Een rondje Popronde: van brave soul tot spacey rave

Alles zien lukt toch niet, dus dan maar op avontuur in oude uitgaanscentrum en Tramkade

Tijdens de Popronde loopt de stad zó over van livemuziek dat je altijd veel meer mist dan je ziet. Zeker omdat je de meeste bands niet kent en dus ook niet goed weet waar je zijn moet. Maar dat is natuurlijk ook de charme, de Popronde blijft een ontdekkingstocht. Onder het mom van ‘vier oren horen meer dan twee’, besluiten collega Johan en ik die tocht samen te ondernemen.

We trappen af in Thornbridge, waar we nauwelijks inpassen. Met een reden, want The Koalaz zijn net begonnen en ze spelen een lekkere mix tussen reggae en rock. Dat kan een wat lompe combinatie zijn, maar ze houden het knap in balans. Het slimme gebruik van effecten op de zang en gitaren geven het geheel een spacey en licht psychedelisch randje mee. Zelfs in ons ietwat onhandige hoekje bij de deur komt dat mooi over.

Koalaz
The Koalaz in Thornbridge

Tijd om op te splitsen, want waar Johan van de gelegenheid gebruik wil maken om de band nog even te spreken (lees het interview, inclusief uitgebreide recensie, hier!), heb ik nog een ander optreden op de planning staan: The Beatnik in De Keulse Kar.

Het optreden begint met een cover van Gotye’s Somebody That I Used To Know in een rock- en souljasje. Het was niet de laatste keer dat ik het idee had naar een cover te luisteren. Een enkele keer wist ik het zeker (Sweet Child O’ Mine!), maar vaak kon ik de nummers van The Beatnik maar moeilijk onderscheiden van iets dat ik ooit eerder gehoord had. Het was goed gespeeld, zat prima in elkaar, maar spannend werd het nauwelijks.

Deze diashow vereist JavaScript.

Nee, dan Raderkraft. In Van Aken Werkwarenhuis staat hij verscholen tussen de rook en zijn synthesizers een heerlijk trippy mix van ’80s new wave en ’90s rave** te spelen. Veel synths en drumcomputers, maar ook een grotere rol voor zang dan je zou verwachten bij zulke dansvloermuziek. Vooral het laatste nummer springt eruit: een van de beste en meest onwaarschijnlijke covers van Doe Maar die ik ooit heb gehoord. Een goed begin van het einde van de avond.

Deze diashow vereist JavaScript.

En het einde van de avond beleef je natuurlijk op de afterparty. Precies op tijd komt Johan binnenlopen, die ik ondertussen al de halve avond kwijt was. Het interview was gezellig, we kruisten elkaar onderweg en er kwam nog wat tussen, maar tijd om naar de W2 te gaan. Ik weet niet of het toeval of een trend is, maar ik hoor er ravemuziek vandaan komen, en ik heb er zin in gekregen.


Foto’s The Beatnik: Wies Luijtelaar
**Raderkraft omschrijft zijn stijl als electro minimal synth.

White Lies

Paaspop 2019 White Lies gaan helemaal los

Indie post new wave band na 10 jaar hun plek wel verdiend

De band White Lies uit het Verenigd Koninkrijk tilt – duidelijk geïnspireerd door acts als Joy Division en Teardrop Explodes – new wave terug naar een stadionwaardig niveau.

White Lies

White Lies
White Lies Paaspop 2019

Tien jaar geleden was daar ineens White Lies met hun imposante eerste album To lose my life, wat bol stond van thema’s als dood en verlies. Wie dacht dat ze daarmee geen volle zalen zouden trekken, kwam bedrogen uit. Hun clubshows zijn steevast uitverkocht en ook de Phoenix puilt werkelijk uit op deze warme avond.

In hun 10 jarig bestaan heb ik het geluk gehad deze band al in vele settings te zien. Overdag in de volle zon op festivals en intiemere optredens in de clubs. Nu gaat mijn voorkeur uit naar laatstgenoemde, simpelweg omdat ze daar het beste uit de verf komen. Paaspop deed een goede zet ze te boeken in deze tent die bijna voor ze lijkt te zijn gemaakt.

White Lies
White Lies in de Phoenix

White Lies opent met het recente nummer Time to give in een bijna geheeld donkere setting. Alleen de piano en de zanger staan in het licht en brengen het nummer zo helder en breekbaar dat het publiek al smelt voor de show goed en wel is begonnen. Als vervolgens de drums en bas aansluiten wordt gelijk ingezet met Fairwell to the fairground en dan zijn ze echt los.

Felle lasers, strak geluid zorgen voor een geweldige set waarin alle hits voorbij komen en het gretig meezingende publiek op zijn wenken wordt bediend. De show van White Lies zit erg strak in elkaar en omdat de vaart er flink in blijft zitten, blijkt het uur dat de mannen mogen spelen achteraf veel te kort. Zeker gezien dit echt de setting is waar deze band thuishoort en ze hun plek na jaren hard aan de weg timmeren hebben verdiend.

Nocturnal Waters komt tot wasdom

Muziek maken met een groepsapp

Je zult maar pas één keer hebben opgetreden en is je tweede optreden gelijk de opening van een groots opgezet festival. Dat overkwam de band Nocturnal Waters uit Den Bosch die het spits afbeet in Willem Twee poppodium op het Rauwkost festival op 27 januari. Mocht er sprake zijn van enige nervositeit dan lieten deze jonge muzikanten dat niet merken. De groep die in september 2017 werd opgericht, kreeg een half uur speelruimte. Na het optreden sprak ik met frontwoman Amanda Winnemuller.

KLANKGAT: Amanda, dit is pas de tweede keer dat jullie optreden en jullie zijn in september vorig jaar begonnen.
Amanda Winnemuller: Klopt. Ik kwam toen een kennis tegen en vroeg haar hoe het met de muziek ging. Ze zei: ‘Ja, ik weet het eigenlijk niet zo goed, zullen we een bandje beginnen?’ Toen zijn we naar de jamsessies gegaan in de Skatecenter (World Skate Center, red.) hier in Den Bosch en daar kwamen we twee jongens tegen. Die vroegen we of ze in onze band wilden. ‘Oh, leuk’, zeiden ze en zo liep het een in het ander. We moesten nog wel een drummer zoeken.

Jullie kenden elkaar van vroeger?
Hilde is een kennis van mij. Ik kende haar van het skateboarden en wist dat ze bas speelde.

Nocturnal Waters komt tot wasdom
Hilde van den Hoek

En de anderen kwamen erbij?
Ja, Jonah speelt drums en gitaar. Ik vroeg hem wat hij het liefste wilde doen, gitaar spelen of drums. ‘Ik speel liever gitaar’, zei hij. ‘Nah, dan moeten we gaan zoeken naar een drummer’. Dat werd Nina die weer een bekende is van Hilde en zo hebben we iedereen bij elkaar gebracht.

Toen zijn jullie gaan repeteren en schrijven?
We hebben op WhatsApp een groepsapp die wordt vol gespamd met allemaal kleine stukjes en daar geeft iedereen weer reacties op. Ik ben vooral bezig met de teksten. Een keer in de week repeteren we in de Muzerije van 7 tot 11. Dan voegen we alles een beetje samen. Ik laat meestal de band de muziek maken en pas mijn teksten aan. Dat zijn vaak losse zinnen en korte fragmenten. Daar maak ik dan een geheel van wat bij de vibe past. We gaan nu proberen om het andersom te doen. Eerst de tekst schrijven en de zang en melodie waar de anderen op kunnen reageren. Even kijken of dat werkt.

Het laatste nummer sprak mij erg aan. Het heeft een mooie drive. Beetje punk, new wave, New Order.
We willen zoveel mogelijk losse invloeden in onze muziek verwerken. Want ik denk dat als een band qua luisteraars heel gevarieerd is – van hardcore tot progressief en Jarno luistert veel naar soundscapes – dat onze muziek een zo groot mogelijke mix wordt en niet eenduidig.

Nocturnal Waters komt tot wasdom
Nocturnal Waters tijdens Rauwkost festival

Zowel Jarno als Hilde spelen basgitaar. Dat is nogal ongebruikelijk, twee bassisten. Wat is de reden om daar voor te kiezen?
Het is inderdaad niet gebruikelijk en vaak word het gezien als moeilijk om twee bassisten te hebben. We wilden die uitdaging echter niet uit de weg gaan, toen we toevallig tegen dat probleem aanliepen op het moment dat we de band vormden. Jarno speelt geen standaard bas lijnen maar voegt een extra laag toe die tussen bas en gitaar in zit met een hoop opties. Mede door Jarno’s ervaring kunnen we dus ook een nieuwe sound vinden en blijft het muziekschrijven uitdagend.

Is er een bepaald thema te vinden in jouw lyrics?
Mijn teksten gaan op dit moment over het volwassen worden en het verlies van een bepaalde onschuld. Maar ook het tegenkomen van jezelf. Dat verwachtingen niet altijd waar worden, niet worden wat je denkt. Dat je opgescheept zit met dromen die je wil verwezenlijken, maar dat dan niet lukt.

Niet de I Love You ding als ik jou zo hoor?
Nee, niet de I Love You ding. Die vallen er wel een beetje onder maar meer als een soort side track.

Hilde van den Hoek – bass guitar
Jonah Kuiters – lead and rhythm guitar, vocals
Nina Pfeiffer – drums
Jarno Doggen – bass guitar
Amanda Winnemuller – vocals

Licht in de duisternis voor New wave

Magische momenten en af en toe een rauw randje

Op donderdagavond 30 november leek het even begin jaren tachtig in de kleine zaal van Willem Twee Poppodium.
Twee eigentijdse New Wave bands, Always The Sun uit Tilburg en het Deense The Foreign Resort, blazen dit genre nieuw leven in.

Always The Sun
Ooit was er een liedje van The Stranglers met dezelfde titel als de bandnaam van de band die de avond mag openen. Always The Sun stond een aantal jaren geleden ook wel bekend als Jacky Checker. Maar nu met alleen een andere bassist in de gelederen treden ze onder deze naam op. Het eerste nummer heeft een heel lang intro. De zanger laat dan ook nog even op zich wachten. Als hij dan na een minuut of twee het podium betreedt is een lange schreeuw zijn eerste wapenfeit.

Van de duivel bezeten
Dat Joy Division een grote inspiratie is geweest dat lijkt me duidelijk. Het nummer Coming Home lijkt bijvoorbeeld nogal veel op Atmosphere van die legendarische band. Maar niet alleen muzikaal is er gelijkenis, ook de ongecontroleerde bewegingen van Ian Curtis zijn te herkennen bij de zanger die af en toe wel van de duivel bezeten lijkt. Zelfs de afwezige blik in zijn ogen is er, behalve als er één van de vele camera’s in zijn buurt komt, want daar heeft hij wel oog voor.

Magische momenten
Muzikaal is het allemaal dik in orde, met onder andere de toetseniste die subtiel de tweede stem verzorgd en de drummer die met een extra drumcomputer de drums net iets droger laat klinken waardoor de muziek nog meer het new wave gevoel krijgt. Het mooiste nummer is wat mij betreft Easy Way In, Easy Way Out, met een lekker meeschreeuw refrein.
Tussen de nummers door moet de gitaar een paar keer even worden gestemd. Daardoor wordt de magie jammer genoeg regelmatig verstoord. Maar die magische momenten, die zijn er ook. Regelmatig.

Deze diashow vereist JavaScript.

The Foreign Resort
Dit Deense drietal opent hun show met het swingende Breaking Apart. Dat ze maar met zijn drieën zijn zou je trouwens niet zeggen, want ze produceren een vol geluid.
De nadruk ligt vanavond enigszins op hun laatste album New Frontiers, maar het tweede nummer wat ze spelen, Suburban Depression is van hun EP The American Dream. Als derde spelen ze dan hun nieuwste nummer, She’s Lost. Maar dit nummer vind ik wat aan de brave kant en een beetje saai, waar de titel in het refrein eindeloos herhaald wordt. Gelukkig komt hierna al snel Skyline Decay en vooral Flushed, het nummer wat toch wat mij betreft wel het lekkerste in het gehoor ligt met een pakkend refrein maar met een gruizig en hysterisch einde wat voor mij nog wel wat langer door mag gaan.

Huilerige zang
Soms klinkt de muziek van The Foreign Resort alsof Robert Smith van The Cure op visite komt bij The Chameleons, zoals bij het nummer Alone. De wat huilerige zang van Mikkel, zoals dus ook Robert Smith dat doet, komt ook goed tot uitdrukking bij titeltrack New Frontiers.

The Foreign Resort - ©jane duursma
The Foreign Resort

Discussie
De zanger/gitarist met zwarte nagellak wisselt regelmatig van instrument met de bassist. Of is de zanger nou voornamelijk bassist? Er is zelfs even discussie onderling over de volgorde van de setlist zodat er niet nóg een keer van instrument gewisseld hoeft te worden. Gelukkig blijft de drummer gewoon zitten. Maar goed dat er over de perfecte afsluiter Dark White geen discussie is. Weer zo’n heerlijk gruizig uptempo nummer waar de bas en drums schier oneindig doordenderen en uiteindelijk eindigt in overstuurd gepiep en gekraak.

Een geslaagde combinatie met deze twee bands vanavond. Degenen die het gemist hebben kunnen The Foreign Resort en Always The Sun 18 januari nog zien in Muziekcafé Extase in Tilburg.

Foto’s: Jane Duursma

Dukebox productiehuis

Dukebox productiehuis voor Urban en Hip Hop

Interview met Bart van Velzen van Dukebox

Dukebox, productiehuis voor urban & hiphop in 073

Dukebox is een productiehuis voor urban en hip hop. Een koepelorganisatie en werkt bijvoorbeeld samen met Bossche urban initiatieven als Newskoolfest en Cypher HQ. KLANKGAT interviewde aanjager en aanspreekpunt Bart van Velzen, een man met de nodige drive om van Dukebox een succesverhaal te maken. Dukebox een homebase voor iedereen die actief is in de Bossche urbanscene die volop leeft. Uitverkochte hiphopfeesten en festivals, zelfstandige breakdancescholen met meer dan 150 leerlingen, urban professionals die als artiest én docent heel het land doorreizen tot steeds meer legale muren voor street art! Dujebox is trots op deze ontwikkeling en brengt de scene samen om gezamenlijk tot the next level te komen.

KLANKGAT: Hoe ben je in de hip hop scene beland?
Bart van Velzen: Ik ben nu drie en dertig jaar en op mijn vijftiende begon ik zelf met rappen. Ik heb altijd al een voorkeur gehad voor Nederlandstalig. Toen ik in Den Bosch kwam wonen merkte ik dat er vrij weinig te doen was hier op het gebied van hip hop.
Ik ben toen Flowiezo! gaan programmeren in de Willem Twee, dat waren hip hop avonden. Daar kwam bijvoorbeeld DAC, Jiggy Djé, Opgezwolle, Pete Philly, eigenlijk iedereen die het er toen toe deed.

Dukebox productiehuis voor Urban en Hip Hop
Bart van Velzen, Dukebox

Dat waren voor mij persoonlijk de hoogtijdagen van de Nederlandse hip hop omdat het muzikaal was met inhoudelijk sterke teksten. Nu mis ik soms wel de muzikaliteit. Waar vroeger chemie was tussen een rapper en een producer wordt het nu vaak overgeproduceerd.

Wat doet Dukebox? En wat is jouw rol hierin?
Dukebox is een productiehuis voor urban en hip hop. Een koepelorganisatie en werkt bijvoorbeeld samen met Bossche urban initiatieven als Newskoolfest en Cypher HQ. Dukebox wil graag alle facetten van hip hop samenbrengen en is vooral op zoek naar vernieuwing en nieuwe invalshoeken en wil daarbij de eigen identiteit van de samenwerkende partijen behouden.

Dukebox gaat nu ook een schrijf-en schetskamp organiseren. Dat doen we in samenwerking met ons provinciale netwerk zoals Koninkrijk van Muziek, To The Max, Zero73.com, Vreemt en Silverman Designs.
Het wordt een soort kamp zoals bij New Wave waar rappers met producers aan de slag gaan. En we hebben ook besloten om er illustratoren aan te koppelen om het multidisciplinair te maken en die gaan dan een weekend inspiratie op doen voor een beeld.

We hebben gisteren een naam bedacht, het gaat “Vuist” heten. Dat staat voor de vijf grote steden in Brabant. Die staan elk voor een vinger en als je die samenbalt dan heb je een vuist. We trekken er vier dagen voor uit met drie disciplines, producing , rap en art. We gaan ook 2 masterclasses geven, gericht op elke discipline.

Dus ik jaag het aan. Ik faciliteer het en zorg voor de financiën en Bing Berendsen van Koninkrijk van Muziek en die jongens zoeken de talenten erbij waar ze mee gaan werken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Rappers waren vroeger vaak zwarte artiesten, op de Beastie Boys en Eminem na. Hoe is dat nu? En kun je ook iets zeggen van het publiek dat naar hip hop luistert? Hier in Den Bosch bijvoorbeeld?
Toen de Nederlandse hip hop piekte, met rappers als Sticks, Diggy Dex en Extince was het juist weer wat meer blank. Nu zie je dat het juist weer wat diverser wordt en weer wat meer van de straat. Daardoor zie je ook weer wat meer verscheidenheid in publiek, ook wat betreft man vrouw.
Zo zie je dat een festival als het Newskoolfest uit alle hoeken van Den Bosch weer mensen naar het centrum trekt en ook vooral weer meer jongeren die normaal gesproken wat meer in hun wijk zouden blijven. En dat is een positieve en interessante ontwikkeling. Zeker ook voor Dukebox.

Wat zijn de plannen van Dukebox op korte termijn?
Belangrijk om te vertellen is dat Dukebox werkt met drie P’s, namelijk: Platform, Projecten en Plek. Dukebox gaat twee urban performances doen. Daarbij willen we ook andere sectoren buiten de urban scene betrekken, vandaar dat we ook gaan samenwerken met Cello en Werkwarenhuis/Social Label.

Tijdens de Kunstnacht en in de herfstvakantie gaat Dukebox een spoken word evenement lanceren in samenwerking met de bieb en dat heet “Woordlustig”. Hierbij hebben we ook een platform functie waarbij we lokale talenten gaan scholen op het gebied van spoken word.

En we maken ons ook hard voor een plek. We zijn in gesprek met de gemeente om dat productiehuis van en voor Dukebox te verwezenlijken.