Monique Nuijten | KLANKGAT

mrt, 2026

Gregory Page noemt zichzelf een musical news reporter
Allround artiest brengt solo het niveau van een klein orkest

Gregory Page is geboren in Londen en vertrok op zijn 14e naar Amerika. Deze veelzijdige filmmaker, muziekproducent en singer-songwriter is eveneens een fantastisch gitarist en zanger met een romantische hang naar de jaren ’20 van de vorige eeuw. Als liefhebber en schrijver van gedichten is hij een begenadigd verteller en entertainer. Hij noemt zichzelf vanavond een ‘musical news reporter’.

Gregory Page

Zijn optreden is een mix van variété, cabaret en muzikaal entertainment, gebracht met de nodige humor. Hoewel solo met een gitaar, worden zijn songs vergezeld van passende geluidseffecten. Daardoor is het net of er een klein concert op ons podium staat. Zelfs de barman zei tegen Page zelf dat hij van zijn optreden had genoten en die bemoeien zich doorgaans niet met de artiesten.

Het concert begint met een echte opname van Ruth Etting’s Shine On Harvest Moon, waarbij je je in de 30er jaren waant. Goed begin! Daarna volgt Green Lights And Blue Skies, waarna hij een gedicht voordraagt aan het publiek.

Gregory Page vertelt over het moment waarop een paar maanden geleden zijn hart er plotseling mee ophield. Net toen hij, zoals hij het noemt, zijn ‘soul’ zag schoot het orgaan terug in zijn ritme. Naar aanleiding van dit incident (en zijn nieuwe pacemaker), zingt hij uit volle borst I’m Alive.

Dan het relaas over zijn uncle Dave, een beroemde drummer die in 1969 zelfs optrad in de Ed Sullivan show. Oom Dave overleed en ter nagedachtenis schreef hij het nummer Bumblebees & Me met de lang geleden opgenomen drumklanken van zijn oom als extra element.

Een hele nieuwe song is My Dad And His Dog, ontstaan door een droom over de Beagle van zijn vader. Zijn bewondering voor de ‘greatest American’ Ray Charles klinkt tijdens een duet met Mildred Bailey, heel origineel afgespeeld tijdens Georgia On My Mind.

Na On My Own declameert hij weer een gedicht over zijn gitaar, een Taylor, zijn ‘love at first glance’. Hij refereert aan zijn eerste gitaarlessen en zet de klanken om in een loop. Op het podium staat een soort trompetje op een standaard waarachter Page plaatsneemt voor Dreamers Holiday met veel nostalgische ‘wowwowwow’ mondwerk dat herinnert aan vroegere tijden.

Het publiek wordt bij Love Is Stronger Than Hatred aangespoord tot een ‘singalong’ na alweer een aanstekelijk verhaal uit 1985 (zijn te late hippietijd) waarin een tattoo werd geplaatst met het ‘love and peace’ teken voor ogen. Dit bleek achteraf het Mercedes logo.

Page creëert tijdens Everybody’s Happy met een aantal effecten wederom het geluid voor een gemiddeld concert. Refererend aan Gordon Jenkins en Harry Nilsson klinkt een heel strijkorkest bij Somewhere Over The Rainbow.

Blue Room Sessions — *All You Need Is Love*

Na een verrassende tweede set eindigt hij met The Beatles’ All You Need Is Love. Laten we daar dan maar naar luisteren in deze roerige tijden. Gregory Page was zonder meer een hele bijzondere ervaring!

Setlist: Intro Shine On Harvest Moon, Green Lights and Blue Skies, Heart Hand, I’m Alive, Bumble Bees & Me, My Dad And his Dog, Shine Shine Shine, Georgia, On My Own, Dreamers, Ocean of Memories, Love Is Stronger Than Hatred, Everybody’s Happy, Somewhere Over The Rainbow, Happy Trails, All You Need Is Love.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

mrt, 2026

Dayna Kurtz en Robert Maché spelen eerste album
Herleving van Postcards from Downtown met boeiende verhalen en doorleefde songs

Het concert van Dayna Kurtz en Robert Maché is populair en al lang van tevoren uitverkocht. In de Clubzaal van Blue Room Sessions (BRS) een flink aantal fans. Het duo kondigt aan hun eerste album Postcards From Downtown chronologisch te vertolken.

Dayna Kurtz en Robert Maché

Robert Mache

Dayna Kurtz

Ter ere van het 25 jarig bestaan is dit album opnieuw gemixt en belooft nog mooier te klinken dan voorheen. Vooral op vinyl klinkt het fantastisch aldus Dayna en Robert. Dayna heeft een krachtige mooie stem en is een groot verteller en neemt de tijd om van alle omstandigheden rond elk nummer uitvoerig te vertellen.

Met humor schetst zij haar dating verleden en neemt hierbij geen blad voor de mond. Dayna Kurtz droomt nogal levendig blijkt. Dan ontstaan de mooiste songs. Zo ook Fred Astaire, in het ritme van een wals. Het gaat over een jongeman die eigenlijk geen song verdient, teveel drinkt en ’s nachts voor haar danst als de beroemde filmheld.

De chemie tussen hun stemmen en samenspel is fantastisch. Robert Maché sluit naadloos aan op elk nummer. Dayna speelt diverse gitaren en soms met slide zoals bij Somebody Leave A Light On, geschreven met Jeff Buckley voor ogen. Op het nieuw gemixte album is bewust 1 minuut aan verloren gewaande zang van Richie Havens toegevoegd.

In Postcards From Downtown wordt haar vroegere roerige, hippe leven in de Lower East Side geschetst net als in Miss Liberty, een conversatie met vriendin. De een valt op drummers en stand-up comedians en de ander ‘a slutty Statue of Liberty’. Gebaseerd op waarheid zo te horen. Mooi stevig nummer met Robert op elektrische gitaar.

De blauwe Gretsch gitaar, geleend van BRS-teamlid Arnold, wordt bestempeld als ‘fucking gorgeous’. Het nummer Last Good Taste schetst een relatie die zich afspeelt tussen Colorado en New York. Deze affaire had Dayna Kurtz willen bestendigen. Het liep echter stuk op de grote afstand. Wel weer goed voor een mooie maar trieste song. “You know you got me in my place – You got me at the right time”. Dayna met de slide en Robert met een goeie solo op elektrische gitaar.

tweede set

Voor Monroe, speelt Dayna Kurtz op banjo. Voor Paterson is ze geïnspireerd door het beroemde gedicht van Allen Ginsberg, ingeleid met een schets van haar vroegere ‘pastiche’ wijk, die je kunt kennen uit de Soprano’s. Fraaie song en een virtuoze Mache op de mandoline.

Als ze na de zoveelste teleurstelling in de harde door mannen gedomineerde muziekwereld en zonder label, het bijltje erbij neer wil leggen krijgt ze een doorbraak in Nederland en komt uiteindelijk in rustiger vaarwater. Het laatste nummer van het album Satisfied geeft een goed beeld van de stemming waarin het is geschreven. Prachtige tekst.

Er volgen drie verzoeknummers van de in de zaal aanwezige ‘patreon’s’. Invocation, het indrukwekkende Reconsider Me en Venezuela. Bijzonder concert!

Setlist: Fred Astaire, Love Gets in The Way, Somebody Leave A Light On, Postcards From Downtown, Miss Liberty, Last good taste, Monroe, Paterson, Just Like Jack, Satisfied, Invocation, Reconsider Me, Venezuela

Fotografie: Wies Luijtelaar

jan, 2026

Leif de Leeuw en Sem Jansen brengen The guitar museum
Twee topmuzikanten met een geweldige chemie en fijne interactie met het publiek

Leif de Leeuw en Sem Jansen zijn momenteel druk met hun theatertournee. De show heeft als titel ‘The guitar museum’ en ze brengen hiervoor hun mooiste antieke en vintage exemplaren mee. Het is een imposant gezicht. Een vol podium met van links naar rechts 16 instrumenten met elk een historie die ze graag delen met het publiek. Het wordt een avond vol verhalen met eigen songs o.a. Uncle Sem, My Father’s Mother van Sem Jansen en Fool For Love geschreven door beiden.

Leif de Leeuw en Sem Jansen

Leif de Leeuw

Sem Jansen

Het duo speelt ook covers van hun helden zoals Willin’ van Lowell George, Black Crow van Joni Mitchell, What Do You Want The Girl To Do van Allen Toussaint. Verder zijn beiden enorm fan van de Allman Brothers van wie ze Midnight Rider spelen.

Leif de Leeuw vertelt over zijn passie voor Hawaï. Hij ging er zelfs heen waarna een Hawaïaans instrumentaal stuk volgt waarbij Sem Jansen de ukelele hanteert en Leif het kleine lapsteel gitaartje bekend geworden door de Hawaïan sound van Jerry Byrd.

Ik ga ze niet allemaal noemen maar wat opviel waren onder meer een 1917 Amerikaanse Harpgitaar, bespeeld door Sem tijdens You’ll Never Leave Harlan Alive van Darrell Scott. En de ‘Coodercaster’, gekopieerd naar het gelijknamige exemplaar van Ry Cooder. Opvallend goed gitaarspel op twee Gibsons tijdens het laatste nummer River Take Me. Het duo sluit altijd af met dezelfde song, Willy Nelson’s You Were Allways On My Mind.

We waren getuige van een sterke en uitverkochte show. Om te spreken met Blueroom teamlid Walter; “het was erg genieten. Topmuzikanten met een geweldige chemie en daarnaast ook nog eens zeer prettige jongens met een leuke interactie met het publiek. De aanstaande Allman Brothers Tour is nu al een aanrader! “

Eerste set: Last Thing On My Mind, Uncle Sem, What Do You Want The Girl To Do, Frozen Man, Hawai, You’ll Never Leave Harlan Alive, Black Crow. Tweede set: Mainstreet, Midnight Rider, Blue Sky, My Fathers Mother, Willin’, Fool For Love, River Take Me, You Were Allways On My Mind.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

dec, 2025

Dawn Brothers flinke dosis nostalgie uit 60’s en 70’s
Vier veelzijdige topmuzikanten met zowel een authentieke als nostalgische sound

Op het podium van Blue Room Sessions vanavond Dawn Brothers, een Nederlandse band met inmiddels een grote populariteit. Binnen afzienbare tijd liggen AFAS of Ziggo Dôme in het verschiet zo voorspelt programmeur Ad van der Laan tijdens zijn aankondiging.

Dawn Brothers

Dat vinden kennelijk meer liefhebbers want dit concert was al ver van tevoren uitverkocht. Er zijn zelfs 30 extra staanplaatsen gecreëerd, wat zorgt voor een volle en enthousiaste zaal in afwachting van Bas van Holt gitaar en zang, Rafael Schwiddessen drums, Rowan de Vos toetsen en zang en Tammo Deuling bas en zang. Achteraf gezien heeft de band het ruimschoots waargemaakt.

Bas van Holt

Rafael Schwiddessen

Rowan de Vos

Tammo Deuling

De muziek van Dawn Brothers is een veelzijdige mix van Americana, folk, rock & roll, soul en blues, met een flinke dosis nostalgie uit de 60’s en 70’s. De songs doen denken aan Little Feat en The Band tijdens How Come en 7 Year Itch. Hoewel het ook heel erg als Dawn Brothers klinkt ontkom je er niet aan om af en toe te vergelijken.

Bijvoorbeeld Sheryl Crow heeft een onmiskenbaar Small Faces intro. Tijdens dit sterke optreden valt de kwaliteit van het spel op evenals de indrukwekkende stemmen, zowel solo als driestemmig. Het intro van I Will Never klinkt als een western met een vleugje Twin Peaks. Mooi intro van Van Holt.

De titelsong van het album Alpine Gold wordt bij aanvang ingezet door De Vos met zijn fraaie Hammond geluid. Zijn stem doet mij denken aan de Fleet Foxes. Het aanstekelijke gitaarintro van Van Holt op Vampire zorgt voor enthousiasme in de zaal, net als het opvallende drumspel van Schwiddessen met gebruik van diverse attributen.

De band sluit af met het driestemmig gezongen F Bow met een opvallende baspartij van Deuling. Nadat ze in de kleedkamer verdwijnen wordt er zo hard geapplaudiseerd dat er nog een toegift volgt uit een samenwerking met DeWolff. What A View zou niet hebben misstaan in een oude film.

Over ieder nummer kan ik uitweiden in superlatieven, maar het komt er op neer dat we getuige waren van een professionele, kwalitatief zeer goede band met indrukwekkende songteksten, zang en spel. Een hoogtepunt in de reeks Blue Room Sessions.

Dawn Brothers hebben een nieuw album Cry Alone uitgebracht wat ik hierbij van harte aanbeveel.

Eerste set: 7 Year Inch, How Come, Whippoorwill, It’s So Easy, Live A Little, Alpine Gold, Vampire, Stayin’ Out Late. Tweede set: I’ll Be Your Baby, Sheryl Crow, I Will Never Hold Your Heart Again, Late to The party, I Cry Alone, Birds Of Prey, Let It Bleed, F Bow. Toegift: What A View

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

mei, 2025

Josh Gray Trio indrukwekkend optreden vol emoties
Zaal luistert geboeid naar betrokken zanger, dichter en verteller van verhalen die er toe doen

Josh Gray stond al in mijn playlist vanwege zijn fijne zangstem. Des te verrassender dat Ad van der Laan hem programmeerde. Met hem ook twee bekenden van de Blue Room Sessions.

Multitalent Janos Koolen kan werkelijk alles spelen volgens mij. Vanavond blinkt hij uit op mandoline, gitaar (Telecaster), accordeon, klarinet en zang. Gray zélf speelt overigens ook een goede gitaarpartij.

Nathalie Schaap zagen we vaker in diverse samenstellingen. Haar stem combineert mooi met die van Gray. Zij heeft zich zijn repertoire snel eigen gemaakt, terwijl ze die grote contrabas feilloos bespeelt.

Josh Gray

Janos Koolen

Nathalie Schaap

Josh Gray

Josh Gray komt oorspronkelijk uit San Francisco maar woont tegenwoordig in Nashville. Als geëngageerde zanger, dichter en verhalenverteller is hij naar eigen zeggen minder bekend in eigen land dan bij ons. Hij bracht drie albums uit. Aan zijn vorige album Songs Of The Highway voegde hij de nummers van zijn eerdere EP toe. Zijn laatste album is Walk Alone.

Het eerste nummer is het vlotte Mortality Blues met Koolen op de mandoline. Bij Radio Stations verwijst hij naar Townes Van Zandt en hij klinkt ook zo. Zoals het een echte protestzanger betaamt geeft hij tijdens de aankondiging van het actuele Darkest Before The Dawn nog even af op zijn president, maar dat doet tot nu toe iedere artiest uit Amerika. Mooi klarinetspel van Koolen! Fraaie samenzang tussen Josh en Nathalie op All Out War.

Dan gaat Janos over op accordeon bij Famine & Feast net als bij She Thinks The World Of Me, dat Gray schreef voor zijn nu 7 jarige dochter.Het tekstueel indringende Ghosts wordt ingeleid door een gedicht, voorgedragen door Gray. De song gaat over een aan lager wal geraakte vrouw, aan de drank, dakloos en slachtoffer van huiselijk geweld. Is dit nu the American Dream? Heel apart gitaarspel van Koolen net als op het album.

Ease Your Pain is voor iedereen die iemand verloren heeft. Mooie tekst weer. Met de gebruikelijke ‘singalong’ heeft Gray gewacht tot het allerlaatste nummer. Het is tevens een nieuwe song I don’t Wanna Live Like This, met (slide)gitaarspel van Koolen.
Na zo’n 20 nummers komt een einde aan een indrukwekkend optreden vol emoties en persoonlijke ervaringen.

Mortality Blues (EP), Mystic Queen (WA), Radio Stations (WA), Darkest Before The Dawn (SotH), All Out War (WA), Walk Alone (WA), Famine & Feast, Second Chances (SotH), Ghosts (SotH), Tweede set: Cheyenne (WA), She Thinks The World Of Me (WA), Take Her By The Hand (SotH), Not A Day Goes By, The Outlaw (EP), Midnight Rendezvous (SotH), Ease Your Pain (SotH), Money Or Blood (WA), I Don’t Wanna Live Like This

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

mrt, 2025

Ungerleider & Jarvie begeleid door BJ Baartmans
Volle zaal geniet van dubbel concert van twee gerenommeerde Canadese artiesten begeleid door BJ Baartmans

Deze keer in de Blue Room Sessions een dubbel programma van twee toonaangevende singer songwriters Suzie Ungerleider en Suzanne Jarvie en hun voortreffelijke begeleider BJ Baartmans. Afzonderlijk stonden ze een aantal jaren geleden al op het podium tijdens de Kerstshows van Hidden Agenda.

Suzie Ungerleider

Het eerste gedeelte van de avond start met Suzie Ungerleider. In Amerika geboren maar opgegroeid in Vancouver Canada maakte zij jaren albums onder de naam Oh Susanna. Ze heeft een heldere zuivere stem en begeleidt zichzelf op gitaar.

Zij start met Walked All The Way Home (A Girl In Teen City). Haar songs hebben veelal een persoonlijke touch. Een van haar meest succesvolle albums heet dan ook short stories. Hiervan Pretty Face, geïnspireerd op duurzame huwelijken zoals die van haar ouders en grootouders.

Baby Blues (2021)met BJ op de fraai klinkende Gibson, neemt ons mee al rijdend door de backroads van Canada. Plotseling langsglijdende luchtballonnen tijdens haar bevalling, inspireerden Suzie tot een song voor haar zoon, Summer Baby.

Het up-tempo My Boyfriend, ontstond uit wraak op haar jeugdvriendje, een ‘handsome guy’ dien in tegenstelling tot Suzie niet kon zingen maar door zijn looks alle credits opeiste. Mooi persoonlijk optreden met een voortreffelijke BJ op diverse gitaren

Suzanne Jarvie

Jarvie’s ouders drongen aan op een carrière als advocaat, maar als de oudste van haar 4 kinderen in 2011 in een zware coma belandt, ontdekt zij de kracht van muziek en hangt haar toga aan de spreekwoordelijke wilgen.

Het daaruit voortkomend album Spiral Roads staat vol traditionele country en roots invloeden. Suzanne vertelt ook graag haar persoonlijke verhalen. In The Clearen Tears Of Love zijn een uitstekend begin van de set met twee goed klinkende gitaren. Mooie samenzang- en spel op Before And After (Spiral Road) met BJ op de Gretsch mét slide en Suzanne op de Gibson).

One It Finds toont hoe ingetogen Jarvie’s stem klinkt. Dan een nieuwe song Arthur met BJ op de slide. Na meedeinen op You Shall Not Pass zetten ze gedrieën in voor het laatste nummer, een uitvoering van Dylan’s Señor. Indrukwekkend einde van een mooie gevarieerde avond.

Setlist Susie Ungerleider: Walked All The Way Home, Juniper, Lucky Star, Baby Blues, My Boyfriend, Pretty Face, I’m Sorry, You’re Right, Summerbaby, Real Estate, The Wilds.

Setlist Suzanne Jarvie: In The Clear, Tears Of Love, Before & After, One It Finds, Rock & Roll Bar, Arthur, You Shall Not Pass, Senor (Dylan)

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

feb, 2025

Klassieke touch bij Tom Neven & The Side Effect
Verrassend goed concert vol liefde voor akoestische liedjes en mooie gepassioneerde verhalen

Programmeur Ad van der Laan zag het vorig jaar wel zitten met Tom Neven & The Side Effect toen hij ze zag tijdens hun albumpresentatie in het Chassé Theater. En hij had gelijk. Het werd een verassend goed concert met vier gepassioneerde muzikanten.

Tom Neven & The Side Effect

Tom Neven

Robbert van Elewout

Rob Couweleers

Marie de Thouars

Tom Neven zélf zingt, speelt gitaar, ukelele en mondharmonica. Rob Couweleers bespeelt intensief de bas en Robbert van Elewout doet dat op gitaar en ukelele. Alle songs worden op indrukwekkende wijze begeleid door de klassiek geschoolde violiste met de mooie stem en de eveneens klassiek klinkende naam, Marie de Thouars.

In 2016 debuteerde Tom Neven met het album Closer en nu is er een nieuw album Soon. Alle teksten zijn van hemzelf of in samenspraak. Na een instrumentaal intro geeft hij aan het album in zijn geheel en chronologisch te spelen. Hij start met het fraaie Hostile Heart. Hij vertelt over zijn voorliefde voor akoestische liedjes en mooie verhalen. The King Of Not Knowing is er zo een net als Why Don’t you Care, Mr Universe? over zwelgen en je kop in het zand steken.

14 jaar geleden was Tom op een luidruchtig festival met veel bier. Hij had er niet veel zin in, met name in een slechte ‘ Spice Girls Tribute’. Daar schreef hij het eerste couplet van een song. Nu, jaren later besloot hij het af te maken. Het werd zelfs de titelsong van het album, Soon.

Alle exen worden bezongen op Love To Hate The One You Love en Rumination Street is een ode aan zijn oude buurt en een fijne jeugd. Mooie zang en spel van zowel Tom als Marie op Call You Mine, dat hij ooit schreef voor een bruidspaar. Goed basspel op The Unfortunate Tale of Joe and Judy Goodenough. Laatste song van het album is If I Go met een hoofdrol voor het vioolspel van Marie.

Time is van het album Closer. Robbert werd in die tijd verliefd op de ukelele. Wat begon als inval instrument speelt hij nu opvallend goed. Titelsong Closer is het eerste liedje samen met Marie. Na een tip kwam zij bij de band. Deze “slagroom op de chocomel” mocht hierna niet meer weg.

Een van de laatste nummers van vanavond is het gevoelige Empty House. Geschreven voor een moeder die in 2010 door een vliegtuigongeluk haar dochter en schoonzoon verloor. De enige cover is van John Prine That’s The Way The World Goes Round, mooi vierstemmig gezongen rond één microfoon. Gevolgd door Release Me, dit keer zelfs zónder microfoon. Indrukwekkend slot. Mooie avond, groot applaus!

Setlist: Hostile Heart, The King Of Not Knowing, Never Again, Why Don’t You Care Mr Universe?, Soon, Love To Hate the one you Love, Rumination Street, Call You Mine, The Unfortunate Tale Of Joe And Judy Goodenough, If I Go, Time, Empty House, That’s The way The World Goes Round, Release Me,

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

mrt, 2024

Martha Fields en band gaven wederom weergaloos concert
Everyone is afraid when a Texan shows up in Southern White Lies

Martha Fields en haar Franse begeleiders, snarenvirtuoos Manu Bertrand (dobro, mandoline en banjo), gitarist Urbain Lambert en contrabassist Serge Samyn stonden al zo vaak op het podium van Blue Room Sessions dat ze eigenlijk geen introductie meer behoeven.

Tijdens een korte tour geven ze vijf praktisch uitverkochte concerten in ons land, waarvan deze de voorlaatste is. Inmiddels zijn ze moe maar voldaan teruggekeerd naar Frankrijk met de belofte van een volgend concert met de hele band en een nieuw album.

Martha Fields

Het concert is ook hier totaal uitverkocht. Van het laatste album uit 2021 spelen ze o.a. de titelsong Headed South en In My Garden. Martha schakelt met haar krachtige mooie stem moeiteloos tussen country, bob, bluegrass, gospel en blues. Zij begeleidt zichzelf op de Gibson J45.

En wat een fantastische muzikanten heeft Martha om zich heen. Urbain Lambert met zijn Fender Stratocaster, noemt ze de Franse J.J. Cale en haar band als het beste wat je je op muziekgebied kunt wensen. Dat blijkt wel tijdens Lonesome Road Blues en Hard Way, met een supersnelle Manu Bertrand op de banjo of op de mandoline tijdens een van de nieuwe songs Country Roads Of France.

Na het fraaie meerstemmig gezongen Fare Thee Well Blues wordt nog een nieuwe (love)song aangekondigd Biscay Bay. Het laatste nummer voor de pauze is het enige nummer wat Janis Joplin ooit schreef What Good Can Drinking Do. Ter bevestiging heft Martha haar glas Whisky.

Tweede set
Martha’s Cherokee-roots uit Oklahoma, Kentucky en de Appalachen komt tot leven in songs over haar familie, zoals Demona en Johanna. Tijdens de vertolking van Irene, over haar grootmoeder, raakt ze nog steeds geëmotioneerd. Daarom het luchtigere Hillbilly Bop, omdat haar moeder daar zo graag op danste.

Voor alle Cherokee vrienden spelen ze het gevoelige meerstemmig gezongen Where The Red Grass Grows met goed dobrospel van Bertrand.

Een oude folksong en tevens meezinger ontbreekt ook vanavond niet met J’entends Siffler Le Train/ 500 Miles Away From Home. Gospel klinkt door in het al door velen vertolkte Wayfaring Stranger met een mooie solo van Urbain Lambert.

Na Hank Williams’ Honky Tonk Blues, eindigt de band met de titelsong van haar album uit 2016 Southern White Lies, schertsend aangekondigd in Martha’s eigen woorden: “Everyone is afraid when a Texan shows up”. Ik geloof het graag.

Setlist in onwillekeurige volgorde: Headed South, In My Garden, Lonesome Road Blues, Paris To Austin, Fare Thee Well Blues, Dead End, Biscay Bay, J’intends Siffler Le Train, Demona, What Good can Drinking Do, Irene, West Virginia in My Bones, Hillbilly Bop, Where the Red Grass Grows. Souvenir, Johanna, Rosabella’s Ghost, Hard Times, Wayfaring Stranger, Southern White Lies.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Martha Fields

feb, 2024

Blues-soul-americana-jazz talent Nienke Dingemans
Jong veelzijdig muzikaal talent maakt indruk met sterke stem en eigen nummers

In het ruim 12 jarige bestaan van The Blue Room Sessions betraden al veel muzikanten ons podium, maar Nienke Dingemans, een artiest van 19 jaar, hadden we nog niet. Nienke Dingemans en een drietal gerenommeerde muzikanten spelen vanavond voor een volle zaal.

Haar band bestaat uit Jan van Bijnen (vanavond verhinderd), Joost Verbraak op drums en trompet en Joris Verbogt op bas. Van Bijnen wordt uitstekend waargenomen door de ons welbekende man met de vele gitaren, BJ Baartmans.

Nienke Dingemans

Rond haar veertiende wordt zij opgemerkt als veelzijdig blues-soul-americana- en jazz talent. Ze zingt vol passie en begeleidt zichzelf op gitaar en lapsteel en (niet vanavond) op keyboard. Met haar krachtige heldere stem maakt ze indruk en heeft inmiddels een EP uitgebracht met eigen nummers en een geheel eigen sound.

De band start met de titelsong van het nieuwe album Ain’t No Hollywood Girl dat in maart verschijnt en waarin zij al aangeeft een oude ziel te zijn. Southern Way is onlangs gepubliceerd. Hierna volgt een mooie uitvoering van Why The Caged Bird Sings, het eerste nummer van haar debuut EP Devil On My Shoulder.

Een flinke uithaal kondigt de cover aan van Big Mama Thornton’s Hound Dog. Een van de eerste nummers die Nienke schreef en opnam met producers Verbraak en Van Bijnen is Tennessee River. Met haar kleine gestalte bespeelt Nienke op indrukwekkende wijze en staande de opvallende witte lapsteel gitaar.

“Are you ready for the blues” klinkt het dan, waarna de band losgaat. Een vette swingende blues met het wederom zelf geschreven Mississippi Road Blues. Baartmans speelt op een origineel nagebouwde ’59 Les Paul en die klinkt fantastisch met een vleugje nostalgie (Isley Brothers?).

Nienke doet niet onder op haar rode elektrische Gibson gitaar. Het laatste nummer van de eerste set is een eigen versie van Nights In White Satin, bekend van de Moody Blues, met Nienke wederom op de lapsteel en met opvallend strak basspel van Verbogt.

Tweede set:
Na de pauze een Robert Johnson cover van Come On In My Kitchen en de titelsong van haar debuut EP Devil On My Shoulder, met slide gitaarspel van BJ op de Fender en Nienke op de Gibson. Late Night Blues heeft een knappe solo van Nienke op de lapsteel.

Nienke houdt o.a. van Shakespeare. Love Labours Lost bevat een aantal van zijn quotes die we mogen raden maar wat uiteraard niemand lukt. De goed drummende Verbraak neemt hierbij ook nog zijn trompet ter hand wat resulteert in een enthousiast applaus.

Dingemans noemt The Sky is Crying van Elmore James haar favoriete nummer (zie Youtube video hier onder). Mooi en op eigen wijze uitgevoerd met af en toe hoge stemklanken van Nienke en met opvallend (slag)gitaarspel van BJ.

Tijdens haar tweede jaar op het conservatorium dook ze op een dag even de klas in en schreef, geïnspireerd door de Rotterdamse gebouwen om haar heen, in een keer Last Train To Brooklyn. Mooi nummer, met BJ weer op die fijn klinkende Les Paul gitaar.

We zitten dan al lang in de toegiften. Het laatste nummer rockt enorm en heet Thelma & Louise. Het stond niet op de setlist maar is een grandioze afsluiter. Hollywood Girl of niet, we zijn erg benieuwd naar haar volgende album.

Setlist: Ain’t No Hollywood Girl, The Hours Of Lily Jones, Southern Way, Why The Caged Bird Sings, Hound Dog, Tennessee River, Mississippi Road Blues, Nights In White Satin, Tweede set: Come On In My Kitchen, Devil On My Shoulder, Love Labours Lost, The Sky Is Crying, Last Train To Brooklyn, Late Night Blues, Blue Eyed Dreams, Thelma & Louise

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Nienke Dingemans

jan, 2024

Concert Stéphanie Struijk op voorhand snel uitverkocht
Intieme avond met talentvolle artiesten, persoonlijke verhalen en mooie liedjes

Nog nooit was de wachtrij voor CD’s en vinyl zo groot als bij Stéphanie Struijk. Ad van der Laan kondigt voor aanvang dan ook met verve aan dat het nieuwe album, wat hij aan het publiek toont, eigenlijk pas over enkele dagen officieel wordt gepresenteerd.

Stéphanie Struijk

Het concert van Stéphanie Struijk was op voorhand al snel uitverkocht. Een flink aantal fans is vanavond aanwezig. Gedurende de hele show kun je de spreekwoordelijke speld horen vallen. En dat begint al als Stéphanie solo op het podium start met het nummer Straks.

Haar begeleiders Reyer Zwart (contrabas, gitaar) en Bernard Gepken (gitaar), die hun sporen in de muziek al ruimschoots verdienden, komen het podium op met o.a. Als Je Niet Voor Me Gaat Dan Ben Ik Weg.

Beide nummers staan op haar nieuwe album Dezelfde Zon, dat is geproduceerd door Daniël Lohues en in samenwerking met deze beide heren in één take en in drie dagen is opgenomen. Wij hebben dus vanavond de primeur!

Struijk zingt tegenwoordig Nederlandstalige, grotendeels zelf geschreven, songs. Met haar warme, heldere stem leidt ze die in met persoonlijke anekdotes, zoals haar verblijf in Nashville wat uiteindelijk door heimwee werd beëindigd.

Of over bovengenoemde Lohues, die haar het mooiste voorstel deed om in eigen taal te zingen. Met als resultaat een aantal fraaie albums als Fijn Zo, Stephanie Struijk en nu ook Dezelfde Zon.

Voor het nummer Terug Naar Wie Ik Was begeeft ze zich achter de vleugel, gevolgd door het sfeervolle Zwitserland. Voor Bijna September begeleidt Struijk zich naast haar Gibson gitaar ook nog op de mondharmonica. Alle drie de nummers zijn van het nieuwe album.

Tweede set

Overal Naartoe wordt aangekondigd als het meest romantische liedje van de avond, gevolgd door het driestemmig gezongen country-achtig klinkende Later Wel, met goed banjo spel van Gepken, net als op Altijd en Nooit.

Voor Ergens Langs de Snelweg begeeft ze zich weer achter de vleugel. Gevoelig voor slecht weer vertelt Struijk over de palmbomen van Los Angeles waar ze een halfjaar verbleef. Maar toen ze in november thuis kwam was alles weer goed, Zelfs In De Regen.

Wies Luijtelaar — palmbomen van Los Angeles

Het begrip ’thuis’ speelde tijdens de pandemie sowieso een belangrijke rol. Al dromend waar ze heen wilde maar niet in staat was om dat daadwerkelijk te verwezenlijken schreef ze Onderweg, terwijl ze tegelijkertijd haar huis beter leerde kennen. “Ik weet precies wat bij me past, daar blijf ik bij” zingt Struijk. Willen we dat niet allemaal?

Na een indrukwekkende tweede set verdwijnt het drietal onder enorm applaus van het toneel en komt uiteraard niet weg zonder toegift. Nog twee nummers dan, waaronder de song over dat wat Struijk gelukkig maakt, En Een Gitaar Op M’n Schoot. “Zin van mijn bestaan en mijn dagelijks brood”.

En hiermee eindigt een succesvolle, intieme avond met drie rasartiesten, indrukwekkende teksten, goed op elkaar afgestemd spel en vaak driestemmige zang. Kortom het concertjaar 2024 is goed begonnen.

Setlist: Straks, Als Ik Thuis Ben, Als Jij Niet Voor Me Gaat Dan Ben Ik Weg, Alsof Je Nog Hier Bent, Terug Naar Wie Ik Was, Zwitserland, Bijna September, Ik Geloof In Sprookjes, Sta Op, Sla af, Ga Door,

Tweede set: Overal Naar Toe, Later Wel, Altijd En Nooit, De Rivier, Ergens langs de Snelweg, Zelfs In De Regen, Onderweg Toegift: Nieuwe Maan, En Een Gitaar Op M’n Schoot

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Stéphanie Struijk – Dezelfde Zon