Wies Luijtelaar | KLANKGAT

mrt, 2026

Nienke Dingemans is een wervelwind op het toneel
Indrukwekkend concert van vier talentvolle jonge artiesten krijgt stormachtig applaus

Deze keer begin ik met een alleszeggend citaat van Ad van der Laan over deze avond met Nienke Dingemans en band.

“Wat een fantastische avond gisteren 24 maart. Een van de hoogtepunten van dit seizoen en wel om het volgende: 21-jarige zangeres met lef, humor, een geweldige stem, eigen nummers en een paar covers die ze helemaal naar zich toetrekt. Ze pakt het podium. Erg goede interactie met publiek en ze heeft nu veel meer dan in het verleden haar ‘eigen’ band. Drie jonge, getalenteerde muzikanten die de sterren van de hemel spelen. Dit seizoen heb ik het publiek ook in de verte niet zo laaiend enthousiast gezien. Applaus bij iedere gitaarsolo. Dat maken we niet altijd mee. Na afloop ook een stroom van complimenten.”

Nienke Dingemans

Ik zou het hierbij kunnen laten maar er is meer moois te melden. Allereerst de fantastische bandleden waaraan Ad refereert. Dat zijn bassist Teun Wijtman (zoon van de eerder bij ons opgetreden Mrs Hips en Bart Wijtman). “Onder een appelboom liggen geen peren” zoals iemand laatst treffend zei.

De overige twee bandleden zijn de eveneens voortreffelijk spelende gitarist Jop van Bladel en Lars Hoogland op drums. De laatste soms opvallend strak en vlot, dan weer ingetogen spelend in dienst van de band. Nienke Dingemans zelf, afkomstig uit Ossendrecht, een klein dorp op de Belgische grens, is een wervelwind op toneel. Het enthousiasme straalt er van af. Van alle vier trouwens.

Teun Wijtman

Jop van Bladel

Lars Hoogland

Ik schreef twee jaar geleden al een lovende recensie over Nienke Dingemans en haar toenmalige medemuzikanten, dus houd ik het kort. Ook nu weer maakt ze met haar kleine gestalte, spelend op die grote witte lapsteelgitaar, indruk tijdens het door haar geschreven Mississippi Road Blues. Een jam volgt tijdens Proud Mary, met indrukwekkend samenstel tussen bassist en drummer. Hierin had ze de hele dag al zin, zegt ze tijdens de intro.

Tijdens Devil On My Shoulder, het eerste nummer van haar debuut EP, laat Van Bladel zien hoe goed hij soleert op zijn Fender. De band speelt overigens alle stijlen, waaronder Rockabilly op Blue Eyed Dreams en het Teski Brothers-achtige By My Side. Wat ook indruk maakt is Nienke’s favoriete klassieker Stormy Monday, intens gezongen met van Bladel wederom op de Fender wat mij een beetje aan Walter Trout doet denken. Na een laatste en eigen nummer Last Train To Brooklyn is het al weer tijd voor de toegift, Thelma & Louise. Een stormachtig applaus volgt. Enfin, u las het al hierboven!!

Setlist: Ain’t No Hollywood Girl, The House Of Lily Jones, Why The Cage Bird Sings, Mississippi Road Blues, Tennessee River, Proud Mary, Devil on My Shoulder, Angel Of Montgomery. Tweede set: Come On In My Kitchen, Southern Way, Blue Eyed Dreams, Love Labours Lost, By My Side, Stormy Monday, Outlaw On The Run, Last Train To Brooklyn, Thelma & Louise

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

Nienke Dingemans discografie

mrt, 2026

Gregory Page noemt zichzelf een musical news reporter
Allround artiest brengt solo het niveau van een klein orkest

Gregory Page is geboren in Londen en vertrok op zijn 14e naar Amerika. Deze veelzijdige filmmaker, muziekproducent en singer-songwriter is eveneens een fantastisch gitarist en zanger met een romantische hang naar de jaren ’20 van de vorige eeuw. Als liefhebber en schrijver van gedichten is hij een begenadigd verteller en entertainer. Hij noemt zichzelf vanavond een ‘musical news reporter’.

Gregory Page

Zijn optreden is een mix van variété, cabaret en muzikaal entertainment, gebracht met de nodige humor. Hoewel solo met een gitaar, worden zijn songs vergezeld van passende geluidseffecten. Daardoor is het net of er een klein concert op ons podium staat. Zelfs de barman zei tegen Page zelf dat hij van zijn optreden had genoten en die bemoeien zich doorgaans niet met de artiesten.

Het concert begint met een echte opname van Ruth Etting’s Shine On Harvest Moon, waarbij je je in de 30er jaren waant. Goed begin! Daarna volgt Green Lights And Blue Skies, waarna hij een gedicht voordraagt aan het publiek.

Gregory Page vertelt over het moment waarop een paar maanden geleden zijn hart er plotseling mee ophield. Net toen hij, zoals hij het noemt, zijn ‘soul’ zag schoot het orgaan terug in zijn ritme. Naar aanleiding van dit incident (en zijn nieuwe pacemaker), zingt hij uit volle borst I’m Alive.

Dan het relaas over zijn uncle Dave, een beroemde drummer die in 1969 zelfs optrad in de Ed Sullivan show. Oom Dave overleed en ter nagedachtenis schreef hij het nummer Bumblebees & Me met de lang geleden opgenomen drumklanken van zijn oom als extra element.

Een hele nieuwe song is My Dad And His Dog, ontstaan door een droom over de Beagle van zijn vader. Zijn bewondering voor de ‘greatest American’ Ray Charles klinkt tijdens een duet met Mildred Bailey, heel origineel afgespeeld tijdens Georgia On My Mind.

Na On My Own declameert hij weer een gedicht over zijn gitaar, een Taylor, zijn ‘love at first glance’. Hij refereert aan zijn eerste gitaarlessen en zet de klanken om in een loop. Op het podium staat een soort trompetje op een standaard waarachter Page plaatsneemt voor Dreamers Holiday met veel nostalgische ‘wowwowwow’ mondwerk dat herinnert aan vroegere tijden.

Het publiek wordt bij Love Is Stronger Than Hatred aangespoord tot een ‘singalong’ na alweer een aanstekelijk verhaal uit 1985 (zijn te late hippietijd) waarin een tattoo werd geplaatst met het ‘love and peace’ teken voor ogen. Dit bleek achteraf het Mercedes logo.

Page creëert tijdens Everybody’s Happy met een aantal effecten wederom het geluid voor een gemiddeld concert. Refererend aan Gordon Jenkins en Harry Nilsson klinkt een heel strijkorkest bij Somewhere Over The Rainbow.

Blue Room Sessions — *All You Need Is Love*

Na een verrassende tweede set eindigt hij met The Beatles’ All You Need Is Love. Laten we daar dan maar naar luisteren in deze roerige tijden. Gregory Page was zonder meer een hele bijzondere ervaring!

Setlist: Intro Shine On Harvest Moon, Green Lights and Blue Skies, Heart Hand, I’m Alive, Bumble Bees & Me, My Dad And his Dog, Shine Shine Shine, Georgia, On My Own, Dreamers, Ocean of Memories, Love Is Stronger Than Hatred, Everybody’s Happy, Somewhere Over The Rainbow, Happy Trails, All You Need Is Love.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

feb, 2026

Bruno Deneckere & band lang van tevoren uitverkocht
Uitstekende Belgische liveband maakt indruk met een gloednieuw album

Als Bruno Deneckere, in welke hoedanigheid dan ook, bij Blue Room Sessions speelt zorgt dat lang van tevoren voor een uitverkocht concert. De man met de onderkoelde humor is deze keer in gezelschap van drie andere grote namen uit Vlaanderen; Kathleen Vandenhout, Carlo Van Belleghem en Marcus Weymaere.

Bruno Deneckere

Kathleen Vandenhout

Carlo Van Belleghem

Marcus Weymaere

Met een mix van blues, country en Americana staat hier een solide band van formaat op ons podium. Zij spelen vanavond zowel songs van hun vorige succesvolle album Sharing The Blues en een aantal gloednieuwe van de opvolger Sharing The Blues Volume 2. Bruno Deneckere en Kathleen Vandenhout schreven ieder een helft van dit fraaie nieuwe album.

Hun zang en gitaarspel (zij op Gibson en hij op Fender) is harmonisch erg goed op elkaar afgestemd. Beiden lijken zo uit Amerika te zijn overgekomen. Bedenk daarbij een stevig leidende drummer en een voortreffelijke, af en toe solerende, funky bassist (o.a. bijThis Wildwood’s On Fire) en dan heb je wat op je podium staan.

Bruno Deneckere & band start met het eerste nummer van het vorige album, So In Love With You. Nieuw zijn o.a. Shut Up, het als anti-fascistisch aangekondigde The Silence Of Tears en de 1e single Cellophane. In I Count Them All klinkt de soul van Otis Redding door, mooi tweestemmig gezongen.

Dan een uitvoering van How Broken Can A Heart Be, mooi gezongen door Kathleen met Bruno op de mondharmonica. Het een na het andere fraaie nummer komt voorbij zoals het ‘Tex Mex’ aandoende Drifting. Doodstil is het bij het laatste nummer Sharing The Blues.

Uiteraard volgt een toegift met een dampende uitvoering van Deep Dark Soothing Blue en als allerlaatste het nieuwe Parting Glass. Wat een mooie avond weer van onze getalenteerde zuiderburen.

Setlist: So In Love With You, Reach for My Arms, Get It Right, The Silence Of Tears, Somewhere Down the Line, The Blues, Shut up, Cellophane, Drifting. Tweede Set: Come On Blues, Epic, I Count Them All, Moonlight (Bruno/ Kathleen), Now My Lighthouse is Gone, How Broken Can A Heart Be, Sunday Tears, This Wildwood’s On Fire, Sharing the Blues. Toegift: Deep Dark Soothing Blue, Parting Glass

Fotografie: Wies Luijtelaar

jan, 2026

Leif de Leeuw en Sem Jansen brengen The guitar museum
Twee topmuzikanten met een geweldige chemie en fijne interactie met het publiek

Leif de Leeuw en Sem Jansen zijn momenteel druk met hun theatertournee. De show heeft als titel ‘The guitar museum’ en ze brengen hiervoor hun mooiste antieke en vintage exemplaren mee. Het is een imposant gezicht. Een vol podium met van links naar rechts 16 instrumenten met elk een historie die ze graag delen met het publiek. Het wordt een avond vol verhalen met eigen songs o.a. Uncle Sem, My Father’s Mother van Sem Jansen en Fool For Love geschreven door beiden.

Leif de Leeuw en Sem Jansen

Leif de Leeuw

Sem Jansen

Het duo speelt ook covers van hun helden zoals Willin’ van Lowell George, Black Crow van Joni Mitchell, What Do You Want The Girl To Do van Allen Toussaint. Verder zijn beiden enorm fan van de Allman Brothers van wie ze Midnight Rider spelen.

Leif de Leeuw vertelt over zijn passie voor Hawaï. Hij ging er zelfs heen waarna een Hawaïaans instrumentaal stuk volgt waarbij Sem Jansen de ukelele hanteert en Leif het kleine lapsteel gitaartje bekend geworden door de Hawaïan sound van Jerry Byrd.

Ik ga ze niet allemaal noemen maar wat opviel waren onder meer een 1917 Amerikaanse Harpgitaar, bespeeld door Sem tijdens You’ll Never Leave Harlan Alive van Darrell Scott. En de ‘Coodercaster’, gekopieerd naar het gelijknamige exemplaar van Ry Cooder. Opvallend goed gitaarspel op twee Gibsons tijdens het laatste nummer River Take Me. Het duo sluit altijd af met dezelfde song, Willy Nelson’s You Were Allways On My Mind.

We waren getuige van een sterke en uitverkochte show. Om te spreken met Blueroom teamlid Walter; “het was erg genieten. Topmuzikanten met een geweldige chemie en daarnaast ook nog eens zeer prettige jongens met een leuke interactie met het publiek. De aanstaande Allman Brothers Tour is nu al een aanrader! “

Eerste set: Last Thing On My Mind, Uncle Sem, What Do You Want The Girl To Do, Frozen Man, Hawai, You’ll Never Leave Harlan Alive, Black Crow. Tweede set: Mainstreet, Midnight Rider, Blue Sky, My Fathers Mother, Willin’, Fool For Love, River Take Me, You Were Allways On My Mind.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

jan, 2026

Eric van Dijsseldonk met een band die er wezen mag
Succesvol eerste concert van muzikaal jaar 2026 met nieuwe songs en oude helden

Ondanks de barre weersomstandigheden heeft een grote groep bezoekers het gevaarlijke wegdek getrotseerd om te zien hoe songwriter en gitarist Eric van Dijsseldonk het eerste concert van 2026 inluidt. Dat doet hij met een band die er wezen mag. Erik Harbers op basgitaar en contrabas, Stefan Wolfs op pedal steel en gitaar en Rob Wijtman op drums. Er is een nieuw album Half Time, grotendeels door Eric zelf geschreven. Het is een mix tussen pop en roots. Hiervan spelen ze vanavond een flink aantal nummers.

Stefan Wolfs

Erik Harbers

Rob Wijtman

Eric van Dijsseldonk

De oorspronkelijk uit Veldhoven afkomstige Eric van Dijsseldonk (nu Nijmegen) heeft zijn sporen al dik 20 jaar verdiend in zowel Nederlands- als Engelstalige projecten. Hij heeft een fijne aangename stem en begeleidt zichzelf voortreffelijk op zowel akoestische als elektrische gitaar o.a. een Martin, een Jazzmaster en een Telecaster.

Erik Harbers’ basspel is ritmisch en goed getimed net als de drums van Wijtman. Stefan Wolfs is een ingetogen muzikant. Hij maakt indruk op de weemoedig klinkende pedal steel. Zijn gitaarspel is subtiel met precies de juiste noten, niet te veel en met af en toe een opvallende solo zoals op Stronger Than It Was. Eric schreef al vele love songs maar nooit voor zijn eigen vrouw. Dit nummer is voor haar.

Dit optreden staat in het teken van het nieuwe album maar gaat ook over muzikale helden. Vandaar een aantal covers zoals Waterfall van Wendy & Lisa. Of Big Star’s Thirteen met mooie meerstemmige zang. De gevarieerde songs van Half Time gaan van een ballad naar vlot en popachtig, met pakkende melodieën en teksten. Everybody’s Busy doet aan de Beatles denken. Het echoënde psychedelische gitaargeluid van Wolfs draagt daar zeker aan bij.

Het voor de allereerste keer gespeelde Maybe Not Today heeft ook die Engelse (late)60’s sound met een vleugje Oasis. Tijdens So Many Songs staat Eric van Dijsseldonk alleen op het podium en klinkt als Bob Dylan. Dan is het tijd voor de laatste held met een mooie uitvoering van Nick Lowe’s Peace Love & Understanding uitgeleid door sfeervolle pedal steel klanken.

Goede start van een muzikaal jaar!

Eerste set: Enchanted Rock (33 1/3), Do You Feel, Best Kept Secret, Charlie’s Coming Home, Lullaby In B (33 1/3) , Bright & Blue, Look At The Stars, Waterfall, Keep Walking. Tweede set: Thirteen, A Piece Of You (33 1/3), Stronger Than it Was, Bound To Break, Maybe Not Today, Everybody’s Busy, Blackberry, Half Time, So Many Songs, Peace Love & Understanding

Tekst: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

dec, 2025

Dawn Brothers flinke dosis nostalgie uit 60’s en 70’s
Vier veelzijdige topmuzikanten met zowel een authentieke als nostalgische sound

Op het podium van Blue Room Sessions vanavond Dawn Brothers, een Nederlandse band met inmiddels een grote populariteit. Binnen afzienbare tijd liggen AFAS of Ziggo Dôme in het verschiet zo voorspelt programmeur Ad van der Laan tijdens zijn aankondiging.

Dawn Brothers

Dat vinden kennelijk meer liefhebbers want dit concert was al ver van tevoren uitverkocht. Er zijn zelfs 30 extra staanplaatsen gecreëerd, wat zorgt voor een volle en enthousiaste zaal in afwachting van Bas van Holt gitaar en zang, Rafael Schwiddessen drums, Rowan de Vos toetsen en zang en Tammo Deuling bas en zang. Achteraf gezien heeft de band het ruimschoots waargemaakt.

Bas van Holt

Rafael Schwiddessen

Rowan de Vos

Tammo Deuling

De muziek van Dawn Brothers is een veelzijdige mix van Americana, folk, rock & roll, soul en blues, met een flinke dosis nostalgie uit de 60’s en 70’s. De songs doen denken aan Little Feat en The Band tijdens How Come en 7 Year Itch. Hoewel het ook heel erg als Dawn Brothers klinkt ontkom je er niet aan om af en toe te vergelijken.

Bijvoorbeeld Sheryl Crow heeft een onmiskenbaar Small Faces intro. Tijdens dit sterke optreden valt de kwaliteit van het spel op evenals de indrukwekkende stemmen, zowel solo als driestemmig. Het intro van I Will Never klinkt als een western met een vleugje Twin Peaks. Mooi intro van Van Holt.

De titelsong van het album Alpine Gold wordt bij aanvang ingezet door De Vos met zijn fraaie Hammond geluid. Zijn stem doet mij denken aan de Fleet Foxes. Het aanstekelijke gitaarintro van Van Holt op Vampire zorgt voor enthousiasme in de zaal, net als het opvallende drumspel van Schwiddessen met gebruik van diverse attributen.

De band sluit af met het driestemmig gezongen F Bow met een opvallende baspartij van Deuling. Nadat ze in de kleedkamer verdwijnen wordt er zo hard geapplaudiseerd dat er nog een toegift volgt uit een samenwerking met DeWolff. What A View zou niet hebben misstaan in een oude film.

Over ieder nummer kan ik uitweiden in superlatieven, maar het komt er op neer dat we getuige waren van een professionele, kwalitatief zeer goede band met indrukwekkende songteksten, zang en spel. Een hoogtepunt in de reeks Blue Room Sessions.

Dawn Brothers hebben een nieuw album Cry Alone uitgebracht wat ik hierbij van harte aanbeveel.

Eerste set: 7 Year Inch, How Come, Whippoorwill, It’s So Easy, Live A Little, Alpine Gold, Vampire, Stayin’ Out Late. Tweede set: I’ll Be Your Baby, Sheryl Crow, I Will Never Hold Your Heart Again, Late to The party, I Cry Alone, Birds Of Prey, Let It Bleed, F Bow. Toegift: What A View

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

mei, 2025

Josh Gray Trio indrukwekkend optreden vol emoties
Zaal luistert geboeid naar betrokken zanger, dichter en verteller van verhalen die er toe doen

Josh Gray stond al in mijn playlist vanwege zijn fijne zangstem. Des te verrassender dat Ad van der Laan hem programmeerde. Met hem ook twee bekenden van de Blue Room Sessions.

Multitalent Janos Koolen kan werkelijk alles spelen volgens mij. Vanavond blinkt hij uit op mandoline, gitaar (Telecaster), accordeon, klarinet en zang. Gray zélf speelt overigens ook een goede gitaarpartij.

Nathalie Schaap zagen we vaker in diverse samenstellingen. Haar stem combineert mooi met die van Gray. Zij heeft zich zijn repertoire snel eigen gemaakt, terwijl ze die grote contrabas feilloos bespeelt.

Josh Gray

Janos Koolen

Nathalie Schaap

Josh Gray

Josh Gray komt oorspronkelijk uit San Francisco maar woont tegenwoordig in Nashville. Als geëngageerde zanger, dichter en verhalenverteller is hij naar eigen zeggen minder bekend in eigen land dan bij ons. Hij bracht drie albums uit. Aan zijn vorige album Songs Of The Highway voegde hij de nummers van zijn eerdere EP toe. Zijn laatste album is Walk Alone.

Het eerste nummer is het vlotte Mortality Blues met Koolen op de mandoline. Bij Radio Stations verwijst hij naar Townes Van Zandt en hij klinkt ook zo. Zoals het een echte protestzanger betaamt geeft hij tijdens de aankondiging van het actuele Darkest Before The Dawn nog even af op zijn president, maar dat doet tot nu toe iedere artiest uit Amerika. Mooi klarinetspel van Koolen! Fraaie samenzang tussen Josh en Nathalie op All Out War.

Dan gaat Janos over op accordeon bij Famine & Feast net als bij She Thinks The World Of Me, dat Gray schreef voor zijn nu 7 jarige dochter.Het tekstueel indringende Ghosts wordt ingeleid door een gedicht, voorgedragen door Gray. De song gaat over een aan lager wal geraakte vrouw, aan de drank, dakloos en slachtoffer van huiselijk geweld. Is dit nu the American Dream? Heel apart gitaarspel van Koolen net als op het album.

Ease Your Pain is voor iedereen die iemand verloren heeft. Mooie tekst weer. Met de gebruikelijke ‘singalong’ heeft Gray gewacht tot het allerlaatste nummer. Het is tevens een nieuwe song I don’t Wanna Live Like This, met (slide)gitaarspel van Koolen.
Na zo’n 20 nummers komt een einde aan een indrukwekkend optreden vol emoties en persoonlijke ervaringen.

Mortality Blues (EP), Mystic Queen (WA), Radio Stations (WA), Darkest Before The Dawn (SotH), All Out War (WA), Walk Alone (WA), Famine & Feast, Second Chances (SotH), Ghosts (SotH), Tweede set: Cheyenne (WA), She Thinks The World Of Me (WA), Take Her By The Hand (SotH), Not A Day Goes By, The Outlaw (EP), Midnight Rendezvous (SotH), Ease Your Pain (SotH), Money Or Blood (WA), I Don’t Wanna Live Like This

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

mrt, 2025

Ungerleider & Jarvie begeleid door BJ Baartmans
Volle zaal geniet van dubbel concert van twee gerenommeerde Canadese artiesten begeleid door BJ Baartmans

Deze keer in de Blue Room Sessions een dubbel programma van twee toonaangevende singer songwriters Suzie Ungerleider en Suzanne Jarvie en hun voortreffelijke begeleider BJ Baartmans. Afzonderlijk stonden ze een aantal jaren geleden al op het podium tijdens de Kerstshows van Hidden Agenda.

Suzie Ungerleider

Het eerste gedeelte van de avond start met Suzie Ungerleider. In Amerika geboren maar opgegroeid in Vancouver Canada maakte zij jaren albums onder de naam Oh Susanna. Ze heeft een heldere zuivere stem en begeleidt zichzelf op gitaar.

Zij start met Walked All The Way Home (A Girl In Teen City). Haar songs hebben veelal een persoonlijke touch. Een van haar meest succesvolle albums heet dan ook short stories. Hiervan Pretty Face, geïnspireerd op duurzame huwelijken zoals die van haar ouders en grootouders.

Baby Blues (2021)met BJ op de fraai klinkende Gibson, neemt ons mee al rijdend door de backroads van Canada. Plotseling langsglijdende luchtballonnen tijdens haar bevalling, inspireerden Suzie tot een song voor haar zoon, Summer Baby.

Het up-tempo My Boyfriend, ontstond uit wraak op haar jeugdvriendje, een ‘handsome guy’ dien in tegenstelling tot Suzie niet kon zingen maar door zijn looks alle credits opeiste. Mooi persoonlijk optreden met een voortreffelijke BJ op diverse gitaren

Suzanne Jarvie

Jarvie’s ouders drongen aan op een carrière als advocaat, maar als de oudste van haar 4 kinderen in 2011 in een zware coma belandt, ontdekt zij de kracht van muziek en hangt haar toga aan de spreekwoordelijke wilgen.

Het daaruit voortkomend album Spiral Roads staat vol traditionele country en roots invloeden. Suzanne vertelt ook graag haar persoonlijke verhalen. In The Clearen Tears Of Love zijn een uitstekend begin van de set met twee goed klinkende gitaren. Mooie samenzang- en spel op Before And After (Spiral Road) met BJ op de Gretsch mét slide en Suzanne op de Gibson).

One It Finds toont hoe ingetogen Jarvie’s stem klinkt. Dan een nieuwe song Arthur met BJ op de slide. Na meedeinen op You Shall Not Pass zetten ze gedrieën in voor het laatste nummer, een uitvoering van Dylan’s Señor. Indrukwekkend einde van een mooie gevarieerde avond.

Setlist Susie Ungerleider: Walked All The Way Home, Juniper, Lucky Star, Baby Blues, My Boyfriend, Pretty Face, I’m Sorry, You’re Right, Summerbaby, Real Estate, The Wilds.

Setlist Suzanne Jarvie: In The Clear, Tears Of Love, Before & After, One It Finds, Rock & Roll Bar, Arthur, You Shall Not Pass, Senor (Dylan)

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

feb, 2025

Klassieke touch bij Tom Neven & The Side Effect
Verrassend goed concert vol liefde voor akoestische liedjes en mooie gepassioneerde verhalen

Programmeur Ad van der Laan zag het vorig jaar wel zitten met Tom Neven & The Side Effect toen hij ze zag tijdens hun albumpresentatie in het Chassé Theater. En hij had gelijk. Het werd een verassend goed concert met vier gepassioneerde muzikanten.

Tom Neven & The Side Effect

Tom Neven

Robbert van Elewout

Rob Couweleers

Marie de Thouars

Tom Neven zélf zingt, speelt gitaar, ukelele en mondharmonica. Rob Couweleers bespeelt intensief de bas en Robbert van Elewout doet dat op gitaar en ukelele. Alle songs worden op indrukwekkende wijze begeleid door de klassiek geschoolde violiste met de mooie stem en de eveneens klassiek klinkende naam, Marie de Thouars.

In 2016 debuteerde Tom Neven met het album Closer en nu is er een nieuw album Soon. Alle teksten zijn van hemzelf of in samenspraak. Na een instrumentaal intro geeft hij aan het album in zijn geheel en chronologisch te spelen. Hij start met het fraaie Hostile Heart. Hij vertelt over zijn voorliefde voor akoestische liedjes en mooie verhalen. The King Of Not Knowing is er zo een net als Why Don’t you Care, Mr Universe? over zwelgen en je kop in het zand steken.

14 jaar geleden was Tom op een luidruchtig festival met veel bier. Hij had er niet veel zin in, met name in een slechte ‘ Spice Girls Tribute’. Daar schreef hij het eerste couplet van een song. Nu, jaren later besloot hij het af te maken. Het werd zelfs de titelsong van het album, Soon.

Alle exen worden bezongen op Love To Hate The One You Love en Rumination Street is een ode aan zijn oude buurt en een fijne jeugd. Mooie zang en spel van zowel Tom als Marie op Call You Mine, dat hij ooit schreef voor een bruidspaar. Goed basspel op The Unfortunate Tale of Joe and Judy Goodenough. Laatste song van het album is If I Go met een hoofdrol voor het vioolspel van Marie.

Time is van het album Closer. Robbert werd in die tijd verliefd op de ukelele. Wat begon als inval instrument speelt hij nu opvallend goed. Titelsong Closer is het eerste liedje samen met Marie. Na een tip kwam zij bij de band. Deze “slagroom op de chocomel” mocht hierna niet meer weg.

Een van de laatste nummers van vanavond is het gevoelige Empty House. Geschreven voor een moeder die in 2010 door een vliegtuigongeluk haar dochter en schoonzoon verloor. De enige cover is van John Prine That’s The Way The World Goes Round, mooi vierstemmig gezongen rond één microfoon. Gevolgd door Release Me, dit keer zelfs zónder microfoon. Indrukwekkend slot. Mooie avond, groot applaus!

Setlist: Hostile Heart, The King Of Not Knowing, Never Again, Why Don’t You Care Mr Universe?, Soon, Love To Hate the one you Love, Rumination Street, Call You Mine, The Unfortunate Tale Of Joe And Judy Goodenough, If I Go, Time, Empty House, That’s The way The World Goes Round, Release Me,

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

apr, 2024

Les Vieux Amants Chansons Melancholiques
Hoe oude geliefden tot leven komen dankzij kleindochter in het derde concert van SongDay

Les Vieux Amants, het derde concert in de reeks SongDay is een voorstelling van twee klassiek geschoolde artiesten. Zangeres, verhalenvertelster en hartstochtelijk liefhebber van het Franse chanson Lizet van Beek kunnen we kennen van de Boulevard en de band De Veulpoepers.

Sindsdien heeft ze haar repertoire uitgebreid, trad op als operazangeres en werkte samen met vele anderen waaronder DJ Tiësto en Paul van Kemenade. Lizet speelt ook veelvuldig samen met multi-instrumentaliste Doré van Deijck die haar vanmiddag op piano begeleidt. Doré studeerde klassieke piano aan het Brabants Conservatorium en basgitaar aan het conservatorium van Hilversum.

Les Vieux Amants Chansons Melancholiques

De zaal in het WerkWarenHuis is vol en afgeschermd met een gordijn. Dat geeft meteen meer sfeer. Op het podium en aan de zijkant staan een paar oude zwart wit foto’s opgesteld. Al snel wordt duidelijk dat het om de grootouders van Van Beek gaat, Marie Wolvers (1889) en Marinus van Beek.

De foto op het podium is van hun trouwdag en de andere van 40 jaar later. Gedurende de show van Les Vieux Amants worden wij aan de hand van een aantal chansons meegenomen in de levens van deze grootouders. Doré van Deijck begeleidt op indrukwekkende wijze alle chansons op piano. Jammer dat achter dat gordijn soms veel bargeluiden klinken.

De naam van de voorstelling is tevens de naam van het eerste lied La Chanson Des Vieux Amants van Jacques Brel. Het verhaal begint tijdens de zogenaamde Belle Époque in Brussel en Parijs. Une Fille Aux Jeux Clairs geeft een tijdsbeeld van de eerste films, de Eiffeltoren en deftige dames met lorgnetten. Vanuit Brabant vertrekt de familie Wolvers naar de Maaskade in Rotterdam.

Het zeemansleven op Katendrecht met haar prostituees en zeelui klinkt door in Brel’s Dans Le Port d’Amsterdam (maar dan in Rotterdam). Als vader overlijdt blijft de moeder alleen achter met drie kinderen. Barbara’s La Solitude wordt hierbij mooi vertolkt.

Dit chanson wordt hierna nog een keer gezongen in Lizet’s eigen indrukwekkend hertaalde Nederlandse uitvoering waarover ze lang deed om het perfect te krijgen. Het publiek luistert geboeid hoe het Marie vergaat als ze als gezelschapsdame van een rijke freule in Brussel belandt, beeldend ondersteund met foto’s. Ze ontdekt daar o.a. de opera. Ter aanvulling zingt Lizet La Habanera uit de opera Carmen.

Het leven in Brussel is goed tot ze in Nederland Marinus van Beek ontmoet . De vonk slaat over en ze keert terug naar Brabant. De jongste van hun zes kinderen is Willem van Beek, Lizet’s vader en lieveling van Marie. Hij wordt tot ontsteltenis van zijn moeder naar Indonesië gestuurd. Daar past dan Dis! Quand reviendras-tu? weer mooi bij.

Marieke van Brel wordt gezongen als het verhaal bij de dood van Marie is aanbeland. Als ook Willem overlijdt klinkt Brel’s Le Moribond met wederom goed pianospel van Doré. Mooi is ook het relaas van Willem die één dag voor zijn dood zeer onverwacht en loepzuiver Dalida’s J’attendrai zingt.

Dan leeft Lizet zich ‘drummend’ uit op de rug van een stoel en plukt daarna een man uit het publiek die haar steeds maar ‘borrels’ blijft inschenken. Tijdens deze dronkemans-act zingt ze La Dame Du Bar, gevolgd door het vlotte La Foule waarin ik het Spaanse Amor De Mis Amor herken.

Tussendoor nog het bekende nummer van Jacques Dutronc Il Est Cinq Heures Paris s’ Eveille. Het inmiddels zeer enthousiaste publiek geeft een staande ovatie en roept om een toegift en die komt er zeker, met nog een lied van Barbara Je Ne Sais Pas Dire.

Les Vieux Amants is een prachtig familieverhaal. Te veelomvattend om het hier allemaal op te schrijven. Een zeer boeiende en geslaagde zondagmiddag.

Setlist o.a. La Chanson Des Vieux Amants, Elle Était Si Jolie; Une Fille Aux Jeux Clairs, Dans Le Port d’ Amsterdam, La Solitude 2x, Göttingen, Chanson de l’adieu ‘Partir c’est Mourir Un Peu’, La Habanera, Dis! Quand Reviendras-tu? Marieke, Le Moribond , J’attendrai, La Dame Du Bar, La Foule, Il Est Cinq Heures Paris s’ Eveille, Je Ne Sais Pas Dire

Tekst en fotografie: Wies Luijtelaar

Lizet van Beek – La chanson des vieux amants