Frederique Spigt

Frédérique Spigt & Roel Spanjers in De Façade

Naderend einde van De Bossche Zomer uitgeluid door rockmuziek en melancholisch stemmende ballads

Onderweg naar De Façade voor het duo optreden van Frédérique Spigt en Roel Spanjers hoor ik al aan het begin van de Parallelweg de muziek die Nico Okkerse, de vaste dj van de Façade, opzet. Nico staat ook bekend als een van de bedenkers van het fenomeen Silent Disco, een bijna vast item voor elk zichzelf respecterend festival. Lowlands en Jack’s Soul Live festival bijvoorbeeld.

Frédérique Spigt & Roel Spanjers
Frédérique Spigt
Spigt en Spanjers

Eenmaal aangekomen op het terrein dat pal naast het spoor ligt (is het een perron geweest?), krijg ik het gevoel ergens in Italië of Zuid-Frankrijk te zijn beland. Het is een zwoele vrijdagavond, muziek en geroezemoes vermengen zich met de geur van ovenverse pizza’s. De Façade lijkt op die vrolijke dorpsfeesten die jouw verblijf in Zuid-Europa zo heerlijk aangenaam kunnen maken.

Façade
De Façade

Frédéeique Spigt en Roel Spanjers waren vorig jaar ook op De Façade. Ik heb dat allemaal door corona gemist en ben blij dat ik dat nu kan inhalen. Ik heb geen idee wat me te wachten staat. Als ik Frédérique mag citeren: “Spelen met Roel maakt ons Gasoline and Matches.”

Gasoline and Matches is een nummer van Buddy en Julie Miller dat later aan het eind van de set wordt gespeeld. Het is lekker druk op het perron, er staan nog wat stoelen vrij en als Spigt en Spanjers opkomen, klinkt een warm applaus. Spanjers gaat achter de toetsen zitten en Spigt naast hem op een hoge kruk.

Frédérique Spigt
Gasoline and Matches

Elvis Presley en vrienden
De set begint met Home Town Blues van Steve Earl. Een goede binnenkomer en de toon is gezet. Het wordt een rockblues avond met de nadruk op rock én rockballads. De zwarte vetkuif van Spigt is op zich al een indicatie dat het die richting in zal gaan. Als All Shook Up  en Love Me allebei door Elvis vertolkt op elkaar volgen, kan het wat mij betreft niet meer stuk. De tijdgenoten van Presley passeren ook de revue met Hit the Road Jack van Ray Charles, Fever van Peggy Lee, Blue Bayou van Roy Orbinson en Great Balls of Fire van good ol’ Jerry Lee Lewis.

Zij is Elvis
rock & ballads

Frédérique Spigt heeft een stem die zij goed kan sturen en stemmen naargelang het nummer; krachtig bij een rocknummer, ontroerend bij een ballad. You Don’t Have To Say You Love Me en vooral Always On My Mind raken mij diep. Met de mondharmonica gooit zij trouwens ook hoge ogen. Het duo is erg goed op elkaar ingespeeld en de wederzijdse gunfactor is hartverwarmend.

In de klassieker Guitar Man haalt de zangeres meegenomen bestek tevoorschijn. Zij begeleidt Spanjer door twee lepels op elkaar te laten tikken. Top! Americana uit de swamps met een sausje Zydeco en cajun.

Aan het einde van de tweede set speelt het duo het eerder genoemde Gasoline and Matches en Mean Woman Blues. De toegift is erg gul met Blue Moon, My Baby Left Me en That’s Alright Mama. De staande ovatie is dan ook echt terecht.

The Pinktones
The Pinktones
The Pinktones – De Façade

Op donderdagavond 2 september stonden The Pinktones op het programma van De Façade. Deze vriendenclub speelde een mix van R&B, R&R, Rockabilly, Surf, Latin, Country en Irish folk. Een coverband die een eigen draai geeft aan hun voorkeurnummers.

De band bestaat al ruim 20 jaar en komt uit Den Bosch en regio. Dat verklaart dat ik vele bekenden aantref onder het toegestroomde publiek. De band opent met Ashplant Cooley’s Reel en Crazy Arms. Het derde nummer Man Of Constant Sorrow ken ik van de speelfilm Oh Brother, Where Are Thou van de gebroeders Joel en Ethan Coen.

Sets

Deze slideshow vereist JavaScript.

De avond is in drie sets verdeeld. Set 1 richt zich op grass roots, hillybilly en country. In Set 2 komen surf en rock aan bod. Surf zoals Pipeline van The Chantays, Of Sex and Demise van Man or Astro-Man? en Rumble at Waikiki van John & The Nightriders. Rocknummers waren bijvoorbeeld Suzie Q van CCR en Great Balls of Fire van Jerry Lee Lewis.

Set 3 is meer een voortzetting van de tweede set met surf zoals Red Hot Navigator en Banzai Washout van Dick Dale and His Del-Tones, maar ook een aantal Elvis nummers zoals A Big Hunk O’ Love, Little Sister en Hound Dog.

Het was een zeer genoegelijke avond, prettige ambiance en de zwoele avond deed de rest. Vakantie gevoel in je eigen stad. De Bossche Zomer 2022 is voorbij.

Nana Adjoa

Magie van Nana Adjoa reikt niet ver genoeg

Tuinsessie van de Bossche Zomer in De Façade mist de intimiteit van een volle en donkere zaal

Op de metershoge banner naast het podium staat te lezen, “Tuinsessies in de Museumtuin”. Dat is de locatie waar het optreden van Nana Adjoa in juli eigenlijk gepland stond. Flinke buien, die in Zuid-Limburg en delen van Duitsland en België voor ongekende wateroverlast hebben gezorgd, gooiden toen roet in het eten. Vanavond op woensdag 25 augustus kan de show van Nana Adjoa dus alsnog doorgang vinden op een van de locaties van de Bossche Zomer, De Façade. Dat is in ieder geval een podium met een dak erboven, op het oude EKP-terrein.

Nana Adjoa

Nana Adjoa
Nana Adjoa in De Façade

Normaal gesproken speelt Nana Adjoa met een voltallige band, maar omdat het voor een klein publiek is en eigenlijk een intieme picknick setting zou zijn, heeft ze alleen haar gitarist meegenomen, die haar begeleid op toetsen, drumcomputer en uiteraard op gitaar. Ze bijt het spits af in haar eentje met een ingetogen nummer, waarbij ze zichzelf begeleid op gitaar.

De setlist van vanavond zal voornamelijk bestaan uit nummers van haar laatste album Big Dreaming Ants. Throw Stones bijvoorbeeld, daarin zingt ze over boze mensen die elkaar op de socials vaak aanvallen.
Halverwege de set laat Nana zien dat ze van meerdere markten thuis is, als ze haar handclap en sambabal opneemt met een loop pedal, wat dan de basis vormt van dat nummer. Ook bespeelt ze op een nieuw nummer de toetsen. “Ik speel eigenlijk helemaal geen toetsen”, zegt ze. Maar dat gaat haar prima af.

Op haar nieuwe album staat ook een cover, maar dat zou je niet weten als ze het niet had gezegd. Love And Death is origineel van de Ghanese zanger Ebo Taylor, maar dat zal de meesten hier in de Lage Landen niet veel zeggen. De Afrikaanse ritmes komen vanavond uit een drumcomputer en Nana zingt haar eigen tweede stem. Het is wel wat improviseren met zijn tweeën. En door het ontbreken van de band, lijken de nummers wat op elkaar. She´s Stronger is wat meer uptempo en springt er dan ook wel uit.

Treinwagon
Nana Adjoa
De Façade in De Bossche Zomer

Nana is goed bij stem en is zeer muzikaal en zegt erg blij te zijn om weer voor echt publiek te spelen. Al weet ze vanavond het publiek niet echt in vervoering te brengen, zo lijkt het. Er ontbreekt iets, en niet alleen haar band. Het is op zich een bijzondere en rauwe plek, De Façade, maar in deze opstelling lijkt het een, wat uit de kluiten gewassen, treinwagon met al die tweepersoons tafeltjes in drie hele lange rijen van voor naar achter. En dan helpt het ook niet dat Nana het hele optreden, al was dat niet zo lang, niet van haar stoel is opgestaan.

She's Stronger
screenshot She’s Stronger

Even dacht ik dat ze een grapje maakte toen ze het laatste nummer The Resolution aankondigde. Ze was amper een half uur bezig. Ze hoopte op publiekparticipatie met de ooohs en aaahs. Er werd wel meegedaan, maar dat duurde niet lang. Misschien voelde het wat ongemakkelijk voor de aanwezigen. De afstand tot het podium te groot? Te licht nog? De zon was bijna onder. Geen toegift dus, na iets meer dan een half uur was het alweer gedaan. Precies om 20.41 uur, het moment dat de zon die dag onder ging. Sommigen waren nog bescheiden aan het joelen in de hoop dat er nog wat gespeeld zou worden, maar het was al snel duidelijk dat dat er niet in zat.

Opvallend is dat No Room, onlangs nog als single uitgebracht, vanavond niet is gespeeld. Had dat eigenlijk het toegift moeten zijn? Wie zal het zeggen. Hoe dan ook, er had meer in gezeten vanavond. Maar Nana, je verdient een herkansing. In een vollere donkere zaal. En neem je gezellig de rest van je band mee? Nee, niet voor een picknick.