Reformist uit Noord-Brabant komt met hun eerste single Refraction als voorloper op hun full lenght plaat Voyages die later dit jaar zal verschijnen. Na de al eerdere twee singles en EP dan eindelijk de hele plaat. De release van de single was op 5 maart.
Refraction
Refraction
De titel van de single is dus Refraction en het nummer gaat over het herstellen van een trauma of verslaving, het behandelt de mentale worsteling van jouw gedachten als je gevangen zit. Uiteindelijk is het het doorbreken van die gedachten om vrij te zijn en het licht na het donker weer te zien .
Refraction begint met het donkere van jouw ziel en laat een mix horen van metalcore en doet mij wat denken aan Hatebreed in een moderner jasje, lekker lomp. Als het over gaat in het refrein doet het mij denken aan oude Linkin Park, veel melodie en catchy.
Een lekkere melodieuze gitaarsolo is de overgang naar een bridge waarin de stem dan weer meer richting een zware Dani Filth van Cradle of Filth gaat, lekker duister en slepend dus en dan zit het er al weer op.
Drie minuten die vol staan van muzikaliteit. De mannen beheersen hun instrumenten goed, fijne stem en goede productie, kan mij voorstellen dat de shows een feest zullen zijn.
REFORMIST
Voyages zal de veelzijdige muziek van de band laten horen: zware, pakkende en groovy progressieve metal, staat in hun persbericht. Dus, stuur het album maar op, ben benieuwd!
KLANKGAT heeft in februari 2023 al eerder kennisgemaakt met REFORMIST op een event georganiseerd door Heavy Hangout van Willem Twee Poppodium. REFORMIST bewees een goede live band te zijn. Verder stonden ze nog bij Popronde 2022 geprogrammeerd alleen helaas toen niet in de Popronde Den Bosch. We zien ze graag terug.
● Freek Kruijswijk – Vocals ● Matthijs van den Hoven – Guitar ● Mark van Gils – Guitar ● Jeffrey Vermeulen – Drums
The Chaos reign through live demise tour 2025 doet Willem Twee Poppodium aan op zaterdag 18 januari met Thulcandra uit Duitsland, Sacramentum uit Zweden en Nephylim uit Den Bosch. Blackened Death metal met melodie. Fijne package en zeer de moeite waard!
Nephylim
Nephylim – zwarte strepen
Klokslag 20:00 knalt het intro van Nephylim door de speakers in een behoorlijk gevulde Willem Twee. In rood licht gehuld podium met veel rook krijgt deze Bossche band een warm welkom van de aanwezigen in deze een na laatste ronde van de tour. Gehuld in de looks van de laatste clip, dus met zwarte strepen in gezicht en armen zien we een geoliede machine op het podium. Wat is deze band gegroeid!
MetInnerParadigm van het binnenkort (maart) te verschijnen nieuwe album trapt de band af en is het geluid subliem. Weliswaar aan de zachte kant maar zeer goed in balans. Nephylim oogt super professioneel. Frontman Tijn roept de mensen naar voren en de band zet EyeoftheStorm in, lekker.
geoliede machine
Dan is het tijd voor Withered dat perfect weerlegt waar Nephylim voor staat, lekkere melodieuze death metal met geweldige drums van Martijn, Tijn’s heerlijke grunt en de gitaren van Kevin en Ralph met de ronkende bass van Rens. Gevolgd door the BitterInheritance van het debuut (lees mijn recensie hier) en knaller FracturedExistence. Heerlijk nummer waarbij er zelfs een kleine pit ontstaat waar Tijn zelf aan mee doet.
melodieuze death
Het publiek is razend enthousiast en de band krijgt een geweldig applaus. Kippenvel moment zegt Tijn en dat is het ook. Mooi te zien dat deze band zo vooruit gaat, ze verdienen het! Wees erbij op 14 maart als Nephylim de aanstaande plaat in Willem Twee presenteert (jammer genoeg moet ik dat missen……).
Sacramentum
Sacramentum – Nisse Karlen
Om 21:00 volgt Sacramentum. Ik heb begrepen dat zanger NisseKarlen de avond ervoor in Haarlem ziek was en er niet werd gespeeld, maar door de goede zorgen van de medewerkers van Willem Twee staat hij er vanavond toch!
Met een lang (lees te lang ) intro begint de band met Dreamdeath waarbij Nisse gelijk in zijn element is, als een sjamaan bezweert hij het publiek. De outfit van de band is er een met veel leer en spijkerbanden, lekker old skool en dat is de black metal ook. Ze bestaan tenslotte al 35 jaar.
thrash black
Bij BurningLust hoor ik ook bijna Destruction ten tijde van hun debuut EP Sentencedof Death voorbij komen, beetje thrash black dus, maar als het zo lekker gespeeld wordt hoor je mij niet klagen! De band speelt strak en heeft een fijne ritme sectie in de gelederen.
Het volgende nummer heeft veel weg vanDissection, lekker hoor. Blood Shall Be Spilled is dan weer meer oude black metal en lekker snel, To theSound of Storms raast lekker door met fijn drumwerk. Nisse kondigt de nummers aan op een filmisch-achtige manier die goed werkt bij het geheel. Afsluiter is AwakenChaos een lekker snel black metal nummer met fijne melodieën.
veel leer en spijkerbanden
Lekkere show en chapeau voor de niet fitte Nisse, hij heeft het toch maar even geflikt. Na afloop zijn de meningen verdeeld, maar aangezien ik een zwak heb voor old skool black hoor je mij niet klagen…
Thulcandra
Steffen Kummerer
Met Steffen Kummerer in de gelederen belooft Thulcandra van een muzikaal ander niveau te zullen zijn. Hij is tenslotte ook de hoofdspeler bij Obscura een zeer technische death metal band. Na het intro In the Realm of Thousand Deaths, knallen ze met Deliverencein Sin and Deathdirect en valt op dat ook hier het geluid best zacht staat. Waarschijnlijk de nieuwe norm voor 2025… maar dat mag de pret niet drukken.
twin gitaar spel
Het geluid van Thulcandra is namelijk prima verder en Steffen zijn screams lekker, een old skool vibe met heerlijk twin gitaar spel en na het applaus antwoordt hij in onvervalst Nederlands met ‘dank je wel welkom Den Bosch’ met FuneralPyre volgt een nummer dat erg beïnvloed is door Dissection, en dat is overduidelijk een invloed voor de band maar ook de vorige band Sacramentum, heerlijk blackened death.
De band staat goed te spelen en ook Thulcandra heeft een dijk van een drummer. Erg professionele band met geweldige muzikanten, goede groove en genoeg melodie maar het blijft stevig en razend.
geweldige muzikanten
In Vain is dan een wat rustiger nummer en aan het einde vraagt Steffen of wij nog een ballad willen horen en zet men Hail the Abyssin van het laatste studio album. Onlangs is er nog wel een live album verschenen dat ik je kan aanbevelen.
Steffen bedankt de andere bands en vertelt ook dat Sacramentum de reden is van het bestaan van de band laatste nummer is Spirit of the Nightvan het debuut. Hier hoor ik Tom Warrior weer terug in de vorm van OE! Den Bosch, hey hey hey . Een hele vette show!
OE! Den Bosch, hey hey hey
Het publiek heeft er nog geen genoeg van en Thulcandra komt terug voor een toegift in de vorm van een cover van Dissection namelijk Night’s Blood, waarbij een heuse pit ontstaat en iedereen losgaat , heerlijk!
Wat een geweldige zaterdag avond, laten we hopen dat er dit jaar nog vele zullen volgen in ons eigen geliefde Willem Twee Poppodium!
Wow wat een package in Den Bosch @MAINSTAGE METAL THRASHING MAD MET HATE ÜBER ALLES INTO THE PIT ! Oftewel de grootheden in thrash metal: Anthrax uit de US, Kreator uit Germany en special guest Testament uit eveneens de US. Een veelbelovend trio in december dus.
Testament
Chuck Billy & Eric Peterson
Druk is het bij de MainStage in Den Bosch, lange rijen om binnen te komen en ik mis helaas daardoor de eerste twee nummers van Testament. Als ik binnenkom, start de band net met Children Of The Next Level van het album Titans of Creation waarbij de gitaartandem Alex Skolrich en Eric Peterson hun kunsten ten toon spreiden.
Alex Skolrich
Vooral Alex is natuurlijk bekend als wonderkind en zijn jazzy uitstapjes maken hem nog beter, wat een klasbak.
special guest volume
Mij valt op dat de zang van Chuck Billy wat zacht in de mix staat, de mix die wat volume betreft al wat zachter is. Special guest volume zullen we maar zeggen. Chuck roept het publiek op om the Goddamn Horns in de lucht te gooien bij The Formation Of Damnation en ze spelen dit weer supersterk. Aan de reacties merk ik dat veel mensen toch wel voor Testament zijn gekomen.
Steve DiGiorgio
Met First Strike Is Deadly volgt een lekker thrash nummer met geweldige drums, Low en Native Blood zijn wat slepender van aard maar ook dit brengt de band met verve. Bij oudje Into The Pit blijkt maar weer dat Testament een fijne strakke band is met een goede setlijst en Anthrax en Kreator zullen aan de bak moeten!
Anthrax
Joey Belladonna & Scott Ian
Anthrax opent met een erg coole video met celebrities die chatten over Anthrax. Indrukwekkend om zoveel beroemdheden de invloed die Anthrax op hen had te horen vertellen. Tom Morello, Gene Simmons, Chuck D en Dave Mustain om er een paar te noemen.
Anthrax gaat furieus van start met A.I.R. van mijn favoriete Anthrax album Spreading The Disease ! En iedereen is direct Caught in the Mosh. Met op bass Mister Frank Bello (volgens sommigen bass-god) lekker in de mix.
Frank Bello – bass god
Het geluid is wat ruiger dan bij Testament veel luider ook maar perfect passend bij de skaters thrash van Anthrax en het publiek vind het helemaal te gek en gaat helemaal los tijdens Got The Time en Caught In A Mosh.
Als ze mijn favoriet Madhouse spelen, gaat het dak eraf met een passende lichtshow en de eerste crowd surfers zijn gespot. Dan door met Metal Thrashing Mad en mijn avond kan niet meer stuk! Met I Am The Law van Among the Living kan het publiek lekker mee brullen.
Jonathan Donais & Frank Bello
De hele set valt mij op dat Joey Belladonna zeer goed bij stem is en alleen tegen het einde van de set word het wat lastiger voor hem, maar het publiek doet gewoon lekker mee. Indians lijkt dan de afsluiter maar Anthrax speelt nog een extra nummer Efilnikufesin en dan zit het erop.
Charles Lee Benante
Wat een geweldige set heeft Anthrax vandaag gekozen en strak neergezet met het enthousiasme van een stel jonge honden. Het publiek vind het geweldig (en ik ook ☺ )
Kreator
Kreator
Met intro Sergio Conbucci Is Dead is het de beurt aan Kreator! Dat direct knalt met HATE Uber Alles, het is gelijk duidelijk wie het beste geluid heeft vanavond. Alles klinkt mooi gebalanceerd, juiste volume en mix, compliment voor de geluidsman. Kreator heeft een mooie podium aankleding met veel rook en vuur en dat gelijk al bij het eerste nummer.
Bij het intro van Phobia klinkt er een harde knal en op dat moment vallen er allemaal lijken naar beneden aan een galg, geweldig showelement en ze spelen de song ook supersterk. Mile Petrozza roept op tot een Wall of Death bij Enemy of God en knallen er slingers de zaal in.
Mille Petrozza
666 World Divided is een fijne headbanger en bij Betrayer hebben de crowd-surfers er zin en ze worden aangemoedigd door Mile. Eén fan is iets te enthousiast en betreedt de stage om te knuffelen met de bandleden maar daar steekt de Security direct een stokje voor.
666 World Divided – headbanger
“Den Bosch get ready”, schreeuwt Mile en Satan is Real is het volgende nummer waarbij een soort van monniken het podium opkomen met brandende fakkels om het nummer bij te staan.
Strongest of the Strong word opgedragen aan Anthrax en Testament en eens te meer is het duidelijk dat het geluid echt top is, de band staat strak te musiceren, super lichtplan en veel rook en vuur, top! Bij Violent Revolution ben ook ik niet meer objectief. Zo lekker om dit mee te schreeuwen en te headbangen.
Afsluiter Pleasure to Kill versterkt dit nogmaals en met vuur rook knalt dit laatste nummer uit de speakers en zit het erop. Kreator zet een vette show neer met het beste geluid van de avond!
professionele vette show
Wat een avond, drie top bands in de MainStage Den Bosch, waarbij Anthrax denk ik toch wel publiekswinnaar is gezien de reacties tijdens de show, Testament meer dan een goede support (ook headliner waardig) en Kreator een super professionele vette show heeft neergezet.
Vraagje aan MainStage, kunnen jullie dit doorzetten in 2025, elke maand een vette metalshow? Yess please!
Voor alle lezers van KLANKGAT, allemaal een hele heavy Kerst en een metal new year! See you soon in 2025!
Het festival Sepulfest strijkt neer in de Brabanthallen in Den Bosch met Enforced, 200 Stab Wounds, Jesus Piece, Gatecreeper, Obituary, Jinjer en natuurlijk de host Sepultura! Zeven vette metalbands op een zondag. Wat een feest.
Sepulfest
Andreas Kisser – Sepultura
Geen Rockcircus dit jaar in de Brabanthallen maar een goede vervanger dit Sepulfest. Zojuist bekend gemaakt dat er volgend jaar 2025 op 17,18 en 19 oktober wel weer The Rockcircus zal plaats vinden. Vanaf vrijdag 8 oktober start de voorverkoop. Check de site er zijn al wat namen bekend!
Op deze mooie zondag in november kan ik weer heerlijk op mijn fietsje naar de MainStage want daar is een wel erg lekker metal pakket in de vorm van Sepulfest. Dit festival pakket wordt voor het eerst buiten Brasil gehouden en gehost door Sepultura wat in het Portugees letterlijk grafmonument betekent.
Sepultura – Derrick Green
Door wat verplichtingen op de zondag ben ik wat later en krijg ik nog net twee nummers mee van de openings act Enforced. Deze thrash metal band die met twee voeten in de jaren 80 staat met een modern sausje, ligt lekker in het gehoor en War Remains mag er zijn.
Het is al best druk in de MainStage en ik denk dat zeker later op de middag het bordje uitverkocht wel erg genaderd zal zijn. Het is gezellig druk, het tijdschema van Sepulfest is strakker dan strak en om precies 15:50 begint de volgende band 200 Stab Wounds.
200 Stab Wounds
Die bracht onlangs nog een nieuwe plaat, Manuel Manic Procedures, death metal van de eenvoudige soort, maar wel lekker groovend. Helaas komt het live niet uit de verf, de belangrijke accenten zijn niet hoorbaar, de gitaar staat te zacht in de mix, bass boom’d veel te veel. Kortom een slecht geluid.
De band is denk ik ook nog niet klaar voor een groot podium en zal in kleinere clubshows met een goed geluid veel beter tot hun recht komen, jammer.
Jesus Piece
Band nummer drie Jesus Piece lijkt veelbelovend te beginnen. De band zit vol energie en dat past ook goed bij hun hardcore-achtige death metal. Een soort van Biohazard doet death, maar ook hier geluidsproblemen als de gitaar van een van de gitaristen een haperende zoem gaat geven.
Jesus Piece
Jesus Piece
Jesus Piece
Jesus Piece
Men probeert het te verhelpen maar helaas 30 min lang irritant aanwezig… knap dat de gitarist gewoon door speelt uiteindelijk. Misschien een club tour met 200 Stab Wounds , goede apparatuur mee en het dak gaat eraf, wellicht een idee?
Dan is tijd voor Gatecreeper dat net een geweldig nieuw album uit heeft namelijk Dark Superstition. Het geluid is gelukkig direct een stuk beter en de band opent met Ovlivion van de nieuwe plaat. Lekkere death metal met een Zweeds randje en het is gelijk headbangen geblazen.
Gatecreeper
Gatecreeper
Gatecreeper
Gatecreeper
Gatecreeper
Door het exclusief gebruik van groen licht lijkt het of het Noorderlicht weer in de MainStage aanwezig is (zie mijn recensie van in flames in de MainStage..) maar dit keer komt de band uit Arizona en niet uit Zweden. Ik hoor wel af en toe wat oude In Flames invloeden, heel fijn.
Zweedse metal
De oudere songs gaan dan meer richting de oude Zweedse metal zoals een Entombed, de frontman heeft een uniek stemgeluid voor het genre en de hele band maakt een professionele indruk.
De laatste song Flametower van het eerste album is een lekkere afsluiter, de nieuwe nummers klinken ook als een klok en Gatecreeper laat een goede indruk achter, fijne band.
Hoogtepunt van de avond samen met de volgende band namelijk Obituary.
Obituary
Obituary
Obituary
Obituary
Obituary
Wat een power en strakheid, geluid is direct goed en de band start strak met Redneck Stomp. Gelijk is duidelijk dat hier een van de grondleggers van de death metal staat. Super strak staan ze te spelen en de zang van John Tardy staat ook als een huis. Met Threatening Skies gaan ze weer verder.
Duidelijk een van de bands waar het publiek voor is gekomen en ook een nieuwe song als The Wrong Time, vooraf gegaan door een super vet intro, knalt uit de speakers. Het geluid is top en de band in vorm. Met Dying Of Everything – veel effect op de zang – komt het onvermijdelijke einde Slowly We Rot, met indrukwekkende breaks.
Slowly We Rot
Helaas zit het na 45 minuten erop en knalt Ted Nugent nog even door de speakers. Enig minpuntje is dat er tussen de songs wel veel stille momenten waren en wellicht anders één song extra gespeeld kon worden… maar vette show!
Dan even tijd voor de innerlijke mens. Het schema van Sepulfest is zoals eerder al gezegd strak en na vijf bands moet er ook wat eten in. Alles is keurig geregeld in de MainStage/Branthallen. Fijne locatie en hopelijk gaan we nog veel meer metal in Den Bosch zien.
Tatiana – JINJER
JINJER
JINJER
JINJER
Ik mis nu wel wat van JINJER die nu op het programma staat. Opvallende band met een moderne metalcore sound die opvallend gepland staat tussen de overwegende death/thrash metal met een old skool randje vandaag, en de enige met zangeres.
diepe grunt
Tatiana klinkt soms lief met haar cleane stem, maar meestal gebruikt zij een diepe grunt. Het podium is anders aangekleed met extra licht dat flitst van achter de muzikanten die daardoor ook veelal in het donker staan. Ik heb ze ook eens gezien op Dynamo Metalfest en toen maakte de band op mij meer indruk. Vandaag lijkt het een beetje routinematig en dat is ook wat ik in de wandelgangen hoorde na de show.
Sepultura
Paolo Jr.
Andreas Kisser
Greyson Nekrutman
Dank zij het strakke schema begint klokslag 21:30 Sepultura, misschien wel de laatste keer om de band te zien in de huidige samenstelling want de band heeft aangegeven om te stoppen na 40 jaar. Wel toeren ze eerst nog anderhalf jaar de wereld rond en wil de band afscheid nemen met een live document.
Refuse/Resist is een lekkere opener en het publiek doet gelijk mee met de band en dan gelijk door naar Territory. Het geluid is mooi in balans, als het viertal doorgaat met een nummer uit het Derrick Green tijdperk blijkt wel dat de oude songs het beter doen. Na maar liefst acht albums met Sepultura gemaakt te hebben blijft het voor Derrick lastig om Max Cavalera te doen vergeten.
Derrick Green
Nu is zijn stem vandaag ook niet in grootste vorm helaas en dat blijkt gaande weg de show minder te worden. Muzikaal is het dik in orde in het begin maar het wordt gaandeweg wat slordiger. Wel complimenten voor de nieuwe jonge drummer Greyson Nekrutman want die mept er goed op los.
Bij oudje Escape To The Void gaat het weer ff lekker los. In Kaiowas komen er extra trommels het podium op om dit Braziliaans nummer ten gehore te brengen, met de crew. Voor mij haalt dit de vaart wel uit de show.
Arise
Met Dead Embryonic Cells, Troop of Doom, Inner Self en mijn persoonlijke favoriet Arise komt er nog genoeg voorbij en als ze afsluiten met Ratamahatta en Roots Bloody Roots komt er een einde aan deze show van Sepultura. Helaas vandaag wat minder indrukwekkend dan vorig jaar op Dynamo Metalfest maar wellicht komt er nog wel een reünie met de broertjes Cavalera. We zullen gaan zien.
Sepultura
Het einde van een leuk Sepulfest met dank aan Mojo. Fijne locatie, superstrak georganiseerd (alle bands op tijd gestart!) dus op naar volgend jaar The Rock Circus 2025. Slowly We Rot.
Changing Tides uit Noord-Brabant komt met hun belangrijke tweede plaat (als we de debuut-EP niet mee rekenen) die 1 november uit zal komen! De titel is Amidst The Gray, wat ongeveer zoveel betekent als in het grijze gebied verkeren en biedt meer van hun handelsmerk namelijk deathcore/metalcore en dat sinds 2013 alweer.
Changing Tides
Amidst The Gray
Allereerst complimenten voor de mooie hoes. Prachtig gedetailleerd en mooie aanvulling op het geheel. Drie afbeeldingen van een meisje met een bloemenhoofd bedekking dat met gesloten ogen poseert. Prachtig.
Het album opent met Siren’s Song met een episch klinkend intro dat overgaat in een slepende metalcore song, zware grunts en met een lekkere melodieuze gitaar solo blijvend slepend. Het is minder snel dan ik gewend ben van Changing Tides en doet mij wat aan een band als Heriot denken.
Desolate met gastrol van Dane Evans van To the Grave is ook wat trager met lekkere breakdowns.
The Thrill opent met felle screams en vertraagd dan direct in het begin en gaat langzaam over in een toegankelijke lekkere gitaarsolo en eindigt weer met de vertraging.
Het wisselen met tempo’s en vertragingen zorgt wel voor meer dynamiek en bevalt mij wel, dit nummer is sowieso een van mijn favorieten van dit album samen met Siren’s…
Not Quite Close opent met super diepe grunst en vertraging, lekker melodieus gitaar werk in dit nummer. Louder Than Words, is dan meer traditionele metalcore, met veel screams en raast lekker door.
Changing Tides
Amidst The Gray, de laatste single en titelsong van het album, is wat rustiger met zelfs cleane zang en toetsen maar eindigt gelukkig weer met diepe grunts. Dit is een fijn afwisselend nummer en bijna een soort van toegankelijk 😉
Sabotage is dan weer lekker slepend en Lifeline vol met screams en grunts. Sands Of Time heeft als ondersteuning Adam On Earth (warren) bekend van Oceano, een populaire deathcore band uit Illinois.
Zo zie je maar dat Changing Tides internationale allure heeft en kan rekenen op samenwerkingen met de grote jongens, een fijn nummer dat wel centraal staat voor dit album.
Het album eindigt met Bleeding Wrists dat wederom langzaam eindigt met diepe grunts en is dan ook de perfecte afsluiter van het album.
screams/grunts
Professioneel bandje dit Changing Tides! Productie is top, artwork geweldig, muzikanten zijn erg goed op dreef en de screams/grunts mogen er zijn, ik hoop dat de getijden gunstig gaan veranderen en men boven de grijze middelmaat uit zal steken, om met dit album aan de top te komen, jullie verdienen het!
Death en metalcore fans direct toeslaan en de ruimer denkende metalhead moet dit zeker ook proberen. Lees ook een eerder bericht van de band op het laatste Rauwkostfestival in 2020.
Zweden heeft Ikea en gehaktballetjes maar ook de package van vanavond namelijk SOILWORK, In Flames en Arch Enemy. Samen zijn deze in Den Bosch met hun Rising From The North Tour 2024 in een zo goed als uitverkochte Mainstage. Volgens Bjorn Strid (vocals SOILWORK) drie bands die op hun top bezig zijn momenteel. Ben benieuwd…
Als ik aankom bij de Mainstage, lekker op de fiets want het is zo lekker dichtbij 😊 staan er al lange rijen, maar goed georganiseerd loopt het als een trein en ben ik zo binnen. Mainstage heeft een grote hal waar de merchandise ten toon staat, je eten kunt halen en jouw locker zich bevindt.
Alles bij de hand en daarnaast de zaal die op verschillende manieren te bereiken is en met rond de 5500 bezoekers is dat wel handig en heb je eigenlijk overal wel ruimte.
Om klokslag 19:00 uur trapt SOILWORK af en knalt met Stabbing The Drama gelijk goed binnen en Bjorn roept gelijk ‘Come on Den Bosch!‘ Hij vertelt dat het 25 jaar geleden is dat hij voor het laatst in Den Bosch was en wel in ons eigen Willem Twee poppodium. Het zal vanavond met een tienvoud aan mensen toch een andere ervaring zijn voor de band, schat ik.
SOILWORK speelt de voor hen typerende melodic death metal met super catchy refreinen dat wel hun handelsmerk is. Het zullen de Zweedse roots wel zijn denk ik. Bij het derde nummer Exile uit 2007 komt dit ook mooi naar voren. Bjorn krijgt het publiek al snel op zijn hand en de eerste Circlepit van vanavond is een feit. De voornamelijk jonge mennekes maken er een feest van en ik begeef mij zelf snel wat naar achteren.
Het geluid is in het begin wat zompig (het eerste wat in mij op komt…) maar gaandeweg wordt het beter en meer in balans. SOILWORK heeft er zin in vanavond en dat is te zien. De band heeft net een nieuwe single uit Spirit Of No Return en die word vol overgave gespeeld. Lekker nummer ook en als ze dan afsluiten met mijn favoriet van de band namelijk Stålfågel van het laatste album, komt er een mooi einde aan de 45 minuten die de band toebedeeld heeft gekregen als support. Prima optreden.
De organisatie is stipt vanavond en In Flames begint iets over 20:00 uur. Het begint met een donkere achtergrond waarbij telkens een bandlid uitgelicht wordt met een intro erbij en dat ziet er super gaaf uit! Dan een knal en valt het doek en openen ze met Cloud Connected van het album Reroute To Remain. Nu heeft In Flames (net zoals de andere bands vanavond) een heel arsenaal aan albums om uit te kiezen natuurlijk.
Bij Take This Life is dat een stuk steviger met een mooi lichteffect, alles is groen en het lijkt of men het Noorderlicht mee naar Den Bosch heeft genomen. Elk nummer een andere kleur en dat is best gaaf. Als alles rood kleurt spelen ze Deliver Us met lekkere wah gitaar en zijn de eerste crowdsurfers een feit. Zanger Pär Anders Fridén moedigt dit zeker aan en de hele set zullen de crowdsurfers er zijn. De security vooraan heeft het daardoor druk.
Het geluid is bij In Flames nu een stuk beter en de band speelt een aantal oudere nummers uit de jaren ’90 zoals Food For The Gods van Whoracle en Coerced Coexistence van Colony. Met Trigger horen we de nieuwe bassist Liam Wilson goed met een ronkende bas, lekker geluid.
De band heeft er zichtbaar plezier in en gebruikt het hele podium en het typische In Flames twin gitaar werk is heerlijk in de mix. Meet Tour Maker is van het laatste album en knalt er lekker in. Anders roept op zijn Bruce Dickensons ‘Scream for me Netherlands‘. Met My Sweet Shadow besluiten ze dit puike optreden en bedanken iedereen dat In Flames een klein stukje van het leven uit mag maken ‘and that means the world to us!‘, zegt Anders.
Ace Of Spades van Motörhead is de opmaat naar de andere headliner van vanavond, Arch Enemy dat furieus van start gaat met Deceiver, Deceiver van het laatste album Deceivers. En zo openden ze ook in 2022 met The European Siege Tour met Behemoth om dit album te promoten. Lees hier mijn verslag van The European Siege Tour 2022 .
Ze spelen ongeveer zeven andere nummers en wel het tweede nummer The World Is Yours van Will To Power. Het publiek word er direct bij betrokken door Alissa White-Gluz die met haar blauw gekleurd haar en strakke lichte pakje de vocalen verzorgd bij Arch Enemy. Veel rook op het podium en ik zie hier de oude vertrouwde Marshall stacks als backline weer staan.
Waar bij de andere acts niks zichtbaar op het podium stond, maar Michael Amott is natuurlijk de shredder puur sang en dit is dan ook de meest guitar-only gedreven band van deze avond. Bij SOILWORK en In Flames hebben de toetsen een prominente rol en live is er ook een toetsenist aanwezig, schittert die bij Arch Enemy door afwezigheid (al loopt er soms iets op band als intro mee).
Ze spelen ook nog een nieuw nummer dat waarschijnlijk, als wij het allemaal goed vinden natuurlijk, op het nieuw te verschijnen album Blood Dynasty verschijnt. De release is gepland voor maart 2025. Een nummer met een heavy trashy tussenstuk met veel double bass en wat epische stukken.
Ik vind het alleen meer van hetzelfde wat Arch Enemy al jaren doet. Nu hoop ik toch dat er wat verrassingen op het nieuwe album komen te staan, want met een meester gitarist als Michael Amott en zijn staat van dienst verwacht je dat toch wel en wil je verrast worden.
Het einde is zoals in 2022 met Nemesis en van het eerste album Black Earth, Fields Of Desolation (wel erg lekker hoor die oudjes). Al met al een solide optreden zonder verrassingen.
Toch wel een geweldige avond gehad op acht minuten fietsen van huis, en op 3 november Sepulfest met Sepultura, 15 december Kreator, Anthrax en Testament nog in het vooruitzicht word het een mooie winter met dank aan Loud Noise en Mainstage .
Onze dank aan Kees Vos Fotografie en Elvira Miran Photography
Coverfoto: Elvira Miran Photography
Heavy Hangout presenteert Progressieve Doom en Doom van The Foreshadowing, In The Woods en Saturnus in Willem Twee in Den Bosch, passend bij het druilerige weer en aanstaande Halloween.
Door de verandering van aanvangstijd van maar liefst 1 uur vroeger dan op mijn kaartje vermeld, mis ik helaas de eerste band The Foreshadowing uit Italië. Naar het schijnt was het een gedegen optreden van deze rock/doom band en hebben de heren hun zojuist verschenen EP Forsaken prima gepromoot. Volgende keer ben ik erbij.
Deze avond is sowieso al memorabel omdat dit het eerste rock/metal concert van mijn vriendin betreft. Andere concerten waren toch echt van een ander kaliber, maar weldra zal zij meegevoerd worden door de melancholische progressieve klanken van In the Woods afkomstig uit Noorwegen.
Klokslag 20.30 beginnen deze pioniers in een redelijk gevulde Willem Twee met hun progressieve black/doom metal set. Ontstaan in 1991 draait In the Woods al even mee. Ze hebben wel een hele lange pauze gehad van maar liefst 15 jaar.
Sinds 2016 zijn ze weer aan het spelen en hebben vorig jaar het derde album sinds de heroprichting uitgebracht, genaamd Diversum. Hierop is ook de nieuwe zanger Fjellestad te horen. De muziek van In the Woods is hierop een stuk toegankelijker dan de avantgardistische black metal van de eerste albums.
Maar de opening is juist een oudje van Heart of Ages uit 1995, namelijk het titelnummer. En dat is lekker en precies waar ik op gehoopt had, het geluid is prima in balans (de laatste keren dat ik in de Grote Zaal van W2 was, is het geluid sowieso goed te noemen, complimenten).
Dat is zeker duidelijk bij We Sinful Converse van het laatste album Diversum. The Coward’s Way is hiervan ook afkomstig en is lekker slepend met een catchy refrein. Empty Streets van Cease The Day is dan weer progressiever en avontuurlijker.
Fjellestad kan wel echt een potje zingen zeg, clean, grunts en screams echt een aanwinst. Lol heeft hij ook samen met gitarist Kare Andre zoals regelmatig te zien is. Als hij 299796 km/s aankondigt van klassieker Omnio is de publieksreactie groot. Duidelijk een favoriet.
Na een korte pauze is het de beurt aan Saturnus uit Denemarken. Saturnus bestaat ongeveer net zo lang als In the Woods en heeft recent een nieuw album uitgebracht genaamd The Storm Within. Deze melodic doom/death metal band heeft met het album Veronika Decides to Die ook een semi-klassieker in het genre op haar naam staan.
Wat opvalt is dat Saturnus met een live keyboard speler speelt en dat is oudgediende Mika en dat is toch wel een aanwinst. Live in plaats van uit een doosje, te gek!
Saturnus opent met titelnummer The Storm Within met heerlijk piano spel van Mika, melancholisch en slepend en daar houden wij van. Zanger/oprichter Thomas heeft een hele diepe zware grunt die perfect past bij deze slepende doom.
Hierna volgt Empty Handed van het album Martyre. Dit nummer doet me heel erg aan Paradise Lost denken ten tijden van Icon. Misschien net iets te veel maar het is wel erg lekker hoor.
De twee gitaristen spelen solide en strak en niets wijst erop dat zij pas sinds 2020 deel uitmaken van de band, de hele band speelt strak en solide, top geluid en presentatie. Met Closing The Circle komt het album The Storm Within weer aan bod. Ik zeg check dit sterke album maar eens, zeker de moeite waard.
A Father’s Providence van Saturn in Ascension is wat meer uptempo en hierin gebruikt Thomas ook zijn meer pratende/verhalende stem en dit zorgt voor een lekkere variatie. Vervolgens bedankt hij de andere bands en maakt even duidelijk waar de Vikingen vandaan komen.
De Denen hebben de Noorse Vikingen gemaakt en weldra gaan ze dat doen met de Spanjaarden en Engelsen, doelend op de twee gitaristen die respectievelijk uit Spanje en Engeland komen.
Dan over naar Breath New Life van het laatste album een lekkere headbanger, gevolgd door het trage Forest of Insomnia. Na Truth en The Calling word het volgende nummer opgedragen aan Pascal Vervest die vorig jaar tragisch om het leven kwam bij een tramongeluk in Rotterdam. En wel het wonderschone I Long van Veronika Decides to Die. Na een welgemeend Thank You naar het publiek volgt het laatste nummer Christ Goodbye van debuut Paradise Belongs To You.
Zo dit was even een geslaagde avond. Twee geweldige Doom Metal bands die vol enthousiasme de treurigheid en emotionele klanken de zaal in slingerden. Zowat al hun releases kwamen aan bod, mijn vriendin die het toch wel erg leuk vond en de altijd gezellige sfeer in Willem Twee Poppodium. Beter gaat het niet worden, tot de volgende ..
Phoenix staat voor herrijzenis, nou De Staat is herrezen en hoe. Zoveel energie dat de stroom het letterlijk en figuurlijk begeeft en een kwart van het terrein van Paaspop even donker is.
De Phoenix tent is al afgeladen vol als ik aan kom lopen, ruim op tijd maar ik kan er nog net in voordat de tent gesloten wordt in verband met de drukte. Ik ben verbaasd dat De Staat zo immens populair blijkt hier op Paaspop.
Paaspop is het festival waarbij de bands bijna bijzaak lijken (de Early Bird tickets voor 2024 zijn bijvoorbeeld alweer direct uitverkocht, maar liefst 30.000 stuks!) zonder dat er een naam bekend is … Velen kopen een kaartje omdat het oh zo gezellig is, een soort traditie en inderdaad, ook ik zie veel bekenden.
Biertje, kletsen en dansen. De echte muziekliefhebber zal hier wel rondlopen maar dat is zeker niet de hoofdmoot. Desondanks puilt de tent helemaal uit. Knap.
Met een hypnotiserend begin waarbij de stage van rood naar heel en blauw kleurt, zoals hun laatste wapenfeit Blue binnenkort uitkomt, dat met een climax de song Look At Me van album Red inluidt. Zanger Torre Florim staat centraal op het podium en iedereen moet zijn vizier op hem richten. Wat een lekkere opening en als ze gelijk Danger van album yellow inzetten, knalt de tent uit zijn voegen .
Met het lekkere Blues Is Dead (geniale songtitel) van het succesvolle album 0 gaat het verder. Hier blijkt de invloed van the Beastie Boys duidelijk en dat is ook geen geheim. Als ik daar wat Primus, New Order, Krautrock en ons eigen De Kraaien bij doe en met een scheutje psychedelica en rock samenbinden in de blender, dan heb je De Staat.
Na het lekkere input source select volgt het live debuut van single Running Backwards Into The Future, van het nog uit te komen album Blue, een wat rustiger aanstekelijk refrein en radio vriendelijk. De tent gaat los op de elektro beats van Who’s Gonna Be The GOAT?. Geweldig nummer waarbij de menigte zijn laatste energie nodig zal hebben, lekkah!
Het grappige Pikachu met zijn repeterende beat zorgt voor de nodige uitputting – en spierpijn the day after. Make Way For Passenger van succesalbum I_CON wordt uit volle borst mee gezongen. Wat een energie zowel van band als publiek.
Uiteindelijk iets teveel want bij Head On The Block begeeft de power het en is alles plots pikkedonker. Het lijkt even bijna bij de show te horen maar al snel is duidelijk dat we toch echt een probleem met stroom hebben. Maar chapeau voor de organisatie want vijf minuten later knalt De Staat nog twee songs de tent in en sluit af met Kitty Kitty van album Bubblegum. De band maakt hun live-reputatie helemaal waar en is klaar voor het zomerfestival.
Ik vraag mij stiekem toch af wie van de bezoekers nu allemaal de platen van De Staat in de kast heeft staan … ik heb in ieder geval de limited edition Red, yellow, Blue 10”vinyl box al gepreorderd.
Maakt de Belgische belofte, Black Mirrors, de reputatie waar? En rocken de mannen van The Answer na 7 jaar stilte vandaag in Willem Twee Poppodium nog steeds? Met een geweldig geluid en een goed gevulde zaal wordt deze regenachtige zondagmiddag toch nog zeer de moeite waard. De laatkomers en thuisblijvers hebben ongelijk.
Om klokslag 1530 trapt Black Mirrors af in een nog halfgevulde Willem Twee, misschien is het het weer, of de nog onbekendheid van Black Mirrors, de kenners hebben de naam al lang in het vizier en zullen de band kennen van hun EP-funky Queen en debuut Look Into The Black Mirror. Vandaag wordt hun laatste wapenfeit gepromoot, Tomorrow Will Be Without Us. Van dat laatste album komt openingsnummer Snake Oil dan ook en wat meteen opvalt is hoe goed het geluid is.
Zelden vanaf de opener zo’n goed geluid gehoord, en wat is de band live goed, de zangeres Marcella Di Troia heeft een geweldige stem en de performance mag ik er ook zijn, zeg. Ondanks dat de zaal nog niet vol is, gaat men er helemaal voor, en de uithaal van…. Aan het einde is kippenvel. Het volgende nummer wordt aangekondigd in het Nederlands, maar aangezien de band uit Brussel komt en dus Franstalig is, zal de rest in het Engels zijn.
Lost in Dessert is een erg catchy song met swingende hooks en bij Günther Kimmich van het debuut album is duidelijk dat Queen of the Stone Age een van hun invloeden is. Lekker! De bas bij Anthropocene heeft even wat weg van Muse maar gaat verder in de lekker Stoner uptempo song. Dan vraagt Marcella of iedereen naar voren komt om samen te slowen op Tears to Share, als dit niet geïnspireerd is door Wicked Game van Chris Isaak….. die gebruikte alleen geen whammy pedaal die drummer Paul Moreau wel gebruikt in een erg lekkere solo.
Lay My Burden Down is dan weer een bluesy nummer wat terug in de tijd gaat. Na Through the Eyes of a Giant is het helaas al weer tijd voor het laatste nummer Burning Warrior. En wat een geweldig einde met lekker gitaarwerk en werkend naar een climax toe met bijpassende stroboscoop effecten. Hier had ik wel meer van willen horen. Black Mirrors is een goed ingespeelde female fronted live band met een geweldige zangeres en muzikaal klopt het. Als ze weer in de buurt zijn zeker kijken en luisteren!
Na een korte ombouw is het tijd voor The Answer, na een soort van intro van de song Blowin’ in the Wind van Bob Dylan, trapt de band af met Keep Believing. Een oudje en weer valt het geweldige geluid op. Complimenten voor de sound, guys (en de set van Willem Twee natuurlijk). Daarna volgt Blood Brother de eerste single van het net uitgekomen album Sundowners. Tonight is dan weer van Every Day Demons uit 2010, gevolgd door de kersverse single Oh Cherry.
Under the Sky is weer wat ouder namelijk uit 2006 het jaar waarin The Answer support was van Deep Purple. De band heeft sowieso vette supports gedaan onder andere Whitesnake, Paul Rodgers, Aerosmith, The Rolling Stones en zelfs twee jaar als support voor AC/DC. Ook Jimmy Page – Led Zeppelin – schijnt fan te zijn. Ik kan me die supports voorstellen want The Answer luistert lekker weg, heerlijk op de achtergrond. Ik betrap mijzelf ook op enige afleiding, de aandachtsboog blijft niet gespannen. Het is allemaal super professioneel.
Cormac Neeson is een geweldige zanger, de muzikanten zijn uiterst kundig en met name gitarist Paul Mahon blinkt uit met zijn zeer goede spel. Toch mis ik het authentieke en lijkt het alsof het allemaal al eens voorbij is gekomen. Je hoort de bands waarmee ze gespeeld hebben zeker terug en een band als The Black Crowes komt ook regelmatig in mij op.
Het nieuwe album wordt wel bijna helemaal gespeeld en voor Livin’ On The Line wordt er op zijn Iers geproost. Slainte! De band komt per slot van rekening uit Ierland en eindigt met Preachin’ van debuut Rise.
Een lekker optreden maar voor mij is Black Mirrors de winnaar van vandaag en zie ik graag als hoofdact de volgende keer in Willem Twee. Ik zeg, check hun nieuwe album en ga het met eigen oren en ogen aanschouwen.
Ronnie James Dio is even in ons midden in het Willem Twee Poppodium in Den Bosch zondag 15 januari. Dio, Black Sabbath, Rainbow het komt allemaal voorbij door een Superband van eigen bodem! Tweeënhalf jaar heeft het maar liefst geduurd maar vandaag gaat het toch echt gebeuren! Ronnie James Dio – The Memorial concert.
Ronnie James Dio – The Memorial concert
Ronnie James Dio – The Memorial Concert
De top van de Nederlandse hardrock en metal heeft zich verenigd om Ronnie James Dio een passend eerbetoon te geven doormiddel van een korte Memorial tour, omdat Ronnie James Dio alweer tien jaar van ons is heen gegaan.
Intro
Tarot Woman
Klokslag 16.00 hoor ik het intro van Tarot Woman van Rainbow en begint de band in een lekkere volle W2. Ronnie James Dio is natuurlijk bekend van meerdere projecten waarbij, waarschijnlijk dankzij de kleine grootse man, Rainbow wel de meest memorabele is. Een lekkere start. Gelijk gevolgd door jawel Rainbow, A Light in the Black. De zang van John Jaycee Cuijpers (Ayreon en Praying Mantis) benaderd die van Ronnie James Dio akelig dicht en met de klasse gitarist Menno Gootjes (bekend van Focus) hebben we gelijk een eerste hoogtepunt te pakken, man man dit belooft wat. Het zaalgeluid is goed in balans, de gitaren zouden iets meer up front mogen tijdens de solo’s maar verder alleen genieten.
Met Neon Knights van Black Sabbath komt een andere grote band aan bod waar Ronnie James Dio legendarische albums mee gemaakt heeft, maar ook zijn eigen band Dio komt aan bod doormiddel van de rock anthem We Rock, waarbij de zaal ook luid mee zingt.
Bij Children of the Sea van Black Sabbath neemt Lisette van den Berg (Scarlett Passion, Ayreon) de eerste leadzang voor haar rekeninning en wisselt af met John Jaycee, die in het Engels – er zijn veel mensen uit Ierland en Engeland aanwezig – aankondigt dat er klassiekers en surprises gespeeld worden en zet Lady of the Lake in van Rainbow gevolgd door Don’t Talk to Strangers van Dio, waarbij Lisette en John de zang wederom af wisselen en het refrein samen zingen. De bridge is echt geweldig maar wat wil je met deze bezetting. Martijn Spierenburg (Within Temptation) start het intro van Egypt op zijn toetsen afkomstig van succesalbum The Last in Line van Dio, een lekker slepend nummer en de zaal geniet, lekker!
Catch the Rainbow
Catch the Rainbow van Rainbow zorgt voor een rustiger moment, Jullie zijn allemaal Rock ‘n’ Roll Children zegt John Jaycee en de band vervolgt met het gelijknamige nummer van Dio. Mob Rules van Black Sabbath volgt met Lisette op leads en wat een eigen sound heeft zij toch in haar stem, en een goede performance. Vervolgens een kippenvel moment als John Jaycee Holy Diver van Dio aankondigt, een nummer dat hijzelf heeft opgenomen voor zijn overleden zoontje dat vernoemd is naar Ronnie James Dio. Hij zingt, begeleid door Menno op akoestische gitaar, met zoveel gevoel en passie kippenvel dus.
De band blijft op de akoestische toer als Lisette het stokje overneemt en Sitting in a Dream van Deep Purple inzet, inderdaad een van de surprises. Het is weer tijd voor uptempo rockers met Stand Up and Shout van Dio, Heaven and Hell van Black Sabbath met een lekker bassende Johan van Stratum (Blind Guardian, VUUR, Ayreon) die sowieso een fijne basis legt met Stef Broks (textures). Het publiek zingt uit volle borst mee oo,ooh,oo,ooh, oo,ooh,oo ooooo. Bij Gates of Babylon van Rainbow blijkt maar weer hoe goed John Jaycee zingt en heeft Martijn een hoofdrol.
Menno Gootjes
Het slepende Over And Over van Black Sabbath sleept lekker voort en bewijst dat zowel Ruud Jolie (Within Temptation) als Menno Gootjes klasse gitaristen zijn. Dan introduceert John Jacee de band , en iedereen krijgt een welverdiend applaus, als Remco dan de openings rif inzet van Man on a Sliver Mountain van Rainbow breekt er een snaar, maar dit zijn pro’s en in no time wisselt hij zijn Stratocaster voor een Les Paul en gaat het dak er compleet af. Stef Broks begint met een zo lijkt drumsolo aan het laatste nummer maar het loopt door in het intro van Stargazer.
Maar het laatste nummer is toch niet de laatste er volgen nog een aantal toegiften waaronder Kill the King van Rainbow, Rainbow in the Dark van Dio en Long Live Rock’n’roll . En dat was het deze middag tweeënhalf uur rock ‘n’ roll! Met de tape van het nummer Love is All (jawel ook gezongen door Ronnie James Dio) neemt de band helaas afscheid, en jazeker helaas want dit feest der herkenning had voor mij nog lang door mogen gaan. More please!
Ronnie James Dio- The memorial concert
Vocals: John Jaycee Cuijpers & Lisette van den Berg
Guitar: Ruud Jolie, Menno Gootjes
Bass: Johan Van Stratum
Keys: Martijn Spierenburg
Drum: Stef Broks
Wij gebruiken cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren en het webverkeer te analyseren. Lees meer over hoe wij cookies gebruiken en hoe jij ze kunt beheren door op "Instellingen" te klikken. Als je akkoord gaat met ons gebruik van cookies, klik je op "Alle cookies toestaan".
