PAX the humanoid

De menselijke maat van PAX the humanoid

Jazzpoetry met rap, spoken word en pop in de livestream van Jazz in Duketown 2021

PAX the humanoid was jarenlang frontman van het fameuze Kyteman Orchestra. Vanavond in Willem Twee poppodium treedt hij (solo) op met vier begeleiders op de livestream van Jazz in Duketown 2021. Vorig jaar bracht hij een album uit waar hij naar eigen zeggen 10 jaar aan heeft gewerkt. Hij wil daarin ‘de menselijkheid van het leven laten zien‘.

PAX the humanoid

PAX the humanoid
PAX the humanoid

PAX borduurt verder op de traditie van de jazzpoetry, een dichterlijk verschijnsel dat in de jaren ’60 is ontwikkeld door The Last Poets die als grondleggers worden beschouwd van hiphop en rap. Dichtkunst en muziek zoeken elkaar altijd op. Dat is van alle tijden. PAX gaat uit van de menselijke maat en opent de set niet toevallig met het nummer Carpe Diem (Pluk De Dag, red.). Het is moeilijk om een mens te zijn, maar we hebben de energie en de mogelijkheden om er iets van te maken. is de strekking van dit nummer. “You’ve got energy to burn.”

Carpe Diem wisselt van jazz, rap, soul naar pop en heeft een lekkere gedreven trage beat en is daarom ook een beetje r&b. Het gaat PAX allemaal natuurlijk af. Het nummer wordt flink uitgesponnen met een hoofdrol voor toetsenist Niels Broos. Bijna twee keer zo lang. Een overtuigend begin.

PAX
Love Rocks

Het tweede nummer is Love Rocks (You should create more). Cool jazz met dan rap, dan spoken word, overvloeiend naar zang. PAX herhaalt woorden aan het einde van een regel om een echo effect te bereiken, Ook dit nummer duurt langer dan de albumversie. Het tempo gaat flink omhoog aan het eind.

Het derde nummer Call It Freedom begint met een gitaarsolo van Gersom Raams. Raams geeft er een vieze galm effect aan wat wel zo lekker klinkt. Is jouw vrijheid wel de vrijheid van een ander, vraagt PAX zich af.
“Call it freedom if you want, call it freedom if it’s feel comfortable. But it is not real, not real.”

In het volgende nummer Leaves start toetsenist Niels met een stemmige soulvolle solo. Broos en PAX kennen elkaar van de Kyteman Orchestra en zijn volledig op elkaar ingespeeld.

Dat is ook zo vanavond hier in Den Bosch als Niels geïmproviseerd reageert op een gedicht – een spoken word – dat PAX op paar velletjes heeft genoteerd: Knuckle Down, Buckle Up. ‘What you thought you were, is just an illusion. Keep an eye for those in need’.

De menselijke maar van PAX is de mate van compassie die je als mens kan opbrengen. ‘Find the hope, find the trust’.

Na dit gedicht zet de band Profitable Love in. Door de tempowisselingen en gekke tussendoor geluidjes doet het sterk denken aan hoe Frank Zappa zijn nummers arrangeerde. Vooral de periode toen Zappa toetsenist George Duke had ingelijfd.

Knuckle Down Buckle Up
Knuckle Down Buckle Up – spoken word

Out Loud heeft een catchy sound. Je kan het lekker meezingen als je het refrein goed hebt opgeslagen. Lekker toegankelijk nummer en zal zeker aanslaan op een live act show. Misschien in september?

Time flies
“Time flies,” zegt Pax en de set sluit hij af met een nummer om je huiskamer mee af te breken. Het heet – heel toepasselijk – Hell en ademt dezelfde sfeer die George Clinton weet te bereiken met zijn bonkige funk. ‘How can I fight my demons?’, vraagt PAX zich af. Zolang hij zulke muziek blijft maken, mogen die demonen blijven.

PAX was indrukwekkend en deed de livestream vergeten. Goed beeld en geluid trouwens. Complimenten aan TV Jazz in Duketown.


Bezetting

  • PAX (vocals)
  • Niels Broos (toetsen)
  • Gersom Raams (gitaar)
  • Glenn Gaddum Jr. (bas)
  • Yori Olijslagers (drums)

Screenshots PAX the humanoid – Jazz in Duketown 2021

Te zien op Youtube:

Niels Broos

Niels Broos in de Toonzaal met orgel en Moog One

De verwachtingen waren hooggespannen maar de orgel en synthesizer overtuigen helaas niet

De Toonzaal nodigde Niels Broos uit tot het geven van een concert waarin orgel improvisatie op het Toonzaal Orgel samenging met geluiden gemaakt op een Moog One synthesizer en geluiden uit de elektronische muziekstudio.

Niels Broos

Niels Broos
Niels Broos

Toetsenist Niels Broos is niet alleen een exponent van de potpourristische muziektijdgeest, hij is één van de belangrijkste Nederlandse aanstichters van een urgente stroming die het midden vindt van hiphop, elektronica en jazz. Broos was een voornaam lid van het Kyteman Orchestra en vormt een spil in het werk van Binkbeats en Jameszoo met wie hij samenwerkte op diens laatste Brainfeeder plaat.

De eerste synthesizer

Niels Broos
Orgel in de Toonzaal

De eerste voorloper van het moderne orgel werd al rond 250 vChr. in Griekenland gebouwd door Ktesibios uit Alexandrië. Omdat je op moderne orgels klankkleuren kunt wijzigen door het mengen van registers kan je een orgel (met wat goede wil) als een mechanische additieve synthesizer zien. Dus de combinatie van het Toonzaal orgel, met geluiden uit de Toonzaal elektronische studio en het synth geweld die de Moog One (the biggest baddest synth on the market) kan leveren is geen gek idee.

Concert

Niels Broos
Niels Broos Moog One

Mijn verwachtingen waren dan ook hooggespannen toen ik de zaal binnenstapte, waar de opstelling coronaproof was gemaakt door het publiek in twee verspringende cirkels neer te zetten met de juiste tussenruimte.

Alle apparatuur stond bij het orgel op de bovenverdieping opgesteld, zodat dat vanuit de zaal niet te zien was. Het concert begon met langzame tonen en geruis waarbij houten fluit-achtige tonen weerklonken, wat deed denken aan ‘Les flutes en Feu’ van Parmerud. Hier kwam het orgel bij wat resulteerde in langzaam verlopende akkoorden.

Niels broos
Moog One

De beroemde Moog subbas werd toegevoegd en een brutaler wordend orgel. De fluiten kwamen weer terug in het spel waarbij een langzaam bewegend filter enige variatie in klankkleur aanbracht. Er was weinig melodie maar wel een lage herhaling van thematieken die eerder in het hoog waren ingezet. Op enig moment waande ik me bij Vangelis zo rond 1985. Toen zat er vrij lange tijd weinig echte beweging in de klanken die voorbijdreven tot er met behulp van een toevalsgenerator waterdruppel achtige geluiden voorbijkwamen die weer enigszins beweging en ritme terugbrachten. En een mooi applaus volgde toen de laatste klanken waren weggestorven.

Composure

Het was duidelijk dat Niels hard gewerkt had aan het concert, en toch miste er iets. Een zekere meeslependheid, een zekere originaliteit. De klanken klonken te bekend, er zaten te veel stijlen door elkaar heen zodat geen groter geheel ontstond.


Screenshots van diverse video’s van Niels Broos SOLO  at Best Kept Secret Festival /Niels Broos – Moog One demo – Dancefair Utrecht

Paaspop zaterdag

Paaspopzaterdag muzikale krachttoer

De heerlijke verleidingen die Paaspop je voorschotelt

Yonaka

Paaspopzaterdag
Yonaka

Op basis van het waanzinnige nummer Wouldn’t Wanna Be Ya dat ik ken van Yonaka baan ik me bij binnenkomst een weg naar de Jack Daniels stage. Deze Engelse sensatie wil ik wel eens live aanschouwen. Wat we voorgeschoteld krijgen is een jonge energieke female fronted rockband met stevig gitaarwerk van de gitarist die veel heeft gekeken naar Angus Young van AC/DC. Niet alleen heeft hij zo’n zelfde gitaar, maar hij bespeelt hem ook met ontbloot bovenlijf, heeft dezelfde dancemoves en heeft zijn gitaar hoog opgetrokken tot onder zijn oksels.

Maar de meeste aandacht gaat toch uit naar de zangeres met haar pikante rode topje die bijna niets aan de verbeelding over laat. Deze blondine, not natural overigens, mag er dan wel uitzien alsof ze diep in de nacht net een Engelse pub uit gerold komt, ze heeft energie voor tien! Wild dansend over het podium weet ze de aandacht goed vast te houden en zingt ze vol overgave. Het zijn catchy nummers met af en toe wat rapzang. Jammer dat het nummer waar ik voor kwam, niet in de setlist voorkwam, maar dat mag de pret niet drukken.

Zichtbaar plezier van Tape Toy

Paaspopzaterdag
Tapetoy

Naast de Jack Daniels Stage staat de Thunder Alley, waar ex 3FM Talent Tape Toy zijn opwachting maakt. De Thunder Alley ziet er van binnen uit als een soort grote bruine kroeg, waar een intieme sfeer heerst. Je kunt de bands letterlijk aanraken. Deze sympathieke jonge band maakt aanstekelijke, puntige rocksongs die je gemakkelijk meezingt en waar je lekker op kunt springen. Waar andere bands het publiek vragen om mee te klappen, gebeurt dat hier spontaan.

Tape Toy heeft er zichtbaar plezier in en die energie is voelbaar de zaal. De hit Naive wordt door iedereen herkend en het springen van de menigte veroorzaakt een kleine aardbeving. En alsof de band nog niet dichtbij genoeg is, rent zangeres Roos een meter of tien de zaal in met haar gitaar, gevolgd door gitarist Wesley, waar ze samen een stukje spelen. Daarna nog één nummer en dan is het alweer klaar.

Jameszoo 

Paaspopzaterdag
Jameszoo

In de Roxy staat Bossche held Jameszoo te draaien. Moeiteloos rijgt hij het ene nummer aan een ander en mixt hij net zo gemakkelijk muziekstijlen als dancehall met R&B met elkaar. Helaas is de tent iets te groot en bij lange na niet gevuld. Je gunt hem een groter publiek, maar het lijkt hem niet te deren, want hij staat lekker te swingen achter de draaitafel.

Yungblud ras entertainer

Paaspopzaterdag
Yungblud in actie foto: Max Kneefel

Op naar de Phoenix om op tijd te zijn bij Yungblud. Ik ben benieuwd of deze twintigjarige Brit zijn live reputatie kan waar maken. De tent stroomt goed vol en vooraan is veel jeugd te vinden. Onder luid gegil komt Yungblud het podium op gerend en start meteen met de knaller 21st Century Liability. Een hoekig rocknummer met een Rage Against The Machine vibe. Hij gebruikt het hele podium en rent regelmatig al zingend heen en weer. Wat een energie! Wat een persoonlijkheid! Wat een mimiek! Hij kijkt de zaal in en steekt zijn tong zo ver mogelijk zijn mond uit. Hij klimt nog even het publiek in, op de schouders van enkele welwillende fans. Hits als Loner en I Love You, Will You Marry Me worden luidkeels meegezongen. Aan het einde van de show volgen nog wat Nirvana taferelen als ie zijn gitaar van vijf meter afstand het drumstel ingooit. En als ie dan ook nog met zijn microfoonstandaard een grote speaker op het podium omver tieft, dan weet je, er komt geen toegift. Deze ras entertainer heeft een grote toekomst voor de boeg, dat kan niet anders. Volgend jaar hoofdpodium Pinkpop?

Henge is een unieke ervaring

Paaspopzaterdag
Henge

Dan maak ik me op om, voor een klein uurtje althans, een andere wereld te betreden, de wereld van Henge. Zojuist is een ruimteschip geland nèt achter de Restolounge, waar het optreden plaatsvindt. De zanger, die eruit ziet als een soort van Keltische hogepriester komt als eerste het podium op. Hij heeft een lange baard, een lichtgevende staf in zijn hand en een hoofddeksel met een plasmalamp erbovenop. “Greetings Human Beings!” Zijn discipelen volgen hem op korte afstand, waaronder de toetsenist die lijkt op een wezen van een andere planeet met zijn rode masker.

Paaspopzaterdag
Keltische hogepriester

Ze zijn op deze planeet met een doel. Henge heeft een cadeau voor ons. Ze brengen ons Cosmic Dross, zo noemen ze hun muziekstijl. Henge wil de mensheid weer leren hoe te dansen en lief te hebben. De charismatische zanger verspreidt met zijn onophoudelijke glimlach heel veel liefde door de zaal. De muziek die ze maken gaat als een bal door een flipperkast alle kanten op qua muziekstijlen. Uiteraard hoor je een soort van space rock, zoals het nummer Moon, dat aan het einde moeiteloos overgaat in techno.

Maar ook reggae komt langs zoals in het nummer Indigo Dust, uiteraard wel met de spacy bliepjes van de man achter de knoppen. Het begin van In Praise Of Water, lijkt bijna op happy hardcore met een ouderwets casio riedeltje. Verderop in het nummer ontspoort het hysterische synthesizer deuntje helemaal en word je helemaal een andere dimensie ingesleurd. Monolith begint als een funky rocknummer, met de zang vervormd naar een lager niveau, waar hij bijna ononderbroken zijn teksten opzegt. Ik hoor een country gitaargeluid en aan het einde wordt het zelfs een Balkan beats nummer, absurd. Machine Landscape klinkt bijna als een rustig draaiorgeldeuntje, ook weer met vervormde stem en allerlei bliepjes door het nummer heen.

Paaspopzaterdag
Restolounge foto: Tom Doms

Voordat ze weer door reizen naar een andere planeet worden we eerst nog geïndoctrineerd door de eindeloos repeterende teksten op de borden die op het podium getoond worden op de manier zoals Bob Dylan ooit deed met het nummer Subterranean Homesick Blues. Ook dit nummer heeft weer een Balkan ritme, maar dan weer met allerlei Spacy geluidjes. Op het laatst zingen alle nieuwe volgelingen mee: “We demand, that the weapons of war, will be manufactured no more, Demilitarise!” Dit was een hele bijzondere ervaring, een uniek optreden en nergens mee te vergelijken. Als je ooit nog de kans krijgt om dit mee te maken, dan raad ik het je ten zeerste aan. Gevuld met liefde betreed ik de echte wereld weer.

DJ set Pendulum

Paaspopzaterdag
Pendulum foto: Coen van Tartwijk

Oscar & The Wolf laat ik links liggen, want die heb ik al vaker gezien, dus ga ik rechtsaf richting dj set van Pendulum, want ik ben nog niet klaar met dansen. Een best of Pendulum show met de lekkerste drum ’n bass en dubstep. Een mooie afsluiter van de Paaspop zaterdag.


cover foto: Marcel Krijgsman