queen’s Pleasure zit vol met interessante breaks van de jonge Ringo Starr look a like achter de drumkit, lekkere solo’s van de gitarist, en creatieve loopjes van die coole bassist. Jurre legt zijn hele ziel en zaligheid in de zangpartijen, met hele mooie melodieën, al stoeiend met zijn microfoonstandaard, omhoog omlaag, naar voor en achteren, eroverheen leunend.
Hij zit helemaal in de muziek en weet dat goed over te brengen. Dan is het niet erg als sommige hoge noten niet helemaal hoorbaar zijn, hij krijgt zelfs complimenten van gitarist Teun, “Dat heb je mooi gezongen, man.” En hij heeft gelijk. Eigenlijk is elk nummer wel raak. Soms begint een nummer wat rustig, maar ontaardt het verderop toch in een muzikale climax zoals How Come.
Big Boys Loan is natuurlijk een knaller van jewelste en soms hoor je de erfenis van Blur, zoals in One Of These Days. In My Eyes Adored You Too, ook een heerlijk nummer trouwens, zit tegen het einde een stilte en als je het nummer niet goed kent, zou je kunnen denken dat het afgelopen is, dus klonk er een schreeuw uit de zaal, waar Jurre op reageerde, “Bewaar die maar voor later!”
Bij Empty Occasion is het wel jammer dat de vele hoge noten in dit nummer niet altijd hoorbaar zijn, maar goed dat gitarist Teun de hoge noten meezingt. Intussen klapt het publiek vrolijk mee.
Dan krijgen we een nieuw nummer te horen, The Mama, die wat mij betreft helemaal goedgekeurd is. Een lekker vlot en energiek nummer die ik wel vaker had willen horen, maar is niet terug te luisteren, want nieuw dus. Die fanatieke danser vooraan bij het podium vindt het ook een lekker nummer zo te zien en zijn inspanningen worden beloond met een handdruk van de zanger.
Bassist Jelmer zoekt even later zelf het publiek op en baant zich al spelend een weg door de, in niet al te groten getale, aanwezigen. Queen’s Pleasure had wel wat meer belangstelling verdiend. De radiohit Sitter is de voorspelbare, maar logische afsluiter en ze maken er een mooie lange versie van, waarin Jurre nog even de tijd neemt om met de telefoon van een meisje vooraan, zichzelf en alle bandleden van dichtbij te filmen.
Dat is een mooi souvenir voor thuis. Een toegift is niet nodig, het is goed zo. De volgende keer meer publiek. Het is ze gegund.
Fotografie: Brigitte Mulders Fotografie
Queen’s Pleasure – Shy Bairns Get Nowt
