Yonaka

Op basis van het waanzinnige nummer Wouldn’t Wanna Be Ya dat ik ken van Yonaka baan ik me bij binnenkomst een weg naar de Jack Daniels stage. Deze Engelse sensatie wil ik wel eens live aanschouwen. Wat we voorgeschoteld krijgen is een jonge energieke female fronted rockband met stevig gitaarwerk van de gitarist die veel heeft gekeken naar Angus Young van AC/DC. Niet alleen heeft hij zo’n zelfde gitaar, maar hij bespeelt hem ook met ontbloot bovenlijf, heeft dezelfde dancemoves en heeft zijn gitaar hoog opgetrokken tot onder zijn oksels.

Maar de meeste aandacht gaat toch uit naar de zangeres met haar pikante rode topje die bijna niets aan de verbeelding over laat. Deze blondine, not natural overigens, mag er dan wel uitzien alsof ze diep in de nacht net een Engelse pub uit gerold komt, ze heeft energie voor tien! Wild dansend over het podium weet ze de aandacht goed vast te houden en zingt ze vol overgave. Het zijn catchy nummers met af en toe wat rapzang. Jammer dat het nummer waar ik voor kwam, niet in de setlist voorkwam, maar dat mag de pret niet drukken.

Zichtbaar plezier van Tape Toy

Naast de Jack Daniels Stage staat de Thunder Alley, waar ex 3FM Talent Tape Toy zijn opwachting maakt. De Thunder Alley ziet er van binnen uit als een soort grote bruine kroeg, waar een intieme sfeer heerst. Je kunt de bands letterlijk aanraken. Deze sympathieke jonge band maakt aanstekelijke, puntige rocksongs die je gemakkelijk meezingt en waar je lekker op kunt springen. Waar andere bands het publiek vragen om mee te klappen, gebeurt dat hier spontaan.

Tape Toy heeft er zichtbaar plezier in en die energie is voelbaar de zaal. De hit Naive wordt door iedereen herkend en het springen van de menigte veroorzaakt een kleine aardbeving. En alsof de band nog niet dichtbij genoeg is, rent zangeres Roos een meter of tien de zaal in met haar gitaar, gevolgd door gitarist Wesley, waar ze samen een stukje spelen. Daarna nog één nummer en dan is het alweer klaar.

Jameszoo 

In de Roxy staat Bossche held Jameszoo te draaien. Moeiteloos rijgt hij het ene nummer aan een ander en mixt hij net zo gemakkelijk muziekstijlen als dancehall met R&B met elkaar. Helaas is de tent iets te groot en bij lange na niet gevuld. Je gunt hem een groter publiek, maar het lijkt hem niet te deren, want hij staat lekker te swingen achter de draaitafel.

Yungblud ras entertainer

Op naar de Phoenix om op tijd te zijn bij Yungblud. Ik ben benieuwd of deze twintigjarige Brit zijn live reputatie kan waar maken. De tent stroomt goed vol en vooraan is veel jeugd te vinden. Onder luid gegil komt Yungblud het podium op gerend en start meteen met de knaller 21st Century Liability. Een hoekig rocknummer met een Rage Against The Machine vibe. Hij gebruikt het hele podium en rent regelmatig al zingend heen en weer. Wat een energie! Wat een persoonlijkheid! Wat een mimiek! Hij kijkt de zaal in en steekt zijn tong zo ver mogelijk zijn mond uit. Hij klimt nog even het publiek in, op de schouders van enkele welwillende fans. Hits als Loner en I Love You, Will You Marry Me worden luidkeels meegezongen. Aan het einde van de show volgen nog wat Nirvana taferelen als ie zijn gitaar van vijf meter afstand het drumstel ingooit. En als ie dan ook nog met zijn microfoonstandaard een grote speaker op het podium omver tieft, dan weet je, er komt geen toegift. Deze ras entertainer heeft een grote toekomst voor de boeg, dat kan niet anders. Volgend jaar hoofdpodium Pinkpop?

Henge is een unieke ervaring

Dan maak ik me op om, voor een klein uurtje althans, een andere wereld te betreden, de wereld van Henge. Zojuist is een ruimteschip geland nèt achter de Restolounge, waar het optreden plaatsvindt. De zanger, die eruit ziet als een soort van Keltische hogepriester komt als eerste het podium op. Hij heeft een lange baard, een lichtgevende staf in zijn hand en een hoofddeksel met een plasmalamp erbovenop. “Greetings Human Beings!” Zijn discipelen volgen hem op korte afstand, waaronder de toetsenist die lijkt op een wezen van een andere planeet met zijn rode masker.

Ze zijn op deze planeet met een doel. Henge heeft een cadeau voor ons. Ze brengen ons Cosmic Dross, zo noemen ze hun muziekstijl. Henge wil de mensheid weer leren hoe te dansen en lief te hebben. De charismatische zanger verspreidt met zijn onophoudelijke glimlach heel veel liefde door de zaal. De muziek die ze maken gaat als een bal door een flipperkast alle kanten op qua muziekstijlen. Uiteraard hoor je een soort van space rock, zoals het nummer Moon, dat aan het einde moeiteloos overgaat in techno.

Maar ook reggae komt langs zoals in het nummer Indigo Dust, uiteraard wel met de spacy bliepjes van de man achter de knoppen. Het begin van In Praise Of Water, lijkt bijna op happy hardcore met een ouderwets casio riedeltje. Verderop in het nummer ontspoort het hysterische synthesizer deuntje helemaal en word je helemaal een andere dimensie ingesleurd. Monolith begint als een funky rocknummer, met de zang vervormd naar een lager niveau, waar hij bijna ononderbroken zijn teksten opzegt. Ik hoor een country gitaargeluid en aan het einde wordt het zelfs een Balkan beats nummer, absurd. Machine Landscape klinkt bijna als een rustig draaiorgeldeuntje, ook weer met vervormde stem en allerlei bliepjes door het nummer heen.

Voordat ze weer door reizen naar een andere planeet worden we eerst nog geïndoctrineerd door de eindeloos repeterende teksten op de borden die op het podium getoond worden op de manier zoals Bob Dylan ooit deed met het nummer Subterranean Homesick Blues. Ook dit nummer heeft weer een Balkan ritme, maar dan weer met allerlei Spacy geluidjes. Op het laatst zingen alle nieuwe volgelingen mee: “We demand, that the weapons of war, will be manufactured no more, Demilitarise!” Dit was een hele bijzondere ervaring, een uniek optreden en nergens mee te vergelijken. Als je ooit nog de kans krijgt om dit mee te maken, dan raad ik het je ten zeerste aan. Gevuld met liefde betreed ik de echte wereld weer.

DJ set Pendulum

Oscar & The Wolf laat ik links liggen, want die heb ik al vaker gezien, dus ga ik rechtsaf richting dj set van Pendulum, want ik ben nog niet klaar met dansen. Een best of Pendulum show met de lekkerste drum ’n bass en dubstep. Een mooie afsluiter van de Paaspop zaterdag.

cover foto: Marcel Krijgsman