Bunch of Bastards

Bunch of Bastards is mix van folk-punk en traditionals

Een echte festival band die haar publiek meeneemt met opzwepende pogo ritmes

Not Dead Yet staat gekalkt op de accordeon van Andries van den Broek van de folk-punk band Bunch of Bastards. Nog niet dood, dat is één ding wat zeker is op deze zondagmiddag bij de Bossche Brouwers. ‘We leven nog ondanks meneer Poetin’. Daarmee haalt Andries de actualiteit er snel even bij. Met 500 Pints zet de band die woorden kracht bij.

Bunch of Bastards

Bunch of Bastards
Bunch of Bastards

Patrick’s Day is de nationale feestdag van Ierland. De feestdag valt op 17 maart waarbij de beschermheilige van het land, Saint Patrick, wordt herdacht. Eigenlijk was het afgelopen donderdag Saint Patricksday, maar de Bossche Brouwers vieren het op zondagmiddag samen met Bunch of Bastards. De band speelt een combinatie van traditionele Ierse folk songs met een up-tempo rauwe folk-punk. Grote inspiratiebron is de beroemde band The Pogues. Maar denk ook aan Flogging Molly, Mahones en Dropkick Murphys.

Bunch of Bastards
Bunch of Bastards bij de Bossche Brouwers

Het optreden bij de Bossche Brouwers is de vijfde gig van de band binnen een week. Na een lange corona-stop en nu zoveel optredens moet dat toch goed voelen? Een vraag die door elke bandlid positief wordt beantwoord: “Je hoort mij niet klagen.”

Het nummer Back in the Day gaat er net zo lekker in als het openingsnummer, punk met een stevig folk sausje. Met Sky Over Rotterdam haalt Andries van den Broek wederom de grimmige actualiteit aan van de strijd in Oekraïne, de verwoesting van steden door oorlogsgeweld.
The war made that sky such a restless place
And airplanes were never hard to trace

De laatste release, de single Airplane Pilot, Drunken Lullabies, Michael Malloy en Drunken Lazy Bastard passeren de revue met dezelfde tomeloosheid. Dat is zo kenmerkend voor deze band die duidelijk plezier heeft aan dit optreden in Den Bosch ondanks de wat teleurstellende opkomst. Katusha Kalashnikova is een heel vermakelijk nummer. De intro doet een beetje denken aan het nummer Russian Spy and I van The Hunters met Jan Akkerman.

Tweede set

Na het intermezzo volgt een akoestisch deel met zanger Jasper de Jonge, Gosse Bosma op de elektrische mandoline, Andries van den Broek op accordeon en Peter Heyman op gitaar. De evergreen Dirty Old Town van The Pogues is daarin een hoogtepunt. Bunch of Bastards heeft vele gezichten, gevoelig en mannelijk. Het zijn ook zonder meer goede musici. Als bassist Dex Loeve en drummer John Ouwerkerk het podium opgaan, is het gedaan met dat akoestisch deel want The Pogo Never Stops.

Intussen wordt er gedanst in de zaak tot genoegen van Andries die zich ontpopt tot oproeper en elk nummer een voorwoord geeft. Hoogtepunt is de meezinger Sing With Us Bastards en het duidelijk is dat Bunch of Bastards een echte festival band is die haar publiek met alle gemak meeneemt met opzwepende pogo-folk. Luister maar naar de traditional …Tell Me Ma.


Bunch of Bastards:

  • Jasper de Jong (air raid siren & vocals)
  • Andries van den Broek (accordeon & vocals)
  • Gosse Bosma (mandoline, guitar & vocals)
  • Peter Heyman (banjo, e- and a- guitars, tin whistle & vocals)
  • Dex Loeve (bass)
  • John Ouwerkerk (percussion)
Dropkick Murphys

Paaspop 2019 en Dropkick Murphys een goed huwelijk

Een heerlijk recept dat niet uit lijkt te werken

Paaspop en de Dropkick Murphys zijn een goed huwelijk. De laatste keer mag op dit festival mag dan negen jaar geleden zijn. Tussendoor plantte de organisatie achter Paaspop de Keltische Punkband al twee keer in een uitverkocht Klokgebouw. En ook vandaag mogen ze de volgestroomde Apollo komen plat spelen.

Dropkick Murphys

Dropkick Murphys
Dropkick Murphys in de Apollo foto: Bart Heemskerk

Over Dropkick Murphys zou je kunnen zeggen, heb je ze in één show gezien dan heb je ze allemaal gezien. Maar dat doet deze mannen toch echt geen recht. Natuurlijk is het allemaal hartstikke cliché, tapt de band al jaren uit hetzelfde Guinness vaatje en qua vernieuwing is er alleen door bezettingswisselingen wat anders te zien bij een optreden. Maar dat doet er allemaal echt niet toe als de mannen het podium beklimmen en met zijn allen beginnen te spelen als een bezetene. De band is gelijk in beweging en het publiek doet vrolijk mee.

Dropkick Murphys
Dansende zee in Apollo foto: Bart Heemskerk

Door het vaste recept kan er eigenlijk weinig misgaan en ondanks hun naam treedt de wet niet in werking. De Apollo is één dansende zee en dat gaat het hele uur door. De ballades als Rose Tattoo natuurlijk vormen een mooi intermezzo, vooral voor de niet-kenner die anders denkt dat die de hele tijd naar het zelfde nummer staat te kijken. Gek genoeg, denk ik dat het niet eens uit zou maken, De Dropkick Murphys zijn meesterbrouwers als het gaat om het combineren van de klassieke punk met de Ierse Folk en hoe simpel het ook lijkt, de truc mist na dik 20 jaar zijn uitwerking nog steeds niet.

Dropkick Murphys
Al Barr foto: Bart Heemskerk

Het blijft een mooi gezicht. De hardwerkende Dropkick Murphys met de beide zangers als boegbeeld spreken tussendoor weinig met het publiek en sporen vooral aan om te blijven dansen en te moshen, terwijl ze in sneltreinvaart door hun korte nummers heen jagen. En het publiek? Dat juicht, springt, zet heel hard in op nummers als The Hardest Mile en Shipping Up to Boston en krijgt wat het wil.

Of ze nu Dropkick Murphys voor de twaalfde keer zien (ondergetekende) of voor de eerste keer, zodra het voorbij is denkt iedereen nog maar één ding, ” let’s go (again) Murphy’s”. Met recht kan je zeggen: Paaspop 2019 en de Dropkick Murphys een goed recept zijn dat maar niet uit lijkt te werken.


cover foto: Bart Heemskerk