DANGEROUS TIMES for the DEAD

Back to the 80’s met Dangerous Times for the Dead

Spandex strepenbroek, pinnenarmband om haren los en headbangen

De band Dangerous Times for the Dead (DT4TD) kan je kenmerken als eighties metal, oftewel New Wave Of Traditional Heavy Metal, afgeleid van de belangrijke stroming New Wave Of British Heavy Metal (N.W.O.T.H.M) waaruit bijvoorbeeld Iron Maiden is ontstaan en inmiddels uitgegroeid is tot een van de grootste metalbands op aarde en bepalend voor een hele nieuwe generatie metalbands. Bijvoorbeeld Metallica heeft veel inspiratie opgedaan uit deze stroming en heeft meerdere bands gecoverd zoals Diamond Head en deze benoemd als inspirators.

 

DANGEROUS TIMES for the DEAD

Nu dan een soort van revival N.W.O.T.H.M. en brengt Dangerous Times for the Dead hun gelijknamige nieuwe single uit op 9 oktober j.l.. De band heeft al een viertal singles uitgebracht en alles is via de digitale streaming kanalen te luisteren. Maar hoe is deze nieuwe vijfde single?

Dangerous Times for the Dead
Cover art Dangerous Times for the Dead

Beginnend met een typische jaren tachtig gitaar riff gevolgd door de kenmerkende hoge gil van zanger Bjørn Ciggaar, dan een couplet met speedmetal invloeden waarbij de zang ietwat monotoon is, gevolgd door een catchy refrein waarbij Bjørn weer wat gevarieerder klinkt en alles direct bekend voorkomt. Nu komt alles eigenlijk wel bekend voor bij DT4TD, alles komt regelrecht uit de jaren tachtig tenslotte. Geïnspireerd door de N.W.O.B.H.M stroom uit die tijd en het lijkt erop dat DT4TD regelrecht de ideeën bij bands als Tyson Dog, Samson, Gaskin en Def Leppard heeft gehaald.

DANGEROUS TIMES for the DEAD
DANGEROUS TIMES for the DEAD

De zang lijkt echt op een kruising tussen Paul Merrell van Jaguar en Alan Marsh van Tokyo Blade die twee belangrijke albums uitbrachten tijdens de N.W.O.B.H.M. periode. De productie is gedaan door Gerrit de bassist en hij is ook verantwoordlijk voor de cover art, waarbij de band als zombie jagers afgebeeld staat samen met de winnaar van een ludieke Instagram wedstrijd.

Deze diashow vereist JavaScript.

DT4TD is een echte do-it-ourself band en neemt zichzelf vooral niet al te serieus.  Ze willen gewoon samen lekker headbangen met een biertje in de hand, wat helaas voorlopig niet zal lukken. Zodoende is het nog wachten hoe Dangerous Times For The Dead het live gaat brengen.

Kortom, Dangerous Times for The Dead, niet origineel maar best lekker.


DANGEROUS TIMES for the DEAD:

Bjørn Ciggaar – Zang
Jeroen Vermeer – Drums (uit Rosmalen)
Dave Pilon – Gitaar
Thijs Bouwman – Gitaar
Gerrit Procée – Basgitaar

PYRO

Klassieke rockband Pyro wil echt doorbreken

Seated rockconcert in Willem Twee poppodium met bloemetje op tafel is toch een heel vreemde ervaring

Pyro zet het Willem Twee poppodium in vuur en vlam, doet Covid-19 voor even vergeten en laat de aanwezigen genieten. Zittend aan een tafeltje met bloemetje bij een rockconcert is toch wel een andere ervaring dan je gewend bent. De werkelijkheid overstijgt weer eens de fantasie.

Pyro
Pyro

Pyro

Pyro
Bas Soetens

Pyro is ontstaan nadat de band Monks Avenue stopte en was bedoeld als een soort van therapie voor zanger/leadgitarist Bas Soetens. Na een groot succes met Monks viel hij bijna in het bekende zwarte gat en door middel van het schrijven van toffe songs is dat niet gebeurd en is Pyro ontstaan. En gelukkig maar want vanavond staat Pyro te knallen in de grote zaal van het Willem Twee poppodium.

Pyro in seated concert

Het is voor mij het eerste seated concert na de lockdown en dat is anders, kan ik zeggen. Met pak’m beet 28 personen in de grote zaal, zittend aan een tafeltje met bloemetje erop is het toch wel anders dan ik gewend ben. Een biertje bestel je door een sms te sturen met tafelnummer naar de bar en het wordt keurig bij je gebracht. Ik kan niet anders zeggen dat men de regels goed naleeft en het op een leuke professionele manier wegzet. Chapeau voor Willem Twee poppodium.

Pyro
Steef van Sambeeck

Tweede sessie
Ik ben aanwezig bij de tweede sessie van Pyro die exact om 21:30 begint met Come Back For You. Wat opvalt is de enorme bak echo op de stem van Bas en de LED zuilen op de achtergrond gevuld met vuur. Dat ziet er echt professioneel uit en zo klinkt de band ook. Met twee gitaristen die ook zingen, bas en drums de klassieke setup van een rockband. De mannen gaan er echt voor en knallen al gelijk met dit lekkere rocknummer. Beetje Foo Fighters beetje U2 en een beetje Pyro.

Deze diashow vereist JavaScript.

Door middel van een geluidsband loopt het openingsnummer over in het tweede nummer met een lekkere strakke pompende baslijn die dominant aanwezig is. Dan een rustig stuk met wederom veel echo op de gitaren en stem, en het eindigt super strak. De samenzang is zuiver en professioneel en uit alles blijkt dat Pyro er voor gaat en echt door wil breken (ze richten zich ook echt alleen op het muzikant zijn dus dat zegt wel wat).

Voice of Holland

Pyro
Pyro lichtshow

Bij het volgende nummer verteld Bas dat Pyro aan de Voice of Holland heeft meegedaan en daar ook een eigen song hebben gespeeld die voor hem heel persoonlijk is. Het gaat over de mensen die je door een moeilijke perioden helpen. Het nummer is speciaal voor alle aanwezigen en is getiteld Out Of The River. Met een opbouwend refrein en je kunt niet stil blijven zitten en moet wel meezingen. Het aparte van het refrein is toch wel dat het begint met een break, origineel gedaan en het wérkt.

Pyro
seated concert

Need Your Love doet mij, zeker in het begin, wel erg veel aan Kensington denken, maar die band heeft waarschijnlijk dezelfde invloeden als Pyro.
Dan toont de zanger/gitarist dat hij beschikt over een goede instrument beheersing en het rockt en heeft een funky randje. Rook bommen ontploffen en op de LED schermen verschijnen bliksemflitsen en dit nummer is lekker wat zwaarder en rockt tot het eind.

Pyro
stage control

Een jonge dame uit het publiek loopt naar voren en overhandigt Bas een bloemetje. Direct daarna volgt een ballad die geschreven is in de lockdown periode en Bas vraagt om aan het einde te laten weten of de band het in de set moet houden. Daarna gaat het gas er weer op en moeten we ons voorstellen dat we in de wei staan met een glas bier, de geur van gras en helemaal losgaan op de festival weide. De band raakt helemaal op dreef en we zingen allemaal mee. Knap dat de band ons zo meeneemt in deze natuurlijk toch wel intieme zaal. Als Pyro het laatste nummer inzet, gaat alles los en komt na een uur een einde aan dit toffe optreden.

Pyro
enthousiast publiek Pyro

Aan alles is gedacht bij Pyro, goed geluid, indrukwekkende lichtshow en vier enthousiaste muzikanten. Wel een tip voor Bas, volgende keer de houthakkersbloes uit laten en jullie komen er wel.


Pyro:

Pyro
Pyro op diner

Bas Soetens- gitaar/ Lead zang
Steef van Sambeeck- Gitaar Zang
Stein Soetens- Bas
Jules van der Heijden- drums

Fotografie: Sharon van Riel, Francé van der Pol en Edwin Raaijmakers

Rise a Thousand

6:28 tijd om op te staan met Rise a Thousand

Sixtwentyeight (2020) - official video met Den Bosch Metal your girlfriend will approve!

6.28 tijd om op te staan met Rise a Thousand uit Den Bosch. Metal your girlfriend will approve! Rise a thousand laat van zich horen met de nieuwe single Sixtwentyeight (6.28) vergezeld van een nieuwe video clip.

Rise a Thousand

Deze diashow vereist JavaScript.

Rise a thousand timmert inmiddels al weer sinds 2006 aan de weg en heeft al bij menige act in het voorprogramma gestaan in de betere zalen van Nederland. Zij genieten dan ook een goede live reputatie en won in 2015 zelfs de Nederlandse Metal battle.

De in 2012 verschenen CD Sunset is volledig gratis te downloaden. De band brengt later nog wat singles uit via het digitale net en wederom voor iedereen gratis toegankelijk. Ook de nieuwe single Sixtwentyeight dus.

Rise a thousand
Rise a thousand – clip 6:28

Ten tijde van Sunset speelde Rise a Thousand een combinatie van hardcore met death en metal invloeden, screams en grunts werden afgewisseld met cleane zang met melodie, en deden mij persoonlijk denken aan een band zoals At the Drive in met veel breakdowns en veel dubbel basgeweld. Kortom lekkere metalcore met melodie en redelijk origineel. Luister maar eens naar het nummer Helen Keller van deze CD en je hoort precies wat ik bedoel (Helen Keller komt bij mij ook nog geregeld voorbij…)

Rise a Thousand
Rise a Thousand – druk, druk, druk

Nu acht jaar later komt Rise a Thousand toch wel heel anders voor de dag, weg screams en grunts, meer rock dan metal en ik moet denken aan de oude Kinkobra (ken je ze nog, ooit een veelbelovend bandje met airplay op radio 3). Een hoog meezing gehalte met de nodige melodie die we ook terug horen in de gitaar solo’s. Als je lekker mee wil springen en uit je dak wil gaan, is dit een lekker plaatje. Jammer vind ik dat de originaliteit grotendeels verdwenen is en daarvoor een meer mainstream geluid in de plaats is gekomen. Dat de band kan musiceren is duidelijk. De professionaliteit is duidelijk hoorbaar en ook de productie is professioneel en helder en past er goed bij.

Professionaliteit komt ook terug in de video, beginnend met een wekker die van 6:27 af gaat bij het verspringen naar 6:28 (jawel de titel van de single) en Rise a Thousand er gelijk met vol gas inhaakt. Vergezeld door de drukte die wij ervaren bij het ontwaken, drukke autobaan, druk in de metro, de gehaaste maatschappij. Luister maar eens naar de teksten waarbij deze beelden perfect kloppen, knap gedaan.

Voor mij persoonlijk mag het meer zoals Sunset zijn, maar ik kan mij zomaar voorstellen dat een groter publiek dit zal smaken en als Covid-19 het weer toelaat menig zaal weer op zijn kop zal zetten. Check de clip maar eens.


Screenshots: Rise a Thousand – Sixtwentyeight (2020) – official video
Mixed and Mastered by Tommie Bonajo at Tomster Studios
Facebook

Leden Rise a Thousand

Danny Hermans – gitaar
David Evers – zang
Hans Doomen – gitaar
Pascal Vugts – bas
Yuri Geeraths – drums

Ron Coolen

Ron Coolen beroemd in de wereld maar onbekend in Den Bosch

Release debuutalbum Rise in eigen beheer met grote internationale namen uit de hardrock scene

Aan de lijn met Ron Coolen praat ik over de release van zijn debuut album Rise met gast muzikanten van wereld klasse en het blijkt ook nog mijn oude bovenbuurman te zijn!

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANKGAT geen concerten kan recenseren maar wij grijpen deze tijd aan om onze locale heavy scene nader voor te stellen en praten met Ron Coolen over zijn debuutalbum Rise, met gastrollen voor onder andere George Lynch, bekend van Dokken en nog veel meer.

Interview met Ron Coolen

Ron Coolen
Ron Coolen

KLANKGAT: Hoi Ron, het lijkt erop dat je sinds de release van Rise famous bent in the World, maar hoe zit het met Den Bosch?
Ron Coolen: Het is nog stil in Den Bosch, inderdaad haha! Ik heb voor de release rondom Rise alles in eigen hand genomen, ik heb zoveel mogelijk mailadressen van allerlei media verzameld, zelfs mijn dochter ingezet om mij daarbij te helpen. Uiteindelijk heb ik zo’n 3500 adressen in mijn bestand. Daarin zitten radiostations, webmagazines, redacties van kranten (ook Brabants Dagblad natuurlijk) etc. Uit de hele wereld heb ik enorm veel reacties gehad, vanmorgen had ik nog een interview bijvoorbeeld met een radiostation in Califorinia. Vanuit Den Bosch heb ik nog geen interesse gehad en KLANKGAT heeft dan ook de primeur.

Vertel eens, hoe is het allemaal begonnen met Ron Coolen en jouw album Rise?
Drie jaar geleden ben ik begonnen met het schrijven voor het album. Ik ben eigenlijk al sinds mijn pubertijd een hardrock fan in hart en nieren, en ik was altijd in de platenzaak te vinden en dacht toen vaak hoe cool het zou zijn om zelf ooit een plaat van mijn eigen hand in de platenbak te hebben staan. Dit moment is mij altijd bijgebleven.
Na jaren in een feestband te hebben gedrumd en tien jaar in allerlei hardrock tribute bands te hebben gespeeld heb ik mij zes jaar geleden meer toegelegd op de gitaar, en toen dacht ik weer aan dat platenzaak moment en ben ik nummers gaan schrijven, en na drie nummers dacht ik, wow dat klinkt niet verkeerd. Ik ga een album maken! Waarschijnlijk was ik daar nooit mee begonnen, als ik geweten had wat er allemaal op mij af zou komen…

Ron Coolen
Drums & Logic Pro

Dit komt mede omdat ik de lat steeds hoger leg en een echte perfectionist ben. Ik heb een thuis studio gebouwd en tijdens mijn leercurve heb ik na een oproep op Facebook contact gelegd met Hans Pieters (bekend van onder andere Afterforever, Floor Jansen, Highway Chile). Ik had Logic Pro (professionele muziekproductie software, red.) aangeschaft om mijn nummers professioneel op te nemen en hij wilde wel mee helpen om het programma te leren gebruiken. Ik had een goede klik met hem en hij is zo ontzettend goed dat ik hem gevraagd heb om mijn album mee te produceren, te mixen en te masteren. Dat laatste is ook echt een vak apart.  Ik heb zelf de drums, bas, slaggitaar en keyboards ingespeeld en opgenomen, en ben toen bijpassende zangers en solo gitaristen gaan zoeken.

Ron Coolen
Ron Coolen strikt grote namen

Je hebt nogal wat grote namen daarvoor weten te strikken (George Lynch, Christopher Amott, Keith St John, Thorsten Koehne, Sam Walters, Chris Clancy, Goran Edman, Daniel Verberk, Steve Lamb, Johannes Persson). Hoe heb je dat in hemelsnaam voor elkaar gekregen?
Om te beginnen heb ik mijn jeugdheld George Lynch vaak gemaild, maar kreeg geen reactie. De allereerste die wel wilde meespelen is Christopher Amott (Arch Enemy, Dark Tranquility). Hem heb ik leren kennen, toen ik een radio programma Lett there be rock op Boschtion Radio presenteerde. Ik heb toen een tijd Arch Enemy van nabij gevolgd en Chris zodoende leren kennen en echt bevriend geraakt. Toen hij twee jaar geleden in Europa op tour was met Dark Tranquility zijn we ook nog wat gaan drinken en heeft hij gevraagd of hij een solo voor mijn album aan mocht leveren. Daar heb ik geen nee op gezegd uiteraard haha.
Met één grote naam en steun van hem ging alles een stuk gemakkelijker en heb ik Keith St John op zang gevraagd (Lynch Mob, Montrose) en die zingt toevallig in de band van George Lynch. Toen hij twee weken op toer ging met Lynch Mob heeft hij George gevraagd voor een bijdrage aan mijn album en twee weken later belde George mij plots midden in de nacht op toen ik nog bezig was in mijn studio.  Hij zei dat hij een solo stuurde voor mij en als ik het niet goed vond of zo hem feedback moest geven. Mijn jeugdheld met een solo op mijn album! Hij is ook zo down to earth, echt relaxed. Helaas hebben zij de Europese toer moeten cancelen nu.

Ron Coolen
Rise

Het album is net uit, hoe zijn de reacties tot nu toe?
Buitengewoon, zeg maar een vliegende start. Dankzij de digitale wereld is het mogelijk geweest om dit album te maken omdat ik alles in eigen beheer kan doen. In de tachtiger jaren was mij dat met de torenhoge kosten van toen niet gelukt. En met de grotere namen die aan mijn project hebben gewerkt, val ik nogal op in de duizenden releases die elke week uitkomen en wil de media mij interviewen en het album recenseren. De reacties zijn lovend tot nu toe.

Het album klinkt in de eerste helft als een erg goede classic hardrock refererend aan Van Halen, Ratt, Virgin Steele, Dokken, met geweldige zang van Keith. Halfweg het album komt mijn favoriete nummer Kill Kill Kil voorbij. En dat herinnert mij dan weer meer aan de vroege Bay Area Thrash met veel variatie in de zang, een geweldige solo en ruigere zang. Het laatste nummer heeft dan weer wat oriëntaalse invloeden en is een meer dan geweldige afsluiter. Waar komen die invloeden allemaal vandaan, Ron?

Ron Coolen
Ron Coolen – drums

Voor mij is alles begonnen met bands als AC/DC, Van Halen, New wave of British heavy metal. Bay area Thrash begon met Kill’m All van Metallica en later ben ik Lamb of god, en bands als Arch Enemy ook steeds meer gaan waarderen, voor Kill, Kill, Kill heeft Christopher Amott mij Sam Walters ( Driven Mad) voorgesteld. Hij heeft een enorme variatie in zijn stem van grunten, cleane zang tot Glenn Danzig en dat had het nummer net nodig. Ik wilde geen typische Thrash zanger namelijk. Voor het nummer Selfishness komen de invloeden van Led Zeppelin een band die ik door de Tribute band van een vriend van mij, Physical Graffiti , heb herontdekt zeg maar. Daarbij hebben mijn reizen naar India gezorgd voor die invloeden. Ik luisterde toen veel naar Indiase muziek. Onbewust zijn die invloeden in dit nummer geslopen.

Voor elk verkocht album gaat $1,- naar de Jason Becker Charity, vanwaar dit initiatief?
In 2008 heb ik de NYC marathon gelopen, en naar goed gebruik heb ik toen ook geld ingezameld en deed dat voor Jason Becker. Ik heb een veiling opgezet en de opbrengst gedoneerd. Grappig detail: Brabants Dagblad heeft toen hierover geschreven en ben ik ook bij Boschtion radio in een programma geweest. Daar hadden ze nog geen Hardrock programma en dat ben ik uiteindelijk mede daardoor gaan doen. Ik ben allang fan van Jason Becker, een geweldige gitarist muzikant en persoon, die toen voor hem de top voor het grijpen lag,  geveld werd door ALS. Zijn familie heeft tot voor kort altijd voor hem gezorgd, maar dat is nu te zwaar geworden. Jason heeft hulp uit de zorg nodig. In de US is de medische zorg onbetaalbaar en daarom gaat $1,- naar Jason als steun in deze zorg.

Ron Coolen
invloeden

Top 5 favorieten gitaristen?
Eddie van halen, George Lynch, Malcom Young (voor mij de drummer op gitaar), John Sykes van Thin Lizzy en deze laatste wil ik heel graag op mijn volgende album ☺. En Jason Becker natuurlijk. Als ik dan Myles Kennedy nog zo ver krijg om wat zangpartijen te verzorgen….
.
Wat kunnen wij allemaal nog verwachten van Ron Coolen?
Ik ben ondertussen al aan het schrijven voor een volgend album en erg close geworden met Keith en samen hebben wij het idee om een band te gaan vormen en dan werk van zowel zijn bands als Rise op de bühne te gaan brengen, door de crisis gaat dat wel langer duren helaas. In de tussentijd wil ik nog twee à drie bonus tracks uit gaan brengen dit jaar. Ook om het momentum hoog te houden. Ik doe alles in eigen beheer dus doe ik echt wat ik zelf tof vind.

Some Final words?
Ik zou het geweldig vinden als de lezers de tijd willen nemen om Rise van A tot Z te beluisteren, ga 55 min achterover zitten en geniet, laat nadien weten wat je ervan van vind en stuur mij persoonlijk een bericht, als ik de waardering krijg voor al wat er voor nodig is om een album te maken ben ik helemaal gelukkig! Stay safe!

Dank je Ron voor dit fijne gesprek en tot snel.


Rise is te vinden op:
Ron Coolen rocks
Bandcamp: roncoolen.bandcamp.com/releases
jasonbecker.com

Michel Steenbekkers

Een speciale bas voor elke sound effect en de juiste sfeer

Deel 3 van dit grote en onderhoudende interview met Michel Steenbekkers gaat over gear talk en Slayer

Aan de lijn met Michel Steenbekkers aka Dj Michel from Hell van Cirrha Niva en Daemorthan Deel 3 over Slayer en de bas, het instrument bij uitstek voor Michel.

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANkGAT geen concerten kan recenseren maar wij grijpen deze tijd aan om onze locale metal scene nader voor te stellen. Wij trappen af met Michel Steenbakkers, de veelzijdige bassist die velen van ons wel eens ontmoet zullen hebben, op of naast het podium. Ik sprak hem laatst toen hij het voorprogramma als Dj Michel from Hell verzorgde voor Anvil en dat was genoeg om hem eens te bellen. Vandaag Deel 3 van dit onderhoudende interview nu met gear talk en Slayer!

Gear talk en Slayer

bas
Fender Jazz bas

KLANKGAT: Ik denk dat er vast genoeg muzikanten zullen zijn die dit interview lezen en wellicht ook benieuwd zijn (ik zelf in ieder geval zeer zeker) naar de gear die je gebruikt voor jouw verschillende bands. Kun jij daar wat mee over vertellen?
Michel Steenbekkers: Jazeker. De tijd die ik bij The Covering speelde hebben de meesten mij wellicht op mijn Fender Precision bas zien spelen , geweldige bas en voor toen ook perfect. Maar bij zowel Cirrha Niva als Daemorthan gebruik ik een vijfsnarige bas. Die extra lage tonen komen goed van pas bij de stijl van muziek die ik daar speel. Voor de prog metal van Cirrha Niva gebruik ik een Fender AM Deluxe jazz bas. In tegenstelling tot de Precision bas die passief is met active electronica.

Deze diashow vereist JavaScript.

ik kan met deze bas werkelijk alle kanten op net zo als de muziek dat doet van Cirrha Niva. Als tweede bas/back up gebruik ik een Marcus Miller Sire V7. Dit zijn geweldige bassen. Tijdens Jazz in Duketown speelde Marcus Miller er zelf ook op en dit getuigt van de veelzijdigheid van deze bassen.
Voor Daemorthan gebruik ik een Marcus Miller Sire M7. Deze bas heeft humbuckers en past met zijn donker grijze/zwarte kleur natuurlijk geweldig bij de Death/Black van Daemorthan.

bas
Death/Black bas

Bij beide bands is mijn versterking een Markbass Little Mark tube 800, buizen sound met veel headroom en tevens compact en draagbaar, super veelzijdig ook. Door het grote vermogen altijd strak met veel definiti in het geluid. De speakers die ik hierbij gebruik zijn een Markbass 1×15 en sinds kort heb ik daarbij een 2×10 en kan zodoende het volle vermogen van de versterker ook echt gebruiken.
Ik heb ook wat effectpedalen die ik gebruik in een pedalen bak zitten: Darkglass Alpha Omega : geweldig distortion pedaal dat mede met Karnivool bassist en producer Jon Stockman is ontwikkeld en enorm veelzuidig is en mij van een geweldig scheurend geluid voorziet. Een Boss Bass-flanger en Boss Bass-chorus voor de meer sfeervolle stukken.

Nou Michel dat is een geweldige set. Wat ik eigenlijk nog graag van je wil weten is het volgende. Wat heb jij met Slayer?

bas
Hell Awaits Slayer

Een kleine rebelse Michel was met zijn ouders op vakantie in Friesland. Ik had toen Iron Maiden en dergelijke al ontdekt en was wel al into heavy music. Dit was nog de tijd dat wij naar de radio luisterden met een cassette bandje in de aanslag, de vingers op de record button om, als er iets interessants voorbij kwam, dit gelijk op te nemen. Op de camping zat ik er ook helemaal klaar voor bij de radio. VPRO dat was het en die draaiden de nieuwe Slayer. Voor mij was het de eerste kennismaking maar het was dus het tweede wapenfeit van Slayer. Het nummer was Necropiliac van het album Hell Awaits. Ik vergat bijna de record button in te drukken, man man wat is dit?!?! Dit was heavier, gemener, griezeliger dan al wat ik tot dan toe gehoord had.

bas
SLAYER – THE FINAL TOUR

Hier wilde ik meer van weten! Dus zo gezegd zo gedaan en daar ging ik de volgende ochtend op de fiets naar Sneek, de big city. Gestopt bij de locale platenboer en naar binnen gestapt, “Hebben jullie de plaat van Slayer?” En jawel die hadden ze, dus ik super blij met Hell Awaits onder mijn arm/jas terug naar de camping om nog de hele week te moeten wachten om de plaat te kunnen draaien. In de jaren ’80 was de platenspeler nog niet portable natuurlijk. Toen ik eenmaal thuis was, heb ik de plaat op de speler gelegd en ben er voor gaan zitten. Na het onheilspellende intro van het gelijknamige nummer Hell Awaits was ik zwaar onder de indruk en dit was voor mij de start naar het heavier genre. Hell Awaits is mijn favoriet album van Slayer. Nu nog steeds, alhoewel Reign in Blood ook niet te versmaden is. Hier begon het dus voor mij allemaal mee en dit is dan ook de reden dat ik een zwakke plek heb voor Slayer, en iedereen mij altijd toeroept met SLAYERRRRRRRRR!! Ha ha.

Kijk dat is nog eens duidelijk.
Michel bedankt voor dit zeer onderhoudende interview,wat KLANKGAT door de stroom aan interessante informatie zelfs in drie delen heeft moeten publiceren.
Wil jij als laatste nog iets kwijt aan onze lezers?
Mensen houd rekening met de maatregelen en met elkaar. Zorg dat je gezond blijft en hopelijk zie ik jullie heel snel bij één van onze concerten. Houd onze pagina’s in de gaten:

cirrhaniva.nl
facebook.com/Daemorthan
Wikipedia.org/wiki/Hell_Awaits


Youtube Screenshot Slayer from SLAYER – THE FINAL TOUR

Daemorthan

Daemorthan is samenvoeging invloeden van bandleden

Deel 2 van het grote interview met Michel Steenbekkers bassist van Cirrha Niva

Aan de lijn met Michel Steenbekkers aka Dj Michel from Hell van Cirrha Niva en Daemorthan Deel 2.

Daemorthan
Michel Steenbekkers – Daemorthan

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANKGAT geen concerten kan recenseren, maar wij grijpen deze tijd aan om de locale metal scene nader voor te stellen. Wij trappen af met Michel Steenbakkers, de veelzijdige bassist die velen van ons wel eens ontmoet zullen hebben, op of naast het podium. Ik sprak hem laatst toen hij het voorprogramma als Dj Michel from Hell verzorgde voor Anvil en dat was genoeg om hem eens te bellen. Vandaag Deel 2 van dit onderhoudende interview. Nu over de nieuwe band Daemorthan van Michel.

KLANKGAT: Hoi Michel, ik heb begrepen dat je nog met een ander project bezig bent?
Michel Steenbekkers: Dat klopt! Ik had al een tijdje de gedachten om een thrash band op te richten. Ik hoorde dat drummer Dennis van Engeland en zanger Jack Elbers op zoek waren naar muzikanten om een band te gaan vormen. Nu zijn dat geen onbekenden van mij en contact was dus snel gelegd. Wij besloten om samen te gaan werken en te zoeken naar geschikte gitaristen. Tijdens Friends of Rock (tweejaarlijkse festival in P79 met speciaal voor de gelegenheid samen gestelde bands, red.) sprak ik Michael Hansen en die was toe aan een nieuwe uitdaging. Samen met Michael ben ik al snel songs gaan schrijven en in no time hadden we vier nummers klaar, Wel bleek dat ons materiaal toch echt een extra gitarist nodig had. Dus zijn we daar naar op zoek gegaan.

Hoe hebben jullie die uiteindelijk gevonden?
Dat is best grappig. Bij Jazz in Duketown sprak ik Sjim van der Schans, de zoon van een oude vriend van mij, en ik wist wel dat hij een behoorlijk partijtje kon spelen. Hij zat op dat moment in een soort dubio met zijn huidige bandje en was benieuwd naar hetgeen waar ik nu mee bezig was. Ik heb hem de reeds geschreven nummers doorgestuurd en daar was hij direct super enthousiast over. Enige probleem was misschien het leeftijdsverschil. Sjim haalt de gemiddelde leeftijd erg omlaag, zal ik maar zeggen haha. Rond die tijd stopten wij ook met the Covering waar ik op dat moment ook in speelde dus de tijd was rijp om daadwerkelijk serieus aan de slag te gaan en zodoende waren wij compleet.

Wie spelen er nu uiteindelijk allemaal in Daemorthan?

Daemorthan
Daemorthan – ©Sharon van Riel

De band bestaat nu uit:
Jack Elbers : Vocals
Dennis van Engeland : Drums
Michel Steenbekkers : Bass & Backing Vocals
Michael Hansen : Guitar & Backing Vocals
Sjim van der Schans : Guitar

Wat betekent de band naam eigenlijk?
Een goede bandnaam was een verschrikking om te vinden! Had ik weer wat bedacht, even Google en jawel bestaat al, bestaat al en zo ging het maar door… toen ben ik gaan denken aan het samenvoegen van woorden, ik heb dat in het verleden met Fuelblooded ook gedaan en uiteindelijk heb ik Daemon (Godheid), Mortician (begrafenisondernemer), Leviathan (Zeemonster) samengevoegd in Daemorthan, past perfect bij de stijl.

Welke stijl moeten wij dan aan denken bij Daemorthan ?
Uiteindelijk is het de samenvoeging van de invloeden van de bandleden en dan dan komen we ongeveer uit op Death metal met Thrash metal invloeden doorspekt met een dosis Black Metal.

Thrash had ik wel verwacht bij jou maar Black Metal? Vertel hoe dat zit.
Death en Thrash is de hoofdmoot, maar wij willen niet alleen maar hoog tempo nummers spelen en houden ook van dynamiek, en dat doen wij door meer sfeervolle stukken te verwerken en die hebben dan toevallig dat Black Metal karakter in zich zoals je in de Black Metal ook wel tegenkomt, echt de samenkomst van alle verschillende smaken in de band.

Ik ben reuze benieuwd! Hoe staan de zaken er momenteel voor?
Wij repeteren normaliter wekelijks en werken veel met uitwisselen van stukken via de digitale snelweg. Momenteel hebben we ongeveer zeven nummers klaar, en natuurlijk allemaal eigen werk. Dat is behoorlijk snel als je je bedenkt dat wij nog geen jaar samen schrijven. Het idee is om dit jaar onze debuut show te spelen en wellicht is dat in onze mooie stad Den Boch. Dat hangt helaas ook af van wanneer wij weer kunnen repeteren. Er gaat niks boven de chemie van samenspelen. Gas erop!

Daemorthan
Michel Steenbekkers – Daemorthan

Volg Daemorthan op FaceBook

Volgende keer Deel 3 van dit interview en dan praten wij over Michel zijn gear en Slayer.


Cover foto: Sharon van Riel

Cirrha Niva

Michel Steenbekkers over het nieuwe album van Cirrha Niva

Aan de lijn met Michel Steenbekkers aka Dj Michel from Hell van Cirrha Niva en Daemorthan.

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANKGAT geen concerten kan recenseren, maar wij grijpen deze tijd aan om onze locale metal scene nader voor te stellen. KLANKGAT trapt af met Michel Steenbakkers de veelzijdige bassist van Cirrha Niva die velen van ons wel eens ontmoet zullen hebben, op of naast het podium. Ik sprak hem laatst toen hij het voorprogramma als Dj Michel from Hell de muziek verzorgde voor Anvil en dat was genoeg om hem eens te bellen. Vandaag Deel 1 van dit onderhoudende interview over Cirrha Niva.

Michel Steenbekkers bassist Cirrha Niva

Cirrha Niva
Michel Steenbekkers

KLANKGAT: Michel hoe vermaak jij je in deze quarantaine tijd?
Michel Steenbekkers: Hoi Edwin, allereerst complimenten voor dit toffe initiatief van jullie! Gelukkig kan ik gewoon iedere dag naar het werk, ik ben logistiek manager bij een groot bedrijf in bouwmaterialen en bij ons gaat alles nog steeds door en blijft het druk. Wel op gepaste afstand natuurlijk. Daarnaast liggen de repetities met mijn bands wel stil helaas, maar wij zoeken naar oplossingen via de digitale snelweg en werken zo toch aan nieuw materiaal door bestanden uit te wisselen. In mijn home studiootje ben ik bezig om de baspartijen op te nemen voor de demo voor Cirrha Niva’s aanstaande nieuwe album.

Hoe ben jij bij Cirrha Niva terecht gekomen?
Ik was erg onder de indruk van het album For Moments Never done van Cirrha en ben al jaren goed bevriend met Rob Willemse (de oprichter van Cirrha Niva) en toen die aan mij vroeg of ik niet de nieuwe bassist kon zijn voor Cirrha heb ik ook direct ja gezegd. Zodoende heb ik ook meegeschreven voor het album Out of the freakshow, helaas heeft onze toenmalige promotor niet gebracht wat hij beloofd had en hebben we ook lang gezocht naar een nieuwe geschikte gitarist, uiteindelijk hebben we in Richard een geweldige vervanger gevonden, waardoor we even in een rustig vaarwater hebben gezeten.

Vertel eens hoever zijn jullie met het nieuwe album van Cirrha Niva?
Wij zijn ongeveer eind 2019 begonnen met de demo, deze pre-productie is nu bijna klaar, de zangpartijen zijn klaar en nu is het nog de puntjes op de i zetten, helaas hebben we nu wel wat vertraging natuurlijk en zal de geplande data van mei/juni een nader te bepalen tijdstip worden, bedoeling is wel dat in 2020 het album klaar is, maar een en ander zal afhangen van de maatregelen en de duur rondom corona.

Jullie willen voor het nieuwe album met Joost van den Broek in zee gaan hoorde ik in de wandelgangen, hoe is dat tot stand gekomen? Joost is namelijk een grote naam in de scene.

Cirrha Niva
Cirrha Niva

Ten tijde van ons album For Moments Never Done heeft Joost de toets partijen ingespeeld en onze gitarist Rob heeft daarna altijd contact gehouden met hem, deels door het werk van Rob (Rob Willemse werkt bij Suburban Records, red.). Toen zat ik dus nog niet in de band. Maar Joost is natuurlijk bekend voor zijn producties van onder andere Epica, Ayreon en Powerwolf. Aangezien wij de lat voor onszelf erg hoog leggen willen wij ook de productie goed aanpakken en unaniem dachten wij aan Joost.

Cirrha Niva
Willem Twee gig

Na met hem contact te hebben gehad hebben wij eerst gekeken of het binnen ons budget zou passen. Maar Joost wilde het graag doen. Omdat Joost ook erg grote bands zoals Epica doet was dat nog wel een ding natuurlijk maar gelukkig zijn wij daar uit gekomen met wat aanpassingen . De gitaar en bas partijen zullen wij zelf opnemen en de zang en drums in de Sandlane Recording Facilities Studio van Joost, hij zal de plaat mixen waarna het album nog gemastered zal worden. Dus dat belooft veel goeds! Wij gaan ervoor!

Gaan jullie de plaat in eigen beheer uitbrengen?
Dat is wel wat je veel ziet momenteel maar heel eerlijk dat regelt Rob dus het kan nog alle kanten op, haha.

Cirrha Niva
Cirrha Niva

Kun je vast een tipje van de sluier oplichten van wat de luisteraar kan verwachten van het nieuwe materiaal?
Het album zal meer liggen tussen onze albums For Moments Never Done en Out Of The Freak Show, het heavy karakter van FMND en de dynamiek en seventies invloeden van OOTFS, natuurlijk zijn wij een prog metal band en dat blijven wij ook maar het album wordt zeker pittiger. Met Cirrha Niva proberen wij wel toegankelijk te blijven binnen het genre, en zodoende kunnen wij dan ook een breed publiek aanspreken. Naar mijn bescheiden mening verdient Cirrha het ook om een groter bereik te hebben, met meer shows en grotere verkopen. Aangezien de recensies die wij krijgen van onze albums super positief zijn, zou het mooi zijn als dat nu met het nieuwe album ook gaat lukken!

Ik kan mij daar alleen maar bij aansluiten. Deze tijd is een mooi moment de albums van Cirrha Niva te ontdekken, dit kan met een fysiek exemplaar te bestellen op www.cirrhaniva.nl of via Spotify, apple music etc. Check ook eens deze video die live in Willem Twee Poppodium is opgenomen:

Volgende keer in Deel 2 van dit interview praten wij over Michels nieuwe project Daemorthan.

Nephylim

Nephylim brengt debuut album Severance Of Serenity uit

Melodic death metal met een prog/black/doom randje van wereldklasse en van eigen bodem

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANKGAT voorlopig geen concerten kan recenseren dus gooien wij het over een andere boeg. Met interviews en reviews van album/ep/single/streaming releases. Dat deden we al maar nu nog meer. Hier is nu Nephylim met hun debuut album Severance of Serenity (letterlijk: Afscheid van de Rust).

Nephylim – Severance Of Serenity

Nephylim
Nephylim – Severance Of Serenity
Nephylim
Cézary van der Veen

Dit pareltje van eigen bodem is al een maand of twee uit, maar verdient het om nog eens extra aandacht te krijgen. Nephylim uit Den Bosch timmert al even aan de weg. De band kende een zeer moeizame tijd na het overlijden van Cézary van der Veen, hun frontman. Maar zij zijn niet bij de pakken neer gaan zitten en hebben doorgezet. Met dit debuut als prachtig resultaat waar ze zeer trots op kunnen zijn.

Het album opent instrumentaal met Reminescence. Mooi en sfeervol met een beetje Black gevoel. Dat Black metal gevoel houdt Nephylim vast in het begin van Forsaken dat snel verandert in een snelle melodic death metal song.  Vanguish the Sepsis (hoe toepasselijk nu..) met een langzaam slepend tempo volgt. Dat is toch wel kenmerkend voor Nephylim die veel dynamiek en melodische solo’s in haar nummers stopt. Er word echt goed gemusiceerd en je kunt horen dat de band lang heeft gewerkt aan dit debuut en zo met volwassen songmateriaal te voorschijn komt. De natuur speelt een grote rol in de teksten van Nephylim, met daarin de nodige persoonlijke verwijzingen.

Hoogtepunt
Dan mijn persoonlijk hoogtepunt Aftermath met staccato begin (Gojira), om dan met veel sfeer in midtempo verder te gaan. Dat doet mij sterk aan Amon Amarth denken maar dan met een prog randje. Halverwege het nummer komt de staccato riff terug en neemt Nephylim ons mee met dubbele grunts naar een meeslepend stuk en een solo met veel reverb en delay wat voor veel sfeer zorgt. De vele tempowisselingen zorgen dat het geen moment verveelt.

Poppy
Fractured Existence laat dan een bijna poppy begin horen wat overgaat in lekker riff werk waar ook weer de nodige afwisseling inzit. Reassurance is een instrumentaal rustpuntje van een grote schoonheid om er daarna met the Bitter Inheritance gelijk in te knallen met rollende dubbelbas en heavy gitaren, onderbroken met een mooi tussenstuk.

Dust Veiled Sky barst dan weer van de vele wisselingen, slepend, snel, sfeer het zit er allemaal in. Eye of the Storm gaat dan weer in headbang snelheid verder. Remembrance met Andy Gillion van de Finse death metal band Mors Principium Est als gast, is meeslepend met een geweldig tussenstuk waarbij de bass een grote rol speelt. Het is een naar prog refererend nummer met geweldig gitaarwerk, om dan heel klein te eindigen met piano en daarmee een passend laatste nummer van deze geweldige plaat te zijn.

Als nieuwe zanger Tijn Bosters (Depths of Kronos/Bastard Bound) nu met zijn kenmerkende grunt nog wat meer afwisseling in de zang gaat brengen, zie ik een grote toekomst weggelegd voor dit professionele goed musicerende gezelschap wat zeer internationaal aandoet. Live staat Nephylim ook zijn mannetje. Dus gaat dat horen en hopelijk snel weer te zien. AANRADER!


Bandleden Nephylim

Deze diashow vereist JavaScript.

Tijn Bosters : Lead Vocals
Kevin van Geffen : Guitars/ Backing Vocals
Martijn Paauwe : Drums
Ralph Lentink : Guitars
Rens van de Ven : Bass

All Shall Be Well

Breed klankenpallet All Shall Be Well, Monomyth en Zer0 れい

Ambient, elektro, gitaren, bas, drums en geen zang in een hoogwaardige nieuwe stijl met Boundless festival

All Shall Be Well (AASBWAAMOTSBW), Monomyth (official) en Zer0 れい zorgen voor de nodige ambiance in Willem Twee poppodium vergezeld door visuals en stroboscopen. Mijn collega Johan Kramer is eerder al aanwezig en ik vergezel hem later. Hij is in ieder geval al helemaal enthousiast als ik binnen kom.

All Shall Be Well

All Shall Be Well
All Shall Be Well

Ik ben dan ook benieuwd wat mijn eerste band All Shall Be Well (afkomstig uit Haarlem) in de Kleine Zaal gaat brengen. Die zaal is behoorlijk vol als ik binnenkom en volgens mij zie ik alleen maar echte muziekliefhebbers die willen genieten en meegenomen willen worden in een breed klankenpallet.

All Shall Be Well heeft maar liefs drie gitaristen in de gelederen die vergezeld worden door bas en drums. Hiermee spelen zij het klaar om een behoorlijk vol geluid te produceren, mede door de vele effecten die de band gebruikt. Ik weet hoe lastig het is om met veel effecten te spelen en deze live te bedienen en ben onder de indruk van het feit dat deze muzikanten daar wel raad mee weten. Ook zijn de pedaal bakken zorgvuldig samengesteld en ik zie grotendeels delay, reverb en loop effecten. Daardoor is het geluid vol en ambient-achtig.

All Shall Be Well
Boundless festival – visuals

Soms moet ik denken aan een andere instrumentele band namelijk Long Distance Calling. Alleen is All Shall Be Well meer filmisch ingesteld met veel repeterende riffs en loopjes, ondersteund door passend bas en drumwerk. Enige gevaar bij dit soort muziek is dat het spanningsveld verloren kan gaan.

Zou All Shall Be Well nog meer dynamiek in hun filmische nummers verwerken (die overigens door erg mooie visuals ondersteund worden) dan zal het nog spannender worden en een groter publiek aan kunnen spreken.

Monomyth

Monomyth
Monomyth

Dan is het tijd om te verhuizen naar de Grote Zaal waar het uit Den Haag afkomstige Monomyth weldra los zal gaan. En los gaat het! Monomyth tapt toch wel uit een ander vaatje en de professionaliteit (en ervaring) spat er gelijk vanaf. Wat opvalt is dat alle nummers een duidelijke opbouw hebben en minimaal tien minuten duren. Dat zie je ook terug bij de albums van Monomyth met ongeveer vier nummers gemiddeld.

Monomyth
Monomyth – Boundless festival

Maar Monomyth weet de spanning vast te houden door de inbreng van genoeg variatie. De vocals mis je dan ook geen moment. Met de toetreding van meestergitarist Boudewijn Bonebakker (Gorefest/Gingerpig) is Monomyth nog sterker geworden. Zijn gitaarspel is werkelijk van zeer hoge klasse als ook zijn aanwezigheid op het podium. Ik kan mij nog herinneren dat hij ergens rond 1994 samen met Gorefest de W2 onveilig maakte. Hij is alleen maar gegroeid.

Monomyth
Tool en The Doors

De muziek van Monomyth heeft hier en daar zelfs wat weg van Tool, dit zit ‘m vooral in de baspartijen die sinds januari door Jason van Den Bergh (The Howl Ensemble) gespeeld worden. Zijn geluid is fenomenaal! Als ik dan bedenk dat hij dus eigenlijk pas kort bij de band zit en dan een performance van dit niveau neerzet…wereldklasse. Samen met drummer Sander Evers vormt Jason een ijzersterk duo. Aangevuld door Peter van der Meer en Tjerk Stoop die door middel van gitaar en toetsen het geheel een psychedelisch karakter meegeven.

Monomyth
dance

Het doet mij meermaals aan The Doors denken, terwijl anderzijds door de loops en samples zo nu en dan een dance gevoel neergezet wordt. Dat blijkt ook uit het publiek dat compleet losgaat en danst en zich mee laat nemen in de ambient space/stoner/krautrock van Monomyth. Al bij al een hele ervaring dit optreden van Monomyth en ik kan dan ook niet anders zeggen als ga dit zien/beleven als ze bij jou in de buurt zijn.

Zer0 れい

Zer0 れい
Zer0 れい

Na dit overweldigend optreden verplaats ik mij weer naar de kleine zaal waar een optreden van de uit België afkomstige DJ/Composer Zer0 れい plaats zal vinden en men noemt dit ook wel de geheime parel van het Boundless festival dus…

Het aantal mensen wat na het optreden van Monomyth het voor gezien houdt, is behoorlijk dus is het in de Kleine Zaal niet zo druk meer. De diehards laten zich echter meenemen door deze uitzonderlijke DJ die met zijn masker en gave visuals een bijna spooky sfeer neerzet. Trash wave techno, duister, onheilspellend met minimal invloeden.

Zer0 れい
@zer0trashwave

Het is echt wel oké wat Zer0 れい neerzet, maar na het energieke optreden van Monomyth is de vaart er voor mij net iets te veel uit en was een Dj act met ballen (lees: meer vaart en dynamiek) beter op zijn plaats geweest vandaag.

Ik kijk al uit naar 30 mei als Boundless presents: Temple Fang, Tankzilla en Severant plaatsvindt in Willem Twee poppodium. Tot dan!


All Shall Be Well:
Joene, Vincent, Woute, Bas en Niels

Monomyth:
Sande, Peter, Terk, Boudewijn en Jason

Zer0 れい:
neutral

Fotografie: Francé van der Pol

Anvil

The story of Anvil gewoon live in Willem Twee poppodium

Je heerlijk opwarmen met metal en niks anders dan metal op zondagmiddag concerten

We Are Anvil from Canada and We Play F**king Heavy Metal and we like it, de legendarische opener van Lips. Met support van HARSH en DJ Michelfromhell gaan we terug in de tijd.

Anvil

Anvil
Anvil – Lips

In verband met het inmiddels beruchte virus is support act Ramayan niet in staat af te reizen naar Den Bosch en zal DJ Michelfromhell de bezoekers vanaf 15:00 opwarmen met Metal en niks anders dan Metal en doet dat met verve. Rond de klok van 16:00 is het de beurt aan de andere support act uit Parijs genaamd HARSH. Het valt mij op dat het al behoorlijk druk is in Willem Twee poppodium en het publiek bestaat vooral uit oude lichting metalheads. Die komen echt voor Anvil.

HARSH

Anvil
HARSH

Er lopen wel wat jongeren rond en wellicht komen die voor de jongens van HARSH, want die zijn ook alle begin twintig. Als je de muziek hoort, zou je dat niet zeggen want die komt regelrecht uit de tachtiger jaren, met spandex broek en lange haren. Het is best een leuke opwarmer die doet denken aan Mötley Crüe en Skid Row. Eigenzinnigheid is wel ver te zoeken, maar het publiek reageert goed op de band en deze krijgt dan ook keurig applaus uit de zaal. Enig smetje is de cover Born To Be Wild van Steppenwolf, want dat voegt niks toe en de band kan dan ook beter eigen werk promoten zoals ze eerder deden met een nieuw nummer.

Pauze

Anvil
Lips tussen het publiek

Na een korte pauze is het zover, Anvil betreedt het podium en start gelijk met de opener van hun album Metal on Metal (een klassieker in zijn soort) namelijk March of the Crabs. Lips (Steve Kudlow) springt direct het publiek in en dat eet dan ook vanaf het begin uit zijn hand. Na deze opener gaat Anvil verder met 666. Het plezier spat er van af en Lips meldt dat hij zijn verjaardag aan het vieren is omdat hij om twaalf uur de leeftijd van 64 bereikt.

Anvil
Chris Robertson

Dan komt een oudje langs van het debuut album Hard’n’Heavy, Oh Baby, welke gevolgd wordt door Legal at Last van het gelijknamige nieuwe album (nummer 18!). Na Nebreska vertelt Lips dat het allemaal begon met Elvis de pelvis (zijn woorden) en Chuck Berry en zet Anvil Bad Ass Rock ’n Roll in, gevolgd door Wind Assasin van Forged in Fire.

Lemmy

Anvil
Lips over Lemmy

Lips vertelt dat hij in 1983 in een hotelkamer met Lemmy (Motörhead) verbleef en daarna pas begreep waarom het album No sleep ‘til Hammersmith van Motörhead zo genoemd is. Hun manager kwam namelijk de kamer binnen en riep ‘jullie moeten naar de gig’, waarop Lemmy zei: “Nu al?” Bleek dat ze al 48 uur op de kamer waren met alle beruchte versnaperingen binnen handbereik. Het publiek kwam niet meer bij en het is even alsof we bij een stand up comedian show zijn. Free as the Wind wordt dan ook aan Lemmy opgedragen.

Na On Fire en Thirteen begint men met knaller van format Mothra van Metal on Metal inclusief de beroemde vibrator solo van Lips. Bitch in the Box, Swing Thing ( inclusief drum solo van Rob Reiner). I Am Alive en afsluiter Metal on Metal worden nog gespeeld en dan is het over….. Nee natuurlijk niet!
Het publiek scandeert Anvil, Anvil, Anvil en komt terug voor twee toegiften, namelijk Forced in Fire en Running. Bij laatstgenoemde zijn Lips en Chris ook daadwerkelijk een ren wedstrijd aan het voeren op het podium, welke hilarisch is. Anvil kwam zag en overwon dat is duidelijk. Het publiek ging uit zijn dak.

Lips is de vriendelijkheid zelve (sprekend zoals in de film The story of Anvil) en loopt constant met een glimlach op het gezicht rond. Geweldig om te zien. En natuurlijk is het soms op het randje, loopt een drumbreak wat minder strak, maar wat zal het. We hebben het hier wel over f**ing Anvil! The best metal band of all time!


Anvil:
Lips (Steve Kudlow)– Vocals, guitar
Rob Reiner- Drums
Chris Robertson – bass, backing vocals

HARSH:
Albert Arnold- vocals, guitar
Severin- guitar backing vocals
Julien- bass
Leo- drums, backing vocals

Dj MichelFromHell:
Michel Steenbekkers