Petersburg

Petersburg is niet zomaar het zoveelste gitaarbandje

Debuutalbum Show van nieuwe band overtuigend gepresenteerd in Brouwpodium Bossche Brouwers de Vaart

Petersburg, dat is de naam van de nieuwe band rondom drummer Camiel Muiser. Het heette eerst Petersburg Orderer en dat was een solo project van Camiel. Met het toetreden van Boris de Klerk (ex-Canshaker Pi), Erik van der Paardt (bas) en Jilles van Kleef (gitaar, o.a. Torii en Global Charming) veranderde een en ander en viel het woord Orderer weg. Nu gaat de band door het leven als Petersburg en treedt ze deze zaterdag de zestiende november op in café De Vaart aan de Tramkade.

Petersburg
Camiel Muiser

Petersburg in De Vaart

Twee maanden geleden bracht de Amsterdamse band Petersburg het debuutalbum Show uit.

KLANKGAT: Wordt het niet een heel kort concert? De nummers die op Show staan, duren hooguit een paar minuten.
Jilles van Kleef: Dat zal wel meevallen. Live maken we de nummers vaak langer.
En zo geschiede. De soundcheck was gelukkig al eerder gedaan, dus de band kon klokslag 21.30 uur beginnen.

Na afloop van het concert stelde ik Camiel Muiser bijna dezelfde vraag.
Camiel Muiser: Wat we nu al live proberen, gaat op de nieuwe plaat ook gebeuren. Dat er in 10 minuten geluiden komen en dat er daar een liedje uit ontstaat. En dat het weer naar het geluid teruggaat. Dat er één liedje in een set van een half uur gespeeld kan worden.

Petersburg
Petersburg

Alvorens te beginnen vraagt Boris de Klerk het publiek meer naar voren te komen om meteen daarna het eerste nummer Fox in te zetten. Boris heeft zo zijn eigen stage-act. Niet dat die act bewust is ontwikkeld, zo is hij nou eenmaal. Hij buigt zijn rug diep door en maakt schokkerige lichaamsbewegingen.

“Ik vind het gewoon fijn om me zo te bewegen, het is niet dat ik er bij mij een knopje omgedraaid wordt zo gauw ik op een podium sta.”

Hoe het ook zij, op het spel van Boris valt niets aan te merken. Snelle licks & riffs, jankende snaren en vaak bewust ernaast zitten.

Velvet
In het tweede nummerTV zoekt Petersburg de grenzen nog verder op. Het monotone gitaarspel, het bewust ernaast zingen van Camiel Huiser doen denken aan The Velvet Underground met Johnny Rotten als zachtmoedige leadzanger. Eyes is van hetzelfde, tutti Velvet met die monotonie in het gitaarspel en dat zingen met een uitgebluste stem.

De drummer als leadzanger

Petersburg
Camiel – drummer/leadzanger

De beroemdste drummer annex leadzanger is good ol’ Phil Collins. Bij Petersburg vervult Camiel Muiser die rol. Drumstellen worden per definitie achter in het podium opgesteld, het is wetmatig. Als vanuit die positie de zang komt dan moet de stem eerst over de andere spelers heen en bereikt dan pas het publiek. Natuurlijk, het geluid komt uit de boxen, maar mensen richten hun ogen op de mond waaruit al die teksten komen. Te indirect allemaal als je zo achter je drumstel zit.

KLANKGAT: Wanneer ga je bij je drums weg en ga je alleen nog als zanger optreden?
Camiel Muiser: Misschien … wel … niet, maar ik denk wel dat de drums worden vervangen. Ik ben nu ook met sounddesign bezig en met folie dingen, het maken van geluid met folie papier, kleine dingen. Misschien wordt dat het, een drumset met een paar losse dingen. En dat ik dan sta. Geen drummer meer maar percussionist.

Kabbelende mijmeringen in rock

Petersburg
rock mijmeringen?

De drie volgende nummer zijn Tigers, Carla en Moskow die niet op het album Show staan. Waarschijnlijk ouder werk. In deze fase van het optreden is er nog maar weinig communicatie met het publiek. Camiel bedankt beleefd na elk applaus. Dat is dan ook het enige.

Toch is er sprake van aandacht en oprechte waardering onder de mensen. De single Today met het lieve stemmetje van Camiel en het verstorende gitaarwerk van Boris kan zelfs rekenen op groot enthousiasme.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tara is een rustig werkje en kabbelt als een ondiep beekje naar Good, de tweede single van het album. Good is het mijmeren op een lome, warme zomerse namiddag. Petersburg speelt de nummers nu snel achter elkaar. Goat is een Indiepop waarbij de gitaristen het heft in handen nemen.

Nights is een lekkere rock nummer met stevige beats en gitaarlicks die je bijblijven. Vette intro en hitpotentie. Met Kos dat niet op het album Show staat, nadert deze set zijn einde en sluit Petersburg met Forest – wel op Show – zijn optreden in café De Vaart af.

Met de eigenzinnige Camiel Muiser, gitaartovenaar Boris de Klerk en de onontbeerlijke waterdragers Jilles van Kleef en Erik van der Paardt heeft de band Petersburg de juiste ingrediënten in huis om één van de belangrijkste bands van Nederland te worden in het komend decennium.


Bandleden Petersburg:

Camiel Huiser – drums & leadzanger
Boris de Klerk – gitaar & zang
Erik van der Paardt – bas & zang
Jilles van Kleef – gitaar/keys & zang

 

Tambles Irrelevator

Irrelevator en Tambles sixties en instrumentaal op één podium

Twee zeer uiteenlopende bands bij Brouwpodium Bossche Brouwers aan de Vaart

Irrelevator uit Den Bosch en The Tambles uit Gouda op vrijdag 8 november, twee bands op één avond op hetzelfde podium die mijlenver van elkaar staan qua muziekgenre. Je moet maar durven. Bij Brouwcafé De Vaart draaien ze daar geen hand voor om.

Irrelevator

Irrelevator
Irrelevator – Paul

Irrelevator is gegroeid sinds de vorige keer dat ik ze heb zien spelen. Het spelen lijkt ze makkelijker af te gaan, ze staan wat ontspannener op het podium. En visueel wordt het Bossche trio nu bijgestaan door beelden uit een beamer. Beelden die bekend zijn van hun videoclips. Maar ook de nummers die niet als single bedoeld zijn, hebben visuele bijstand.

Irrelevator
Visuals bij Irrelevator

Het is zeker een verrijking. Het kijken naar drie hard werkende muzikanten wordt enigszins verluchtigd, plus dat de beelden enige duiding geven aan de instrumentale nummers.
Op hun plaat Music For The Insignificant is de verhouding tussen samples en instrumenten goed in balans. Live blijkt die verhouding een stuk moeilijker te realiseren, de samples zijn nauwelijks hoorbaar in het totaalgeluid. Dit maakt het lastig om aan te haken bij Irrelevator.

Irrelevator
Irrelevator in De Vaart

Het instrumentale maakt de muziek van Irrelevator vrij abstract, mede doordat de songstructuren verre van doorsnee zijn. Alleen hun uitvoering van Toxic, Britney Spears‘ megahit, heeft een klassieke songopbouw.

Dat ze het nummer dan weer uit laten lopen in dezelfde basloop als waar The Cures A Forest mee eindigt zegt veel over de brede muzikale interesse van deze interessante band.

The Tambles

The Tambles
The Tambles – Ruben Drenth

Ongeveer haaks hierop staan, muzikaal gezien, the Tambles. Vier jonge gasten uit Gouda die, in weerwil tot hun leeftijd, al wat uren op de planken hebben gestaan. Popronde en een tribute-tour ter ere van het ‘bananenalbum’ van Velvet Underground, het aantal vlieguren is duidelijk terug te horen in het samenspel. De bandleden van The Tambles spelen ook onder de naam The Jerry Hormones Ego Trip.

Tambles
Tambles – Jim Remers

The Tambles zien er uit als de sixties, hun muziek is waarschijnlijk ook in die tijd in een glazen stopfles gedaan en nu pas ontkurkt. Fris, helder, swingend, enthousiast, deze muziek doet verlangen naar een eenvoudiger, zorgelozere tijd.  Beatle’esque, zuivere meerstemmigheid in het ene nummer wordt afgewisseld met een Lou Reed-achtige lijzige manier van zingen als de sologitarist de leadzang doet.

Sommige nummers van The Tambles worden opgesierd met eenvoudige gitaarsolo’s die prima kloppen in het totale sfeerplaatje. Geen lange, breed uitgesponnen solo’s maar eenvoud, to the point. De bassist speelt ondertussen allesbehalve rudimentair. Zijn baspartijen zijn inventief en vullen het geluid mooi aan.

Tambles
Tambles – Freek Struijs

Zero euro
Het is misschien een publiek geheim dat de Vaart sinds kort een nieuwe p.a. én een eigen geluidsman heeft. Dat dit het geluid nog beter maakt dan hiervoor mag geen verbazing wekken. Het live-geluid klinkt voller en beter. Wellicht dat Irrelevator meer gebaat is met een ander, ‘droger’ geluid, de Tambles profiteren zeker van de nieuwe installatie.

En dat je dan ook nog eens voor zero euro twee bandjes kan zien, maakt De Vaart een bijzonder toffe plek.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns: hard, hard, hard klinkt 3x anders

Volle en stevige avond in biercafé: de Vaart serveert bier en gitaren

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns traden zaterdag 16 februari op in Brouwcafé De Vaart. Elke band speelde hard en telkens klonk dat anders.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
RZMNR

RZMNR
RZMNR (ReuZe MeNeeR) mocht de avond aftrappen. Een trio uit Antwerpen dat de dresscode ‘ideale schoonzoon’ aanhangt. Maar de pantalons en overhemden zetten je vanaf tel 1 op het verkeerde been. De dik aangezette smeuïge bas pompt elk nummer voort, geholpen door een behoorlijke dosis pedalen. De drummer klapt er goed op los, terwijl er ook ruimte is voor subtiele (ride-) bekkens, met name in een lang en langzaam nummer ongeveer halverwege de set.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
ideale schoonzonen?

Knap hoe de mannen hier de maat weten vast te houden. De basis wordt goed aangekleed met gitaarpartijen die niet al te technisch zijn, maar die het geluid goed aanvullen. RZMNR speelt instrumentale stonerrock, de nummers worden breed uitgesponnen en met genoeg variatie om van begin tot eind te boeien. Ik zal het niet snel thuis opzetten, maar live is het dikke pret om te zien en horen. De band weet precies wat ze doet en heeft er zichtbaar veel plezier in.

RZMNR, Irrelevator, Tangled Horns
Irrelevator

Irrelevator
De pauze die de opmaat vormt naar Irrelevator wordt gevuld met nummers van NoMeansNo en Victims Family, iets wat zeker tweederde van de band zal waarderen. Dat het niet helpt de zenuwen te temperen, blijkt bij de vliegende start van het eerste nummer. De drummer zet net een tikje sneller in dan het op plaat staat. Bassist en gitarist moeten zichtbaar een tandje bij zetten om het ritme vast te houden. Dit lukt ze evenwel en naarmate de set vordert zakt het tempo terug naar normaal.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wellicht dat de grappen en kwinkslagen van de bassist hieraan debet zijn. Glunderend weet hij zijn aanwezige vader te vertellen dat-ie nu echt een rockster is. Het trio Irrelevator speelt ook instrumentale nummers, maar dan met aanvulling van samples.

Irrelevator
Irrelevator

Dat deze samples vanavond niet erg goed te horen zijn, is jammer: op plaat zorgen ze voor wat lucht in de nummers. Vanavond vallen ze weg achter het geluid van de instrumenten. Ik kan me voorstellen dat iemand die de nummers van Irrelevator niet kent gaande de set het moeilijk vindt om de aandacht er bij te houden.
De nummers zitten technisch knap in elkaar. Spitsvondige breaks, gedegen baswerk en strakke drums- en niet eens op de drummers eigen kit. Tijdgebrek bij het opbouwen noopt hem tot het lenen van RZMNR’s kit.

Die ene tom minder mag de pret echter niet drukken. De gitarist is duidelijk in vorm: de ene keer meandert hij een solo lekker door een nummer heen, een andere keer versterkt-ie een thema en dan allemaal net iets gevarieerder dan op plaat. Dit alles op standje ‘precies hard genoeg’ en met wat gepaste meligheid (een titel als ‘Blink 187’) maakt het een goed tweede live- optreden.
Nu hopen dat ze ingeloot worden voor de Popronde, want ik denk dat Irrelevator door veul te speulen nog leuker gaat worden!

Tangled Horns
Tangled Horns

Tangled Horns
Na een korte pauze tijd voor afsluiter en headliner Tangled Horns, eveneens uit Antwerpen. Wat is zo’n podium dan klein opeens! Na twee keer een trio gezien te hebben, staat het nu opeens vol met vijf volwassen kerels. Dit is ook duidelijk te horen in het geluid: de bas, drums en twee gitaren zetten een behoorlijke stevige muur neer. Een muur waar de zanger nauwelijks boven uit, laat staan doorheen komt. Zijn teksten zijn dan ook niet te verstaan. De gitaristen kennen ze natuurlijk wel en zij zingen ze dan ook volop mee.

Tangled Horns
Tangled Horns

Gezien het vuur en enthousiasme van de zanger heb ik toch het gevoel hier iets te missen. Zijn licht maniakale oogopslag, de fysieke aanvarinkjes met één van de gitaristen, het bijna- paaldansen met de constructiebalk midden voor het podium, het doet frustratie en kwaadheid vermoeden. Als hij dan ook heel dicht tegen een jonge meid aan gaat staan zingen, die zich er duidelijk ongemakkelijk bij voelt, veroorzaakt dat een dikke spanning in de lucht. Met een welgemeende knipoog van de zanger echter, is alle spanning in één tel uit de lucht. It’s only rock ‘n’ roll.

Tangled Horns
Tangled Horns

Tangled Horns staat goed te spelen, maar de weinige variatie in hun nummers, het massieve geluid en onverstaanbare zang slaan mij wat murw. Gelukkig zijn er altijd nog de good old Beatles om voor wat lucht te zorgen. Een gloedvolle uitvoering van Come Together wordt verdiend gewaardeerd met een enthousiast applaus van een volle Vaart. Helaas blijft de aandacht niet lang hangen. Na nog een paar mid- tempo nummers is Tangled Horns klaar, en ik ook. Het zijn goede muzikanten maar pakkende songs heb ik niet gehoord.