Tim Knol Bluegrass Boogiemen

Rootsmuziek Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Het was weer een topavond met topmuzikanten in The Blue Room Sessions

Voor de tweede keer staat Tim Knol op ons podium. Deze keer zonder meuk van de kringloop maar in het illustere gezelschap van de Bluegrass Boogiemen. Dat zijn Robert-Jan Kanis (zang-gitaar), Arnold Lasseur (zang-mandoline-viool), Aart Schroevers (zang-contrabas) en Bart van Strien (zang-banjo-mondharmonica). Zij toeren ruim vijfentwintig jaar als “ambassadeurs van de Blue Grass” door Nederland, Europa en Amerika. Volgens de berichten die ik erop nasla zijn zij ‘het beste wat Nederland qua authentieke rootsmuziek te bieden heeft’.

Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen

Liefde voor bluegrass
De zaal is vol, net als het podium. De sfeer is relaxed. Tim Knol vertelt geanimeerd over zijn jeugd. Op 8-jarige leeftijd zingt hij al tijdens de gitaarlessen van vader Ton nummers met titels als ‘Pain In My Heart’ en o ironie “My Drinkin’ Days Are Over ‘. Zijn eerste ontmoeting (en optreden) met de Bluegrass Boogiemen is lang geleden tijdens een rock ’n roll festival in Hoorn, nota bene in Het Kleine Café Aan De Haven (ja dat bestaat echt). Hij is dan 14 jaar.

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Arnold Lasseur

Het is op die plek dat hij verliefd wordt op bluegrass muziek. Twee jaar geleden wordt de samenwerking opgepakt wat resulteert in de Happy Hour Theatertoer en een gelijknamig studio album, geschreven met Arnold Lasseur.

Tijdens de show wordt met veel humor gerefereerd aan onderwerpen als drank, Frans Bauer, bewondering voor de Duitse schlagerzanger Heino en diens café vol gouden platen. Ook de jarenlange gang naar Oerol en de vrees voor de typische ‘Oerol hippie’ komt ter sprake. Tot hilariteit van het publiek belandt Tim Knol in een conversatie met twee fans op de eerste rij, die uitloopt in een aantal levendige details die zich afspelen in een notoir hotel op Terschelling.

Tim Knol
Tim Knol

Muzikale helden
Maar eigenlijk gaat deze avond vooral over muziek. Naast een aantal nummers van het nieuwe album ook nummers van de Stanley Brothers How Mountain Girl Can Love. Van Merle Haggard The Running Kind. Een aantal nummers van Hank Williams o.a. In Your Arms To Stay, en My Bucket’s Got A Hole In It. Van de te vroeg overleden Blaze Foley het mooie rustige If I Could Only Fly. En van Gram Parsons Song For You. Speaking of Parsons: de Bluegrass Boogieman wonnen naast diverse andere Awards al acht keer de Gram Parsons Award.

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Vlnr. Arnold Lasseur, Tim Knol, Aart Schroevers

Ook de naam van de veelvuldig geroemde ‘father of the Bluegrass’ Bill Monroe en die van Jimmy Martin vallen herhaaldelijk. Van deze laatste een wals, Ocean Of Diamonds en Before The Sun Goes Down en het door allen supersnel en uitstekend uitgevoerde Ain’t Nobody Gonna Miss Me When I’m Gone. Van Ola Belle Reed High On A Mountain, van Doug Kershaw’s My Sally-Jo. My Old Kentucky Home is van Stephen Foster en bewerkt door Randy Newman. Verder nog In Your Arms To Stay, en het supersnelle Stars in Your Eyes van Tim Knol en Arnold Lasseur

Tim Knol
Bart van Strien

Het laatste nummer is het supersnelle Crying Shame, met alweer hulde voor zang en spel. Groot applaus waarna drie nummers als toegift; Wheels van Gram Parsons en The Flying Burrito Brothers. Steve Earls’ Carrie Brown en de allerlaatste … Rollin’ My Sweet Baby’s Arms.

Tim Knol
Robert-Jan Kanis

Tim Knol brengt met de Bluegrass Boogiemen een goede mix van diverse muziekstijlen als bluegrass, cajun, country en Americana, waarbij ik het door hem mooi gezongen Far From Me Now  toch ook even genoemd wil hebben. Net als de titelsong van het Album Happy Hour en There Stands The Glass, het nummer met de snik, gezongen door bassist Aart Schroevers. Diggy Liggy Lo, de Louisiana Cajun song, wordt overigens subliem begeleid door o.a Van Strien op de mondharmonica en Lasseur op viool .

Tim Knol Bluegrass Boogiemen
Aart Schroevers

Van de setlist klopte achteraf geen moer. Ik heb getracht om in het moordend tempo van Tim Knol & The Bluegrass Boogiemen de meeste nummers te noteren en dat waren er nogal wat!
Maar, om met Ad van der Laan te spreken…het was een Topavond met Topmuzikanten !


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Waylon is meer dan het songfestival

Maar hij overdondert niet

Zoals de meeste mensen weten is Waylon dit jaar onze inzending voor het Songfestival. Ondertussen is het alweer vier jaar geleden dat hij daar als onderdeel van The Common Linnets stond en een mooie tweede plaats bereikte (hoewel ze natuurlijk eerste hadden moeten worden). Het is de vraag hoe Waylon dit jaar solo scoort en hoe zijn uitstraling op het podium is. Een mooie reden om hem alvast te gaan bekijken in de W2.

Waylon is meer dan het songfestival
Heet en druk

Heet en druk
Het concert is ram uitverkocht en dat is te merken in de zaal. Hij staat bomvol en het is erg heet. Na enig zoeken, met veel ‘sorry’s’, lichaamscontact en glimlachjes blijkt er toch nog een plekje te zijn rechts in het midden. Waylon komt het podium op met een hoed op, badend in geel en oranje licht. Hij begint met Are You Ready For The Country en dat is ook meteen het thema van de avond.

Hij laat er geen gras over groeien en speelt meteen door. Het enige moment van pauze wordt ingelast door het publiek zelf. Het is namelijk de verjaardag van Waylon. Een groot deel van de mensen heeft daarom een feesthoedje op en begint een verjaardagsliedje te zingen. De zanger moet lachen en bedankt de zaal.

Ondertussen is het alleen maar warmer geworden, wat wel bijdraagt aan het countrygevoel. Ook de mannen op het podium hebben er duidelijk last van. Naast de hitte in de zaal staat er een volle bak verlichting op ze gericht en om bij te dragen aan het Hillbilly gevoel hebben ze warme kleding aan. Waylon heeft nog steeds zijn hoed op en draagt een jasje met stiksels. Zijn gitarist draagt een pet en houthakkersblouse, de pet gebruikt hij regelmatig om het zweet van zijn voorhoofd te vegen.

Covers

Waylon is meer dan het songfestival, Maar hij overdondert niet - foto ©Ellen van Lent
Waylon is meer dan het songfestival

In totaal speelt Waylon twee uur met de band, dat lijkt wat aan de lange kant te zijn. Een paar bezoekers vertellen dat een van de bandleden uit Den Bosch komt die Waylon enthousiast heeft gemaakt over de stad. Helaas is daar niet enorm veel van te zien op het podium. Er zijn weinig showelementen te vinden. Af en toe komt er een voorspelbaar grapje over Bossche bollen of Guus Meeuwis langs. Hij zegt het zelf ook: “Haha, die was makkelijk.”

Er wordt natuurlijk veel geleend in de muziekwereld maar in zijn show zitten zo veel covers dat het opvalt. Merle Haggard’s Mama Tried en Gentle On My Mind van Glen Campbell bijvoorbeeld. Het is de vraag waarom Waylon zo veel werk van anderen speelde. Zijn zijn eigen nummers niet goed genoeg, had hij tijd om te vullen, of is het gewoon inspiratie voor hem?

Waylon is meer dan het songfestival
Cowboy America Experience

Hoewel er veel is gedaan om een soort Cowboy America Experience te creëren, komt die wat gemaakt over. Een beetje als een te gestyled huis uit vtwonen. Een ding wat daar dan weer totaal niet bijpast is het lichtplan. Veel onflatteus wit en blauw licht en daarna steeds dezelfde mix van geel en oranje.

Richting het eind van zijn show komt het hitje Jailbird nog langs, natuurlijk kan Outlaw In ‘Em als Songfestivalnummer ook niet ontbreken. Hij wisselt tussen deze nummers vaak van gitaar, de ene nog mooier dan de andere. Als afsluiter horen we Thanks, But No Thanks.

Toegift
Na het eerste applaus wordt eerst Paperboy gespeeld. Tijdens Wicked Way komt het bijzondere lichtplan weer om de hoek kijken. Door het oranje licht te combineren met blauwe spots die langzaam knipperen verandert Waylon om de paar tellen in een soort smurf in de woestijn. De band wordt voorgesteld, dus we zijn aanbeland bij het laatste nummer. De zanger bedankt de zaal, krijgt applaus en verlaat het podium.

Waylon is meer dan het songfestival
Publiek wil meer

Waylon is goed in wat hij doet en dat weet ‘ie ook. Over het algemeen lijkt het niet alsof hij veel moeite heeft gedaan om indruk te maken. Hij heeft bandleden bij zich die duidelijk al heel veel uren doorgebracht hebben met hun instrument. Zij zijn degenen waardoor Waylon kan shinen op het podium, alleen schijnt hij soms niet zo fel als de mannen om hem heen.

Foto’s: Ellen van Lent