postpunk | KLANKGAT

sep, 2025

Helen Jewett tussen shoegaze en postpunk
Mooie composities die eigenlijk wel wat langer hadden gemogen maar mooi begin van Popronde

De muzikale reis die Popronde heet, begint voor deze redacteur van dienst traditiegetrouw bijna altijd bij Knillispoort. Hier vind je vaak goede gitaarbands. Zo ook nu dus in de gedaante van Helen Jewett.

Helen Jewett

Anders dan de bandnaam doet vermoeden is het een driemansformatie. Geen vrouw in de band dus. De naam Helen Jewett komt van een negentiende eeuwse prostituee, die op gruwelijke wijze is omgebracht door één van haar vaste klanten. Dus dat klinkt alvast niet zo gezellig.

De muziek die de jonge mannen maken is ook niet zo vrolijk en houdt het midden tussen shoegaze en postpunk en soms hoor ik Fontaines DC klanken erin. Het is een mooie balans tussen rustige stukken en harde gitaarpartijen. Het zijn mooie composities die eigenlijk vaak wel wat langer hadden mogen zijn. Dat is een goed teken zou ik zeggen.

Helen Jewett timmert al lekker aan de weg en hebben al shows mogen supporten voor onder andere Personal Trainer en gaan ook op tour met Paceshifters.

Het is een energiek optreden en vooral de bassist, die ook enkele zangpartijen voor zijn rekening neemt, is lekker beweeglijk. Zanger/gitarist Gijs Stuivenberg heeft een bijzondere vibrato in zijn stem en maakt veelvuldig gebruik van zijn tremolo handle, waardoor de lang uitklinkende gitaargeluiden een extra spannende vibratie krijgen.

Het is lekker druk in de Knillispoort zo vroeg op de avond en iedereen, jong en oud, staat lekker mee te bewegen op de aanstekelijke klanken van de band. Het is een mooi begin van de Popronde en dat belooft wat voor de rest van de avond. De lat ligt hoog.

Coverfoto – ©Mickey Obo Photo

apr, 2022

Shame flinke bak energie in Jack Daniels stage
Vijf jonge gasten uit Londen die lekkere uptempo postpunk gitaarliedjes ten gehore brengen

Tijdens Loud Music Saturday past de band Shame goed in dit thema, ook al is het dan wel geen hardrock of metal. Ik leg iets meer de nadruk op de minder bekende bands. Maar juist die verdienen de extra aandacht bij Paaspop 2022.

Shame

Shame is ook niet het zoveelste gitaarbandje uit Engeland. Al zou je de muziekstijl in de postpunk hoek kunnen zoeken van Fontaines DC en Idles. Het zijn vijf jonge gasten uit Londen, die lekkere uptempo gitaarliedjes ten gehore brengen. Zanger Charlie die er uit ziet als een doorsnee voetbal supporter uit de Premier League, lijkt ons iets te willen vertellen. Hij schreeuwt zijn boodschap met krachtige stem de zaal in.

Tussendoor is er ook ruimte voor enkele rustige instrumentale passages. De muziek zit goed in elkaar. Hoewel de zaal grotendeels gevuld is met mannen, begint Charlie langzaam de knoopjes van zijn overhemd los te maken. Probeert hij indruk op iemand te maken, of heeft ie het gewoon warm? Even later gaat het hele bloesje uit.

Hij kan doen wat ie wil, maar de meeste aandacht weet bassist Josh naar zich toe te trekken met zijn capriolen tijdens de show. Hij rent al spelend op zijn bas van links naar rechts over het podium en daarbij maakt hij ook nog diverse keren een koprol tussendoor. Desondanks heb ik hem niet op een vals nootje weten te betrappen. Knap! Er wordt hier een flinke bak energie de tent in geblazen. Indrukwekkend!

Heerlijke herrie! Het is eigenlijk een schande dat Shame nog niet meer voet aan de grond heeft gekregen hier, want het is echt een zeer getalenteerde band. Het is te hopen dat hun fanschare na vanavond weer iets is uitgebreid. Balen dat je hier niet bij was? Luister anders eens hun debuutalbum Songs of Praise uit 2018, of de nieuwste plaat Drunk Tank Pink als pleister op de wond.

One Rizla en Concrete zijn samen goed voor 12 miljoen streams op Spotify.

mrt, 2020

Eerste single Pulpa van Dripping Trees fraai visitekaartje
Gebruikt de tandarts wel het juiste hamertje en heb ik nou gaatjes of niet?

De band Dripping Trees bracht vrijdag 13 maart haar eerste single Pulpa uit. De bedoeling was ook een promotietour te houden langs Tilburg, Eindhoven en Oss. Dat is geannuleerd vanwege de corona crisis en de daarop volgende lock down van horeca en podia.

Dripping Trees – Pulpa

Uit de resten van Mexican Surf is Dripping Trees ontstaan. Een Oss’ kwartet, bestaande uit Koen Ruijs, Stijn Luijk, Stef van der Wielen en Stef Leijten. Hun eerste single, Pulpa, is sinds 13 maart beluisterbaar op Spotify.

Vervreemdend
De plaat trapt af met een lekkere stevige gitaarriff, die me gelijk pakt. Vlak erna versterken de drums de groove. Gelijk vanaf het begin lekker op stoom. Je zou bijna automatisch een brullende of schreeuwende zang hier bij verwachten. De zang van Dripping Trees heeft iets vervreemdends. Het schurkt tegen het valse aan, iets wat me aan David Yow van Scratch Acid/ The Jesus Lizard doet denken.

Tandarts

Pulpa beschrijft een bezoekje aan de tandarts: ‘Laying in the chair, blinding is the light, waiting in despair, muscles feeling tight.’ Het klamme zweet staat me al in de handpalmen… Maar meer nog gaat het over de machtsverhouding tussen genoemde tandarts en cliënt. Móet ik wel echt weer een fotootje laten maken? Heb ik wel echt een gaatje? En blind in vertrouwen ga je weer in de stoel liggen.

Maar de rest van de band schreeuwt, net als je onderbewustzijn: ‘Why’re you searching for the hammer?’ Uiteindelijk blijken al je vermoedens waarheid. De angstige vraag van de zanger, versterkt door de band, ‘Are you using the right hammer?!’ blijkt alleen beantwoord te kunnen worden met ‘You ain’t using the right hammer!’

Stijn Luijk

Stef van der Wielen

Stef Leijten

Knap hoe Dripping Trees het ongemak van een tandartsbezoek in iets meer dan twee minuten duidelijk en tastbaar maken. Ik heb ze afgelopen editie van Rauwkost niet zien spelen, maar ik hoop ze in de toekomst nog eens tegen te komen op een podium hier in de buurt.

En aan hen, en aan jullie allemaal wil ik, in deze bizarre periode, nog de wens meegeven ‘blijf gezond en pas op elkaar’.