Michel Steenbekkers

Een speciale bas voor elke sound effect en de juiste sfeer

Deel 3 van dit grote en onderhoudende interview met Michel Steenbekkers gaat over gear talk en Slayer

Aan de lijn met Michel Steenbekkers aka Dj Michel from Hell van Cirrha Niva en Daemorthan Deel 3 over Slayer en de bas, het instrument bij uitstek voor Michel.

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANkGAT geen concerten kan recenseren maar wij grijpen deze tijd aan om onze locale metal scene nader voor te stellen. Wij trappen af met Michel Steenbakkers, de veelzijdige bassist die velen van ons wel eens ontmoet zullen hebben, op of naast het podium. Ik sprak hem laatst toen hij het voorprogramma als Dj Michel from Hell verzorgde voor Anvil en dat was genoeg om hem eens te bellen. Vandaag Deel 3 van dit onderhoudende interview nu met gear talk en Slayer!

Gear talk en Slayer

bas
Fender Jazz bas

KLANKGAT: Ik denk dat er vast genoeg muzikanten zullen zijn die dit interview lezen en wellicht ook benieuwd zijn (ik zelf in ieder geval zeer zeker) naar de gear die je gebruikt voor jouw verschillende bands. Kun jij daar wat mee over vertellen?
Michel Steenbekkers: Jazeker. De tijd die ik bij The Covering speelde hebben de meesten mij wellicht op mijn Fender Precision bas zien spelen , geweldige bas en voor toen ook perfect. Maar bij zowel Cirrha Niva als Daemorthan gebruik ik een vijfsnarige bas. Die extra lage tonen komen goed van pas bij de stijl van muziek die ik daar speel. Voor de prog metal van Cirrha Niva gebruik ik een Fender AM Deluxe jazz bas. In tegenstelling tot de Precision bas die passief is met active electronica.

Deze diashow vereist JavaScript.

ik kan met deze bas werkelijk alle kanten op net zo als de muziek dat doet van Cirrha Niva. Als tweede bas/back up gebruik ik een Marcus Miller Sire V7. Dit zijn geweldige bassen. Tijdens Jazz in Duketown speelde Marcus Miller er zelf ook op en dit getuigt van de veelzijdigheid van deze bassen.
Voor Daemorthan gebruik ik een Marcus Miller Sire M7. Deze bas heeft humbuckers en past met zijn donker grijze/zwarte kleur natuurlijk geweldig bij de Death/Black van Daemorthan.

bas
Death/Black bas

Bij beide bands is mijn versterking een Markbass Little Mark tube 800, buizen sound met veel headroom en tevens compact en draagbaar, super veelzijdig ook. Door het grote vermogen altijd strak met veel definiti in het geluid. De speakers die ik hierbij gebruik zijn een Markbass 1×15 en sinds kort heb ik daarbij een 2×10 en kan zodoende het volle vermogen van de versterker ook echt gebruiken.
Ik heb ook wat effectpedalen die ik gebruik in een pedalen bak zitten: Darkglass Alpha Omega : geweldig distortion pedaal dat mede met Karnivool bassist en producer Jon Stockman is ontwikkeld en enorm veelzuidig is en mij van een geweldig scheurend geluid voorziet. Een Boss Bass-flanger en Boss Bass-chorus voor de meer sfeervolle stukken.

Nou Michel dat is een geweldige set. Wat ik eigenlijk nog graag van je wil weten is het volgende. Wat heb jij met Slayer?

bas
Hell Awaits Slayer

Een kleine rebelse Michel was met zijn ouders op vakantie in Friesland. Ik had toen Iron Maiden en dergelijke al ontdekt en was wel al into heavy music. Dit was nog de tijd dat wij naar de radio luisterden met een cassette bandje in de aanslag, de vingers op de record button om, als er iets interessants voorbij kwam, dit gelijk op te nemen. Op de camping zat ik er ook helemaal klaar voor bij de radio. VPRO dat was het en die draaiden de nieuwe Slayer. Voor mij was het de eerste kennismaking maar het was dus het tweede wapenfeit van Slayer. Het nummer was Necropiliac van het album Hell Awaits. Ik vergat bijna de record button in te drukken, man man wat is dit?!?! Dit was heavier, gemener, griezeliger dan al wat ik tot dan toe gehoord had.

bas
SLAYER – THE FINAL TOUR

Hier wilde ik meer van weten! Dus zo gezegd zo gedaan en daar ging ik de volgende ochtend op de fiets naar Sneek, de big city. Gestopt bij de locale platenboer en naar binnen gestapt, “Hebben jullie de plaat van Slayer?” En jawel die hadden ze, dus ik super blij met Hell Awaits onder mijn arm/jas terug naar de camping om nog de hele week te moeten wachten om de plaat te kunnen draaien. In de jaren ’80 was de platenspeler nog niet portable natuurlijk. Toen ik eenmaal thuis was, heb ik de plaat op de speler gelegd en ben er voor gaan zitten. Na het onheilspellende intro van het gelijknamige nummer Hell Awaits was ik zwaar onder de indruk en dit was voor mij de start naar het heavier genre. Hell Awaits is mijn favoriet album van Slayer. Nu nog steeds, alhoewel Reign in Blood ook niet te versmaden is. Hier begon het dus voor mij allemaal mee en dit is dan ook de reden dat ik een zwakke plek heb voor Slayer, en iedereen mij altijd toeroept met SLAYERRRRRRRRR!! Ha ha.

Kijk dat is nog eens duidelijk.
Michel bedankt voor dit zeer onderhoudende interview,wat KLANKGAT door de stroom aan interessante informatie zelfs in drie delen heeft moeten publiceren.
Wil jij als laatste nog iets kwijt aan onze lezers?
Mensen houd rekening met de maatregelen en met elkaar. Zorg dat je gezond blijft en hopelijk zie ik jullie heel snel bij één van onze concerten. Houd onze pagina’s in de gaten:

cirrhaniva.nl
facebook.com/Daemorthan
Wikipedia.org/wiki/Hell_Awaits


Youtube Screenshot Slayer from SLAYER – THE FINAL TOUR

Marcus Miller eert overleden schoonmoeder en Miles Davis

Bassisten zetten letterlijk de toon in Jazz in Duketown editie 2019

Bassist Marcus Miller opent deze 2019 editie van Jazz in Duketown op de Markt (7 juni) waar alles anders is neergezet dan afgelopen jaren. Het podium is verplaatst en de zitplaatsen zijn niet opgesteld. Wat is gebleven is de opening van dit openlucht jazzfestival met een grote naam uit de jazzwereld.

Marcus Miller
Marcus Miller onderweg naar podium Markt

Dit jaar dus bassist Marcus Miller. Editie 2019 is gewijd aan de bas en de bassisten. Dat is ook het geval bij andere jazzfestivals zoals het festival Red Light Jazz in Amsterdam (7-9 juni) en het tweede Double Bass Festival in Rotterdam (8-9 juni). Naast Miller zijn zondag Richard Bona (Kameroen) en op maandag Jimmy Haslip (US) ook van de partij in Den Bosch.

Marcus Miller is niet ‘laid back’

Marcus Miller
Marcus Miller

Dat Marcus Miller veel nummers speelt uit zijn laatste album Laid Back (2018), mag geen verrassing zijn. Hij opent met het krachtige en funky nummer 7-T’s – Trombone Shorty. Beter kan je niet beginnen en ontspannen of relaxed (de letterlijke vertaling van laid back) is deze opening zeker niet. Ook op de daarop volgende nummers is er van ‘ontspanning’ geen sprake. In het nummer Untamed – Peculiar 3 wisselt Miller van bas om nog vetter en dieper te gaan plukken aan de bassnaren.

Marcus Miller
Plucking & picking

Het is strakke jazzfunk wat de klok slaat. Zelfs het rustige nummer Sublimity – Bunny’s Dream van het Laid Back album is verre van relaxed te noemen. Het is een prachtige en gedragen ode aan zijn overleden schoonmoeder met weergaloze solo’s op bas en saxofoon, die veel applaus ontlokken.

Drukker

Marcus Miller
Markt Den Bosch

Het is drukker op de Markt op deze frisse en winderige openingsavond van Jazz in Duketown 2019 dan voorafgaande jaren. Marcus Miller is met Al Di Meola (editie 2017) werkelijk een fenomeen op zich. Hij speelde en toerde met jazzlegende Miles Davis en schreef het nummer Tutu van het gelijknamige album voor Davis. Tutu was ook het sluitnummer van dit magistraal concert en een eerbetoon aan de man met de trompet.

Marcus Miller
Marcus Miller & band

Het sterk gemengde publiek genoot zichtbaar. Het is en blijft ongelofelijk dat dit meerdaags jazzfestival artiesten zoals Marcus Miller gratis kan aanbieden. Laten we Jazz in Duketown koesteren.