Waylon is meer dan het songfestival

Maar hij overdondert niet

Zoals de meeste mensen weten is Waylon dit jaar onze inzending voor het Songfestival. Ondertussen is het alweer vier jaar geleden dat hij daar als onderdeel van The Common Linnets stond en een mooie tweede plaats bereikte (hoewel ze natuurlijk eerste hadden moeten worden). Het is de vraag hoe Waylon dit jaar solo scoort en hoe zijn uitstraling op het podium is. Een mooie reden om hem alvast te gaan bekijken in de W2.

Waylon is meer dan het songfestival
Heet en druk

Heet en druk
Het concert is ram uitverkocht en dat is te merken in de zaal. Hij staat bomvol en het is erg heet. Na enig zoeken, met veel ‘sorry’s’, lichaamscontact en glimlachjes blijkt er toch nog een plekje te zijn rechts in het midden. Waylon komt het podium op met een hoed op, badend in geel en oranje licht. Hij begint met Are You Ready For The Country en dat is ook meteen het thema van de avond.

Hij laat er geen gras over groeien en speelt meteen door. Het enige moment van pauze wordt ingelast door het publiek zelf. Het is namelijk de verjaardag van Waylon. Een groot deel van de mensen heeft daarom een feesthoedje op en begint een verjaardagsliedje te zingen. De zanger moet lachen en bedankt de zaal.

Ondertussen is het alleen maar warmer geworden, wat wel bijdraagt aan het countrygevoel. Ook de mannen op het podium hebben er duidelijk last van. Naast de hitte in de zaal staat er een volle bak verlichting op ze gericht en om bij te dragen aan het Hillbilly gevoel hebben ze warme kleding aan. Waylon heeft nog steeds zijn hoed op en draagt een jasje met stiksels. Zijn gitarist draagt een pet en houthakkersblouse, de pet gebruikt hij regelmatig om het zweet van zijn voorhoofd te vegen.

Covers

Waylon is meer dan het songfestival, Maar hij overdondert niet - foto ©Ellen van Lent
Waylon is meer dan het songfestival

In totaal speelt Waylon twee uur met de band, dat lijkt wat aan de lange kant te zijn. Een paar bezoekers vertellen dat een van de bandleden uit Den Bosch komt die Waylon enthousiast heeft gemaakt over de stad. Helaas is daar niet enorm veel van te zien op het podium. Er zijn weinig showelementen te vinden. Af en toe komt er een voorspelbaar grapje over Bossche bollen of Guus Meeuwis langs. Hij zegt het zelf ook: “Haha, die was makkelijk.”

Er wordt natuurlijk veel geleend in de muziekwereld maar in zijn show zitten zo veel covers dat het opvalt. Merle Haggard’s Mama Tried en Gentle On My Mind van Glen Campbell bijvoorbeeld. Het is de vraag waarom Waylon zo veel werk van anderen speelde. Zijn zijn eigen nummers niet goed genoeg, had hij tijd om te vullen, of is het gewoon inspiratie voor hem?

Waylon is meer dan het songfestival
Cowboy America Experience

Hoewel er veel is gedaan om een soort Cowboy America Experience te creëren, komt die wat gemaakt over. Een beetje als een te gestyled huis uit vtwonen. Een ding wat daar dan weer totaal niet bijpast is het lichtplan. Veel onflatteus wit en blauw licht en daarna steeds dezelfde mix van geel en oranje.

Richting het eind van zijn show komt het hitje Jailbird nog langs, natuurlijk kan Outlaw In ‘Em als Songfestivalnummer ook niet ontbreken. Hij wisselt tussen deze nummers vaak van gitaar, de ene nog mooier dan de andere. Als afsluiter horen we Thanks, But No Thanks.

Toegift
Na het eerste applaus wordt eerst Paperboy gespeeld. Tijdens Wicked Way komt het bijzondere lichtplan weer om de hoek kijken. Door het oranje licht te combineren met blauwe spots die langzaam knipperen verandert Waylon om de paar tellen in een soort smurf in de woestijn. De band wordt voorgesteld, dus we zijn aanbeland bij het laatste nummer. De zanger bedankt de zaal, krijgt applaus en verlaat het podium.

Waylon is meer dan het songfestival
Publiek wil meer

Waylon is goed in wat hij doet en dat weet ‘ie ook. Over het algemeen lijkt het niet alsof hij veel moeite heeft gedaan om indruk te maken. Hij heeft bandleden bij zich die duidelijk al heel veel uren doorgebracht hebben met hun instrument. Zij zijn degenen waardoor Waylon kan shinen op het podium, alleen schijnt hij soms niet zo fel als de mannen om hem heen.

Foto’s: Ellen van Lent

Physical Graffiti laat jeugdherinneringen herleven

Deze Nep Zeppelin is Net Zeppelin

De grote zaal van de W2 staat rond half negen al flink vol, ruim voordat het optreden van Physical Graffiti begint. De Led Zeppelin-covergroep tourt door Europa ter ere van het 50-jarig bestaan van de band die ze inspireerde om zelf de bühne op te klimmen. Vrijdag 2 februari is het de beurt aan de W2. Ondertussen speelt Physical Graffiti al ruim vijftien jaar de nummers van Led Zeppelin, een van de bekendste rockbands ter wereld.

Physical Graffiti

Het is duidelijk dat het publiek zin heeft om de nummers te horen: er is geen voorprogramma, maar toch blijft iedereen rusteloos in de zaal staan, wachtend op de muzikanten. Aan de vele grijze haren te zien is Led Zeppelin voor het merendeel van het publiek een herinnering aan hun jeugd in de jaren ’60 en ’70 die het verdient om herleefd te worden.

Het optreden
Keurig op tijd verschijnen de bandleden op een donker podium, een enthousiast geroep stijgt op uit het publiek en terwijl de lichten aangaan wordt Good Times Bad Times ingezet. De aanwezigheid van videocamera’s van de W2 belooft dat het concert de moeite waard gaat worden. Ook het podium ramvol Fender is een hint. Op het podium zien we niet vier, maar vijf heren die de kleren, de uitstraling en zelfs enigszins het uiterlijk hebben van de originele leden. Ook het lange wavy haar mist niet.

Wie goed kijkt, ziet dat de drummer een stok laat vallen. Even komt het schrikbeeld naar boven dat dit een knullige coverband gaat zijn, waarin niemand naar elkaar luistert en met een zanger die de nummers probeert te zingen met een onhandig Nederlands accent. Gelukkig blijkt het tegenovergestelde waar te zijn. De heren op het podium zijn compleet op elkaar ingespeeld. Ze kennen de nummers door en door en klappen foutloos mee wanneer ze accenten willen leggen op bepaalde tonen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het tweede nummer, Ramble On, is ook een kortje naar de maatstaven van Zeppelin. Het valt op hoe goed de stem van zanger Andrew Elt (bekend van Gin on the Rocks en Sleeze Beez) is. De Welsh-Nederlandse Elt zingt krachtig en heeft geen moeite met de hoge noten, het doet echt denken aan Robert Plant. Er klinkt dan ook een vol applaus na het nummer.

De selectie aan nummer die vanavond gespeeld wordt, is met zorg uitgezocht. Ieder lied heeft iets bijzonders. Zo speelt Elt bij When the Levee Breaks mondharmonica, gitarist Daniel Verberk gaat zijn gitaar te lijf met een strijkstok in Dazed and Confused en drummer Jan Gabriel geeft regelmatig een tik tegen de gong die op het podium staat.

Verder worden Black Dog, Misty Mountain Hop, How Many More Times en Since I’ve Been Loving You gespeeld. Tijdens No Quarter speelt Elt luchtgitaar en bewijst toetsenist Remco van Zandvoort het nut van een vijfde bandlid. In veel van de gespeelde nummers zitten solo’s maar op niet één solo wordt zoveel nadruk gelegd als die van drummer Gabriel in Moby Dick. Hij is de enige op het podium, de rest komt pas weer op aan het eind van het lied. Bassist Dave Harrold is een rustige verschijning, in tegenstelling tot de zanger en gitarist die veel sterker het rockers-aura uitdragen. Toch zijn de baslijnen van Harrold allesbepalend voor de klank van de muziek: hard en demonisch of trippy en groovend.

De band heeft veel moeite gedaan om de sound van Led Zeppelin zo goed mogelijk te benaderen. Van de eerdergenoemde instrumenten op de stage tot het gebruik van zo veel mogelijk dezelfde gear als ‘het origineel’. In Stairway To Heaven wordt de beroemde gitaar met dubbele hals tevoorschijn getoverd. Voor de gitarist is dit absoluut een meesterproef, doordat de bovenste hals twaalf snaren heeft is het geluid moeilijk zuiver te krijgen. Aan het eind blijkt dat Verberk absoluut geslaagd is.

Physical Graffiti laat jeugdherinneringen herleven
Enthousiast publiek

In het laatste nummer Immigrant Song (Aaaaaaaaaaa ah!) wordt wederom bewezen dat solo’s niet gedoseerd hoeven worden. We krijgen er gewoon nog een. Het publiek klapt wanneer de bandleden van het podium af gaan. Uiteraard komt er een toegift, de instrumenten staan nog aan.

Toegift

Bij Rock and Roll krijgt het publiek nog even de kans om zijn enthousiasme te laten horen. Iedereen zingt keihard mee: “Lonely, lonely, lonely, lonely, lonely!” Na een geweldige Kashmir is het gefluit en gejoel haast even hard als de muziek, en dat zegt wat. Iedereen mist nog een nummer en is niet van plan te gaan zonder het gehoord te hebben. De zanger stelt iedereen van de band, de techniek en het licht voor en ontvangt een groot applaus. Het concert heeft duidelijk indruk gemaakt. Eindelijk wordt dan Whole Lotta Love ingezet, inclusief theremin.

Physical Graffiti laat jeugdherinneringen herleven
Deze Nep Zeppelin is Net Zeppelin

Foto’s: Ellen van Lent

Deze maand treden de heren onder andere nog op in:
– Leeuwarden, Neushoorn, 10 februari
– Amsterdam, Q-Factory, 16 februari
– Goes, T Beest, 17 februari

Vier keer totaal verschillend talent in de Dj Contest van Rauwkost

Willem Twee poppodium hostte het event afgelopen zaterdag

Met een nieuwe lichting piepjonge en wereldberoemde dj’s, zoals Martin Garrix, Oliver Heldens en Lost Frequencies, is het niet raar dat jongeren geïnspireerd raken om ook te gaan draaien. Zeker aangezien er veel wereldberoemd talent van eigen bodem komt. Afgelopen zaterdag durfden vier artiesten in de dop het aan om in een set van 25 minuten hun verworven dj-kunsten aan publiek te laten horen.

Aan het begin van de avond is het nog vrij rustig in de zaal. Er zijn veel toffe optredens in heel de Kop van ’t Zand, wat doet vermoeden dat de meeste aanwezigen familie of vrienden zijn van de jongens die vanavond het podium op mogen.

Chris Bartell
De 15-jarige Chris Bartell bijt het spits af. Geen gemakkelijke taak, zo zegt ook de jury na het optreden. Toch doet hij het goed met zijn groovy housemuziek. Chris heeft een relaxte uitstraling die bij de set past, maar hij beweegt wel lekker mee op de tunes. Ieder nummer krijgt de tijd en hij speelt redelijk op safe qua mixtechniek. Wat zijn platenkeus betreft heeft Chris een volwassen smaak, onder andere remixen van Wildchilds Renegade Master en Pump Up the Jam van Technotronic komen langs. Een van de juryleden zit tussendoor zelfs nog even te Shazammen. Aan het eind van de set is het al wat drukker in de zaal.

Het oordeel van de jury is positief: ‘Je mix zit strak in elkaar en je platen gaan goed samen, complimenten daarvoor.’ Qua tips geven ze hem nog mee om meer te variëren in de overgangen en interactie te zoeken met het publiek.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tempodooloo
Na de set van Chris Bartell is het de beurt aan Tempodooloo. Met zijn 27 jaar is hij de oudste van het stel. Je kunt hem kennen van onder andere de Popronde en hij heeft in 2016 een set gedraaid op het ADE. Zijn muziek is experimenteel, trippy en een tikkeltje vaag. Lekker, als je daarvan houdt. De nummers zijn tof en het is duidelijk te horen dat Tempodooloo een totaal eigen stijl heeft. Het begin van zijn set is erg goed maar daarna zijn er wat foutjes te horen, zo start hij sommige platen hoorbaar harder in dan andere.

Ook de jury heeft hier een opmerking over: ‘Je hebt altijd op andere apparatuur gedraaid, hè? Je maakt wat foutjes, leer wat beter beatmixen op CDJ’s. Je hebt een heel verrassende, frisse stijl, bent creatief en je platenkeus is nice.’

Kelvin Farheaven
Ondertussen is het flink drukker geworden in de zaal. Next up is Kelvin Farheaven (16). Hij heeft er duidelijk zin in en knalt er meteen een harde beat in, met dikke trap erachteraan. Verder draait hij veel EDM en Big Room House. Kelvin beweegt mee met de muziek en speelt goed hard. Een van zijn laatste platen is Eye of the Tiger, waarna de jury commentaar geeft op de mix:

‘Je gaf ons een energieke set en zat er lekker in. Je platenkeus was interessant, je wisselde goed af en nam mensen mee. Je kunt je set nog wat beter opbouwen. Ook mag je de mic pakken en het publiek bespelen, dat werkt wel bij jou.’

Mastreat
De hekkensluiter van de avond is de eveneens 16-jarige Mastreat. Het is al wat later op de avond, ondertussen staat er redelijk veel volk in de zaal dat waarschijnlijk al een drankje op heeft. De mensen blijven in ieder geval niet stilstaan. Zelf beweegt Mastreat ook mee, als enige heeft hij interactie met de fotograaf wanneer ze een foto komt nemen. De muziek is goed dansbaar en de nummers gaan er rap doorheen. Er zit veel variatie in de platenkeus, van The Power (I’ve got the power!) van Snap! tot Ida corr en Fedde Le Grand met Let Me Think About It.

Vier keer totaal verschillend talent in de Dj Contest van Rauwkost
Winnaar is dj Mastreat

Het publiek is aan het dansen en hakt ook nog een rondje mee aan het eind van de set. Dan is het woord weer aan de jury: ‘Je draait lekker afwisselend, had een strak begin en staat lekker los achter dj booth. De diversiteit in je platenkeus en strakke mix maken het een goed optreden.’

Met zulke feedback is het geen wonder dat dj Mastreat de winnaar van de avond is. Hij sleept twee boekingen bij W2 poppodium en een gouden plaat-trofee in de wacht.

Foto’s: Ellen van Lent

Complex presenteert live act Dr. Meaker: een soulvolle band die keiharde Drum & Bass speelt

Bij Dr. Meaker duurt een uur veel te kort

Complex zet zich al sinds 2015 in om DnB-minnend Den Bosch een event te geven om los op te kunnen gaan. Afgelopen zaterdag werd bewezen dat het goed gaat met hun quest: de grote zaal van de W2 werd tijdens Rauwkost het toneel van dikke, raggende beats en mensen die helemaal losgingen op de muziek.

Mr. Meaker

Een live Drum & Bass act is moeilijk te vinden in Nederland. De zoektocht van de organisator van Rauwkost, Noël Josemans, begon dan ook waar we allemaal beginnen als we iets willen weten: het internet.

Noël vertelt hoe dat ging: ‘Ik zocht op Reddit naar DnB bands, maar bijna alles was al gestorven, speelde alleen in Australië of kostte 10.000 euro. Uiteindelijk kwam ik bij Dr. Meaker uit, dat bleek nog te bestaan en is héél hot in Bristol. Ik trok de stoute schoenen aan, mailde ze zondag rond middernacht en een half uur later werd ik ineens gebeld door een Brits nummer: Clive Meaker himself. Hij was enorm vereerd door de uitnodiging, juist omdat er geen live DnB markt is in Nederland.’

Dr. Meaker beloofde meteen te komen spelen en Den Bosch werd de locatie van hun eerste gig in Nederland.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het optreden
Al tijdens de soundcheck wordt duidelijk dat we gaan knallen vanavond. De losse componenten van de band klinken supergoed. Lekker beukende drums, de twee heren op de sax zijn enorm soulvol, Clive Meaker op keys en synth maakt er echte DnB van en de twee zangeressen hebben een loepzuiver stemgeluid dat de zaal moeiteloos vult.

De zangeressen hebben hun outfits op elkaar afgestemd, de een is helemaal in het wit, de ander in het zwart. Clive Meaker is het brein achter de band, letterlijk, hij produceert al hun platen. Op het podium laat hij zien dat ‘ie ook een aardige bar kan rappen. Hij heet de zaal welkom met een ‘Good Evening Den Bosj!’ in het bekende, typisch Britse accent.

Zodra het eerste nummer speelt, gaat iedereen die in de zaal is vooraan staan. Het begin is heel rustig met een klassieke piano en zang van ‘the lady in white’. Al snel bouwt het nummer op tot een onvervalste DnB track. De band is goed op elkaar ingespeeld, het zijn echte performers die weten wat ze willen qua sound.

Het tweede nummer slaat meteen kei hard in, Clive rapt en keert daarna snel terug naar zijn keyboard en synth. Prachtige vocalen nemen het over. Bij deze song zijn de ska invloeden duidelijk te horen. Het dansen gaat bijna vanzelf.

De set verveelt geen minuut. Alles is in harmonie met elkaar en op elkaar ingespeeld. Ieder nummer is compleet anders, maar ze zijn allemaal even muzikaal. Dr. Meaker speelt een uur, maar dat had zeker twee keer zo lang mogen zijn.

Het is moeilijk om níét onder de indruk te zijn van Dr. Meaker. Het is alsof er een voltallige bigband voor je neus staat. Niets is minder waar. Deze zes op het podium hebben zeker soul, maar ze spelen knalharde drum ‘n’ bass.

Deze diashow vereist JavaScript.

Complex
Na Dr. Meaker gaat het ‘gewone’ programma van Complex verder. Zoals de eerdere edities belooft het weer een raggende Drum & Bass avond te worden. Vanavond staan Shapeless, Zazu en NCT op het podium. Na Dr. Meaker heeft iedereen de smaak goed te pakken. Kom maar op met die beukplaten!

Deze belofte wordt helemaal waargemaakt. Doordat de zaal niet afgeladen vol staat heeft iedereen genoeg ruimte om te dansen. Daar wordt dan ook volop gebruik van gemaakt. Als verrassing MC’t Dr. Robinson de acts aan elkaar. Iets voor vieren is de nacht – helaas – voorbij. Deze avond legt de lat hoog voor een eventuele volgende editie van het Rauwkost Festival.

Extince: vergane glorie, maar o, zo lekker

Harde raps en een stukje nostalgie

Een van de grondleggers van de Nederlandser hiphop is zonder twijfel rapper Extince. Afgelopen zaterdag stond hij in P79 waar de sfeer van de jaren ’90 hier en daar de kelder insloop: er waren enkele trainingsbroeken, shirts met een gekke print en veel kale koppen (vroeger misschien geschoren, nu simpelweg omdat er geen haar meer groeit). Het is al bij het voorprogramma druk en zodra rapcollega Kleine Jay de hiphopgoeroe aankondigt, klinkt er een enthousiast geluid uit het publiek.

Heel de avond blijft het gezellig en gemoedelijk. Het Brabantse imago van Extince staat nog steeds als een huis. Hij heeft een ik-stap-zo-weer-op-m’n-scooter outfit aan, inclusief Nikes, bomberjack en muts. Op het podium is niet te zien dat de rapper dit jaar zijn 50e verjaardag vierde, hij beweegt flink en laat het publiek meedoen met zijn nummers. Een enkeling kan de teksten helemaal meezingen. Hoewel er flink wat jongeren in de zaal staan, ziet het er naar uit alsof de meeste bezoekers voor dit optreden een oppas hebben moeten regelen voor de kleine.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dj Y’skid, die onder andere beats maakt voor Fresku, draait de plaatjes aan elkaar waar Extince overheen rapt. Wanneer het tempo van de nummers omhoog gaat, klinkt ook het applaus luider. Kleine Jay benoemt precies de reden dat het druk is in de zaal: ‘Extince is een lyrical miracle en we zijn ermee groot geworden’, hij rapt nog een stukje mee en geeft daarna de stage weer terug. ‘De Prins’ vertelt dat zijn hit Spraakwater dit jaar 21 is geworden, hij komt er natuurlijk niet mee weg als hij het nummer niet zou doen. Hier kijkt iedereen al de hele avond naar uit en ze worden niet teleurgesteld.

Zijn baardje is hij kwijt, maar verder heeft hij het nog steeds.

Voorprogramma
In het voorprogramma staat de band Potential Criminal. De vijfkoppige groep speelt alleen eigen tracks die soulvol en funky klinken, met lekkere gitaarrifjes, een oldskool hiphop vibe en natuurlijk een goede dosis rap. De nummers komen van hun nieuwe EP ‘Observe’. Het is duidelijk dat de band al sinds 2011 bezig is, de heren en dame zijn niet bang om op het podium te staan en hun ding te doen. Zo krijgt de drummer een solo waar de andere muzikanten gehurkt naar kijken terwijl ze meebewegen op de maat.

Tegelijkertijd is het contact met het publiek ook goed. De energieke zanger springt op en neer over het podium en benoemt de Nederlandse mentaliteit om niet helemaal vooraan te willen staan bij een concert. Inderdaad, er is een ‘Hollandse halvemaan’ vrij voor het podium. De rapper maakt hier gretig gebruik van en springt van de stage tussen het publiek om daar zijn teksten ten gehore te brengen.


Als afsluiter van de avond draait een van Den Bosch’ bekendste huis-dj’s, Dr. Robinson, plaatjes.

Benjamin Fro is relaxter dan een zitzak

Fro is een filosofisch rapper die hiphop muziek maakt

Zoals het hoort bij de Popronde begint vrijwel iedere band iets te laat, het Brabants kwartiertje treft ook Benjamin Fro. De vierkoppige band ‘The Theory of Justice’ staat achter de Amsterdamse rapper Fro (Adam Bais). Letterlijk, het podium waar ze optreden past maar net in de Palm dus ruimte om naast elkaar te staan is er amper. Benjamin Fro omschrijft zichzelf als filosofisch rapper die hiphop muziek maakt. Geen woord van gelogen, maar hij doet veel meer dan dat.

Het optreden
Fro is in Nederland nog niet zo bekend, hoewel de Palm vrij vol is zijn er daarom nog een paar plekjes vooraan. Toch zijn er duidelijk fans binnen: zodra de openingstrack ingezet wordt, springt een groepje meisjes meteen op. De eerste danspasjes zijn al gezet voor de rapper goed en wel kan beginnen. Hij start met ‘The Light’, van het album ‘Praten Over Leven’. Een chille plaat met lekkere beats en pianoklanken die je niet direct verwacht bij hiphop. De muziek bevalt goed, zo veel is duidelijk, de lege plekken vooraan zijn binnen no time gevuld.

Er hangt een ontspannen sfeer op het podium die verraadt dat dit niet hun eerste optreden is. The Theory of Justice geeft op bas, elektrische gitaar, drums en keys een heerlijke aanvulling op de raps van Fro. Soms zijn die dromerig, soms hard. De klassieke hiphop krijgt op dit podium een creatieve verbreding door synths en jazzy toetsen. Het doet denken aan een collab van Pete Philly & Perquisite en Chef’Special op hun eerste album.

Hoe meer het publiek hoort, hoe meer ze meegenomen geworden door de vibe die Fro uitstraalt. Alles lijkt moeiteloos te gaan voor deze Amsterdammer. Al snel blijkt dat hij ook humor heeft. Tussen twee nummers door promoot hij de sales van zijn nieuwe plaat: “Je kunt m’n album ook kopen, geef wat je wil. Het kost drie euro om ‘m te maken, dus als je 2,50 geeft ben je wel een beetje een eikel.” Het publiek lacht hartelijk met hem mee.

Benjamin Fro nadert het eind van zijn set: “Oké dan, hebben jullie zin om een feestje te bouwen?” Een redelijk enthousiast ‘yeah’ volgt. Fro antwoordt gevat: “Ik heb het idee dat rappers dingen altijd twee keer moeten vragen. Hebben jullie zin om een feestje te bouwen?” Na een volmondig ‘ja!’ van het publiek eindigt hij met het nummer ‘Real Man’.

Achteraf
Na het optreden zoek ik Fro op voor een kort gesprek. Ik vraag hem naar het optreden, zijn inspiratie en bekendheid.

KLANKGAT: Is dit het kleinste cafe waar je ooit gespeeld hebt?
Fro: “Vorige week zaterdag was ik in Almere. Ik denk dat dat het kleinste zaaltje tot nu toe was.”

Kan ik me voorstellen, hebben ze überhaupt grote zalen in Almere?
Geen idee, maar ik wil niet heel Almere op mijn nek hebben. [lacht]

Wie is op dit moment je inspiratie?
Een rapper, Odyssey, die heb ik toevallig eergisteren ontdekt. Hij maakt hiphop met een liveband. Het is super soulvol, en combineert de oude hiphop van de jaren ’90 met die van nu. Dat probeer ik ook, een combinatie van relaxt en opzwepend.

Internationaal ga je best wel lekker, maar in Nederland ben je nog niet zo groot. Waar denk je dat dat aan ligt?
Ik sta inderdaad in Duitsland en Italië in de New Music Friday [op Spotify, red.]. Dat heeft voor het nummer The Park 40.000 streams opgeleverd. Ook in Polen, Denemarken en Zwitserland gaat het goed, daar word ik op de radio gedraaid. Sowieso zijn ze in het buitenland vaak een paar jaar eerder dan hier. Dat ligt aan internet denk ik. Je hoeft minder te doen dan vroeger om muziek aan andere kant van wereld te krijgen. Als je ineens opgepikt wordt, kan het snel gaan.

Fijne avond, bedankt voor je optreden!

Beeld: Benjamin Fro – The Light