Normaal bewaar ik de conclusie tot het laatst maar deze keer begin ik er mee, want Blue Room Sessions had weer een hoogtepunt met dit keer het bijzondere duo David Luning en zijn ‘longtime bandmate’ Ben Dubin uit Santa Rosa.
Voor deze gelegenheid hebben ze een vriend uit Los Angeles uitgenodigd, die toevallig in Duitsland toert maar waarmee ze nog nooit hebben gespeeld. Zijn naam is Korey Simeone.
In samenspraak met Luning neemt hij tijdens de soundcheck pas voor het eerst een paar akkoorden door. Hij blijkt een verrassend snelle leerling en een goeie aanvulling op de show van Luning & Dubin. Zijn kleine gestalte werkt aanstekelijk en het drietal speelt vanavond de sterren van de hemel.
“He absolutely killed it as if we’ve been playing together for years. Also one of the funniest and wittiest people I know”, schrijft Luning achteraf.
David Luning en Ben Dubin
In 2020 speelde het tweetal al met groot succes in de Clubzaal van de Verkadefabriek. Het concert is dit keer dan ook totaal uitverkocht. David Luning (Forestville, California) heeft een geweldige stem die rijper klinkt dan zijn leeftijd. Hij produceert en regisseert zijn korte films en excelleert sinds zijn ontdekking van John Prine in songwriting.
De meeste van zijn nummers, waaronder een aantal van het nog uit te brengen nieuwe album (dat bij ons vanavond al te koop is) schrijft hij zelf, zoals Down Below en geïnspireerd door zijn vriendin schreef hij het nummer She Likes The Rain. Of, zoals hij aankondigt, de ‘brand sparkling new song’ Lessons met een virtuoze Simeone op de viool. Dat doet hij trouwens ook op Every Day, met een mooi ’tremelo’. Het drietal lijkt elkaar aan te sporen en het plezier spat er steeds meer van af.
Ben Dubin heeft naast zijn felrode contrabas nog wat attributen bij zich, zogezegd voor het ‘betere voetenwerk’. Daarnaast speelt hij net als Luning fantastisch mondharmonica en de tweestemmige zang van beide heren is goed op elkaar afgestemd. Dat hoor je o.a. bij het met gedimd licht gespeelde The Moon Looks Cold Tonight.
Tijdens Danger, krijgt Dubin een luid applaus voor zijn mondharmonica spel. Dan volgt een cover, het wonderschone I Won’t Cry, dat ik ken van Janiva Magness.
De show is bijna ten einde als het duistere In Hell I Am klinkt, een song die ook is gebruikt in de Netflix serie Lucifer. Tijdens het laatste nummer voor de toegift, Ain’t life A Beautiful Thing barst de energie wederom los op het podium en volgt een battle op mondharmonica, gitaar, contrabas en viool. Na een oorverdovend applaus eindigen ze met het toepasselijke Goodnight. En een goede avond was het!
Setlist: Ain’t Easy, Almost, She Loves the Rain, Bed Of Roses, Restless Wanderer, Lessons, Down Below, Bad Idea, Danger, The Moon Looks Cold Tonight, I’m Allright, Every Day, I Won’t Cry, In Hell I Am, Ain’t life A Beautiful Thing, Goodnight
Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten
