Dropkick Murphys

Paaspop 2019 en Dropkick Murphys een goed huwelijk

Een heerlijk recept dat niet uit lijkt te werken

Paaspop en de Dropkick Murphys zijn een goed huwelijk. De laatste keer mag op dit festival mag dan negen jaar geleden zijn. Tussendoor plantte de organisatie achter Paaspop de Keltische Punkband al twee keer in een uitverkocht Klokgebouw. En ook vandaag mogen ze de volgestroomde Apollo komen plat spelen.

Dropkick Murphys

Dropkick Murphys
Dropkick Murphys in de Apollo foto: Bart Heemskerk

Over Dropkick Murphys zou je kunnen zeggen, heb je ze in één show gezien dan heb je ze allemaal gezien. Maar dat doet deze mannen toch echt geen recht. Natuurlijk is het allemaal hartstikke cliché, tapt de band al jaren uit hetzelfde Guinness vaatje en qua vernieuwing is er alleen door bezettingswisselingen wat anders te zien bij een optreden. Maar dat doet er allemaal echt niet toe als de mannen het podium beklimmen en met zijn allen beginnen te spelen als een bezetene. De band is gelijk in beweging en het publiek doet vrolijk mee.

Dropkick Murphys
Dansende zee in Apollo foto: Bart Heemskerk

Door het vaste recept kan er eigenlijk weinig misgaan en ondanks hun naam treedt de wet niet in werking. De Apollo is één dansende zee en dat gaat het hele uur door. De ballades als Rose Tattoo natuurlijk vormen een mooi intermezzo, vooral voor de niet-kenner die anders denkt dat die de hele tijd naar het zelfde nummer staat te kijken. Gek genoeg, denk ik dat het niet eens uit zou maken, De Dropkick Murphys zijn meesterbrouwers als het gaat om het combineren van de klassieke punk met de Ierse Folk en hoe simpel het ook lijkt, de truc mist na dik 20 jaar zijn uitwerking nog steeds niet.

Dropkick Murphys
Al Barr foto: Bart Heemskerk

Het blijft een mooi gezicht. De hardwerkende Dropkick Murphys met de beide zangers als boegbeeld spreken tussendoor weinig met het publiek en sporen vooral aan om te blijven dansen en te moshen, terwijl ze in sneltreinvaart door hun korte nummers heen jagen. En het publiek? Dat juicht, springt, zet heel hard in op nummers als The Hardest Mile en Shipping Up to Boston en krijgt wat het wil.

Of ze nu Dropkick Murphys voor de twaalfde keer zien (ondergetekende) of voor de eerste keer, zodra het voorbij is denkt iedereen nog maar één ding, ” let’s go (again) Murphy’s”. Met recht kan je zeggen: Paaspop 2019 en de Dropkick Murphys een goed recept zijn dat maar niet uit lijkt te werken.


cover foto: Bart Heemskerk

De Staat

De Staat stijgt boven de Nederlandse clubscene uit

Fantastische muzikale reis en visueel spektakel

Nog niet zolang geleden werd er nog flink gemopperd op de grote som subsidie die De Staat ontving van de staat. Vandaag lijkt dat allemaal voltooid verleden tijd, de band STAAT weer, of nog steeds eigenlijk.
Voor wie zich nog afvroeg of De Staat nog werkelijk wat toevoegt aan de Nederlandse muziekscene kan al na twee nummers de mond worden gesnoerd.

De Staat
De Staat-Vedran Mircetic foto: Marcel Krijgsman

Het laatste album Bubble Gum was al een goede voorbode voor wat vanavond gebracht wordt. De Staat groeit nog steeds, ook op het gebied van optredens, de shows worden steeds indrukwekkender en de fans nemen alleen maar toe.

De Staat
De Staat-Torre Florim foto: Marcel Krijgsman

Visueel vormt het geheel nu helemaal een spektakel. Met op de achtergrond de projectie het artwork op “Bubble Gum” in verschillende vormen en kleuren laat de band zien dat ze in alles boven de Nederlandse clubscene uittornen. Het vormt een ideaal decor waarop zanger Torre Florim en de zijnen het publiek meenemen op een fantastische muzikale reis langs alweer een decennium aan knallers.

Staat
De Staat-Tim van Delft foto: Marcel Krijgsman

Het publiek vermaakt zich kostelijk, zingt bijna alles mee en wordt zelfs getrakteerd op een stukje matinee als Torre en Rocco een duet met bijbehorende choreografie eruitgooien. Daarmee is het nog niet gedaan, de apotheose volgt pas als Witch Doctor wordt ingezet.
De circle-pit begint vanzelf, er hoeft niet eens om te worden gevraagd. Daarna eindigt het geheel met afsluiter Kitty Kitty en zet het bezwete, tevreden publiek een oorverdovend applaus in, niet meer dan terecht.


cover foto: Marcel Krijgsman

White Lies

Paaspop 2019 White Lies gaan helemaal los

Indie post new wave band na 10 jaar hun plek wel verdiend

De band White Lies uit het Verenigd Koninkrijk tilt – duidelijk geïnspireerd door acts als Joy Division en Teardrop Explodes – new wave terug naar een stadionwaardig niveau.

White Lies

White Lies
White Lies Paaspop 2019

Tien jaar geleden was daar ineens White Lies met hun imposante eerste album To lose my life, wat bol stond van thema’s als dood en verlies. Wie dacht dat ze daarmee geen volle zalen zouden trekken, kwam bedrogen uit. Hun clubshows zijn steevast uitverkocht en ook de Phoenix puilt werkelijk uit op deze warme avond.

In hun 10 jarig bestaan heb ik het geluk gehad deze band al in vele settings te zien. Overdag in de volle zon op festivals en intiemere optredens in de clubs. Nu gaat mijn voorkeur uit naar laatstgenoemde, simpelweg omdat ze daar het beste uit de verf komen. Paaspop deed een goede zet ze te boeken in deze tent die bijna voor ze lijkt te zijn gemaakt.

White Lies
White Lies in de Phoenix

White Lies opent met het recente nummer Time to give in een bijna geheeld donkere setting. Alleen de piano en de zanger staan in het licht en brengen het nummer zo helder en breekbaar dat het publiek al smelt voor de show goed en wel is begonnen. Als vervolgens de drums en bas aansluiten wordt gelijk ingezet met Fairwell to the fairground en dan zijn ze echt los.

Felle lasers, strak geluid zorgen voor een geweldige set waarin alle hits voorbij komen en het gretig meezingende publiek op zijn wenken wordt bediend. De show van White Lies zit erg strak in elkaar en omdat de vaart er flink in blijft zitten, blijkt het uur dat de mannen mogen spelen achteraf veel te kort. Zeker gezien dit echt de setting is waar deze band thuishoort en ze hun plek na jaren hard aan de weg timmeren hebben verdiend.

For I Am King

Paaspop 2019 For I Am King lijkt onschuldig

Metalgigant-in-spé net een team mariniers

De Thunder Alley mag dan bijna het kleinste podium zijn van Paaspop, maar er komen dit jaar enkele groepen voorbij die alles in zich hebben een grote te worden. Zo ook For I Am King.

For I Am King

For I Am King
For I Am King foto: Coen van Tartwijk

Nadat de bandleden één voor één opkomen weten de aanwezigen die hen niet kennen even niet wat ze mogen verwachten. Zangeres Alma lijkt het publiek te willen bezweren met haar moves als ze haar microfoon opzoekt. Het oogt dan nog allemaal onschuldig met haar prachtige looks en haar outfit, maar dat is snel voorbij als de eerste gitaren worden aangeslagen en zij haar mond opendoet.

Mariniers

For I Am King
Alma Alizadeh

De band is net een team mariniers wat maar één opdracht heeft, geen gevangen nemen. Ze zetten gelijk hard in en halen alles uit de kast om het publiek te overrompelen met Brulboei Alma als boegbeeld die als een ware kamp-commandant bevelen uitschreeuwt en iedereen opzweept tot dichterbij komen en meedoen.

Helaas voor hen is niet iedereen even overtuigd en houden sommigen het voor gezien, maar voor degenen die zijn gebleven, ontpopt zich een steengoede Metal show. Er komt ook steeds meer interactie, iets wat de band heel goed doet. De welgemeende high fives missen hun uitwerking niet en het komt zowaar tot een moshpit.

Haren vliegen rond net als het bier. De groep speelt niet lang, maar genoeg om de mensen tegenover zich voor ze te winnen. En dat mag ook wel, ze hebben er hard genoeg voor gewerkt. Als ze deze energie en overgave blijven volhouden, kun je erop rekenen dat dit een ware metalgigant in spé is.