Terrorpins

STiCKFiGS en Terrorpins in het World Skate Center

Hardcore, ska, skatepunk, punkrock, pubrock, er is voor (bijna) elke smaak wat wils

Het leuke van een avond als vanavond in het World Skate Center is dat je weer wat nieuwe bands kan gaan zien zoals STiCKFiGS en Terrorpins voor een heel schappelijke prijs . En dat door het organisatietalent en de contacten van een heel bescheiden man, die punk diep in z’n bast heeft zitten.

STiCKFiGS

STiCKFiGS
STiCKFiGS

De avond begint met de skatepunk van STiCKFiGS. Ik heb voor dit optreden hun e.p. Former Glory geluisterd en ik maakte me wat zorgen; met vier nummers zou het een heel kort optreden kunnen zijn en de nummers op de e.p. vond ik ook niet heel sterk.

Maar gelukkig hebben ze een liveset die in lengte én kwaliteit de e.p. snel doet vergeten. STiCKFiGS staat als een huis. De zanger- gitarist is goed bij stem, de drummer is strak en snel, en de bassist vult de nummers mooi aan met razendsnelle, knappe basloopjes.

basloopjes

Het publiek is nog wat onwennig, maar met het dreigement niet verder te spelen, komt men toch wat dichter na het podium. De nummers worden afgewisseld met wat leuke prietpraat over de Sint Jans kathedraal (of toch kerk? Of toch…?), en het eeuwige dilemma ‘Den Bosch of ‘s- Hertogenbosch’. 

Als er iemand uit het publiek ‘‘s-Gravenhage!’ roept, wordt de ‘discussie’ snel afgekapt door deze jongens uit Den Haag, en een volgend nummer ingezet.

World Skate Center
Remember

Het is duidelijk dat de muzikanten van STiCKFiGS al langer muziek maken en optreden, het is allemaal dik in orde. De vaart blijft er goed in zitten tot aan het laatste nummer, het gedreven gespeelde midtempo Remember.

Terrorpins

Terrorpins
Terrorpins

De tweede band op de planken van het World Skate Center is het Engelse kwartet Terrorpins. Bestaande uit muzikanten die ook in andere bands hun sporen hebben verdiend, speelt Terrorpins een variatie aan stijlen. 

Er zit wat hardcore verstopt in hun set, een mopje ska, wat punkrock, en zelfs wat ‘dubbelloops’ gitaarpartijen, voor het hardrockgevoel. En net die variatie aan stijlen voorkomt dat de band een echt eigen smoel krijgt. 

Terrorpins
Engelse pub

Hoewel alles met dezelfde intensiteit wordt gespeeld, krijg ik het gevoel dat ik in een Engelse pub zit, waar toevallig de band van dienst voor vanavond de Terrorpins is. In plaats van een band waar ik speciaal voor naar een concertzaal zou gaan. Maar smaken verschillen gelukkig, want de zaal blijft tot het eind toe redelijk gevuld.




Ink Bomb

Skatepunk van Ink Bomb en No Breakfast Goodbye

De volgende ‘dertiende van de maand’ toch maar achter de geraniums blijven zitten?

Brouwcafé de Vaart heeft het licht weer gezien, en programmeert een aantal weken op rij leuke punk- en hardcorebandjes. M’n lever vaart er wel bij, mijn bankrekening wat minder, maar mij hoor je niet klagen. Donderdag 13 juli staan Ink Bomb en No Breakfast Goodbye, twee bands uit Nijmegen, op het programma.

Ink Bomb

Ink Bomb
Ink Bomb

Ink Bomb mag de avond openen, ruim na de aangegeven starttijd van negen uur. Dit in de hoop het enigszins spaarzame publiek wat aan te laten groeien. Bij het betreden van het podium door Ink Bomb is de zaal redelijk gevuld, bij weten van de zanger met name door de meegereisde collega’s van één van de muzikanten van No Breakfast Goodbye. Collega’s van zeep- en badbommenwinkel Lush, wat meteen de lekkere geur in de zaal verklaart.

Ink Bomb pakt goed uit qua entourage: achter het podium hangt een prachtige ‘backdrop’, en ook de merchstand ziet er pico bello uit. Muzikaal echter is het wat onverzorgder. Er staan vier muzikanten te spelen, maar het wil geen band worden; er is vrijwel geen chemie merkbaar tussen de vier afzonderlijke muzikanten.

De zanger is niet erg toonvast, waardoor zijn zangpartijen, en de in de skatepunk gebruikelijke koortjes, niet heel fraai klinken. De bassiste plukt gedisciplineerd aan haar snaren, en samen met de drummer, na een wat onvaste start, zorgt zij voor een solide fundament. Jammer dat de verdere aankleding van zang en gitaar (-solo’s) wat flets aandoen.

No Breakfast Goodbye

Wat No Breakfast Goodbye mist aan aankleding, maken ze goed met performance. Het KLANKGAT-filmpje op de socials spreekt boekdelen. Skatepunk, met breaks die kloppen, de koortjes tussen zanger- -gitarist en bassist- zanger die goed klinken, en alles wordt met kracht de zaal in geslingerd. De band heeft er veel zin in. Het ene na het andere nummer vliegt er doorheen en de zaal loopt zeker warm voor deze Nijmegenaren.

No Breakfast Goodbye
No Breakfast Goodbye – noodlot slaat toe

Maar het zal niet aan het ‘de dertiende van de maand- syndroom’ liggen, maar het noodlot slaat toe. Zowel de gitaar als de versterker van de gitarist leggen het loodje. Aan de rest van de band de uitdaging om het publiek te vermaken, terwijl met lapmiddelen geprobeerd wordt instrument en versterker weer tot leven te wekken.

Het vermaken lukt vrij aardig, met flauwe moppen en dito liedjes, gitaar en versterker zijn opgegeven. Dit tot enorme frustratie van de gitarist, die er echt goed inzat en veel energie en ontlading in zijn spel stak.

No Breakfast Goodbye
gemotiveerd & vasthoudend

De frustratie heeft zeker ook zijn weerslag op de rest van de band, want ondanks dat de gitarist verder kan spelen op de gitaar van de zanger- gitarist, en alle vier de leden van No Breakfast Goodbye keihard hun best staan te doen, is de dynamiek en energie van het eerste gedeelte van de set er een beetje uit.

Dat ze bij het laatste nummer het publiek toch nog mee krijgen in een moshpit zegt meer dan genoeg over hun gemotiveerdheid en vasthoudendheid. Diepe buiging hiervoor, om op deze manier je set uit te spelen, jammer dat het zo loopt want het smaakt naar meer. Dus hopelijk tot binnenkort, ergens in de herkansing, zonder materiaalpech!