Programmeur Ad van der Laan zag het vorig jaar wel zitten met Tom Neven & The Side Effect toen hij ze zag tijdens hun albumpresentatie in het Chassé Theater. En hij had gelijk. Het werd een verassend goed concert met vier gepassioneerde muzikanten.
Tom Neven & The Side Effect
Tom Neven zélf zingt, speelt gitaar, ukelele en mondharmonica. Rob Couweleers bespeelt intensief de bas en Robbert van Elewout doet dat op gitaar en ukelele. Alle songs worden op indrukwekkende wijze begeleid door de klassiek geschoolde violiste met de mooie stem en de eveneens klassiek klinkende naam, Marie de Thouars.
In 2016 debuteerde Tom Neven met het album Closer en nu is er een nieuw album Soon. Alle teksten zijn van hemzelf of in samenspraak. Na een instrumentaal intro geeft hij aan het album in zijn geheel en chronologisch te spelen. Hij start met het fraaie Hostile Heart. Hij vertelt over zijn voorliefde voor akoestische liedjes en mooie verhalen. The King Of Not Knowing is er zo een net als Why Don’t you Care, Mr Universe? over zwelgen en je kop in het zand steken.
14 jaar geleden was Tom op een luidruchtig festival met veel bier. Hij had er niet veel zin in, met name in een slechte ‘ Spice Girls Tribute’. Daar schreef hij het eerste couplet van een song. Nu, jaren later besloot hij het af te maken. Het werd zelfs de titelsong van het album, Soon.
Alle exen worden bezongen op Love To Hate The One You Love en Rumination Street is een ode aan zijn oude buurt en een fijne jeugd. Mooie zang en spel van zowel Tom als Marie op Call You Mine, dat hij ooit schreef voor een bruidspaar. Goed basspel op The Unfortunate Tale of Joe and Judy Goodenough. Laatste song van het album is If I Go met een hoofdrol voor het vioolspel van Marie.
Time is van het album Closer. Robbert werd in die tijd verliefd op de ukelele. Wat begon als inval instrument speelt hij nu opvallend goed. Titelsong Closer is het eerste liedje samen met Marie. Na een tip kwam zij bij de band. Deze “slagroom op de chocomel” mocht hierna niet meer weg.
Een van de laatste nummers van vanavond is het gevoelige Empty House. Geschreven voor een moeder die in 2010 door een vliegtuigongeluk haar dochter en schoonzoon verloor. De enige cover is van John Prine That’s The Way The World Goes Round, mooi vierstemmig gezongen rond één microfoon. Gevolgd door Release Me, dit keer zelfs zónder microfoon. Indrukwekkend slot. Mooie avond, groot applaus!
Setlist: Hostile Heart, The King Of Not Knowing, Never Again, Why Don’t You Care Mr Universe?, Soon, Love To Hate the one you Love, Rumination Street, Call You Mine, The Unfortunate Tale Of Joe And Judy Goodenough, If I Go, Time, Empty House, That’s The way The World Goes Round, Release Me,
Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten