Southern Rock | KLANKGAT

okt, 2024

Het nieuwere werk van Mooon is live ijzersterk
Rechtstreeks vanuit de jaren zestig naar het hier en nu van Den Bosch geteleporteerd

Op vrijdag 4 oktober speelt Mooon in de Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium. Je had toch mogen verwachten dat deze band, die al ruim tien jaar bestaat en inmiddels al drie albums heeft uitgebracht, wel in de grote zaal geprogrammeerd zou staan.

Maar blijkbaar heeft Mooon het grote publiek nog niet weten te bereiken. Of dat terecht is, gaan we deze avond achter komen. The Newks uit Best mogen de zaal alvast opwarmen.

The Newks

The Newks – ©Brigitte Mulders

Het zal voor deze jonge band wel haast voelen als een thuiswedstrijd, met ogenschijnlijk veel vrienden en familie in de zaal. De dame linksachter mij bijvoorbeeld, die alle teksten letterlijk meezingt, blijkt de moeder van zangeres Sanne te zijn. Het is mooi om te zien dat deze jonge mensen hun passie hebben gevonden in een genre uit vervlogen tijden.

De inspiratie is duidelijk gevonden in de Southern rock met country en blues invloeden uit eind jaren zestig en begin jaren zeventig. Als er dan toch een vergelijking gemaakt zou kunnen worden met een eigentijdse artiest, dan zou Jade Bird qua genre misschien het dichtstbij komen. Er staan inmiddels een aantal nummers van The Newks op Spotify, waaronder de opener van vanavond, Money.

Sanne heeft een mooie heldere stem, die in de hogere regionen het krachtigst is en het best tot zijn recht komt. Vandaag is de ballad Tennessee uitgekomen en dat is een mooie aanvulling op het repertoire, dat misschien nog niet heel uitgebreid is, gezien het drietal covers dat ten gehore worden gebracht.

The Newks Sanne — Sanne – ©Brigitte Mulders

Onder de noemer favorietjes van de band horen we Stuck In The Middle With You van Stealers Wheel, Venus van Shocking Blue en Crossroads van Eric Clapton. Dat maakt meteen duidelijk waar de inspiratie vandaan komt. Vooral in dat laatste nummer van Clapton, kan leadgitarist Morris lekker soleren met zijn mooie jazzgitaar in combinatie met het wahwah pedaal. Zijn gitaarspel tilt de muziek sowieso naar een hoger plan.

Hopelijk komen er snel nieuwe nummers bij, zodat drie covers niet meer nodig zijn. Er is goede hoop, want het catchy uptempo nummer Sweet Little Nothings is in slechts drie weken geschreven. In dat tempo moet dat goed komen.

Mooon

Als je niet beter zou weten, zou je kunnen denken dat Mooon rechtstreeks uit de jaren zestig naar het hier en nu van Den Bosch geteleporteerd is. Geheel in stijl gekleed met dito instrumenten laat dit trio die periode herleven. De muziek zou net zo goed bijna zestig jaar geleden geschreven kunnen zijn.

Ik hoor een beetje The Byrds, een vleugje vroege Beatles, soms ook The Who en zo zijn er nog wel wat bands op te noemen. Maar het zijn wel degelijk eigen creaties. Met passie gespeeld, prachtige harmonieën in de samenzang en veel tempowisselingen in de muziek. Mooon houdt het gaspedaal stevig ingedrukt, niet alleen in het openingsnummer G.A.S. van het nieuwe album III, maar speelt lekker verder zonder geouwehoer tussen de nummers door.

De nadruk van de setlijst van Mooon ligt op de laatste twee albums, met regelmatig lekkere lange psychedelische instrumentale passages, zoals in het nummer Livin’ In The Night bijvoorbeeld. Dat deze mannen hun instrument beheersen, dat staat wel vast. En dan ook nog eens niet onverdienstelijk zingen, wat vooral knap is van de drummer, die geen hele makkelijke partijen drumt en dan ook nog eens de mooiste stem heeft van de drie.

Gijs de Jong — mooiste stem – ©Brigitte Mulders

Aan het einde volgt naar eigen zeggen nog een uitstapje en wordt het zo goed als instrumentale Safari (outro) ingezet, van het gelijknamige tweede album, wat luistert als een lange muzikale trip. En dat zingen ze ook letterlijk. “What a great trip it’s been, thank you all for joining in….” Het is ook mooi om te zien hoe ze elkaar muzikaal aanvoelen als het ware. Als afsluiter van de reguliere set, is gekozen voor het lang uitgesponnen en bluesy Alcohol, van het eerste album Mooon’s Brew, waar bijna niks van gespeeld wordt.

Timo van Lierop – toegift – ©Brigitte Mulders

Je kan het natuurlijk al op je klompen aanvoelen, dat het nog niet afgelopen is. De aanwezigen roepen ook om een toegift, dus vraagt gitarist Timo door de microfoon of er nog tijd is. Het antwoord op die vraag weet iedereen uiteraard al. Dus wordt het lekker rockende I Will Get To You, van de laatste plaat ingezet, gevolgd door Mary You Wanna. Als je deze titel zonder pauze uitspreekt, of zingt, zoals ze aan het einde van het nummer zelf ook doen, lijkt het toch ergens anders over te gaan dan over een jongedame. Leuk grapje.

Maar dan zijn we toch echt aanbeland bij het laatste nummer She Makes Me Feel, waarbij gitarist Timo nog even de zaal in rent met zijn gitaar. Maar zijn kabel blijkt niet zo lang als hij dacht en laat los, dus valt van zijn geluid weg. Even lijkt hij het niet door te hebben, maar komt dan terug gerent en heeft iemand inmiddels zijn kabel weer erin gestopt, zodat ie het nummer kan uitspelen.

Nog even hoop ik dat Surfin’ With You nog langs gaat komen, maar dat zit er niet meer in. Dat mag de pret niet drukken, want het nieuwere werk van Mooon is live ijzersterk. Hopelijk zijn er meer muziekliefhebbers die dat gaan ontdekken, jong en oud, zodat ze de volgende keer voor de grote zaal geboekt worden, want dat verdienen ze.

Foto’s – ©Brigitte Mulders Fotografie

Mooon – III (2024)

The Newks

okt, 2024

Heel veel gitaren bij Leif de Leeuw & Sem Jansen
Sterke dynamiek, mooie teksten en passie voor blues, country, Southern Rock en Americana

Podium-breed staan twaalf gitaren opgesteld voor de show van Leif de Leeuw en Sem Jansen. Nog nooit was dat aantal zo hoog. Deze indrukwekkende reeks is voor de twee artiesten van vanavond, Leif de Leeuw en Sem Jansen.

Leif de Leeuw is meerdere malen uitgeroepen tot beste blues rock gitarist van de Benelux. Sem Jansen speelt en zingt al heel lang in de Leif de Leeuw band, eerst als Britt maar al een aantal jaren als Sem.

Leif de Leeuw & Sem Jansen

Sinds de pandemie treden ze ook op als duo en bracht Sem zijn soloalbum Uncle Sem uit, opgenomen met zowel zijn stem als Britt als zijn huidige stem met het mooie timbre. Zijn angst om die stem te verliezen bleek geheel ongegrond. Hij zingt prachtig.

Leif de Leeuw

Sem Jansen

Uit deze spannende tijd stamt het gevoelige nummer If Only I. Dit staat op hun eerste duoalbum From a Livingroom. Sinds januari toeren ze hiermee door het land. Dit album is ontstaan in het corona tijdperk waarin ze als ‘kringloopartiesten’ allerlei vintage gitaren scoorden en verder niet veel te doen hadden.

De lijst met favoriete covers werd te lang, maar na veel afstrepen ontstond in de huiskamer van Sem met al die vintage gitaren in acht dagen het nieuwe album. Het bevat zowel eigen nummers als covers, zoals o.a. Charley Pride’s Detroit City, gevonden op een oude LP die Sem ter illustratie omhoog houdt.

De songs worden ingeleid met verhalen over hun voorliefde voor blues, Southern rock en met een enorme passie voor folkmuziek, country en Americana. Midnight Rider van The Allman Brothers mag daarom niet ontbreken.

Sem’s deelname aan een talentenjacht op TV leidde naar het repertoire van John Denver. Niet geheel zijn eigen keuze maar sindsdien is Top Dogs and Sinners geschikt bevonden voor het album. Sem speelt op een Framus gitaar, maar verder ben ik opgehouden de overige elf merken te noemen. Ze klonken allemaal goed, zowel de elektrische als de akoestische.

Leif vertoont zelfs in deze intieme bezetting een aantal hoogstandjes met en zonder slide en zorgt voor een sterke dynamiek op het podium. De eerste set sluiten ze af met een vlotte uitvoering van David Lindley’s Mercury Blues.

Tweede set

De tweede set start met Joni Mitchell’s Both Sides Now gevolgd door een ‘commercial break’. Het fraaie Coffee’s Done bracht hen op het idee voor een koffiemok, een succesvol artikel op de merchandise tafel.

Een meer dan indrukwekkende uitvoering van Darrell Scott’s River Take Me wordt ingeleid met een relaas over die keer dat ze in Amerika waren en hoorden dat hun favoriet daar optrad. Resultaat een tocht van 2000 mijl en beiden in tranen. Erg goed samenspel met twee akoestische gitaren.

Roll Um Easy wordt schertsend gebracht als de country pop-versie van een combi met Little Feat’s Lowell George en Glen Campbell. The Load Out van Jackson Browne is een eerbetoon aan roadies en andere voor een band onmisbare mensen. Gevoelig gezongen door Sem, maar niet voordat hun eigen Arja en Adrie publiekelijk worden bedankt voor alles wat zij al dertien jaar voor hen doen.

De toegift is een klassieker van Willie Nelson’s Allways on My Mind. Getuige het oorverdovend applaus zal dit concert zeker lang naklinken in de mind van het ademloos toehorende publiek

De intieme show van deze twee rasartiesten en vrienden kan worden toegevoegd aan de reeks hoogtepunten van de Blue Room Sessions.

Setlist: instrumentaal intro, Wise Man, If Only I, Detroit City, Midnight Rider, Mainstreet, Top Dogs And Sinners, Mercury Blues. Tweede set: Both Sides Now, Coffee’s Done, River Take me, Roll Um Easy, Fool For Love, The Load Out. Always On My Mind

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

Leif de Leeuw Band – Mighty Fine (2024)

Sem Jansen – Uncle Sem (2023)

mrt, 2018

Koudijs schudt op zijn grondvesten
LooD zware gitaarriffs en de jams van Rrrags

Onder de noemer “Koudijs Rocks” stonden hier op zaterdag 24 maart twee rockbands met Osse roots op de planken. En ondanks het feit dat beide bands nog niet zo lang bestaan, hebben ze toch al een aardige aanhang weten te mobiliseren, grotendeels uit Oss. Dat is dan weer niet zo vreemd, want in beide bands zitten ervaren muzikanten die hun sporen al verdiend hebben in diverse andere bands. Zo bestaat Rrrags uit leden van onder andere Bliksem, The Devil’s Blood en Astrosoniq. LooD heeft muzikanten in de gelederen die in een vorig leven gespeeld hebben in Zeus, Rattlesnake Shake, Goom en ook Astrosoniq.

Rrrags ontspoort heerlijk
Rrrags mag de avond openen. Dat doen ze zonder aankondiging. Een instrumentale jam, zo lijkt het, is hun eerste wapenfeit. Er staan drie microfoons klaar, dus ben ik benieuwd wie de lead vocals voor zijn rekening gaat nemen. In het tweede nummer wordt duidelijk dat het de drummer is die zingt. Nou ben ik meestal niet zo van de zingende drummers omdat door al die activiteiten de zang een beetje bijzaak lijkt. Maar man, man, wat een prachtige stem heeft deze vent. En loepzuiver!

De muziek, die naar mijn mening het best is te omschrijven als Southern Rock met veel jaren zeventig invloeden, bevat veel instrumentale, jam-achtige passages, waarbij de drummer en gitarist een mooie interactie hebben. Met als absoluut hoogtepunt halverwege de set als de break van een nummer op een heerlijke manier ontspoort en je meezuigt in het virtuoze samenspel van de mannen. Naast de drummer die veelvuldig gebruik maakt van alle bekkens en trommels van zijn drumstel, valt de vingervlugge gitarist op met zijn mooie Gibson, die ook een paar nummers meezingt. Rechts op het podium staat de coole langharige bassist strak te spelen. Niks wijst erop dat deze mannen pas sinds september samen zijn.

Bottleneck
Na een stuk of zeven eigen nummers spelen ze als laatste een cover. Hoor ik daar Just Got Paid van Joe Bonamassa? (Het blijkt het nummer Into The Sun te zijn van Grand Funk Railroad, volgens de informatie van Rob Martin van Rrrags, waarvoor dank). Opvallend moment tijdens dit nummer is dat de gitarist de microfoonstandaard als bottleneck gebruikt.
Het debuutalbum is inmiddels klaar voor de persing en als ze in dit tempo doorgaan dan kan een tweede album niet lang uitblijven. Maar het is in ieder geval een live sensatie, dus ga ze zien als je de kans krijgt, in het Stroomhuis in Eindhoven bijvoorbeeld op 13 april, of tijdens het Roadburn Festival in Tilburg op 19 april.

LooD zware gitaarriffs
Dan is het tijd voor de stevig groovende gitaarrock van LooD. “We are the undertaker” klinkt het en dan weten de fans in de zaal genoeg. Het nummer Nightcrawlers is ingezet door de zangers/gitaristen Erik en Eugene, waarbij de zang van Erik, die de meeste nummers schrijft, het meest karakteristiek is.

Tijdreis
Dan volgt het nummer Alienation van de EP Not Even Close, waarbij ik weer even het gevoel heb terug in de jaren negentig te zijn bij een concert van Alice In Chains, als ik mijn ogen dicht zou doen. En dat zit hem dan in de samenzang, de zware gitaarriffs, de bas met distortion en de stuwende drums.
Burn The Past is een lekker uptempo nummer met metalriffs die tijdens de break even terugzakt in tempo om er daarna weer vol in te knallen. De band geniet zichtbaar. Vooral gitarist Eugene springt en zwaait wild met zijn lange haren in het rond.

Human
Alle zeven nummers van de twee EP’s die op Spotify staan, worden gespeeld vanavond. Dat is nog niet zoveel eigen werk dus, vandaar dat een cover in de set ook niet vreemd is. Het is wel een opmerkelijke keuze, Human van Rag ’n Bone Man. Maar als je er dan op deze manier je eigen rockversie van maakt, blijkt het een goede keuze te zijn geweest. Het publiek reageert er goed op en zingt lekker mee. Niet alleen bij deze cover trouwens, het publiek lijkt hun eigen werk ook goed te kennen, want er wordt veel meegezongen.

Slepend refrein
Met Renegade en Riding The Universe wordt de set dan afgesloten. In het slepende refrein van het laatste nummer worden de gitaren net even wat dikker aangezet en komen de stemmen mooi samen. En weer waan ik me in het decennium waar de hoogtijdagen van de gitaarrock zich afspeelden. En dat is niet erg, dat smaakt juist naar meer. Dus kom maar op met wat nieuw werk, dat ongetwijfeld op de plank ligt en dan ben ik een volgende keer er weer bij. Voor degene die ze op korte termijn nog willen zien, kan dat in ieder geval op 10 mei in café Lollipop in Oss. Verder speelt LooD ook op Streetrock, 8 juli in Bakel.

Foto’s: Casper Menting