Mozes Rosenberg en Anton Goudsmit maken een praatje na elk nummer. De ene keer neemt Anton het initiatief en geeft Mozes weerwoord, de andere keer is het andersom. Mozes vertelt dat ondanks de wereld van verschillen hoe beiden muzikant zijn geworden, hun achtergrond, opleiding en de verschillende stijlen hun samenspel niet in de weg staat. Integendeel, het plezier spat ervan af in een bijna uitverkochte Toonzaal.

Mozes Rosenberg & Anton Goudsmit

De avond opent met Swing Gitane, een ode aan de vermaarde Django Reinhardt. Toepasselijker dan met dit nummer kan deze avond eigenlijk niet beginnen. Het nummer wordt nogal flink uitgesponnen en geeft meteen aan hoe deze twee gitaarvirtuozen de avond gaan vullen; Mozes soleert en Anton begeleidt (hoewel dat ook niet helemaal opgaat)..

Mozes speelt op een akoestische gitaar en Anton op een tweedehandse Gretsch die hij met de nodige aanpassingen tot een semi-elektrische begeleidingsinstrument heeft omgevormd. Het tweede nummer is Estate van Bruno Martino. Dit wat trage lied wordt uiteraard in een hoger tempo gebracht. Dynamiek is wel toevertrouwd aan deze twee gitaristen.

Swing 48 van Jimmy Rosenberg herbergt alles wat gipsy jazz in huis heeft, ritme, snelheid, techniek, levenslust, warmte, opzwepend. Mozes en Anton maken er een fijne cover van waarbij ze over en weer soleren en begeleiden. Zo ook in het Latin jazznummer Caravan van Duke Ellington. De zeer speelse Anton Goudsmit improviseert er sneaky een paar keer het intro van het James Bond-theme in. Erg leuk.

Tweede set

For Sephora is een nummer dat door Stochelo Rosenberg, een broer van Mozes is geschreven. Het is een lekkere rechttoe rechtaan Latin nummer met het onvermijdelijke gipsy gitaarwerk en improvisaties van beide gitaristen. Mozology, geschreven door Mozes himself is een vlotte gipsy jazz track .

De cover van Isn’t She Lovely van Stevie Wonder is een wonder van interpretatie, erg knap gespeeld met Anton Goudsmit in de hoofdrol. Dan volgt Spain van Chick Corea, een van mijn grootste favorieten. Het dragende en meeslepende van dit nummer wordt prachtig vertolkt door Mozes met Anton als steun en toeverlaat. Absoluut hoogtepunt.

Op de vraag van Anton aan de mensen in de zaal  of ze het nog kunnen volhouden, wordt die vraag luidkeels met een JA! beantwoordt. De toegift begint met een lange en verstilde intro-solo van Mozes maar de ware aard wordt niet gelogenstraft. Want na die verstilde intro is het weer tijd voor gipsy jazz.

Mozes Rosenberg – The Day I Met You