Op vrijdag 4 oktober speelt Mooon in de Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium. Je had toch mogen verwachten dat deze band, die al ruim tien jaar bestaat en inmiddels al drie albums heeft uitgebracht, wel in de grote zaal geprogrammeerd zou staan.
Maar blijkbaar heeft Mooon het grote publiek nog niet weten te bereiken. Of dat terecht is, gaan we deze avond achter komen. The Newks uit Best mogen de zaal alvast opwarmen.
The Newks
Het zal voor deze jonge band wel haast voelen als een thuiswedstrijd, met ogenschijnlijk veel vrienden en familie in de zaal. De dame linksachter mij bijvoorbeeld, die alle teksten letterlijk meezingt, blijkt de moeder van zangeres Sanne te zijn. Het is mooi om te zien dat deze jonge mensen hun passie hebben gevonden in een genre uit vervlogen tijden.
De inspiratie is duidelijk gevonden in de Southern rock met country en blues invloeden uit eind jaren zestig en begin jaren zeventig. Als er dan toch een vergelijking gemaakt zou kunnen worden met een eigentijdse artiest, dan zou Jade Bird qua genre misschien het dichtstbij komen. Er staan inmiddels een aantal nummers van The Newks op Spotify, waaronder de opener van vanavond, Money.
Sanne heeft een mooie heldere stem, die in de hogere regionen het krachtigst is en het best tot zijn recht komt. Vandaag is de ballad Tennessee uitgekomen en dat is een mooie aanvulling op het repertoire, dat misschien nog niet heel uitgebreid is, gezien het drietal covers dat ten gehore worden gebracht.
Onder de noemer favorietjes van de band horen we Stuck In The Middle With You van Stealers Wheel, Venus van Shocking Blue en Crossroads van Eric Clapton. Dat maakt meteen duidelijk waar de inspiratie vandaan komt. Vooral in dat laatste nummer van Clapton, kan leadgitarist Morris lekker soleren met zijn mooie jazzgitaar in combinatie met het wahwah pedaal. Zijn gitaarspel tilt de muziek sowieso naar een hoger plan.
Hopelijk komen er snel nieuwe nummers bij, zodat drie covers niet meer nodig zijn. Er is goede hoop, want het catchy uptempo nummer Sweet Little Nothings is in slechts drie weken geschreven. In dat tempo moet dat goed komen.
Mooon
Als je niet beter zou weten, zou je kunnen denken dat Mooon rechtstreeks uit de jaren zestig naar het hier en nu van Den Bosch geteleporteerd is. Geheel in stijl gekleed met dito instrumenten laat dit trio die periode herleven. De muziek zou net zo goed bijna zestig jaar geleden geschreven kunnen zijn.
Ik hoor een beetje The Byrds, een vleugje vroege Beatles, soms ook The Who en zo zijn er nog wel wat bands op te noemen. Maar het zijn wel degelijk eigen creaties. Met passie gespeeld, prachtige harmonieën in de samenzang en veel tempowisselingen in de muziek. Mooon houdt het gaspedaal stevig ingedrukt, niet alleen in het openingsnummer G.A.S. van het nieuwe album III, maar speelt lekker verder zonder geouwehoer tussen de nummers door.
De nadruk van de setlijst van Mooon ligt op de laatste twee albums, met regelmatig lekkere lange psychedelische instrumentale passages, zoals in het nummer Livin’ In The Night bijvoorbeeld. Dat deze mannen hun instrument beheersen, dat staat wel vast. En dan ook nog eens niet onverdienstelijk zingen, wat vooral knap is van de drummer, die geen hele makkelijke partijen drumt en dan ook nog eens de mooiste stem heeft van de drie.
Aan het einde volgt naar eigen zeggen nog een uitstapje en wordt het zo goed als instrumentale Safari (outro) ingezet, van het gelijknamige tweede album, wat luistert als een lange muzikale trip. En dat zingen ze ook letterlijk. “What a great trip it’s been, thank you all for joining in….” Het is ook mooi om te zien hoe ze elkaar muzikaal aanvoelen als het ware. Als afsluiter van de reguliere set, is gekozen voor het lang uitgesponnen en bluesy Alcohol, van het eerste album Mooon’s Brew, waar bijna niks van gespeeld wordt.
Je kan het natuurlijk al op je klompen aanvoelen, dat het nog niet afgelopen is. De aanwezigen roepen ook om een toegift, dus vraagt gitarist Timo door de microfoon of er nog tijd is. Het antwoord op die vraag weet iedereen uiteraard al. Dus wordt het lekker rockende I Will Get To You, van de laatste plaat ingezet, gevolgd door Mary You Wanna. Als je deze titel zonder pauze uitspreekt, of zingt, zoals ze aan het einde van het nummer zelf ook doen, lijkt het toch ergens anders over te gaan dan over een jongedame. Leuk grapje.
Maar dan zijn we toch echt aanbeland bij het laatste nummer She Makes Me Feel, waarbij gitarist Timo nog even de zaal in rent met zijn gitaar. Maar zijn kabel blijkt niet zo lang als hij dacht en laat los, dus valt van zijn geluid weg. Even lijkt hij het niet door te hebben, maar komt dan terug gerent en heeft iemand inmiddels zijn kabel weer erin gestopt, zodat ie het nummer kan uitspelen.
Nog even hoop ik dat Surfin’ With You nog langs gaat komen, maar dat zit er niet meer in. Dat mag de pret niet drukken, want het nieuwere werk van Mooon is live ijzersterk. Hopelijk zijn er meer muziekliefhebbers die dat gaan ontdekken, jong en oud, zodat ze de volgende keer voor de grote zaal geboekt worden, want dat verdienen ze.
Foto’s – ©Brigitte Mulders Fotografie
Mooon – III (2024)
The Newks