Steam Power dat zijn Janos Koolen (zang, mandoline, banjo), Laurens Joënsen (zang, gitaar), Joost van Es (viool) en Fay Lovsky (zang, basgitaar, zingende zaag en cello). Ze hebben een mooie titelloze cd uitgebracht met voornamelijk eigen werk, dat ze vanavond ook voornamelijk spelen. Er wordt uiteindelijk weinig gepraat maar fantastisch gespeeld.

Steam Power

Het eerste nummer is Sideman Blues, met zang van Van Es en Koolen, gevolgd door Choices. Joënsen kondigt vervolgens een unicum aan; een compositie van Van Es, ontstaan langs de Vecht. De werktitel is Blue Fight en klinkt als een voornamelijk instrumentale mix van het Wilde Westen met een vleugje Django Reinhard, opgejaagd door de mandoline van Koolen.

Fay vertelt bij Sequoia over haar liefde voor bomen. Het woord ‘Treehugger’ valt hierbij, hoewel, zegt ze, deze boom lastig is om te omhelzen. Luna Blou (zie video) is tijdens het island hoppen ontstaan op Curaçao. Lifestyle is geschreven door een ‘rechtse’ jongen en heeft mijns inziens weer een aardig Django-gehalte.

Drivin’ By The Darkness, als een depressie aangekondigd, wordt mooi begeleid door Koolen op de banjo. The Candidate, gezongen door Fay Lovsky – artiestennaam van Fay Luyendijk, is een anti-Trumplied. Zij schreef het voor de Amerikaanse verkiezingen van 2016.

Joënsen’s heeft zijn roots op de Deense Faeröer eilanden. Hij heeft een mooie warme stem. In Thorshavn klinkt een groot verlangen naar de fjorden (hoewel uitkijkend over Zeeuws-Vlaanderen). Fay Lovsky bespeelt hierbij heel toepasselijk de melancholisch klinkende ‘zingende zaag’ en Koolen blinkt tijdens deze jazzy uitvoering uit op klarinet.

Het laatste nummer voor de pauze, aangekondigd als hip hop, is Nederlandstalig en opgenomen in een boerenstudio. Een meezinger met als titel Boerenschuur. Als het pauze is wordt schertsend verzocht om 52 CD’s af te nemen om uit de perskosten van de nieuwe CD te komen. Een te hoge doelstelling?

Steam Power raakt op stoom
De tweede set start met Kill U Dead/ In The Ground, gezongen door Lovsky, gevolgd door Old Friend met een mooie intro en virtuoos samenspel van Van Es en Koolen op respectievelijk viool en mandoline en zang van Koolen. Dit doet mij denken aan een menuet.

De hond van de oma van Fay heette Lovsky, vandaar haar artiestennaam. Zij is overigens een gecertificeerd ski instructrice, een mooi bruggetje naar het volgende nummer Snow (zie video, helemaal onder), door mij geclassificeerd als een ‘lief liedje’. Iets minder lief is het instrumentale Original Bad Bob. Wél heel mooi samengespeeld door het viertal.

Een indrukwekkend intro bij het Nederlandstalig lied Zomaar van Joënsen, Het klinkt ietwat Grieks met hoge mandoline-klanken en goed op elkaar afgestemde driestemmige zang. Dan pakt Fay de cello met het naar Beatles klinkende Common Ground, door mij genoteerd als ‘prachtig’.

Het volgende nummer is geen Bluegrass maar Newgrass. Er vallen namen als Béla Fleck, Sam Bush en Tony Rice. Wat volgt is een primeur Flowing Uphill, waarbij ik heb aangetekend dat de viool me doet denken aan die van Jean-Luc Ponty. Ook niet de minste.

De Kaap is weer een Nederlandstalig lied. Het publiek wordt aangespoord om te fungeren als Eagles-koor wat resulteert in vele A Ha Ha Ha’s. Dan klinkt alweer het laatste nummer, een instrumentale uitvoering van Granny. Razendsnel en wederom virtuoos uitgevoerd.

Het publiek is wild enthousiast en roept om meer. De toegift is Hobson’s Choice, het nummer waar Steam Power normaliter mee afsluit.

Steam Power is een zeer goed op elkaar ingespeelde groep muzikanten en “zowat het beste wat Nederland op het gebied van Bluegrass te bieden heeft” aldus Ad van der Laan. En die heeft er verstand van.

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar